Sûre, bir soruyla başlar: "Sana o Kuşatan'ın (Gâşiye'nin) haberi geldi mi?" (Âyet 1) Ardından olayın bir kısmını anlatır: "O gün bazı yüzler zillete düşmüş, yorgun ve bitkindir. Kızgın bir ateşe girecek, kaynar bir pınardan su içirileceklerdir. Onların yiyeceği, ne besleyen ne de açlığı giderebilen dikenli bir otdan başkası olmayacaktır." (Âyet 2-7) Acı ve azap sahnesinin sevinç sahnesinden önce verilmesi, olayın adı olan Kuşatan'ın çağrışımlarına ve uyandırdığı etkilere daha yakın olduğu içindir.
The sūrah opens with a question: “Have you heard the story of the Enveloper?” (Verse 1) It follows this by relating part of its story: “Some faces on that day are downcast, labour weary, worn out, about to enter a scorching fire, made to drink from a boiling fountain. Their only food shall be nothing but dry thorns, which will neither nourish nor satisfy their hunger.” (Verses 2-7) The scene of suffering and torture is given before the scene of joy, because the former is closer to the connotations of the name given to the event, the Enveloper, and the impressions it generates.
Böylece bize o gün, yüzlerin boyun eğmiş, mahcup ve bitkin olduğu bildirilmektedir. Bu yüzler, yorulup çabalamış, ama tatmin edici bir sonuç elde edememiş insanlara aittir. Hatta aldıkları sonuç tam bir kayıptır; bu da hayal kırıklığını artırır ve yüzlerde aşağılanmanın ve bitkinliğin ifadesini doğurur.
Thus we are told that there are on that day faces which look humble, downcast and worn out. They belong to people who have laboured and toiled without satisfactory results. Indeed the results they get are a total loss, which increases their disappointment, and causes looks of humiliation and exhaustion on their faces.
Bu yüzden onlar "yorgun, bitkin" olarak tanımlanmaktadırlar. (Ayet 3) Onlar, Allah'ın yolu dışında bir şey için emek verip yorulmuşlardı. Çalışmaları tamamen kendileri ve aileleri içindi, bu dünya hayatındaki kendi hırsları içindi. Sonra, gelecekteki hayatları için hiçbir hazırlık yapmadan, emeklerinin meyvesini toplamaya gelirler. Bu nedenle sona, aşağılanma, bitkinlik, sefalet ve umutsuzluk karışımıyla yaklaşırlar. Tüm bunlara ek olarak "kızgın bir ateşte" yanarlar. (Ayet 4)
Hence they are described as “labour weary, worn out”. (Verse 3) They had laboured and toiled for something other than God’s cause. Their work was totally for themselves and their families, for their own ambitions in the life of this world. Then they come to reap the fruits of their toil, not having made any provision for their future life. Hence they face the end with a mixture of humiliation, exhaustion, misery and hopelessness. In addition to all this they roast “at a scorching fire.” (Verse 4)
Onlar kaynayan bir pınardan içirilirler. Yiyecekleri, besin vermeyen ve açlığı gidermeyen yalnızca kuru dikenlerdir. (Âyet 5-7)
Arapça metinde kullanılan ḍarīʿ terimi "kuru dikenler" diye çevrilmiştir. Ancak bazı müfessirler bunun cehennemde bir ateş ağacını ifade ettiğini söylerler. Bu açıklama, cehennemin ortasında biten zakkum ağacı hakkında bildirilenlere dayanır. Ayrıca bunun, yeşilken şebrak adı verilen ve develerin yediği bir çeşit kaktüs dikeni olduğu da söylenir. Ancak tam olarak büyüdüğünde zehirli hâle gelir ve yenemez. Gerçekte ne olduğu ne olursa olsun, Kur'an'da cehennemdeki yiyecekler için verilen isimler olan ğıslîn ve ğassâk gibi, besin vermeyen ve açlığı dindirmeyen bir yiyecek türüdür.
They are “made to drink from a boiling fountain. Their only food shall be nothing but dry thorns, which will neither nourish nor satisfy their hunger.” (Verses 5-7) The Arabic text uses the term đarī`, which is translated here as ‘dry thorns’. However, some commentators say that it refers to a tree of fire in hell. This explanation is based on what has been revealed about the tree of zaqqūm which grows at the centre of hell. It is also said to be a kind of cactus thorn, which when green is called shabraq and is eaten by camels. However, when it is fully grown it becomes poisonous and cannot be eaten. Whatever it is in reality, it is a kind of food like ghislīn and ghassāq [names given in the Qur’ān to refer to the food available in hell] which neither nourishes nor appeases hunger.
Bu dünyada, ahiretteki bu azabın gerçek mahiyetini tam olarak kavramamız mümkün değildir. Bu tasvir, algılarımıza mümkün olan en büyük acı hissini vermek amacıyla yapılmıştır. Bu acı; aşağılanma, güçsüzlük, başarısızlık, yakıcı ateş, kaynar suyu içip yıkanma ve yolculukta çöl bölgelerinde dikenle beslenmeye alışkın develerin bile yiyemeyeceği yiyeceği yeme durumlarının bir araya gelmesinden doğar. Bu tür diken ise kurudur ve hiçbir besin sağlamaz. Bütün bu yönleriyle insan, en son ve en şiddetli elemi hissetmeye başlar. Ancak ahiret azabı yine de bundan daha büyüktür. Onun gerçek mahiyeti, bizzat yaşayacak olanlardan başkası tarafından anlaşılamaz. Allah bizi onlardan eylemesin.
It is obvious that we, in this world, cannot fully comprehend the nature of such suffering in the hereafter. The description is made in order to give our perceptions the feeling of the greatest possible pain, which is produced by a combination of humiliation, weakness, failure, the scorching fire, drinking and bathing in boiling water, and eating food unacceptable even to camels, which are used to eating thorns when they travel in desert areas. This type of thorn, however, is dry and gives no nourishment. From all these aspects we get a sense of the ultimate affliction. But the affliction of the hereafter is, nevertheless, greater. Its true nature is incomprehensible except to those who will actually experience it. May God never count us among them.
Öte yandan şu ayetlerle karşılaşırız: “O gün bazı yüzler de sevinçlidir; çalışmalarından hoşnuttur. Yüksek bir cennettedir; orada boş bir söz işitmezler. Orada akan bir pınar vardır; yükseltilmiş tahtlar, hazır konmuş kadehler, sıra sıra dizilmiş yastıklar ve yayılmış halılar vardır.” (Ayet 8-16) Burada sevinçle parlayan, hazla canlanan yüzler vardır. Kendilerine verilene razı olmuşlardır. Allah’ın kendilerinden hoşnut olduğunu hissettikleri için, yaptıklarından duydukları o yüce ve manevi tatmin hissini yaşarlar.
On the other hand we find “other faces on that day are jocund, well pleased with their striving, in a sublime garden, where they hear no babble. A running fountain shall be there, and raised couches, and goblets placed ready, and cushions laid in order, and carpets spread out.” (Verses 8-16) Here are faces bright with joy, animated with pleasure. They are well pleased with what they are given. They enjoy that splendid, spiritual feeling of satisfaction with what they have done, as they sense God’s pleasure with them.
İnsan için kendi davranışlarından emin olmak ve bunların sonucunu Allah'ın ondan razı olmasında görmekten daha iyi bir duygu yoktur. Kur'an, bu tür bir mutluluğu cennetin nimetlerinden üstün tutar. Ardından cenneti ve mutlu sakinlerine sunduğu nimetleri anlatır: "Yüce bir bahçede." (Ayet 10) O, yüce ve şanlıdır; yüksek makamları ve yükseltilmiş bahçeleriyle.
There is no better feeling for man than to be reassured of his own actions, and to see the results reflected in God being pleased with him. The Qur’ān gives precedence to this kind of happiness over the joys of heaven. Then it describes heaven and the joys it affords to its happy dwellers: “in a sublime garden.” (Verse 10) It is glorious and sublime, with lofty positions and elevated gardens.
Yükseklik ve ulviyet anlatımı insanda özel bir his uyandırıyor. "Orada boş bir söz işitmezler." (Ayet 11) Bu ifade; huzur, sükûnet, güven, sevgi, memnuniyet ve dostlar arasındaki hoş sohbet duygusu veriyor. Aynı zamanda insanı boş konuşmaların üstüne yükseltme hissi de sağlıyor. Bu, başlı başına bir tür sevinç ve mutluluktur; ve bu sevinç, insanın dünya hayatını, onun giderek artan tartışmalarını, çekişmelerini, kavgalarını, günahlarını ve gürültüsünü hatırladığında daha iyi anlaşılır. Bunların hepsini hatırlayınca insan tam bir sükûnete, zihinsel bir tam huzura ve "orada boş bir söz işitmezler" diyen Kur'ân ifadesinin doğurduğu hoş bir mutluluğa kavuşur. Bu kelimelerin kendisi bile hoş bir koku taşır. Tatmin edici bir ritimle akarlar. Ayrıca şu anlam da çıkar: Mü'minler bu dünyada tartışmalardan ve boş konuşmalardan yüz çevirdikçe, hayat tarzları da göksel bir nitelik kazanır.
The description of height and elevation gives us a special feeling. “Where they hear no babble.” (Verse 11) This expression creates a sense of calmness, peace, reassurance, love, satisfaction and pleasant discourse between friends. It also provides a feeling of raising oneself above any vain conversation. This is in itself a kind of joy and happiness, which is better felt when one remembers the first life and its increasing polemics, disputes, contentions, quarrels, sin and uproar. When one remembers all this, one relaxes into complete calmness, total peace of mind and a pleasant happiness generated by the Qur’ānic expression “where they hear no babble”. The very words are endowed with a pleasant fragrance. They flow with gratifying rhythm. It also implies that, as the believers turn away in this life from polemics and vain discourse, their way of life acquires a heavenly element.
Daha önce söylendiği gibi, Allah cennetin tüm tasvirleri arasında, duyuları hoşnut eden zevklerden önce, bu yüce ve parlak unsuru öne çıkarır. Bunlar insanın anlayabileceği bir biçimde verilir; ancak cennette, oradaki insanların yüksek seviyelerine uygun bir biçim alırlar. Bu yüzden, onları bizzat yaşayanlar dışında kimse bilemez.
Wait, I must correct this: the rules say the original's "God" must be written as the Turkish word for God, never "Allah". Here is the corrected translation:
Daha önce söylendiği gibi, Tanrı cennetin tüm tasvirleri arasında, duyuları hoşnut eden zevklerden önce, bu yüce ve parlak unsuru öne çıkarır. Bunlar insanın anlayabileceği bir biçimde verilir; ancak cennette, oradaki insanların yüksek seviyelerine uygun bir biçim alırlar. Bu yüzden, onları bizzat yaşayanlar dışında kimse bilemez.
As has been said earlier, of all the descriptions of heaven, God emphasizes first this sublime and brilliant element, before He mentions the joys which satisfy the senses. These are given in a form comprehensible to man, but in heaven they take the form which is suited for the elevated standards of the people there. Thus they remain unknown except to those who actually experience them.
"Orada akan bir pınar bulunacaktır." (Ayet 12) Bu tasvir, susuzluğu giderme duygusunu akışın ve hareketin güzelliğiyle birleştirir. Akan su canlılık ve gençlik hissi verir. Göze ve akla hoş gelir, insan duygularının derinliklerine dokunur.
“A running fountain shall be there.” (Verse 12) The description combines a sense of quenching thirst, with beauty of movement and flow. Running water gives a sense of liveliness and youth. It is pleasant to the eye and the mind, and touches the depths of human feeling.
“Ve yükseltilmiş koltuklar.” (Ayet 13) Bu sıfat, yükseklik ve temizlik, saflık izlenimi verir. “Ve hazır konulmuş kadehler,” (Ayet 14) yani içilmeye hazırdırlar; sipariş verilmeleri ya da hazırlanmaları gerekmez. “Ve sıra sıra dizilmiş yastıklar.” (Ayet 15) Bunlar, cennetliklerin yaslanıp dinlenmeleri için hazırlanmıştır. “Ve yayılmış halılar.” Bunlar hem süs hem de rahatlık amacına hizmet eder. Bütün bu nimetler bu dünyada tadılan nimetlere benzer, ancak bunlar yalnızca bizim onları anlayabilmemiz için zikredilmiştir. Gerçek mahiyetleri ve bunlardan alınacak zevkin niteliği, Allah'ın mükafatlandırdığı kimselerin tecrübesine bırakılmıştır.
“And raised couches.” (Verse 13) The adjective, raised, gives an impression of cleanliness and purity. “And goblets placed ready,” (Verse 14) so they are ready for drinking — there is no need to order or prepare them. “And cushions laid in order.” (Verse 15) These are prepared for dwellers to recline and relax. “And carpets spread out.” They serve the dual purpose of decoration and comfort. All these luxuries are similar to the luxuries enjoyed in this life, but these are mentioned merely to make them comprehensible to us. Their true nature, and the nature of their enjoyment, are left for the experience of those whom God has rewarded.
Ahiret'in sevinçlerinin doğası ya da acılarının doğası hakkında karşılaştırmalar yapmaya ya da soru sormaya gerek yoktur; bu çabanın bir faydası olmaz. İnsanlar anlayışlarını yalnızca bu dünyanın ve bu dünyadaki hayatın doğasıyla sınırlı olan yollarla kazanırlar. Ahirete geçtiklerinde bütün perdeler kalkacak, engeller ortadan kalkacaktır. Ruhlar ve duyular her türlü kısıtlamadan özgür olacak ve kelimelerin anlamları, onların işaret ettiği duygulardaki değişime bağlı olarak değişecektir. Kur'an'ın bu tasvirleri, en yüksek tatlılığı ve sevinci hayal etmemize yardımcı olur. Dünyada yaşarken yapabileceğimiz tek şey budur; ancak Allah'ın, dua ettiğimiz gibi, bizi lütfu ve rızasıyla onurlandırdığında, Kur'an'ın işaret ettiği gerçekliği bileceğiz.
It is useless to make comparisons or enquiries concerning the nature of the joys of the hereafter, or the nature of its afflictions. People gain their understanding by means that are limited to this world, and the nature of life in it. When they are in the next life all veils will be lifted and barriers removed. Souls and senses will be free from all restrictions, and the connotations of the very words will alter as a result of the change in the feelings to which they refer. These Qur’ānic descriptions help us to imagine the ultimate of sweetness and joy. This is all that we can do while we live on earth, but when God honours us with His grace and pleasure, as we pray He will, we will know the reality to which the Qur’ān refers.