Surenin üçüncü bölümü, ilahi mesajın tarihini kısaca özetler; Nuh ve İbrahim ile başlayarak. Bu bölüm, insanların hayatında bu mesajın amaç ve hedeflerini belirtir ve önceki vahiylerin mensuplarının durumuna, özellikle de İsa'ya tabi olanların durumuna kısaca değinir.
The third part of the surah briefly outlines the history of the divine message, starting with Noah and Abraham. It states its aims and objectives in peoples lives, referring briefly to the conditions of the people of earlier revelations, particularly those who followed Jesus (peace be upon him).
Andolsun, peygamberlerimizi açık delillerle gönderdik ve onlarla birlikte kitabı ve ölçüyü indirdik ki insanlar adaleti ayakta tutsunlar. Ayrıca demiri de indirdik; onda büyük bir güç ve insanlar için çeşitli faydalar vardır. Bu, Allah'ın kendisini ve peygamberlerini görmeden destekleyenleri belirlemesi içindir. Şüphesiz Allah güçlüdür, her şeye gücü yeter. Nuh'u ve İbrahim'i gönderdik ve onların soyuna peygamberlik ve kitap verdik. Onlardan kimi doğru yola iletilmişti, ama çoğu fasıktı. Ardından onların izinden giden başka peygamberler gönderdik. Bunların ardından Meryem oğlu İsa'yı gönderdik. Ona İncil'i verdik ve ona gerçekten uyanların kalplerine şefkat ve merhamet koyduk. Ruhbanlığa gelince, onu biz onların üzerine farz kılmamıştık; Allah'ın rızasını gözetmek amacıyla kendileri uydurmuşlardı. Yine de onu hakkıyla gözetmediler. Onlardan iman edenlere mükafatlarını verdik, ama çoğu fasıktı. (Ayet 25—27)
We sent Our messengers with clear evidence of the truth, and through them We bestowed the book from on high, setting the balance, so that people could uphold justice. We have also sent down iron, with its mighty strength and diverse uses for mankind. Thus God may mark out those who would stand up for Him and His messengers, even though He is beyond the reach of human perception. God is indeed powerful, almighty. And We sent Noah and Abraham, and gave prophethood and revelation to their descendants. Among them there are some who were rightly guided, but many who were transgressors. We sent other messengers to follow in their footsteps. After these We sent Jesus, son of Mary. We gave him the Gospel and put compassion and mercy in the hearts of those who truly follow him. As for monastic asceticism, We did not enjoin it upon them. They invented it themselves out of a desire for God's goodly acceptance. Even so, they did not observe it as it should properly be observed. So We gave those of them who truly believed their due reward, but many of them were transgressors. (Verses 25—27)
Özünde ilahi mesaj aynıdır. Bütün peygamberler bu mesajı, öğrettiği hakikatin açık delilleriyle donanmış olarak tebliğ etmiştir. Çoğu aynı zamanda olağanüstü nitelikte mucizelerle desteklenmiştir. Bazılarına da kitap verilmiştir. Bu konuda sure şöyle buyurur: "Onlarla birlikte, onların peşinden kitabı ve mizanı indirdik." Böylece hepsi, tüm ilahi vahiylerin bir olduğu gibi, tek bir bütün oluşturmaktadır. Bu da ilahi mesajın birliğini doğrular. İlahi mesaj ayrıca "mizanı" da belirler, çünkü bütün ilahi mesajlar insan hayatında doğru bir dengeyi kurmak için gönderilmiştir. İnsanlar fiilleri, olayları, kişileri ve hatta her şeyi değerlendirirken bu dengeye başvurmalıdır. İnsan hayatını farklı yönlere çeken çelişkili arzu ve çıkarlardan koruyan da işte bu dengedir.
In essence, the divine message is the same. All messengers preached it, equipped with clear evidence of the truth it teaches. Most of them were also given miracles of a preternatural kind. Some were given books of scripture. In reference to this, the surah says, ‘through them We bestowed the book from on high,' making them all one unit in the same way as all divine revelations are one. This confirms the unity of the divine message. The divine message also sets 'the balance,' because all divine messages were given to establish a proper balance in human life to which people should refer in their evaluation of actions, events, people, indeed in everything. It is this balance that keeps human life safe from conflicting desires and interests that pull in different directions.
Denge, ilahi hakikate dayanarak herkes için işlediğinden hiç kimseye özel bir ayrıcalık tanımaz. Hiç kimseye haksızlık da etmez, çünkü Tanrı herkesin Rabbidir.
The balance does not give special favour to anyone because it works for all on the basis of divine truth. It does no injustice to anyone because God is the Lord of all.
Bu denge ya da Tanrı'nın koyduğu ölçü, insanlığın fırtınalar, depremler ve kendini çelişen arzu ve duyguların, rekabetin ve bencilliğin okyanusunun ortasında bulduğu her türlü kargaşa içinde güvenliğinin tek garantisidir. Bu nedenle insanların, hiçbir kayırmacılığa yer vermeksizin, onları gerçeğe, adalete ve hakkaniyete yönelten, doğru biçimde dengelenmiş ve sabit bir ölçüye sahip olmaları zorunludur. Bu terazinin amacı, o halde, "insanların adaleti ayakta tutabilmesidir." (Ayet 25) Ilahi hukukun temel bir parçası olan bu doğru terazi vazgeçilmezdir. Onsuz insanlar adaleti tanıyamazlardı. Tanısalar bile, adalet onların elinde sabit ve tutarlı kalmazdı.
This balance or standard bestowed by God is the only guarantee of safety for humanity in the midst of tempests, earthquakes and other turmoil that overwhelms it as it finds itself in the middle of an ocean of conflicting desires and sentiments, competition and selfishness. Hence it is imperative that people should have an accurately balanced and steady standard that points them to the truth, justice and fairness with no favouritism whatsoever. The purpose of this balance, then, is “that people could uphol djustice.” (Verse 25) This accurate balance that is an essential part of divine law is indispensable. Without it, people would not be able to recognize justice. Even if they recognized it, it would not remain steady and consistent in their hands.
“Biz demiri de indirdik; onda büyük bir güç ve insanlar için çeşitli faydalar vardır. Böylece Allah, O’nu ve elçilerini görmeden destekleyenleri ortaya çıkarır.” (Hadid 25) “Demiri indirdik!” ifadesi, “Sizin için sekiz çift hayvan yarattı!” (Zümer 6) sözüne benzemektedir.
“ We have also sent down iron, with its mighty strength and diverse uses for mankind. Thus God may mark out those who would stand up for Him and His messengers, even though He is beyond the reach of human perception.” Netse 25) The phrase, 'We have also sent down iron! is similar to the statement, 'He has bestowed on you four kinds of cattle in pairs! (39: 6)
Her ikisi de Tanrı'nın iradesine ve planlamasına, O'nun şeyleri ve olayları yaratmasına atıfta bulunur.
Both refer to God’s will and planning as He creates things and events.
Böylece hepsi, Tanrı'nın iradesi ve hikmeti uyarınca indirilmiş, yani yukarıdan bahşedilmiştir. Demirin için "indirilmiş" ifadesinin kullanılması, dengeyi kuran kitabın indirilmesi ya da yukarıdan bahşedilmesinden söz eden ayetle uyum sağlar. Aynı şekilde, Tanrı'nın yarattığı her şey, O'nun kusursuz planlamasına göredir.
Thus, they are all sent down, or bestowed from on high, by Gods will and wisdom. Use here of the expression 'sent down in reference to iron ensures harmony within the verse which speaks of sending down, or bestowing from on high, the book setting the balance. Likewise, everything God creates is according to His accurate planning.
Yani Allah, savaşta ve barışta güç veren demiri indirmiştir. Demir, "muazzam gücü"ne ek olarak, insanlık için "çeşitli kullanım alanları" da sağlar! Gerçekten de bugünkü insan medeniyeti, esas olarak demire ve onun kullanımlarına dayanmaktadır. "Böylece Allah, O'na ve elçilerine yardım edenleri, O'nu görmeseler bile, ayırt edecektir." (25. ayet) Bu, Cihad'da, yani Allah'ın davası uğrunda çaba göstermede silah kullanmaya bir göndermedir. Canın ve malın Allah'ın davası uğruna feda edilmesinden söz eden bu surede, bu tür çabadan bahsetmek için uygun yer burasıdır. Ayetin sonundaki yorum, Allah'a ve elçilerine yardım edenlerin anlamını açıklamaktadır. Bu, O'nun mesajını savunmak ve ona destek olmak anlamına gelir. Allah'ın hiçbir yerden destek almaya ihtiyacı yoktur: "Şüphesiz Allah, güçlüdür, yücedir." (25. ayet)
So, God has sent down iron which gives strength in war and peace. In addition to its 'mighty strength', iron provides 'diverse uses for mankind! Indeed the present human civilization is based primarily on iron and its uses. “ Thus God may mark out those who would stand up for Him and His messengers, even though He is beyond the reach of human perception.” (Verse 25) This is a reference to using arms in Jihad, or striving for Gods cause. This is the appropriate place to refer to such striving in the surah that speaks of sacrifice of life and property for Gods cause. The comment at the end of the verse explains the meaning of people standing up for Him and His messengers. It means standing up for and advocating His message. God Himself is in no need of support from any quarter: “God is indeed powerful, almighty.” (Verse 25)
Sure će sljedeći odlomak...
Sure ardından, bu çağrıyı savunan kişilerde, yani O'nun peygamberlerinde ilahi mesajın birliğinden söz eder. Hepsi Nuh'un ve İbrahim'in soyundandır. "Nuh'u ve İbrahim'i gönderdik ve onların soyuna peygamberlik ve kitap verdik." (26. ayet) Bunlar, insanlığın şafağından, Nuh zamanından başlayarak uzanan, birbirine bağlı dallarıyla geniş biçimde yayılan, peygamberlik taşıyan ve ilahi vahiy alan tek bir ağaç oluştururlar. İbrahim dönemine gelindiğinde ağaç daha da dallanmıştır. Böylece bütün peygamberlik, kendi başına bir kök hâline gelmiş o ana dala aittir.
The surah then speaks of the unity of the divine message in the men who advocated it, i.e. His messengers. They are all descendants of Noah and Abraham. “And We sent Noah and Abraham, and gave prophethood and revelation to their descendants.” (Verse 26) They form a single tree, with interlinked branches stretching wide, bearing prophethood and receiving divine revelations, stretching from the dawn of humanity at the time of Noah. When it reached the time of Abraham, it branched out further. Thus all prophethood belonged to that main branch that has become a root in its own right.
Peygamberlerin ve elçilerin gönderildiği nesiller aynı nitelikte değildi: "Onlardan doğru yola iletilmiş olanlar vardı, ama çoğu yoldan çıkanlardı." (Ayet 26)
Silsilenin sonlarına doğru İsa, tebliğiyle birlikte gönderildi: "Onların ardından, izlerinden gidecek başka elçiler gönderdik. Bunların ardından Meryem'in oğlu İsa'yı gönderdik." (Ayet 27)
İsa, Nuh ve İbrahim soyundan gelen önceki elçilerin izinden gitti; böylece ilahi mesaj, biri diğerinin ardından gelen kesintisiz bir zincir oluşturdu ve bu zincir İsa'nın kendi zamanına kadar uzandı.
The offspring to whom prophets and messengers were sent were not of the same type: “Among them there are some who were rightly guided, but many who were transgressors.” (Verse 26) Towards the end of the line, Jesus was sent with his message: “ We sent other messengers to follow in their footsteps. After these We sent Jesus, son of Mary” (Verse 27) He followed in the footsteps of earlier messengers from among the descendants of Noah and Abraham, making the divine message a continuous chain, with one coming after another, up to Jesus’ own time.
Bu noktada sure, İsa'ya uyanların öne çıkan bir özelliğinden söz eder: "Ona İncil'i verdik ve gerçekten ona uyanların kalplerine şefkat ve merhamet yerleştirdik." (Ayet 27) Bunlar, ruhi arınmaya vurgu yapan mesajının doğal meyveleridir. Nitekim bu şefkat ve merhamet, İsa'nın mesajına gerçekten inanan ve onu layıkıyla izleyenler arasında açıkça görülmektedir. Kur'an'ın başka ayetleri de bu nitelikleri anar. Tarih, bunların birer örneğini bize sunmuştur: Habeşistan hükümdarı Necaşi ile Necran'dan, kalplerinde yerleşen hakikat sebebiyle İslam şehrine gelip onu kabul etmeye hazır olan Hristiyan heyetine dair rivayetler, gerçekten Meryem oğlu İsa'ya uyduklarını gösteren birer tablodur.
At this point, the surah mentions a prominent characteristic of those who followed Jesus: “We gave him the Gospel and put compassion and mercy in the hearts of those who truly follow him.” (Verse 27) These are the natural fruits of his message that emphasizes spiritual purity. Indeed such compassion and mercy are clearly noticed among those who truly believe in Jesus’ message and who properly follow him. Other verses in the Qur’an refer to these qualities. History has given us some images of these, with reports about Negus, the ruler of Abyssinia, and the Christian delegation from Najran who came to the city of Islam willing to accept it, motivated by the truth established in their hearts, since they truly followed Jesus, son of Mary.
Sure ayet, şöyle ki: Sure, İsa'nın takipçileri arasında yaygınlaşan başka bir olguya da değinir: “Ama rahibane çilecilik (ruhbaniyet)... Onu biz onlara farz kılmamıştık. Onu, Allah'ın hoşnutluğunu kazanmak isteğiyle kendileri icat etmişlerdi.” (Ayet 27)
Bu ifadenin daha ağırlıklı yorumu şudur: Hristiyan tarihinde iyi bilinen rahibane çilecilik, İsa'nın bazı takipçilerinin Tanrı'nın rızasını kazanmak amacıyla yaptıkları kişisel bir tercih, bir icattı. Bununla bu hayatın yüklerinden ve onun birçok cazibesinden uzaklaşmayı amaçlıyorlardı. Bu, başlangıçta Tanrı'nın onlara dayattığı bir şey değildi. Ancak bu tercihi yapıp kendilerini buna bağladıklarında, Tanrı'nın davasına adanmak amacıyla; arınma, kanaat, iffet, ibadet ve takva gibi gereklerine uymayı Tanrı önünde taahhüt etmişlerdi. Ne var ki bu çilecilik gerçeklikle bağını yitirdi ve manevi bir öz taşımayan, salt ritüellere dönüştü. Gerçek bir içerik olmaksızın onu gösteriş olarak yapanlar çoktur. Gerçek şu ki, yalnızca çok az kişi bunu titizlikle sürdürebilecek güçtedir.
The surah mentions another phenomenon that prevailed among the followers of Jesus: “As for monastic asceticism, We did not enjoin it upon them. They invented it themselves out of a desire for God's goodly acceptance.” (Verse 27) The weightier explanation of this statement is that monastic asceticism, well known in Christian history, was a personal choice, an invention made by some of Jesus’ followers who sought to win God’s acceptance. Through it, they sought to steer themselves away from the burdens of this life and its many attractions. It was not something that God imposed on them in the first place. Yet when they made this choice, binding themselves to it, they were committed before God to observe its requirements such as purity, contentment, chastity, worship and piety; this so as to dedicate themselves to God’s cause. However, such asceticism lost its grip on reality, and ended up as mere rituals devoid of spirituality. Many are those who make a show of it, without real substance. The fact is that only the very few are capable of rigorously