"Ey Peygamber! Allah'tan korkup sakın kâfirlere ve münafıklara boyun eğme. Şüphesiz ki Allah, her şeyi bilendir, hikmet sahibidir. Rabbinden sana vahyolunana uy; çünkü Allah, yaptıklarınızdan haberdardır. Allah'a tevekkül et; çünkü tevekkül edilmeye layık olan yalnızca Allah'tır." (1-3. ayetler) Ama bu tercümede "Allah" kelimesini kullanmamam gerekiyordu; düzeltilmiş hali: "Ey Peygamber! Tanrı'dan korkup sakın kâfirlere ve münafıklara boyun eğme. Şüphesiz ki Tanrı, her şeyi bilendir, hikmet sahibidir. Rabbinden sana vahyolunana uy; çünkü Tanrı, yaptıklarınızdan haberdardır. Tanrı'ya tevekkül et; çünkü tevekkül edilmeye layık olan yalnızca Tanrı'dır." (1-3. ayetler) Bu sûre, yeni doğmuş Müslüman toplumun sosyal ve ahlaki hayatının bazı yönlerini düzenleyen sûredir. Bu başlangıç, İslam sisteminin doğasına ve temel ilkelerine dair bize bir şeyler anlatmaktadır. İslam, yalnızca bir dizi yönerge ve öğütten, ya da adap ve ahlak değerlerinden, ya da bir kanun ve düzenlemeler bütününden, ya da gelenek ve uygulamalardan ibaret değildir. Bunların hepsi İslam'a dahildir, ancak İslam'ın bütününü oluşturmazlar. İslam, Tanrı'nın iradesine teslim olmak, emirlerine itaat etmeye, yasaklarından kaçınmaya gönüllü olmak, başka hiçbir sisteme bakmamak ve başka hiçbir yolu benimsememek demektir. Özünde, insanlığın hayatını ve üzerinde yaşadıkları dünyayı, diğer gezegenleri ve yıldızları, hatta bilmediğimiz alemler de dahil olmak üzere bütün evreni yöneten ilahi kanuna tabi olduğunu kabul etmektir. Ayrıca insan olarak yapmamız gereken tek seçimin, Tanrı'nın emrettiğini yapmak, yasakladığından kaçınmak, sunduklarını almak ve O'nun getireceği sonuçları beklemek olduğuna kesin olarak inanmaktır. Kanunların, düzenlemelerin, geleneklerin, adapların ve ahlak değerlerinin üzerine inşa edildiği temel kural budur. Bunların hepsi, imanın ve Tanrı'ya teslimiyetin pratikteki yansımasıdır. İslam, belirli bir toplumsal düzeni kuran bir kanun koyan bir inançtır.

“Prophet! Have fear of God and do not yield to the unbelievers and the hypocrites. God is certainly All-Knowing, Wise. Follow what is revealed to you by your Lord; for God is well aware of all that you do. Place your trust in God; for God alone is worthy of all trust.” (Verses 1-3) Thus begins the sūrah which regulates certain aspects of the social and moral life of the newly born Muslim community. It is a beginning that tells us something about the nature of the Islamic system and its underlying principles. Islam is not merely a set of directives and admonitions, or manners and moral values, or a collection of laws and regulations, or traditions and practices. All these are included in Islam, but they do not make up Islam in its totality. Islam means submission to God’s will, a willingness to obey its orders, observe its prohibitions, looking up to no other system and adopting no other way. It is essentially an acceptance that mankind are subject to the overall divine code that governs their life and the earth they live on, as well as other planets and stars, and indeed governs the whole universe including the realms we know nothing about. It is also a certainty that as humans the only choice we should make is to do what God orders, refrain from what He forbids, take what He makes available and await the results He brings about. This is the basic rule on which are then established laws, regulations, traditions, manners and moral values. All these represent the practical manifestation of faith and submission to God. Islam is a faith that lays down a code which puts in place a specific social order.

Sure'nin şimdi, aileyi toplumun temeli yapmak amacıyla bazı uygulamaları kaldırmaya geçtiği görülmektedir: "Sizin eşlerinizi, onlara 'sırtını bana annemin sırtı gibi haram kıl' diyerek boşadığınız kadınları, gerçekte annelerinizden biri gibi kılmaz. Aynı şekilde evlatlıklarınızı da gerçekte öz oğullarınız kılmaz. Bunlar yalnızca ağzınızla söylediğiniz sözlerdir. Oysa Allah hakkı söyler ve doğru yola yalnızca O iletir." {Onları babalarının adıyla çağırın; bu, Allah katında daha adildir. Eğer babalarını bilmiyorsanız, onları din kardeşleriniz ve himayenizdeki kimseler olarak görün. Yanlışlıkla yaptığınız şeylerden dolayı sorumlu tutulmazsınız; ancak kalplerinizin kastettiği şeylerden sorumlu tutulursunuz. Allah çok bağışlayandır, merhamet sahibidir.} (Ayet 4-5)

The sūrah now moves on to abolish certain practices in order to make the family the basis of the community: “Nor does He make your wives whom you declare to be as unlawful to you as your mothers’ bodies truly your mothers. Likewise, He does not make your adopted sons truly your sons. These are only words you utter with your mouths, but God says the truth and He alone shows the right path. Call them by their fathers’ names; that is more just in God’s sight. If you do not know who their fathers are, then treat them as your brethren in faith and your proteges. You shall not be blamed if you make a mistake, but for what your hearts intend. God is indeed Much-Forgiving, Merciful.” (Verses 4-5)

Câhiliye döneminde bir adam karısına, "Sen bana annemin sırtı gibisin" derdi; bu da onun kendisiyle evlenmesinin haram olduğu anlamına gelirdi. O andan itibaren aralarındaki cinsel ilişki incest sayılırdı. Ancak kadın askıda kalırdı: ne başka bir erkekle evlenebilecek şekilde boşanmış olurdu, ne de kocasıyla meşru bir ilişki içinde evli kalırdı. Bu, Câhiliye döneminde kadınlara yapılan zulmün bir yönüydü. İslâm toplumsal ilişkileri yeniden düzenlemeye başladığında, aileyi her yeni neslin sağlıklı bir ortamda yetiştiği temel toplumsal birim haline getirdi ve kadınlara yönelik bu tür haksızlıkların kaldırılmasına ve aile ilişkilerine adalet ve rahat, huzurlu bir atmosfer kazandırılmasına büyük önem verdi. Getirdiği yeni hükümlerden biri şuydu: "Sizin zıhar yaptığınız eşlerinizi de anneleriniz kılmaz. Onlar sizi doğuran annelerinizden başkası değildir." (Ahzâb/4) Bir adamın ağzından çıkan sözler gerçekleri değiştirmez. Anneler ve eşler tamamen farklıdır ve bir ilişkinin doğası bir sözün söylenmesiyle değiştirilemez. Bu nedenle, zıhar gibi bir beyan, karıyı kocasına sanki annesiymiş gibi kalıcı olarak haram kılmazdı.

In pre-Islamic days a man would say to his wife, ‘you are to me like my mother’s back’, which meant that she was forbidden for him to marry. From that moment sex between them was regarded as incestuous. Yet she remained suspended: she was neither divorced such that she could marry another man, nor married having a lawful relationship with her husband. This was one aspect of the cruelty to which women were subjected in pre-Islamic days. As Islam started to reorganize social relations, making the family the basic social unit where each new generation grows in a sound environment, it attached great importance to removing such injustices against women and to giving family relations a basis of fairness and an easy, relaxed atmosphere. One of its new laws was “Nor does He make your wives whom you declare to be as unlawful to you as your mothers’ bodies truly your mothers.” (Verse 4) The words a man utters do not change facts. Mothers and wives are totally different, and the nature of a relationship cannot be changed by the uttering of a word. Therefore, a pronouncement like this, or żihār, did not make a wife permanently forbidden to her husband as if she were his mother.

Benzer şekilde, çocuk evlat edinme uygulaması da ailenin ve toplumun temelindeki kusurları yansıtıyordu. Arapların iffete büyük değer vermesine ve, herkesçe bilindiği üzere, soylarıyla övünmelerine rağmen, bunun tersi yönde ilerleyen başka olgular da vardı. Bunlar genel olarak kabul görüyordu, ancak tanınmış aile ve kabilelerde değil. Nitekim bazı kişiler babalarının kim olduğunu bilemiyordu.

Similarly, the practice of adopting a child reflected flaws in the foundation of the family and society. Although chastity was highly valued by the Arabs who, as is widely known, took pride in their ancestry, there were other phenomena that moved in the opposite direction. These were generally accepted, but not in the prominent families and clans. Indeed, some individuals could not tell who their fathers were.

Ayrıca, bir adam bu "evlatlıklardan" birini beğenirse, onu evlat edinebilir, oğlum diyebilir ve ikisi birbirine miras bırakabilirdi. Bu durum, gerçek babaları bilinen bazı kimseler için de geçerliydi. Bu bakımdan, onlar da evlat edinilebilirdi. Bu özellikle esirler için geçerliydi; bir kabileye yapılan baskında ya da bir savaşta çocuklar veya ergenlik çağındaki gençler esir alındığında böyle olurdu. Bir adam böyle bir esiri evlat edinmek isterse, bu evlatlığını ilan ederdi ve esir, evlat edinen babasının oğlu olarak bilinirdi. Böylece oğul olmanın ayrıcalıklarından yararlanır ve oğul olarak görevlerini yerine getirmekle yükümlü olurdu.

Furthermore, if a man liked one of these ‘off-spring’, he could adopt him, calling him his son, and the two would then inherit each other. The same applied to some people whose real fathers were even known. In this respect, they too could be adopted. This was particularly so with captives, when children or adolescents were taken captive in a raid on a clan or during a war. If a man then wished to adopt such a captive, he would declare such adoption, and the captive would then be known as a son of his adopting father. He would then enjoy the privileges of being a son and was required to fulfil his duties as a son.

Bunlardan biri, Arap kabilesi Kalb'den olan Zeyd ibn Hârise idi. Câhiliye döneminde küçükken esir alındı, sonra Hakîm ibn Hizâm'a satıldı; o da onu teyzesi Hatîce'ye hediye etti. Hatîce, Peygamber ﷺ ile evlenince Zeyd'i ona hediye etti; ancak Zeyd'in babası ve amcası, onun serbest bırakılması için Peygamber ﷺ'e başvurdular.

One of these was Zayd ibn Ĥārithah, of the Arab tribe of Kalb. He was taken captive when young in pre-Islamic days, then sold to Ĥakīm ibn Ĥizām who gave him as a gift to his aunt Khadījah. When she was married to the Prophet, she gave him Zayd as a gift, but Zayd’s father and uncle appealed to him for Zayd’s release.

Peygamber ﷺ daha sonra ona bir seçim hakkı vermeye karar verdi ve o, Peygamber'in yanında kalmayı seçti. Bunun üzerine Peygamber ﷺ onu özgür bıraktı ve oğlu olarak evlat edindi. Bundan sonra Zeyd bin Muhammed olarak anılmaya başlandı. İslam birkaç yıl sonra başladığında, toplumun alt tabakalarından İslam'ı kabul eden ilk erkek oldu.

Sûre, evlatlığı kaldırdıktan sonra, İslâm'ın Mekke'den Medine'ye hicretten sonra kurduğu kardeşlik kurumunu ortadan kaldırmaya geçmektedir. Bu, ailelerini ve mallarını Mekke'de bırakan muhacirlerin durumuna ve İslâm'ı kabul etmeleri sebebiyle ailelerinden kopan Medineli Müslümanların durumuna çözüm getirmek için alınmış pratik bir tedbirdi. Aynı zamanda Peygamber ﷺ'in bütün müminler üzerindeki şahsî otoritesi vurgulanmakta ve onun, tüm kan bağlarından daha üstün bir konuma yükseltildiği belirtilmektedir; eşleri de bütün müminlerin manevî anneleri olarak görülmektedir: "Peygamber, müminlere kendi nefislerinden daha yakındır; eşleri de onların anneleridir. Kan bağı olan akrabalar, Allah'ın hükmüne göre, [Medine'deki] diğer müminlerden ve [Allah yolunda] hicret edenlerden birbirlerine daha yakındır. Yine de yakın dostlarınıza iyilikte bulunmalısınız. Bu, Allah'ın hükmünde yazılıdır." (Ayet 6)

Having abolished adoption, the sūrah moves on to put an end to the brotherhood institution, established by Islam following the migration of the Muslims from Makkah to Madinah. This was a practical measure to address the situation of those immigrants who had abandoned their relations and property in Makkah, and the situation of Muslims in Madinah whose relations with their families were severed as a result of their embracing Islam. At the same time, the Prophet’s personal authority over all believers is emphasized and given a higher position than all blood relations, while his wives are to be seen as the spiritual mothers of all believers: “The Prophet has more claim on the believers than they have on their own selves; and his wives are their mothers. Blood relatives have, according to God’s decree, a stronger claim upon one another than other believers [of Madinah] and those who have migrated [for God’s sake]. Nonetheless, you are to act with kindness towards your close friends. This is written down in God’s decree.” (Verse 6)

Muhâcirîn, yani Mekke'den Medine'ye hicret eden Müslümanlar, geride her şeyi bırakmak zorunda kaldılar; imanlarını akrabalarına, kabilelerine, mallarına, geçimlerine, dostlarına ve hayat anılarına tercih ettiler. Her şeyi, imanları uğruna terk ettiler. Sevdikleri her şeyi, kendi aile fertlerini de dahil olmak üzere geride bırakarak yaptıkları bu hicret, imanın insanın bütün varlığını nasıl kuşattığına dair bir örnek oluşturdu. İslâmî kişiliğin bütünlüğüne dair uygulamalı bir örnek ortaya koydular ve şu Kur'ân ifadesini doğruladılar: {Allah, hiçbir insanın göğsünde iki kalp yaratmamıştır.} (Ahzâb, 4)

When the Muhājirīn, i.e. the Muslims from Makkah, left for Madinah, they had to leave everything behind, preferring their faith to their relatives, clans, property, livelihood, friends, and life memories. They abandoned all this for their faith. Their migration in this way, abandoning all that was dear, including their own families, provided an example of how faith grips one’s whole being. They provided the practical example of the integrity of the Islamic personality, confirming the Qur’ānic statement: “Never has God put two hearts in one man’s body.” (Verse 4)

Aynı zamanda, Peygamber'in tüm Müslümanlar üzerindeki otoritesini yeniden vurgulamıştır; bu da ona kan bağının, hatta kişinin kendi isteklerinden ve arzularından daha yüksek bir hak iddiası kazandırmıştır: "Peygamber, müminlere kendi canlarından daha yakındır." (Ahzab, 6) İslam ayrıca Peygamber'in eşlerini tüm müminlere manevi anneler kılmıştır: "Eşleri de onların anneleridir." (Ahzab, 6)

At the same time, it re-emphasized the Prophet’s authority over all Muslims, which gave him a higher claim than that of blood, indeed one that is higher than one’s own wishes and desires: “The Prophet has more claim on the believers than they have on their own selves.” (Verse 6) Islam also makes the Prophet’s wives spiritual mothers to all believers: “and his wives are their mothers.” (Verse 6)

Peygamberin Müslümanlar üzerindeki otoritesi kapsamlıdır. Bu durum kaçınılmaz olarak onlara eksiksiz bir yaşam tarzı çizmesini de içerir. Onlar, Allah'ın kendisine vahyettiği şeye uygun olarak onun kendileri için seçtiğinden başka bir şeyi seçemezler. Sahih bir hadiste Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur: "Sizden biriniz, tercihleri benim getirdiğime tabi olmadıkça gerçek bir mümin olamaz." Bu, onların kendi duygularını bile kapsayacak ölçüde yaygındır; öyle ki Peygamber ﷺ, onlar için kendi canlarından daha sevgilidir. Bu nedenle mü'minler kendi güvenliklerini onunkine tercih etmezler ve kalplerinde hiç kimseyi onun önüne koymazlar. Bunu anlatan sahih hadisler çoktur; burada yalnızca iki örnek veriyoruz: "Ben, kendisine malından, evladından ve bütün insanlardan daha sevgili olmadıkça hiçbiriniz gerçek imana ulaşmış olmaz." "Ömer, Peygamber ﷺ'e şöyle dedi: 'Vallahi, sizi kendi nefsimden başka herkesten daha çok seviyorum.' Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: 'Hayır, ey Ömer! Sana kendi nefsinden daha sevgili olmalıyım.' Bunun üzerine Ömer şöyle karşılık verdi: 'Ey Allah'ın Elçisi! Şimdi sizi kendi nefsim de dahil herkesten daha çok seviyorum.' Peygamber ﷺ buyurdu: 'Şimdi oldu, ey Ömer.'" Bu, sadece bir sözün söylenmesi değildir. Bu, insanların kalplerinin önünde yüce bir ufuk açan özel bir dokunuş olmadan ulaşamayacakları, son derece yüksek bir ölçüttür. Bu dokunuş, insanın yaradılışında derinlere kök salmış nefis sevgisinden onları arındırır. Gerçekten de insanlar kendilerini hayal edebileceklerinden çok daha fazla severler. Nefs sevgilerini kontrol altına almayı başardığımızı düşünebiliriz.

The Prophet’s authority over all Muslims is comprehensive. Inevitably, this includes charting a complete way of life for them. They cannot choose for themselves anything other than what he chooses for them in accordance with what God reveals to him. In an authentic ĥadīth, the Prophet is quoted as saying: “No one of you is a true believer until his preferences are subject to my message.” This is so pervasive as to include their own feelings whereby the Prophet (peace be upon him) is dearer to them than their own lives. Thus, believers do not prefer their own safety to his, and they do not place anyone ahead of him in their hearts. Authentic aĥādīth speaking of this are many, and here we give just two examples: “None of you attains to true faith until I am dearer to him than his own soul, his property, offspring and all mankind.” “`Umar said to the Prophet: ‘By God! I love you more than I love anyone other than my own self.’ The Prophet said: ‘No, `Umar! I should be dearer to you than your own self.’ Then `Umar rejoined: ‘Messenger of God! I love you more than anyone else, including myself.’ The Prophet said: ‘You have got it now, `Umar.’ This is not some mere utterance of a word. It is a standard, an extremely high one that people cannot attain to without possessing a special touch that opens a sublime horizon before their hearts, purging them of the self love that is deeply rooted in their very natures. Indeed, human beings love themselves far more than they can imagine. We may think that we have managed to bring our self love under control.

Tanrı'nın kararına atıfta bulunarak, onun bunu kalıcı bir düzen kılmayı dilediğini belirten sûre, Tanrı'nın peygamberlerle genel olarak, özellikle de Muhammed ﷺ ve diğer azim sahibi elçilerle yaptığı ahde işaret eder. Bu ahid, onları Tanrı'nın insan hayatına ilişkin kuralını içeren mesajını iletmeye, bu mesajı gönderildikleri topluluklar arasında uygulamaya ve savunmaya yükümlü kılar. Bunu yerine getirdiklerinde, insanlar ilahi hidayete karşı tutumlarından ve inanç ya da inkârlarından kendileri sorumlu olacaktır. Tanrı'nın elçileri mesajını kendilerine ilettikten sonra, insanların ilahi hidayete uymamaları için hiçbir mazeretleri kalmamıştır ve artık kendilerinden hesap sorulacaktır: "Biz, bütün peygamberlerden, senden [Muhammed ﷺ], Nuh'tan, İbrahim'den, Musa'dan ve Meryem oğlu İsa'dan sağlam bir söz aldık. Onlardan ağır ve kesin bir söz aldık. Tanrı, doğru olanlara, kendilerine emanet edilen gerçek hakkında soracaktır. İnkâr edenler için ise acı bir azap hazırlamıştır." (Âyet 7-8)

Referring to God’s decree that He willed it to be the permanent system, the sūrah refers to His covenant with prophets in general, and with the Prophet Muĥammad and other messengers of firm resolve in particular. This covenant commits them to deliver God’s message containing His code for human life, and to implement and advocate it among the communities to which they were sent. When they have done so, people will then be responsible for their own attitudes towards divine guidance, and for their belief or disbelief. They are now accountable for themselves having no justification whatsoever for not following divine guidance after God’s messengers delivered His message to them: “We did accept a solemn pledge from all the prophets: from you, [Muĥammad], and from Noah, Abraham, Moses and Jesus son of Mary. From all did We accept a weighty, solemn pledge. God will question the truthful about the truth [entrusted to them]. He has prepared painful suffering for the unbelievers.” (Verses 7-8)

Nuh'tan Muhammed'e, peygamberlerin mührü (hepsinin üzerine selam olsun), tek ve değişmeyen bir ahit ya da söz olduğu gibi. Bu, her biri tarafından üstlenilen tek bir ahit, tek bir sistem ve tek bir emanettir. Aşağıdaki iki ayet bu ahdi genel hatlarıyla anlatır: "Peygamberlerden kesin bir söz almıştık." Ardından Kur'an'ı indirilen ve mesajı bütün insanlığa hitap eden Elçi'ye özel bir atıf yapılır: "Sizden, [Muhammed]," ve sonra kuvvetli ve sağlam azme sahip diğer elçilerden söz edilir. Bunlar, sonuncu olan Muhammed'den önce büyük ilahi mesajlara emin kılınmış kimselerdir: "Nuh'tan, İbrahim'den, Musa'dan ve Meryem oğlu İsa'dan." Sonra sure, ahdin kendisini tarif eder: "Hepsinden ağır, kesin bir söz almıştık." Buradaki ahit tarifi ona somut ve sağlam bir biçim verir. Bu, gerçekten Allah ile, vahyini almak, mesajlarını iletmek ve kendi kanununu kurmak üzere seçtiği kişiler arasında bir söz idi; onlar da kendilerine emanet edilenlere her zaman sadık kalmakla yükümlüydüler.