Bu sûre, Mü'minûn ya da el-Mü'minûn, konusunu çok açık biçimde ortaya koyan adıyla tanımlanır. Sûre, mü'minlerin niteliklerinin bir özetiyle başlar; hem insan ruhunda hem de evrenin genelinde imanın göstergeleri üzerine bir açıklama sunar. Ardından Nuh'tan başlayarak son peygamber ve elçi olan Muhammed'e ﷺ kadar, Allah'ın elçilerinin dile getirdiği imanın özünü ortaya koyar (Allah'ın selamı hepsinin üzerine olsun). İmanı inkâr edenlerin safsatalarını, itirazlarını ve inatçı karşıtlığını da ele alır; bu karşıtlık Allah'ın elçilerini O'na yalvarmaya iter. Bu noktada Allah inkâr edenleri cezalandırır, mü'minleri ise kurtarır. Sûre daha sonra, Allah'ın elçileri vefat ettikten sonra insanların bu değişmez hakikat konusunda ihtilafa düştüğüne işaret eder.

This sūrah, The Believers, or al-Mu’minūn, is defined by its name which makes its subject matter very clear. It begins with an outline of the believers’ qualities, and presents an exposition on the indicators of faith in both the human soul and the universe at large. It then moves on to present the essence of faith as expostulated by God’s messengers since the time of Noah up to Muhammad, the last of all prophets and messengers, (peace be upon them all). It also discusses the fallacies of those who deny faith, their objections and determined opposition that compel God’s messengers to appeal to Him for help. At this point, God punishes the rejecters and saves the believers. The sūrah then refers to the fact that, after God’s messengers have passed away, people fall into contention about this truth that admits no variation.

Bu, Arap müşriklerinin Allah'ın son elçisi Muhammed ﷺ'e karşı takındıkları haksız tutumu tartışmak ve kınamak için bir fırsat sunmaktadır. Sure, inkâr edenlerin imanın hakikatini reddetmelerinin sonucunda uğradıkları akıbeti gösteren bir Kıyamet Günü sahnesiyle sona ermektedir. Bu kimseler tutumları nedeniyle şiddetle azarlanmaktadır.

This provides an opportunity to discuss and denounce the unjustified attitude the Arab idolaters took to God’s last messenger, Muhammad (peace be upon him). The sūrah closes with a scene of the Day of Judgement in which we see the fate suffered by those who reject the truth of faith. They are strongly reproached for their attitude.

Bu sahne, Tanrı'nın mutlak birliğinin hakikatini yeniden vurgulayan bir ifadeyle ve O'nun rahmet ve bağışlanmasını isteyen bir duayla sona ermektedir.

This scene concludes with a statement re-emphasizing the truth of God’s absolute oneness and a prayer for His mercy and forgiveness.

Dolayısıyla bu sûre, adlarının işaret ettiği gibidir: İnananlar, ya da imanın bütün meseleleri, yönleri ve tabiatıyla iman sûresi. İman da bu sûrenin ana konusunu oluşturur.

As such, the sūrah is what its titles say, The Believers, or the sūrah of faith with all its issues, aspects and nature. Faith then provides its central theme.

Sûrenin dört bölüme ayrılabileceği söylenebilir. Birinci bölüm, mü'minler için başarının kesin olduğunu bildiren bir ifadeyle başlar: "Muhakkak ki mü'minler kurtuluşa ermiştir." (1. ayet) Bu bölüm, kurtuluşa ereceği kesin olan mü'minlerin niteliklerini ayrıntılı biçimde anlatır. İmanı teşvik eden ve destekleyen, hem insanda hem de geniş evrende bulunan delillere değinen bu bölüm, insanın ilk başlangıcından son bulacağı âna kadar hayatının farklı aşamalarından söz eder. Ceninin geçtiği farklı aşamalara değinirken bunları geniş biçimde açıklar, diğer aşamalara ise yalnızca kısaca değinir. Ardından insan hayatını Kıyamet Günü'ne kadar takip eder; sonra geniş evrendeki iman delillerine geçer. Göklerin yaratılışından, gökten yağan yağmurdan, bitkilerin, ekinlerin ve meyvelerin yeşermesinden söz eder. Ayrıca insanların hizmetine sunulan hayvanlardan, denizlerde yol alan gemilerden ve insanın bu gemileri ve hayvanları ulaşım için kullanabilme yeteneğinden de bahseder.

The sūrah may be divided into four parts. The first begins with a statement that success is assured for the believers: “Truly, successful shall be the believers.” (Verse 1) It provides a detailed account, of the qualities of those believers who are certain to be successful. Referring to signs that encourage and endorse faith, which are found both in human beings and in the universe at large, this part mentions the different stages of human life from its early beginnings to its final end. It elaborates much when it mentions the different stages an embryo goes through while providing only a brief outline of other stages. It then follows human life up to the Day of Resurrection before moving on to signs of faith in the wide universe, referring to the creation of the heavens, rain falling from the sky, bringing forth vegetation, plants and fruits. It also mentions animals that are placed at the disposal of human beings, ships traversing the seas and man’s ability to use such ships and animals for transport.

İkinci bölüm, imanın gerçekliğine işaret eden delillerden, tüm Allah'ın elçilerinin, istisnasız olarak, savunduğu imanın hakikatinin tartışmasına geçiyor: "Ey kavmim, yalnızca Allah'a kulluk edin, çünkü O'ndan başka sizin hiçbir ilahınız yoktur." (Ayet 23) Bu, Nuh'un ve ondan sonra gelen her elçinin, Allah'ın son elçisi Muhammed ﷺ'e kadar söylediği bir sözdür. İnkârcılar her zaman aynı itirazları ileri sürmüşlerdir: "Bu adam sizin gibi yalnızca bir insandır" ve "Allah dileseydi, mutlaka melekler indirirdi." (Ayet 24) Bir diğer itiraz ise Allah'ın elçilerinin verdiği vaade ilişkindir: "Sizler öldüğünüz, toprak ve kemik olduğunuzda, yeniden diriltilip çıkarılacağınızı mı size vaat ediyor?" (Ayet 35) Sonuç her zaman şöyle olmuştur: elçiler Allah'a yalvararak destek istemişler, O da yakarışlarına karşılık vermiş ve inkârcıları helak etmiştir. Bu bölüm, tüm elçilere yönelik bir hitapla son buluyor: "Temiz ve helal olanlardan yeyin ve salih amellerde bulunun. Şüphesiz ben, yaptığınız her şeyi hakkıyla bilirim."

The second part takes us from the indicators pointing out the reality of faith to a discussion of the truth of faith as advocated by all God’s messengers, without exception: “My people, worship God alone: for you have no deity other than Him.” (Verse 23) This is a statement made by Noah, and by every messenger that followed him, up to Muhammad, God’s final Messenger. The unbelievers always made the same objections: “This man is but a mortal like yourselves,” and “had God willed, He would have surely sent down angels.” (Verse 24) Another objection refers to the promise made by God’s messengers: “Does he promise you that, after you have died and become dust and bones, you shall be brought forth to life?” (Verse 35) The result was always that messengers appealed to God for support. He answered their appeals and destroyed the unbelievers. This part concludes with an address to all messengers: “Eat of that which is wholesome, and do good deeds: I certainly have full knowledge of all that you do.

"Şüphesiz bu sizin ümmetiniz, tek bir ümmettir ve Ben sizin tek Rabbinizim. Öyleyse yalnızca Benden korkun." (Ayet 51-52)

This community of yours is one single community, and I am your only Lord. Therefore, fear Me alone.” (Verses 51-52)

Sürenin üçüncü bölümü, Allah'ın elçileri gittikten sonra insanların bölünüp, bu temel gerçek konusunda çekişmeye düştüklerinden söz eder: "İnsanlar aralarında bölünüp fırkalara ayrıldılar; her fırka elinde olanla övünmektedir." (53. ayet) Ayrıca insanların, Allah'ın kendilerine bahşettiği nimetlerle onları imtihan ettiğinin farkında olmadıklarından bahseder. Sahip oldukları servetlerle aldanırlar. Mü'minler ise tam tersine Allah'tan korkar, yalnızca O'na ibadet eder ve O'na hiçbir ortak koşmazlar. Aynı zamanda yürekleri Allah korkusuyla dolu olarak tam bir dikkat içinde kalırlar: "Kalpleri, Rablerine kavuşacaklarını bilerek korku içinde olanlar..." (60. ayet) Bu noktada, iman gerçeğinden habersiz olanların Allah'ın azabına yakalandıklarını ve yardım için feryat ettiklerini gösteren bir tablo çizilir. Ancak onlara sert bir şekilde çıkışılır: "Size âyetlerim okunurken, siz topuklarınız üzerine geri dönüyor, büyüklenerek gece boyunca boş sözler söylüyordunuz." (66-67. ayetler) Sure, onların, dürüst ve doğru olduğunu iyi bildikleri Allah'ın Elçisi'ne karşı takındıkları tavrı kınar. Şimdi o, hiçbir ücret istemeden onlara hak mesajını getirmişken, onu ve savunduğu hakikati nasıl reddedebilirler? Göklerde ve yerde olan her şeyin Allah'a ait olduğunu, her şeyin O'nun kontrolünde bulunduğunu ve O'nun tek Rab olduğunu kabul etmelerine rağmen, öldükten sonra diriltilme fikrini reddederler. Yanlışlarında daha da ileri giderek Allah'ın bir oğlu olduğunu iddia eder ve O'na ortaklar koşarlar. "Allah, onların ortak koştukları her şeyden uludur, yücedir." (92. ayet)

The third part speaks about the fact that after God’s messengers had gone, people were divided and fell into contention over this essential truth: “People have divided themselves into factions, each delighting in what they have.” (Verse 53) It further speaks about people being oblivious of the fact that God tests them with the blessings He bestows on them. They are deluded by the riches they enjoy. The believers, on the other hand, remain God-fearing, worship Him alone and associate no partners with Him. At the same time they remain fully alert, with awe in their hearts: “Their hearts lard filled with awe, knowing that to their Lord they shall certainly return.” (Verse 60) At this point, an image is portrayed showing those who were oblivious of the truth of faith being overwhelmed by God’s punishment. They cry out for help, but they are strongly reproached: “Time and again were My revelations recited to you, but every time you would turn about on your heels, revelling in your arrogance, and talking senselessly far into the night.” (Verses 66-67) The sūrah denounces their attitude towards God’s Messenger whom they knew well to be honest and truthful. Now that he has come to them with the message of the truth, asking for no wages, how can they reject him and the truth he advocates? Although they acknowledge that to God belongs all that is in the heavens and the earth, which are all under His control as He is their only Lord, they reject the very concept of resurrection. They go further in their falsehood, claiming that God has a son and associating partners with Him. “Sublimely exalted is He above anything they associate as partner with Him.” (Verse 92)

Sūrenin son bölümü, onlardan ve iddialarından yüz çevirerek Peygamber'e hitap eder; ona kötülüğü en güzel olanla savmasını ve şeytanların kötülüğüne karşı God'a sığınmasını emreder. Onların söyledikleri yüzünden kızmamalı ve üzülmemelidir. Ayrıca burada, Kıyamet Günü'nde onları bekleyen azabı, acıyı ve alçaltıcılığı anlatan bir sahne vardır. Sūre, God'un her zaman onun hakkında söyledikleri her şeyin üstünde olduğunu belirterek sona erer: “Ulu ve yücedir God, gerçek Hükümdar, gerçek Hak. O'ndan başka ilah yoktur, Yüce Arş'ın Rabbidir.” (Ayet 116) Ayrıca inkârcıların asla kurtuluşa eremeyeceklerini bildirir; oysa müminlerin kurtuluşu sürenin başında teyit edilmiştir:

The final part turns away from them and their claims in order to address the Prophet, telling him to repel evil with what is better, and to seek refuge with God from the evil of satans. He must not be angered or grieved by what they say. In addition, we have here a scene of the Day of Judgement describing the punishment, suffering and humiliation that await them there. The sūrah concludes by stating that God always remains exalted above all that they say about Him: “Sublimely exalted is God, the Ultimate Sovereign, the Ultimate Truth. There is no deity other than Him, the Lord of the Glorious Throne.” (Verse 116) It also asserts that the unbelievers will never be successful, whereas the believers’ success is confirmed at the beginning of the sūrah:

"Kim Allah'ın yanında başka bir ilaha dua ederse – ki bunun varlığına dair hiçbir delili yoktur – Rabbinin huzurunda hesaba çekilecektir. Şüphesiz kâfirler asla kurtuluşa eremeyecektir." (117. ayet) Yine, Allah'ın rahmetini ve bağışlanmasını dilemeye dair bir emir verilmektedir: "De ki: Rabbim! Bağışla ve merhamet et. Merhamet edenlerin en hayırlısı sensin." (118. ayet)

“He that invokes besides God any other deity – a deity for whose existence he has no evidence – shall be brought to account before his Lord. Most certainly, the unbelievers shall never be successful.” (Verse 117) Again, an instruction is given to seek God’s mercy and forgiveness: “Say: My Lord! Forgive and have mercy. You are the best of those who show mercy.” (Verse 118)

Bu sûre, açıklama ve olgusal bir anlatım havası taşımakla birlikte, sakin bir argümanla, saf mantıkla ve ilhamla iç içedir. Konusu imandır ve iman ona kendine özgü bir hava kazandırır. Sûrenin başında, "namazlarında huşu içinde olan" müminleri görürüz; ortasında ise onlar şu sözlerle betimlenir: "Verebilecekleri her şeyi, Rablerine mutlaka döneceklerini bilerek, kalpleri korku ile dolu olarak verirler." (Ayet 60) Sûrenin ilhamına bir örnek olarak şunu alabiliriz: "Sizi işitme, görme ve akıl melekeleriyle donatan O'dur. Ne kadar az şükredersiniz." (Ayet 78) Gerçekten de sûrenin tamamı imanın yumuşak bir havasını yansıtır.

The sūrah spreads an air of explanation and factual statement, mixed with calm argument, pure logic and inspiration. Its subject matter is faith, and faith gives it its special ambience. At the beginning we see the believers “who humble themselves in their prayer,” and in the middle they are described in the following terms: “They give away whatever they have to give with their hearts filled with awe, knowing that to their Lord they shall certainly return.” (Verse 60) For an example of the inspiration of the sūrah we may take: “It is He who has endowed you with hearing, and sight, and minds: how seldom are you grateful.” (Verse 78). Indeed the entire sūrah reflects a gentle air of faith.