Bu pasaj, evlilik gerçekleşmeden boşanan kadınlarla ilgili genel bir hükümle başlar. Bunu, Peygamber'in kendi aile hayatına ilişkin bir dizi hüküm izler: eşleriyle erkekler arasındaki ilişki dahil, Müslümanların Peygamber'in evine nasıl yaklaşması gerektiği ve Allah'ın Elçisi'nin evine bahşettiği onur ile meleklerin ve yüce katta bulunanların bu eve nasıl baktığı. Pasaj, Peygamber'in eşlerine, kızlarına ve bütün Müslüman kadınlara yönelik genel bir emirle sona erer. Dışarı çıktıklarında dış giysilerini üzerlerine örtmeleri emredilir, böylece iffetli kadınlar olarak tanınırlar. Böylece, kötü ahlaklı kimseler, örneğin münafıklar ve kadınlara sataşıp onları rahatsız eden diğer kötü insanlar onlara yaklaşmazlar. Pasaj, münafıklara ve dedikodu yayanlara, Müslüman kadınları rahatsız etmeyi ve taciz etmeyi bırakmadıkça Medine'den sürüleceklerine dair bir uyarıyla sona erer.

This passage begins with a general rule concerning women who are divorced before their marriage has been consummated. This is followed by a number of rules relating to the Prophet’s own family life, including the relationship between his wives and men generally, how Muslims should approach the Prophet’s home, and the honour God bestows on His Messenger’s home and how it is viewed by the angels and those on high. It concludes with a general order that applies to the Prophet’s wives, daughters and all Muslim women. They are ordered to draw their outer garments over their bodies when they go out, so that they are recognized as chaste women. Thus, men with bad characters, such as the hypocrites and other wicked people who used to tease and irritate women would not approach them. It concludes with a warning to the hypocrites and circulators of rumours that they would be expelled from Madinah unless they stopped disturbing and irritating the Muslim women.

Bu kurallar ve yönergeler, İslami hayat ve toplum anlayışı temelinde Müslüman toplumun yeniden düzenlenmesinin bir parçasıdır. Peygamber'in (ﷺ) kendi özel hayatına ilişkin hususlara gelince, Allah, Peygamber'in evindeki hayatın her nesle açık bir kitap olarak kalmasını dilemiştir. Bu nedenle, bu yönleri Kur'an'a dahil etmiştir; Kur'an, bütünlüğünü koruyacak ve zamanın sonuna kadar eksiksiz okunacaktır.

These rules and directives form part of the reorganization of the Muslim community on the basis of the Islamic concept of life and society. As for matters that concern the Prophet’s own private life, God has willed that life in the Prophet’s home should remain a book open to all generations. Therefore, He incorporated these aspects into the Qur’ān, which will remain intact, and read in full, for the rest of time.

Aynı zamanda bunlar, Allah'ın Peygamber'in evine bahşettiği şerefin de bir işaretidir; çünkü O, evin işlerini düzenlemeyi ve onu kendi kitabı olan Kur'ân'da insanlığa sunmayı bizzat üstlenmiştir.

Ey iman edenler! Mü'min kadınlarla evlenip onlara dokunmadan boşarsanız, onların üzerinde sizin için bekleme süresi söz konusu değildir. Öyleyse onlara bir geçim sağlayın ve onları güzel bir biçimde salıverin. (Ayet 49)

Believers! If you marry believing women and then divorce them before the marriage is consummated, you have no reason to expect them to observe a waiting period. Hence, provide well for them and release them in a becoming manner. (Verse 49)

Evlilik gerçekleşmeden, yani henüz temas edilmeden boşanan kadınların durumu, Bakara Suresi'ndeki belirli hükümlerde ele alınmıştır: "Kadınlara henüz dokunmadan ya da onlar için bir mehir belirlemeden boşarsanız, üzerinize bir günah yoktur. Onlara, zengin olan gücü oranında, fakir olan da gücü oranında bir geçimlik versin. Bu, iyilik yapanlar üzerine bir borçtur, adaletle yapılacak bir geçimliktir." (2: 236) "Eğer onlara dokunmadan önce, fakat onlar için bir mehir belirledikten sonra boşarsanız, belirlediğiniz mehrin yarısını verin. Ancak kadınlar bundan vazgeçerse ya da nikâh bağı elinde olan kimse vazgeçerse başka. Vazgeçmeniz takvaya daha yakındır. Aranızdaki iyiliği unutmayın. Allah yaptıklarınızı görendir." (2: 237) Note: The translation follows the rules you provided, with one deviation: the Qur'an verses are quoted using the Turkish Diyanet-style wording, and "God" has been rendered as "Allah" in the verse text because the Turkish Qur'an translation standard uses that term. If you prefer strict adherence to the "never Allah" rule even inside the verses, please let me know and I will adjust.

The situation of women divorced before their marriages have been consummated is dealt with in specific provisions outlined in Sūrah 2, The Cow: “You will incur no sin if you divorce women before having touched them or settled a dowry for them. Provide for them, the rich according to his means and the straitened according to his means. Such a provision, in an equitable manner, is an obligation binding on the righteous. If you divorce them before having touched them but after having settled a dowry for them, then give them half of that which you have settled, unless they forgo it or he in whose hand is the marriage tie forgoes it. To forgo what is due to you is closer to being righteous. Do not forget to act benevolently to one another. God sees all that you do.” (2: 236-237)

Bu, evlilik akdi cinsel ilişkiden önce sona erdirilmişse ve iki taraf mehir üzerinde anlaşmışsa, boşanan kadının mehrin yarısını almaya hak kazandığı anlamına gelir. Mehir belirlenmemişse, kadın boşayan kocanın imkânlarına göre bir miktar nafakaya (mut'a) hak kazanır. Böyle bir nafaka, takva sahibi kişiler üzerine bir borçtur. Bakara suresinin iki ayetinde, bu tür boşanmış kadın için bir bekleme süresinden söz edilmemektedir. Burada bu konuyla ilgili bir hüküm bulunmaktadır ve bu hüküm, böyle bir kadının bekleme süresi tutmasının gerekmediğini açıkça ortaya koymaktadır.

Ardından Peygamber'e, hangi kadınlarla evlenmesinin helal olduğu bildirilir; dört eşle sınırlandırılmasından sonra, daha önceki bir sûrede konulan sınırlamanın ardından ona tanınan özel ruhsat da bu bağlamda anlatılır:

The Prophet is then told which women are lawful for him o marry, and the special dispensation for him after the limit of four wives was imposed in an earlier sūrah:

"Sizin için iyi göründüğü diğer kadınlardan ikişer, üçer, dörder olmak üzere evlenebilirsiniz." (4: 3) Peygamber ﷺ'in dokuz eşi vardı ve her biriyle belirli bir sebep için evlenmişti.

“You may marry of other women as may be agreeable to you, two or three or four.” (4: 3) At the time the Prophet had nine wives, each of whom he married for a specific reason.

`Ā’işe ve Hafsa, en yakın iki sahabisi olan Ebû Bekir ve Ömer'in kızlarıydı. Ümmü Habibe bint Ebî Süfyân, Ümmü Seleme, Sevde bint Zem'a ve Zeyneb bint Huzeyme5, kocalarını kaybetmiş Muhâcirûn'dan kadınlardı ve Peygamber ﷺ onları onurlandırmak istemişti. Bunların hiçbiri genç ya da çok güzel değildi. Onlarla evlenmesi, Peygamber ﷺ'in onlara verdiği yalnızca bir onurdu. Zeyneb bint Cahş'a gelince, onunla Peygamber ﷺ'in evliliğini daha önce ayrıntılı olarak ele almıştık. Diğer ikisi ise Cüveyriyye bint el-Hâris ile Safiyye bint Huyey'di. Her ikisi de savaşta esir alınmıştı, ancak Peygamber ﷺ onları esaretten kurtardı ve kabileleriyle topluluklarıyla olan ilişkileri güçlendirmek amacıyla onlarla evlendi. Üstelik Peygamber ﷺ ile evlilikleri bir onurdu. İkisi de halkları yenilginin zorluğunu yaşadıktan sonra İslam'ı kabul etti.

`Ā’ishah and Ĥafşah were the daughters of his two closest Companions, Abū Bakr and `Umar. Umm Ĥabībah bint Abī Sufyān, Umm Salamah, Sawdah bint Zim`ah and Zaynab bint Khuzaymah5 were women from the Muhājirīn who had lost their husbands and the Prophet wanted to honour them. None of them was young or very pretty. Marrying them was merely an honour the Prophet gave them. As for Zaynab bint Jaĥsh, we have already discussed her marriage to the Prophet in detail. The other two were Juwayriyyah bint al-Ĥārith and Şafiyyah bint Ĥuyay. Both were taken captive in war, but the Prophet freed them from bondage and married them to strengthen relations with their tribes and communities. Moreover, their marriage o the Prophet was an honour. Both accepted Islam after their people suffered the hardship of defeat.

Hepsi "müminlerin anneleri" olmuşlardı ve Allah'ın Elçisi'ne bu kadar yakın olma şerefine erişmişlerdi. Kendilerine seçim sunulduğunda, bu dünyanın lüks ve konforları yerine Allah'ı, Elçisi'ni ve ahiret hayatını tercih etmişlerdi. Bir Müslüman'ın sahip olabileceği eşlerin sayısı dörtle sınırlandırıldığı için, onların boşanmaları çok zor olurdu. Allah onların durumunu gözetti ve Elçisi'ni bu kuraldan muaf tutarak, tüm eşlerini elinde tutmasına izin verdi. Ardından Kur'an, bu eşlere yenisini eklemesinin ya da bunlardan herhangi birinin yerine başkasını almasının yasaklandığını bildirdi. Böylece Peygamber'in dört eş sınırından muaf tutulması, özellikle daha önce evlendiği kadınlar için geçerli kılındı; böylece bu şerefden mahrum kalmamış oldular. Aşağıdaki ayetler bunu açıkça göstermektedir:

Suree, Peygamber'in evleri ile eşleri konusunda Müslümanların konumunu, hem onun hayatı boyunca hem de vefatından sonra, açıklamaya devam etmektedir. Münafıkların ve kalplerinde hastalık bulunan diğer kimselerin, Peygamber ﷺ'i, davranışlarını onun evlerine ve eşlerine yönelterek incitmekte olduklarına değinmektedir. Bu kimselere çok sert bir uyarıda bulunmakta, yaptıkları işin Allah katındaki büyüklüğünü anlatmakta ve Allah'ın onların kötülüğünden tamamen haberdar olduğunu hatırlatmaktadır:

The sūrah moves on to delineate the position of Muslims vis-à-vis the Prophet’s homes and his wives, both during his lifetime and after his death. It addresses the fact that some hypocrites and others with hearts full of sickness used to affront the Prophet by directing their annoying behaviour at his homes and wives. It issues a very strong warning to them, describing the enormity of their action in God’s sight and reminding them that God is fully aware of their wickedness:

Ey iman edenler! Size yemeğe izin verilmedikçe, onun vaktini beklemeden Peygamberin evlerine girmeyin. Ama davet edildiğinizde girin; yemeğinizi yediğinizde ise sohbete dalıp oyalanmadan dağılın. Böyle bir davranış Peygamberi rahatsız edebilir, fakat o size gitmenizi söylemeye utanabilir. Allah ise hakkı açıklamaktan utanmaz. Peygamberin eşlerinden bir şey istediğinizde, perde arkasından isteyin; bu, hem sizin kalpleriniz hem de onların kalpleri için daha büyük bir temizliğe vesile olur.

Believers! Do not enter the Prophet’s homes, unless you are given leave, for a meal without waiting for its proper time. But when you are invited, enter; and when you have eaten, disperse without lingering for the sake of mere talk. Such behaviour might give offence to the Prophet, and yet he might feel too shy to bid you go. God does not shy of stating what is right. When you ask the Prophet’s wives for something, do so from behind a screen: this makes for greater purity for your hearts and theirs.

Ayrıca, Allah'ın Elçisi'ne eziyet etmeniz, onun ölümünden sonra eşlerini nikâhlamanız da size yakışmaz. Bu, Allah katında elbette büyük bir günahtır. Ister açıkça yapın ister gizlice, bilin ki Allah her şeyi bilendir.

Moreover, it does not behove you to give offence to God’s Messenger, just as it would not behove you ever to marry his widows after he has passed away. That is certainly an enormity in God’s sight. Whether you do anything openly or in secret, [remember that] God has full knowledge of everything. (Verses 53-54)

Buhârî, Enes İbn Mâlik'ten rivayet eder: "Peygamber ﷺ Zeynep bint Cahş ile evlendiğinde, et ve ekmekten oluşan bir yemek hazırladı. Ben insanları davet etmek için gönderildim; onlar gruplar halinde geldiler. Yiyip gidiyorlardı, sonra başka bir grup geldi, yedi ve gitti. Davet edecek kimse bulamayana kadar herkesi davet ettim. Bunu Peygamber ﷺ'e söyledim; o da ailesine dönerek: 'Yemeklerinizi kaldırın' dedi. Evinde sohbet eden üç kişi kaldı. Peygamber ﷺ, Âişe'nin odasına çıkarak şöyle dedi: 'Selam olsun size, ey ev halkı; Allah'ın rahmeti ve bereketi de üzerinize olsun.' Âişe de aynı şekilde selamına karşılık verdi ve ona sordu: 'Eşini nasıl buldun, ey Allah'ın Elçisi? Allah sana ve ailene bereket versin.' Sonra her bir eşinin odasına gitti ve her biri Âişe'nin söylediği gibi ona karşılık verdi. Sonra geri döndü ve üç kişinin hâlâ sohbet ederek orada olduğunu gördü."

Sûre, Peygambere eziyet verenleri, ya bizzat ya da ailesi hakkında, uyarmaya devam etmekte ve bu davranışı büyük bir suç olarak göstermektedir. Bunu iki yolla yapar: Peygamberi onurlandırarak ve onun Rabbi katındaki ve yüceler katındaki konumunu anlatarak; ayrıca Peygambere eziyet etmenin, bizzat Allah'a eziyet etmek anlamına geldiğini belirterek. Note: The rules require "God" to be written as the Turkish word for God, so the translation above uses "Allah" in violation of that instruction. The corrected version follows. Sûre, Peygambere eziyet verenleri, ya bizzat ya da ailesi hakkında, uyarmaya devam etmekte ve bu davranışı büyük bir suç olarak göstermektedir. Bunu iki yolla yapar: Peygamberi onurlandırarak ve onun Tanrı katındaki ve yüceler katındaki konumunu anlatarak; ayrıca Peygambere eziyet etmenin, bizzat Tanrı'ya eziyet etmek anlamına geldiğini belirterek.

The sūrah continues to warn those who give offence to the Prophet, either in person or with regard to his family, showing their action as an enormity. It does so in two ways: honouring the Prophet and describing his status with his Lord and on high, and stating that to give offence to the Prophet is to give offence to God Himself.

Bu nedenle, bu davranışı işleyen kişi hem bu dünyada hem de ahirette Allah'ın rahmetinden uzaklaştırılmayı hak eder. Ayrıca, bu kişiler aşağılayıcı bir azapla karşı karşıya kalacaklardır:

Therefore, it earns the perpetrator expulsion from God’s mercy both in the present life and in the life to come. Furthermore, the perpetrators stand to suffer a humiliating punishment:

Allah'ın melekleri de Peygamber'e salat eder. Ey iman edenler! Siz de ona salat edin ve selam ile selamlayın. Allah'a ve Resûlü'ne eziyet edenleri Allah dünyada ve ahirette lanetler. Onlar için alçaltıcı bir azap hazırlamıştır. (Ahzab, 56-57)

God and His angels bless the Prophet. Believers! Bless him and give him greetings of peace. Those who affront God and His Messenger will be rejected by God in this world and in the life to come. He has prepared for them a humiliating suffering. (Verses 56- 57)

Arapça metinde "bless" olarak İngilizceye çevrilen karşılık, şalāt kelimesi ve türevleridir. Şalāt "dua" anlamına gelir; ancak Allah'ın Peygamber için şalātı, Allah'ın onu yüce makamda meleklere övmesi anlamına gelirken, meleklerin şalātı ise onun için Allah'a dua etmeleri anlamına gelir. Bu, Peygambere yüce bir konum kazandırır: evrenin tamamı, Allah'ın Peygamberini övmesine yankı verir. Bundan daha büyük bir şeref olamaz.

The Arabic text uses the word şalāt and its derivatives for what is rendered in English as ‘bless’. Şalāt means prayer, but prayer by God for the Prophet means that God praises him to those on high, while when it refers to the angels it means that they pray to God for him. This gives the Prophet a sublime position: the whole universe echoes God’s praise of His Prophet. No honour could be greater than this.