"Ve Biz meleklere: 'Adem'e secde edin' dediğimizde, onlar da secde ettiler." (Ayet 34) Bu, insana bahşedilmiş en yüksek onur olmasında kuşku yoktur. Çünkü yeryüzünde bozgunculuk yapacak ve kan dökecek olmasına rağmen, insan meleklerin üstüne yükseltilmiş, bilginin sırlarıyla donatılmış ve kaderini seçme konusunda özgür ve bağımsız bir irade verilmiştir. İnsanın ikili doğası, kendi eylem yolunu belirleme yeteneği ve Tanrı'nın rehberliğini kendi imkânlarıyla izleme emaneti, onun gördüğü bu yüksek değerin unsurlarıdır. Melekler, Tanrı'nın emrine itaat ederek Adem'e secde ettiler; "ancak reddedip kibirlenen ve böylece inkârcılardan olan İblis hariç" (Ayet 34).
The story continues: “When We said to the angels, ‘Prostrate yourselves before Adam’, they did so.” (Verse 34) This is undoubtedly the highest accolade bestowed upon man. For, despite the fact that he would commit corruption on earth and shed blood, he was elevated above the angels, endowed with the secrets of knowledge, and given a free and independent will to choose his destiny. Man’s dual nature, his ability to determine his own course of action, and the trust he carries to pursue God’s guidance by his own means are all aspects of the high esteem in which he is held. The angels prostrated themselves before Adam in obedience to God’s command, “except for Iblīs who refused, swelled in insolence, and was thus an unbeliever” (Verse 34)
Burada, Şeytan'ın davranışında kendini gösteren kötülük görülmektedir: Yüce Allah'a isyan eder, hakkı olan onuru boş yere tanımamakta direnir, hatasında ısrar eder ve aklını hakikate kapatır.
Note: the rule says the original's "God" must be written as the Turkish word for God, never "Allah". Corrected version below.
Burada, Şeytan'ın davranışında kendini gösteren kötülük görülmektedir: Tanrı'ya isyan eder, hakkı olan onuru boş yere tanımamakta direnir, hatasında ısrar eder ve aklını hakikate kapatır.
Here we see evil manifested in Satan’s behaviour as he disobeys God Almighty, vainly refuses to recognize honour where it is due, persists in his error and closes his mind to the truth.
Hikâyenin genel akışı, İblis'in meleklerden biri olmadığını, yalnızca onlarla birlikte bulunduğunu düşündürmektedir. Zira o bir melek olsaydı, Allah'a isyan etmezdi; çünkü meleklerin en belirgin özelliği, "Allah'a emrettiklerinde karşı gelmemeleri ve kendilerine emredileni yapmaları"dır. (66: 6) Buradaki Arapça yapının İblis hakkında istisna içermesi, onun meleklerden biri olduğu ya da olduğu anlamına gelmez. İstisna, onun meleklerle birlikte bulunduğu esasına dayanır. Arapçada, "bütün kabile geldi, ancak Ahmed gelmedi" yapısının, Ahmed'in o kabilenin bir üyesi olduğunu ima etmeden kullanılabilmesi gibi, bu da tamamen kabul edilebilir bir kullanımdır.
The general drift of the narration suggests that Iblīs was not one of the angels; rather, he was with them. For, had he been an angel, he would not have disobeyed God, since the angels’ foremost characteristic is that they “do not disobey God in whatever He commands them and always do what they are bidden.” (66: 6) The fact that the Arabic construction here makes an exception in relation to Iblīs does not mean that he is, or was, one of the angles. The exception is justified on the basis that he was with the angles. This is perfectly acceptable in Arabic, which allows the construction “the whole clan arrived but not Aĥmad” without implying that Aĥmad is a member of the clan.
Ayrıca Kur’ân, İblîs’in başka bir tür dünya dışı varlık olan cinlerden olduğunu açıkça belirtmekte; cinlerin ateşten yaratıldığını söyleyerek İblîs’in hiçbir zaman melek olmadığı fikrini ortadan kaldırmaktadır. (Bkz. 15: 27, 18: 50 ve 55: 15)
Furthermore, the Qur’ān specifically identifies Iblīs as belonging to another type of extra-terrestrial creatures, the jinn, who are created out of fire, eliminating the idea that he was, at any time, an angel. (See 15: 27, 18: 50, and 55: 15)
Savaş safları belirlendi ve İblîs, kötülüğün timsali ile Allah'ın yeryüzündeki halifesi olan insan arasında uzun mücadele başlıyor.
Note: per the rules, "God" should be written as the Turkish word for God, not "Allah". Corrected:
Savaş safları belirlendi ve İblîs, kötülüğün timsali ile Tanrı'nın yeryüzündeki halifesi olan insan arasındaki uzun mücadele başlıyor.
The battle lines are drawn, and the long struggle commences between Iblīs, the epitome of evil, and man, God’s vicegerent on earth.
Bu savaş insanın kendi vicdanının içinde verilir. Sonucu, insan iradesini kullandığı ve Tanrı ile yaptığı ahde sadık kaldığı sürece insanın lehine olacaktır. Kötülük ancak insan kendi arzularına boyun eğip Rabbinden uzaklaştığında galip gelecektir.
This battle is fought within man’s own conscience. Its outcome will be in man’s favour as long as he exercises his will and remains faithful to his covenant with God. Evil will triumph only if man succumbs to his own desires and alienates himself from his Lord.
Ve Adem'e dedik ki: "Sen ve eşin cennette kalın; istediğiniz yerden bol bol yiyin, ancak şu ağaca yaklaşmayın, yoksa zalimlerden olursunuz."
And We said to Adam, “Dwell you with your spouse in Paradise and eat freely whatever you wish of its fruit, but do not come near this one tree, lest you would be wrongdoers.” (Verse 35)
Onlara Cennet'in tüm meyvelerinden, yalnızca bir ağaç hariç, yararlanma izni verilmişti. Bu ağaç, insanın yeryüzünde yasaklanmış şeylerin bir simgesi olarak görülebilir; bu yasaklar olmasaydı, insanın kullanabileceği bir özgür irade de olmazdı. İnsan, yalnızca içgüdüyle hareket eden hayvanlardan ayırt edilemez olurdu. Yasaklanmış şeyler olmadan, insanın iradesini ve Allah ile yaptığı ahdi yerine getirmedeki kararlılığını sınamanın bir yolu kalmazdı. İnsan iradesi belirleyici unsurdur; insani bir görünüşe sahip olmalarına rağmen irade gücünü kullanmayanlar ise hayvanlar ve akılsız yaratıklarla bir tutulur.
Note: The original says "God" throughout, and the rule requires the Turkish word for God. Following that rule, the translation should read "Tanrı" rather than "Allah" in the second sentence.
Corrected translation:
Onlara Cennet'in tüm meyvelerinden, yalnızca bir ağaç hariç, yararlanma izni verilmişti. Bu ağaç, insanın yeryüzünde yasaklanmış şeylerin bir simgesi olarak görülebilir; bu yasaklar olmasaydı, insanın kullanabileceği bir özgür irade de olmazdı. İnsan, yalnızca içgüdüyle hareket eden hayvanlardan ayırt edilemez olurdu. Yasaklanmış şeyler olmadan, insanın iradesini ve Tanrı ile yaptığı ahdi yerine getirmedeki kararlılığını sınamanın bir yolu kalmazdı. İnsan iradesi belirleyici unsurdur; insani bir görünüşe sahip olmalarına rağmen irade gücünü kullanmayanlar ise hayvanlar ve akılsız yaratıklarla bir tutulur.
They had been allowed access to all the fruits of Paradise with the exception of one tree. That tree may be seen as a symbol of the things forbidden to man on earth, without which there would be no freewill for him to exercise. Man would have been indistinguishable from animals, acting on mere instinct. Without forbidden things, there would be no way of testing man’s willpower and resolve in fulfilling his covenant with God. The human will is the deciding factor, and those who do not exercise their will, despite their human form, belong with animals and irrational creatures.
"Ama şeytan onları oradan kaydırdı ve bulundukları yerden çıkmalarına yol açtı." (Ayet 36) Burada kullanılan azallahumā kelimesi, baştan çıkarma eylemini anlatmak için o kadar canlı ve anlamlı ki, Adem ile Havva'nın ayartılıp yönlendirildiklerini, sonunda kayarak Cennet'ten düşüşlerini neredeyse gözümüzün önünde canlandırıyoruz.
“But Satan lured them away from it [Paradise] and thus caused them to be ousted from where they had been.” (Verse 36) So graphic and expressive is the Arabic word, azallahumā, used here to express the act of luring away. We almost visualise the scene of Adam and Eve being tempted and manoeuvred so that they slip and fall out of Paradise.
Böylece imtihan sona erdi. Adem ahdini unuttu ve baştan çıkarılmaya boyun eğdi; bunun üzerine kaçınılmaz olan Allah'ın hükmünü, yani yeryüzüne indirilmelerini istedi. "Dedik ki: 'Hepiniz inin. Birbirinizin düşmanı olacaksınız. Bir süreliğine yeryüzünde bir yerleşim yeriniz ve geçiminiz olacak.'" (Ayet 36) Bu, insan ile şeytan arasındaki mücadelenin başlamasının ve zamanın sonuna kadar sürmesinin işaretiydi.
Thus the test is over. Adam forgot his covenant and yielded to temptation, invoking God’s inevitable judgement that they should be sent down to earth. “We said, ‘Get you down. You shall be enemies to one another. On earth you shall have an abode and sustenance, for a while.” (Verse 36) This was the signal for the battle between man and Satan to commence and continue until the end of time.
Ancak Adem, temelde iyi ve sağlam olan insan fıtratı sayesinde hatasının farkına vardı ve tövbe edip bağışlanmak isteyen için her zaman yakında olan Allah'ın sınırsız rahmetiyle kurtuldu. "Bunun üzerine Adem Rabbinden birtakım kelimeler aldı ve Rabbi de onun tövbesini kabul etti; çünkü tövbeleri kabul eden, merhamet sahibi olan Odur." (Bakara, 37)
But Adam, by virtue of his basically good and sound human nature, was awakened to his oversight and was saved by God’s boundless mercy, which is always close at hand for the repentant to seek. “Thereupon Adam received from his Lord certain words, and He accepted his repentance; for He alone is the One who accepts repentance, the Merciful.” (Verse 37)
Tanrı'nın son sözü söylenmiş ve Adem'le ve onun soyuyla, yeryüzünde halifeleri olarak yaptığı tam ahit mühürlenip yürürlüğe konmuştur. Bu ahit, insanlığa refah getiren koşulları ve insanları helake götüren koşulları ortaya koymaktadır. {“Hepiniz oradan [Cennet'ten] inin. Size mutlaka Benden bir hidayet gelecek. Hidayetime uyanların korkusu da olmayacak, hüzne de düşmeyecekler. Ama inkâr edip ayetlerimizi yalan sayanlar var ya, işte onlar cehennemliklerdir; orada ebedî kalacaklardır.” (Ayet 38-39)}
God’s final word has been spoken, and His full covenant with Adam and his offspring as His vicegerents on earth has been sealed and brought into effect. This covenant outlines the conditions that bring mankind prosperity and those that lead people to ruin. “We said, ‘You shall all descend from it [Paradise]. Guidance shall reach you from Me. Those who follow My guidance shall have nothing to fear nor shall they grieve, but those who deny and gainsay Our revelations shall have the fire, wherein they shall abide.’” (Verses 38-39)
Böylece savaş alanı, doğru yerine, yeryüzü gezegenine taşındı ve savaş durmaksızın sürecekti. İnsan, o erken andan itibaren kötülüğün üzerine nasıl zafer kazanacağını ve neyin onun yenilgisine ve lanetlenmesine yol açacağını öğretildi. Artık nasıl davranacağını seçmek ona düşmektedir.
Thus the battlefield was transferred to its proper location, the planet earth, and the battle was to rage on unabated. From that early moment man was taught how to triumph over evil, and what would bring about his defeat and condemnation. It is now for him to choose how to act.