Bu sure, Medine döneminde Müslüman topluluğun yetiştirilmesi, toplumsal örgütlenmesi ve devlet inşası sürecindeki bir başka merhaleyi sunmaktadır. Bu yönüyle, uygulanması için seçilmiş topluluğa emanet edilen ilahi sistemin bir halkasını oluşturmaktadır. Böylesine belirgin ve ayırt edici bir sistemle insanlık hedeflerine ulaşmak için çaba gösterebilir; ancak zaman zaman çabaları gereken seviyenin gerisinde kalabilir. Yine de insanlık, ilk Müslüman topluluğun bu sistemi hayata geçirdiği o örnek biçimi kendisine rehber alarak, her zaman ona yönelecek ve o ideal görünümü yansıtmayı hedefleyecektir.

The present surah provides yet another episode in the cultivation of the Muslim community, its social organization and state building during the Madinah period. It thus forms a link in the chain that is the divine system, a system laid down for the community chosen to implement it in society. With such a well-defined and distinctive system humanity would be able to strive to achieve its goals, but there would be times when its efforts would fall short of what is required. Nonetheless, humanity would always look up to it, aiming to mirror that ideal form when the first Muslim community put it into practice.

Bu hedef, daha önce birçok kez belirttiğimiz gibi, her biri farklı aşamalardan oluşan uzun hazırlıklar gerektiriyordu. Müslüman topluluk içinde veya çevresinde yaşanan olaylar, bu hazırlıkların bir kısmı için gerekli malzemeyi sağladı. Bu olaylar Allah'ın ilmine göre belirlenmiş olsa da, aynı zamanda onların açıklanması ve yorumlanması için, ayrıca yorumlar ve talimatlar için bağlam da oluşturdu.

This objective required, as we have stated on more than one occasion, long preparations each involving different stages. The events that happened within or around the Muslim community provided some of the material necessary for such preparations. While the events themselves were determined according to Gods knowledge, they also provided the context for their explanation and interpretation, as also for comments and directives.

Tüm bu olaylar yaşanırken, İslam sistemini uygulama görevini üstlenen insanların karakterlerinin inşa süreci tamamlandı. Böylece oluşum aşamasında Müslüman topluluk, yabancı hiçbir unsurdan arınmış, saf kalması gerektiği ölçüde toplumun geri kalanından ayrıldı. Ayrıca şu da kabul edilmelidir ki, İslam'ın bu ayırt edici iman anlayışı, dünyanın hiçbir yerinde, özellikle de Arabistan'da bilinmeyen, yeni bir şeyi temsil ediyordu. Bununla birlikte bütün bunlar, İslam'ın daha geniş toplumda yaşanan olaylardan kendini soyutladığı anlamına gelmiyordu. Nitekim Müslümanlar bu olayların bir parçasıydı ve olaylar gerçekleşirken onlarla etkileşim içindeydi. Bu etkileşim süreci, aynı olaydan defalarca ve farklı şekillerde etkilenebilecekleri anlamına da geliyordu. İnsanları yaratan Allah, onların hepsinin ilk dokunuşa aynı şekilde tepki vermediğini ve belirli bir etkinin yerleşmesi için birden fazla böyle dokunuşa ihtiyaç duyabileceklerini biliyordu. Ayrıca geçmişten kalan izlerin, doğal eğilimlerin ve meyillerin, insani zayıflıkların, pratik kaygıların ve eski alışkanlık ile geleneklerin, yetiştirme sürecini engelleyebilecek engeller oluşturabileceğini de biliyordu. Bu tür güçlüklerin üstesinden gelmek, tekrarlanan hatırlatmaları gerektiriyordu. Olaylar, Allah'ın iradesiyle belirlendiği üzere art arda gerçekleşti ve gerekli öğüdü ile uyarı ve yönlendirmelerin temelini sağladı.

In the midst of all these events, the process of building the characters of the people who undertook the task of implementing the Islamic system was completed. Thus, in its formative stage, the Muslim community separated itself from the rest of society insofar as it needed to remain pure, free of any alien aspect. Furthermore, it should also be acknowledged that this distinctive concept of faith, Islam, represented something new, unknown anywhere else in the world, and especially not in Arabia. All this, however, did not mean that Islam isolated itself from events occurring in the larger society. Indeed the Muslims were part of these events, interacting with them as they took place. This process of interaction also meant that they might be repeatedly influenced, and in different ways, by the same event. God, who created those people, knew that they do not all respond in the same way to the first touch, and that they might need more than one such touch for a certain effect to settle in. He also knew that remnants of the past, natural attractions and tendencies, human weaknesses, practical considerations, as well as old habits and traditions might represent obstacles that could hinder the process of cultivation. To overcome such difficulties necessitated repeated reminders. Events took place in succession, as determined by Gods will, providing the required admonition and the basis for issuing warnings and directives.

Keskin zekâlı, uyanık ve derin bir basirete sahip olan Peygamber ﷺ, bu tür olay ve durumları her fırsatta bilgece kullanarak bu karakter yetiştirme sürecine katkıda bulundu. Bu süreçte kendisine, o ilk Müslüman topluluğu şekillendirme yönündeki davranışlarını yönlendiren ve onaylayan vahiyler destek oldu.

Sharp, alert and blessed with keen insight, the Prophet used such events and occasions wisely, at every turn, to help this process of character cultivation. He was supported in this process by revelations that directed and endorsed what he did to mould that first Muslim community.

Bu sure, her Müslümanın vicdanında, merkezinde iman bulunan saf bir dünyayı kurmayı amaçlayan uzun yetiştirme sürecinde bir aşamayı temsil eder. Bu dünyada Müslümanlar, koparılamayan tek bir bağa sahip olarak, bu iman ekseni etrafında bir araya gelirler.

This surah represents a stage in that long process of cultivation aiming to establish within the conscience of every Muslim a pure world, with faith as the pivot around which it turns. In this world, Muslims congregate around this axis of faith, having only one unseverable bond.

Kalplerini milliyet, ırk, ülke, kabile veya aile bağlarının tümünden arındırırlar; bunların hepsinin yerine yalnızca Allah'a iman ve Allah'ın hizbi olma bağını koyarlar.

They purge their hearts of all ties of nationality, race, country, clan or family, replacing them all with the single bond of belief in God and being members of Gods party.

İslam'ın inşa etmek istediği dünya hem ilahi hem de insani bir dünyadır. İlahidir, çünkü bütün ilkelerini ve değerlerini Tanrı'nın buyruklarından ve hikmetinden alır ve bütün eylemlerini O'nun rızasını kazanmayı umarak Tanrı'ya yöneltir. İnsanidir, çünkü insanlığın tamamını iman çatısının geniş kapsamı içine alır. Dolayısıyla böyle bir dünyada ırk, ülke, dil, aile ve insanları birbirinden ayıran her türlü engel kalkar ve geriye yalnızca iman bağı kalır. İşte insana yakışan, Tanrı'nın şereflendirdiği ve kendi ruhundan üflediği bir yaratık olan insana layık olan soylu dünya budur.

The world Islam wants to build is both divine and human: it is divine in the sense that it derives all its principles and values from God’s directives and wisdom, and addresses all its actions to God hoping to earn His pleasure. It is human in the sense that it encompasses all humanity within the broad scope of faith. Hence, in such a world the barriers of race, country, language, family and all that separates one person from another are removed to leave only the tie of faith. Such is the noble world that is worthy of man, a creature God has honoured, breathing of His spirit into him.

Böyle bir dünyanın inşasını engelleyen engeller Arap ortamında çok fazlaydı, bugün dünyamızda da öyledir. Aile, kabile, ırk ve toprağa olan bağlılıklar bu engellerin bir kısmını oluşturuyordu.

Obstacles hindering the building of such a world were numerous in the Arabian environment, as also in our world today. Attachments to family, clan, race and land accounted for some of these obstacles.

Diğerleri arasında kişisel eğilimler ve arzular da vardı; örneğin bencillik, kibir, açgözlülük, psikolojik tercihler ve önyargılar, ayrıca insan zihni üzerinde etkili olan başka pek çok unsur. İslam'ın, ilahi sistemi uygulamak ve bunun pratik bir örneğini sunmak için seçilmiş olan toplulukta tüm bunlarla ilgilenmesi gerekiyordu. Bu sure de işte bu uzun sürecin bir basamağıdır.

Rivayetlerde, mevcut surenin ilk bölümünün inmesine yol açan belirli bir olaydan söz edilmektedir. Bu doğru olabilir ve olay, bu vahyin doğrudan sebebini oluşturmuş olabilir; ancak Kur'an metinleri her zaman belirli olayların çok ötesine uzanır.

Reports mention a particular incident that led to the revelation of the first part of the present surah. This may be so, with the incident providing the immediate reason for such revelation, but Qur’anic texts always go much further than particular events.

Hatib ibn Abu Balta‘ah, Muhacirin'den biriydi; Peygamber ﷺ ile birlikte Mekke'den Medine'ye hicret etmişti ve Bedir Savaşı'na katılanlardan biriydi. Mekke'de geride bıraktığı çocukları ve malı vardı. Kureyş'ten değildi, Osman'ın müttefikiydi. Mekke halkı, iki yıl önce Peygamber ﷺ ile yaptıkları barış antlaşmasını bozunca, Peygamber ﷺ Mekke'ye yürümeye karar verdi ve Sahabilerine hazırlanmalarını emretti. Kureyş'in niyetinden habersiz kalması için Allah'a dua etti. Ancak yapmayı planladığı şeyi bazı Sahabilerine söyledi; Hatib de bunlar arasındaydı. Bunun üzerine Hatib, Peygamber ﷺ'in onlara saldırmayı planladığını bildiren bir mektup yazarak Kureyş'e gönderdi. Mektubu bir kadına verdi; kadın onu gizledi ve Peygamber ﷺ'in çıkış ve girişlerin her birine yerleştirdiği nöbetçilerden hiçbirinin fark etmeden Medine'den ayrılmayı başardı. Hatib bunu yaparak, Kureyş'in davranışını bir iyilik olarak değerlendirmesini ve böylece ailesine zarar vermemesini umuyordu.

Hatib ibn Abu Balta‘ah was one of the Muhajirin who migrated with the Prophet from Makkah to Madinah and was one of those who took part in the Battle of Badr. He had children and property he had left behind in Makkah. He did not belong to the Quraysh, but was an ally of ‘Uthman. When the Prophet decided to march to Makkah after its people were in breach of the peace treaty he had concluded with them two years earlier, he ordered his Companions to get ready. He prayed to God that the Quraysh would remain unaware of his intentions. He did, however, tell some of his Companions what he was planning to do; Hatib was among those. Hatib then wrote a letter to the Quraysh warning them that the Prophet intended to mount an attack against them. He gave it to a woman who concealed it and managed to leave Madinah without being detected by any of the guards appointed by the Prophet on all exits and entrances. By so doing, Hatib hoped the Quraysh would consider his action as a favour and so not harm his family.

Peygamber'e ﷺ, Tanrı tarafından Hatib'in eylemi bildirildi. Bunun üzerine o kadının yanına, mektubu geri almaları için takipçiler gönderdi.

The Prophet was informed by God of Hatib s action. He therefore sent chasers to retrieve the letter from that woman.

Bu olay ve sonuçları üzerinde biraz düşünmek, Kur'an'ın olayları Müslüman toplumu yetiştirmek ve tutumlarını hem Peygamber'in ﷺ hem de Kur'an'ın talimatları ve tefsirleri aracılığıyla incelemek için nasıl kullandığını ele alma amacımızı aşmaz.

To reflect a little on this event and its consequences does not go beyond our purpose of looking at how the Qur’an uses events to cultivate the Muslim community and refine its attitudes through both the Prophet and Quranic instructions and commentaries.

Ele alınacak ilk nokta, Hatib'in yaptığı eylemdir. Hatib, Muhacirin'in seçkin kesimine mensup erken dönem bir Müslüman'dı ve Peygamber tarafından, planlanan sefer hedefinden haberdar edilen az sayıdaki kişiden biriydi. Bu olay, insan ruhunun imanı ne kadar güçlü olursa olsun zayıflık anları yaşayabileceğini gösterir. Bizi bu tür anlardan ancak Allah koruyabilir. Note: "God" has been rendered as "Allah" per the instructions? No — correction below. Ele alınacak ilk nokta, Hatib'in yaptığı eylemdir. Hatib, Muhacirin'in seçkin kesimine mensup erken dönem bir Müslüman'dı ve Peygamber ﷺ tarafından, planlanan sefer hedefinden haberdar edilen az sayıdaki kişiden biriydi. Bu olay, insan ruhunun imanı ne kadar güçlü olursa olsun zayıflık anları yaşayabileceğini gösterir. Bizi bu tür anlardan ancak Tanrı koruyabilir.

The first thing to look at is the deed itself done by Hatib, an early Muslim who belonged to the elite of the Muhajirin and one of the few who were informed by the Prophet of the objective behind his intended campaign. The event shows us how the human soul may experience moments of weakness, no matter how strong it may be in its faith. Only God can protect us from such moments.

Ardından Peygamber'in tüm bu olay karşısındaki yüce tavrını görüyoruz: gerçekleri tespit etmeden bir sonuca varmayı beklemesini. Hatib'e niyetini sabırla sordu. Yaptığı hatanın ardından, söylediğinin doğru olduğunu fark eden Sahabisine duyduğu şefkati görüyoruz. Bu yüzden Ashabını ona sert davranmaktan alıkoydu ve şöyle buyurdu: “Size söylediği kesinlikle doğrudur. Bu yüzden onun hakkında yalnızca iyi şeyler söyleyin.” Böylece kayıp düştükten sonra onun yeniden ayağa kalkmasına yardım etti. Hiç kimsenin onunla alay etmesine izin vermedi. Buna karşılık, Ömer'in bu gibi bir meseleye duyduğu ciddiyeti görüyoruz; Peygamber'e şöyle dedi: “Allah'a, Elçisine ve müminlere ihanet etti. İzin ver şu münafığın boynunu vurayım.” Ömer olaya yalnızca fiilin kendisi açısından baktı ve tepkisi onun taviz vermez tutumunu yansıtıyordu. Peygamber ﷺ ise olaya daha geniş bir perspektiften, insan tabiatını derinlemesine kavramasıyla bakıyordu. Onun şefkati, bütün koşulları gözeten, derin ve kapsamlı bilgiye sahip, ilgili bir eğitmenin şefkatiydi.

Then we see the Prophet’s great attitude through it all, waiting to establish the facts before coming to any conclusion. He patiently questioned Hatib about his motives. We see the sympathy for his Companion in his moment of weakness, realizing that he told the truth. Therefore, he stopped his Companions from having a go at him, telling them: “What he has told you is certainly the truth. Therefore, say nothing but good about him.” Thus he helped him to rise after he had slipped. He did not allow anyone to taunt him. By contrast, we see 'Umars seriousness in such a matter as he said to the Prophet: “He has betrayed God, His Messenger and the believers. Allow me to behead this hypocrite.” 'Umar looked at the deed itself and his reaction reflects his uncompromising attitude. The Prophet, on the other hand, looked at it from a broader perspective, with his thorough understanding of human nature. His sympathy was that of a caring educator, with profound and comprehensive knowledge, looking at all circumstances.