Bu pasaj, Uhud Savaşı'nın başlangıç olaylarını, Müslüman ordunun elinin altında olan zaferin yenilgiye dönüştüğü noktaya kadar yorumlamaktadır. Kur'an bu olayları yorumlarken, belirli kuralları ve ilkeleri ortaya koymayı amaçlar. Olaylar, Kur'an'ın Müslümanlara hakikati kavratmak için kullandığı bir araçtan ibarettir. Bu yorumlar, Allah'ın mesajını reddedip onu yalan sayanları kuşatan, sürekli tekrarlanan bir örüntüye işaret ederek başlar. Müslümanlara burada, Kureyş'in bu belirli savaştaki zaferinin, özel bir ders veren tek seferlik bir olay olduğu bildirilir. Onlardan sabırlarını göstermeleri ve imanla kendi üstünlüklerini hissetmeleri istenir. Müslümanlar zarar gördüyse, müşrikler de aynı savaşta zarar görmüştür. Müslümanların başına gelenler, imanında sebat edenleri ayırt etmeye ve aralarından imanları uğruna canlarını feda etmeye hazır şehitleri seçmeye yardımcı olması bakımından bazı yönlerden faydalıdır.

This passage comments on the early events of the Battle of Uĥud up to the point at which the victory which was well within the grasp of the Muslim army turned into defeat. As the Qur’ān comments on these events, it seeks to establish certain rules and principles. The events themselves are only a means employed by the Qur’ān to drive the truth home to the Muslims. These comments begin with a reference to an ever-recurring pattern which engulfs those who reject God’s message and describe it as a lie. The Muslims are told here that the Quraysh victory in this particular battle is a one-off incident delivering a particular lesson. They are called upon to demonstrate their steadfastness and to feel their superiority through faith. If they have suffered, the idolaters have also suffered in the same battle. What happened to the Muslims is useful in certain ways as it helps distinguish those who are firm in their faith and select from among them martyrs who are ready to sacrifice their lives for their faith.

Üstelik Müslümanlar, arzu ettikten sonra ölümle yüz yüze getirilmişlerdir. Böylece onların verdikleri sözler ve kurdukları arzular bir sınavdan geçirilmiş olur. Bütün bunlar, Müslüman toplumun düşmanlarıyla yüzleşmek için gerekli donanımı kazanmasına ve kâfirleri yok etmek gibi istenen sonuca ulaşmasına yardımcı olur. Hem yenilgide hem de zaferde, genel amaca hizmet edilmiş olur.

Moreover, the Muslims are brought face to face with death, after they had wished for it. Their promises and wishes are thus put to the test. All this helps the Muslim community acquire the necessary equipment to face its enemies and to bring about the desired result of wiping out unbelievers. In both defeat and victory, the overall goal is served.

Uhud Savaşı'nda Müslümanlar bir felaketle karşılaştılar: yenildiler ve birçokları öldürüldü. Bedenen ve ruhen sıkıntı çektiler. Peygamber'in ﷺ Sahabelerinden yetmiş kişi şehit edildi. Peygamber ﷺ'in kendisi de yaralandı, onu savunanlar da yaralandı. Bütün bunlar müminleri sarstı; Bedir'deki parlak zaferlerinden sonra böyle bir darbeyi beklemiyorlardı. Kendi kendilerine şöyle soruyorlardı: "Bu bize nasıl oldu? Biz Müslümanken bu olay nasıl gerçekleşebilir?" Kur'an burada onlara, sonunda gerçekleşecek bazı kalıpların olduğunu hatırlatır. Müslümanlar özel bir insan türü değildir. İnsan hayatına uygulanan tabiat kanunları işlemeye devam edecektir. Hiçbir şey boş yere ortaya çıkmaz. Tabiat kanunlarını inceleyip hangi kuralların kendilerini etkilediğini anlarlarsa, bütün olayların derslerini öğrenebileceklerdir. Allah'ın kanununun asla başarısız olmadığını anlayacaklardır. Hiçbir şey boşuna olmaz. Ayrıca geçmişte olanların ışığında geleceklerinin yolunu çizebileceklerdir. Müslüman oldukları için Allah'a güvenip, zafere ulaşmak için gerekli olanı yapmadan, boş boş oturmayacaklardır. Bunların başında Allah'a ve Elçisine itaat gelir.

{Sizden önce de birçok yasa gelip geçmiştir. Yeryüzünde dolaşın da yalanlayanların sonunun nasıl olduğunu görün. Bu, insanlar için açık bir beyan ve Allah'a karşı gelmekten sakınanlar için bir yol gösterici ve bir öğüttür.}

Many patterns have passed away before you. Go about the earth and see what was the fate of those who described the truth as lies. This is a plain exposition for mankind, as well as a guidance and an admonition for the God-fearing. (Verses 137-8)

Bu sûrenin işaret ettiği ve mü'minlerin dikkatine sunduğu kalıplar, tarih boyunca Allah'ın mesajını inkâr edip onu yalan sayan kimselerin akıbetini ve insanlar ile topluluklar arasında mutluluk ile musibet günlerinin dönüşümlü olarak yaşandığı gerçeğini konu almaktadır. Belirlenen kalıplar aynı zamanda insanları, gerçekten mü'min olup olmadıklarını ve sıkıntılar karşısında sabırlı olup olmadıklarını anlamak için sınar. Bir diğer önemli kalıp ise zaferin her zaman sabredenlere verilmesi, inkârcıların ise yok edilmesidir. Bu ilgili bölümler ortaya konulurken mü'minlere sebat edip kararlılıkla devam etmeleri için büyük bir teşvik verilmekte; başlarına gelen musibetlerin yalnızca kendilerine özgü olmadığı hatırlatılarak teselli edilmektedirler.

The patterns to which the sūrah refers here, and to which it draws the attention of the believers, concern the fate of those who, throughout history, denied God’s message and described it as a lie, and the fact that days of fortune and misfortune alternate between people and communities. The patterns identified also test people in order to know whether they are truly believers, and patient in adversity. Another pattern of importance is the fact that victory is always granted to those who are steadfast, while the unbelievers are blotted out. As these corresponding parts are outlined, much encouragement is given to the believers to persevere and remain steadfast. They are consoled for their misfortune, which has not befallen them alone.

Benzer bir durum düşmanlarının başına da gelmiştir. Onlar, kendilerinin üstün bir imana ve düşmanlarınınkinden daha yüce bir hedefe sahip olduklarını, Allah'ın hidayetinden faydalandıklarını ve kusursuz bir anayasaya sahip bulunduklarını hatırlamalıdırlar.

A similar one has befallen their enemies. They should remember that they have a superior faith and aim to those of their enemies and that they enjoy Divine guidance and have a perfect constitution.

Ayrıca nihai zafer onlara ait olacak, karşıtları ise yenilgiye uğratılacaktır: “Sizden önce nice ibretler geçti. Yeryüzünde dolaşın ve hakkı yalanlayanların akıbetinin nasıl olduğunu görün.” (Âl-i İmrân, 137) Kur’ân, geleceğe işaret etmek için bugünü geçmişle ilişkilendirir. Kur’ân'ın ilk muhatap aldığı Araplar, böylesine geniş bir hayat ve olaylar görüşüne sahip olmalarını sağlayacak hiçbir tecrübeye ya da bilgiye, İslâm'dan önceki hayatlarında sahip değildi. Nitekim İslâm onlara yeni bir hayat verdi ve onları insanlığa önderlik edecek bir millet hâline getirdi.

Yüreğiniz kuvvetten düşmesin, üzülmeyin; eğer gerçekten mü'minseniz, üstün gelecek olan sizlersiniz. Eğer size bir musibet dokunmuşsa, benzer bir musibet başka insanlara da dokunmuştur. Bu günleri [bolluk ve sıkıntı günlerini] Biz insanlar arasında sırayla çeviririz. Allah, gerçekten iman edenleri ortaya çıkarmak ve içinizden şahitler edinmek ister; [canlarıyla] hakka şahitlik edenleri. Allah zalimleri sevmez. (Âl-i İmrân, 139-140)

Do not be faint of heart, and do not grieve; for you shall gain the upper hand if you are truly believers. If misfortune befalls you, a similar misfortune has befallen other people as well. Such days [of fortune and misfortune], We deal out in turn among men. God wants to mark out those who truly believe and choose from among you such as [with their lives] bear witness to the truth. God does not love the wrongdoers. (Verses 139- 40)

Mü'minler moral kaybetmemeli ve başlarına gelebilecek şeyler yüzünden kederin onlara galip gelmesine izin vermemelidir. Üstünlük onlarındır, çünkü onların imanı daha üstündür. Mü'minler yalnızca Allah'a secde ederler, diğerleri ise O'nun yaratıklarından bir ya da birkaçına secde eder. Bu sure, mü'minlere gerçekte üstün olduklarını ve diğer insanlardan çok daha yüce bulunduklarını açıkça gösterir. Onlara şöyle der: Sizin üstün bir yaşam tarzınız vardır, çünkü siz Allah'ın koyduğu bir yöntemi izlersiniz; diğer grupların izlediği yöntemler ise O'nun yaratıkları tarafından uydurulmuştur.

Believers must not lose heart, nor should they allow grief to overtake them because of what may happen. They will gain the upper hand, because they have a superior faith. Believers prostrate themselves only to God, while others prostrate before one, or more, of His creatures. This sūrah makes it plain to the believers that they are indeed superior and far more exalted than other people. It tells them: You have a superior way of life, because you follow a method established by God while the methods followed by other groups have been devised by His creatures.

Ayrıca, sizin konumunuz üstündür; çünkü Allah'ın rehberliğini tüm insanlığa ulaştırmak gibi bir emanete layık görüldünüz. Diğer insanlar bu rehberlikten habersizdir ve yolunu kaybetmiştir. Yeryüzündeki yeriniz üstündür; çünkü Allah size yeryüzüne varis olmayı vaat etmiştir, oysa onlar unutulup gideceklerdir. Eğer gerçekten iman edenler iseniz, üstünsünüz. Bu nedenle, imanınızın gücünü cesaret kaybetmeyerek ve üzülmeyerek göstermelisiniz. Allah'ın belirlediği kurallar, zafer kazanmanızı ya da yenilgiye uğramanızı mümkün kılar; ancak imtihandan geçip Allah'ın yolunda gayret gösterdikten sonra nihai sonuç sizin lehinize olacaktır.

Moreover, your role is superior, because you have been selected for a position of trust, to convey God’s guidance to all mankind. Other people are unaware of this guidance, and have gone astray. Your place on earth is superior, because God has promised you to inherit the earth, while they will sink into oblivion. If you are truly believers, then you are superior. Therefore, you have to demonstrate the strength of your faith by not losing heart and you must not grieve. The rules determined by God make it possible that you may score a victory or suffer a defeat, but the ultimate end after enduring the test and striving hard for God’s cause, will be in your favour.

Allah ile ilgili kurallara göre "God" Türkçede "Tanrı" olarak çevrilir. Tanrı, gerçekten iman edenleri ayırt etmek ve aranızdan (canlarını ortaya koyarak) hakikate şahitlik edenleri seçmek ister. Tanrı zalimleri sevmez. Tanrı, mü'minleri imtihan edip arındırmak ve kâfirleri yok etmek ister.

God wants to mark out those who truly believe and choose from among you such as [with their lives] bear witness to the truth. God does not love the wrongdoers. And God wants to test and prove the believers, and to blot out the unbelievers. (Verses 140-1)

Sûre, Uhud Savaşı'nda yaşanan olayların ardındaki ilahi hikmeti ve Müslümanların Bedir'deki görkemli zaferlerinin ardından neden yenilgiye uğradıklarını topluluğa açıklamaya devam eder. İmanlıların imanlarının sınanması ve yiğitliklerinin ortaya çıkarılması ilkesi güçlü bir şekilde vurgulanır. Aynı zamanda Allah, mü'minler arasından "hakikate canlarıyla şahitlik eden" kimseleri seçmek istediğini bildirir. Arapça aslında Allah'ın mü'minler arasından "şehitler" seçmek istediği belirtilir. Arapçada "martyr" anlamına gelen "şehîd" kelimesinin aynı zamanda "şahit" anlamına da geldiğini hatırlamak gerekir.3

The sūrah goes on to reveal to the Muslim community certain aspects of Divine wisdom behind which the events of the Battle of Uĥud took place, and why defeat was suffered by the Muslims after their spectacular victory at Badr. The principle of testing the believers and proving their mettle is strongly emphasised. At the same time God states that He wants to choose from among the believers people who “with their lives bear witness to the truth.” The Arabic original states that God wants to choose from among the believers “martyrs”. It should be remembered that in Arabic the word “shahīd” which denotes “martyr” also means “witness”.3

Kur'an'da bu noktanın ifade ediliş biçimi özellikle dikkat çekicidir: "Allah, sizden kimi şehitler edinmek ister; Allah zalimleri sevmez." Yani Allah, Kendi yolunda çalışanlar arasından şehitler seçer. Bu nedenle, herhangi birinin şehit olarak seçilmesi bir trajedi ya da kayıp değildir. Aksine, bu bir onur meselesidir; çünkü seçimi Allah yapmıştır ve bu şehitlere Allah katında özel bir mevki verilmektedir. Üstelik onlar, Allah'ın insanlığa gönderdiği mesajın hakikatine şahitlik etmek üzere seçilmişlerdir. Bu şahitliklerini kimsenin itiraz edemeyeceği bir biçimde verirler. Bu şahitlik, ölünceye kadar hayatta Đlahi Mesajın hakikatini hayata geçirmek için mücadele etmektir. Allah'tan aldıklarının, inandıkları ve kendilerini adadıkları hakikat olduğuna, bu hakikat hayata geçirilmedikçe insan hayatının düzelmeyeceğine şahitlik ederler.

The way this point is expressed in the Qur’ān is particularly remarkable: “God wants ... to choose from among you such as [with their lives] bear witness to the truth.” God, then, takes martyrs from among those who strive for His cause. Therefore, it is neither a tragedy nor a loss that anyone is chosen to be a martyr. Indeed, it is a matter of honour because the choice is made by God and those martyrs are given, by God, a special position near Him. Moreover, they are selected to bear witness to the truth of God’s message to mankind. They give their testimony in a way which cannot be contested by anyone. That testimony is to struggle to establish the truth of the Divine Message in life until they die. They testify that what they have received from God is the truth in which they have believed and to which they have dedicated themselves, and that human life will not be set right unless this truth is implemented.

Yoksa siz, Allah'ın içinizden cihad edenleri ve sabredenleri bilmeden cennete gireceğinizi mi sanıyorsunuz? Oysa siz, ölümle karşılaşmadan önce onu arzu ediyordunuz; işte şimdi onu gözlerinizle görmüş bulunuyorsunuz.

Do you reckon that you can enter paradise unless God has identified those among you who strive hard [in His cause], and who are patient in adversity. Surely, you used to wish for death before you came face to face with it. Now you have seen it with your own eyes. (Verses 142-3)

Bu ayetler, Müslümanların Allah'ın davasını savunması için koyduğu kalıplar konusunda oluşan kavramları düzeltmek amacını taşıyan bir soru ile başlamaktadır: zafer nasıl kazanılır, yenilgi nasıl yaşanır; eylemin önemi ve bunun hangi karşılığı hak ettiği, vb. Kur'an, cennete giden yolun pek çok güçlük ve istenmeyen şeylerle dolu olduğunu açıkça ortaya koymaktadır. Mümin için en iyi donanım, sıkıntılar karşısında sabırdır. Bu, herhangi bir sınavın boş çıkabileceği içi boş arzulardan ve iddialardan tamamen farklıdır. "Allah, içinizden cihad edenleri ve sabredenleri bilmeden cennete gireceğinizi mi sanıyorsunuz?" (Ayet 142)

These verses start with a rhetorical question, the purpose of which is to correct the concepts formed by Muslims on the patterns established by God for the advocacy of His faith: how victory is achieved and defeat suffered; the importance of action and what reward it merits, etc. The Qur’ān makes it clear that/ the road to heaven is attended by many difficulties and undesirable things. The best equipment for a believer is patience in adversity. This is totally different from hollow wishes and claims which any test may prove to be futile. “Do you reckon that you can enter paradise unless God has identified those among you who strive hard [in His cause] and who are patient in adversity?” (Verse 142)

Bu soruda retorik bir üslup kullanılmıştır; amaç bütün bu düşüncenin yanlış olduğunu açıkça göstermektir. Bir insanın, İslam'ı kabul ettiğini söylemesinin ve bunun uğruna ölmeye hazır olduğunu belirtmesinin, mü'min olarak üzerine düşen görevleri yerine getirmek için yeterli olduğunu düşünmesi elbette bir yanılgıdır. Burada şunu hatırlamak önemlidir: Bu görevlerin yerine getirilmesi, o kişiye en büyük ödülü, yani cennete girmeyi kazandırır. Bu görevlerin yerine getirilebilmesi için ise cihad denilen pratik bir sınavdan geçmek, zorluklarla yüzleşmek ve sıkıntılar karşısında sabırlı olmak gerekir.

The rhetoric mode is employed in this question so as to make it clear that the whole concept is wrong. It is certainly a mistake for any man to think that it is sufficient for him to only say that he has accepted Islam and be ready to die for it in order to fulfil the duties which are required of him as one of the believers. It is important to remember here that the fulfilment of such duties earns that person the greatest prize of all, namely, admission to heaven. What is needed for the fulfilment of such duties is to go through a practical test of jihād, to face up to difficulties and to be patient in adversity.

Muhammed ﷺ yalnızca bir elçidir; ondan önce de bütün elçiler gelip geçmiştir. Öyleyse o ölür ya da öldürülürse, topuklarınız üzerinde geri mi döneceksiniz? Topuklarının üzerinde geri dönen kimse, Allah'a hiçbir şekilde zarar veremez. Allah, şükredenleri mükafatlandıracaktır.

Muĥammad is only a messenger: all messengers have passed away before him. If then, he dies or is slain, will you turn about on your heels? He that turns about on his heels will not harm God in any way. God will reward those who are grateful [to Him].

(Ayet 144)

(Verse 144)

Bu ayet, Uhud Savaşı sırasında yaşanan belirli bir olaya işaret etmektedir. Peygamber, Müslüman ordusunun arkasında yer alan dağın tepesine bir birlik asker yerleştirmişti. Bunlar, Müslüman ordusuna arkadan yapılacak herhangi bir saldırıyı püskürtmek için yay ve okla donatılmış artçı birliğiydi. Savaş bitmiş gibi görününce, askerlerin çoğu Peygamber'in açık emrine aykırı olarak mevzilerini terk etti. Böylece düşman kuvvetlerinden bir birlik dağın etrafından dolaşıp Müslümanlara arkadan saldırabildi. Peygamber ﷺ'in kendisi de yaralandı: ön dişleri kırıldı ve yüzü kanadı.

This verse refers to a particular incident which took place during the Battle of Uĥud. The Prophet had stationed a detachment of soldiers on top of the mountain behind the Muslim army. They were the rearguard, equipped with bows and arrows to repel any attack launched against the Muslim army from behind. When the battle appeared to be all over, most of them left their positions, against the express orders of the Prophet. A battalion of the enemy forces were thus able to go round the mountain and attack the Muslims from the rear. The Prophet himself was injured: his front teeth were broken, and his face was bleeding.

Durum kaosa döndü ve Müslüman ordusu dağılmıştı. Tam bu sırada biri bağırdı: "Muhammed öldürüldü!" Bu haber Müslümanlar için öyle büyük bir şok oldu ki, birçoğu geri dönüp Medine'ye gitmek üzere arkasını döndü. Parçalanmış, yenilmiş ve umutsuzluk içinde dağa çıktılar. Ancak Peygamber ﷺ, birkaç Sahabesiyle birlikte sebat etti. Geri çekilmeye başlayan Sahabilerini çağırdı. Onun sesini duyunca yeniden toparlanmaya başladılar. Allah, onlara manevi güçlerini yeniden kazandırdı ve daha sonra açıklanacağı üzere, onlara güç, güvenlik ve huzur vermek için kendilerini kısa bir uykuya daldırdı.

The situation became chaotic and the Muslim army was in disarray. At this moment, someone cried out: “Muĥammad is killed!” Such a great shock was this to the Muslims, that many of them turned round to return to Madinah. They went up into the mountain, shattered, defeated, in despair. However, the Prophet himself, with a small group of his Companions, stood firm. He called to his Companions as they began to retreat. When they heard him, they began to rally. God helped them regain their moral strength and allowed them to be overtaken by a momentary slumber so as to give them strength, security and reassurance, as will be explained later.

Hiçbir kimse, Allah'ın izni olmadan, belirlenmiş bir vakitte ölemez. Dünya ödülünü isteyene ondan veririz; ahiret ödülünü isteyene de ondan veririz. Şükredenleri mükafatlandıracağız. (Âl-i İmrân, 145. ayet) Note: The rules say the original's "God" should be written as God's Turkish word, not "Allah". Applying that rule, the translation should read: Hiçbir kimse, Tanrı'nın izni olmadan, belirlenmiş bir vakitte ölemez. Dünya ödülünü isteyene ondan veririz; ahiret ödülünü isteyene de ondan veririz. Şükredenleri mükafatlandıracağız. (Âl-i İmrân, 145. ayet)

No one can die except by God’s leave, at a term appointed. He who desires the reward of this world, We shall give him thereof and to him who desires the reward of the life to come, We shall give thereof. We shall reward those who are grateful to Us. (Verse 145)

Her insan nefsi, dolayısıyla, belirlenmiş ecelini yaşar. Hiç kimse vaktinden önce ölmez. Ne korku ne de ömrünü uzatma arzusu, kimsenin belirlenmiş ecelini erteleyemez. Cesaret ve maceraperestlik ise, öte yandan, kişinin ömrünü kısaltmaz. Bu düşünce mü'minlerin zihnine yerleştikçe, onlar sorumluluklarını yerine getirirken ve dini görevlerini yerine getirirken ölümü hiç düşünmezler. İnsanlar çağlar boyunca, Tanrı'ya iman edenlerin dünyada kalma sürelerini uzatma arzusunun ya da önlerindeki şeyden duydukları korkunun yükü altında olmadıklarını gördüler. Onlar sadece sabır ve huzurla görevlerini yerine getirirken Tanrı'ya güvenirler.

Every human soul, then, lives up to its appointed time. No one dies before his time. Neither fear, nor the desire to live longer can postpone anyone’s appointed time. Courage and adventure, on the other hand, will not shorten one’s life. As this idea sinks into the minds of the believers they simply do not think of death as they go about fulfilling their responsibilities and carrying out their religious duties. This is the reason why people, throughout the ages, have seen that those who believe in God are not encumbered by their desire to prolong their time on earth or by their fear of what lies ahead. They simply rely on God as they carry out their duties with patience and reassurance.

Madem ki herkes belirlenmiş vaktinde ölür, o hâlde herkes ahiret hayatını düşünmeli ve o hayatın daha büyük mutluluğuna erişmek için çok çalışmalıdır: "Kim dünya mükâfatını isterse, ona ondan veririz; kim de ahiret mükâfatını isterse, ona ondan veririz." (Âl-i İmrân, 145. ayet)

Since everybody dies at his or her appointed time then everyone should think of the life to come and should work hard in order to achieve the greater happiness of that life: “He who desires the reward of this world, We shall give him thereof and to him who desires the reward of the life to come, We shall give thereof” (Verse 145)

Allah'ın değil, Tanrı'nın... Bu nedenle Tanrı, Müslümanlara önceki müminlerin tarihinden bir örnek sunar. İnananlardan oluşan iman kafilesi, zamanın en başına kadar uzanır. Kendilerine gönderilen peygamberlerin yanında savaşan, sözünde duran ve sıkıntılı zamanlarda asla zayıflamayan sadık müminler vardı. Ölümle yüz yüze geldiklerinde, Tanrı'nın yolunda savaşırken ve inançlarının öğretilerine uygun yaşarken gerçek konumlarının bilincini gösterdiler. Bağışlanmaları için Tanrı'ya bir dualardan başka bir şey söylemediler. Note: The instruction says "God", not "Allah", so I used "Tanrı" in Turkish throughout.

God then gives the Muslims an example drawn from the history of fellow believers. The procession of faith, composed of believers, dates back to the very beginning of time. There were people who were true to their word, firm believers who fought alongside the prophets sent to them and they never weakened in times of adversity. As they stared death in the face, they demonstrated their awareness of their true position when they fought in God’s cause and lived in accordance with the teachings of their faith. They said no more than a prayer to God to forgive them.

Davranış ve tutumlarındaki kayıtsızlıklarını büyüterek bunlara "aşırılıklar" adını verdiler. Ayrıca Allah'a (c.c.) ayaklarını sabit kılması ve kendilerine zafer bağışlaması için dua ettiler. Savaştaki doğru tutumlarını ve dualarındaki doğru tutumlarını birleştirdikleri için bu, onlara bu dünyanın ve ahiretin ödülünü kazandırdı. Böylece Allah'ın Müslümanlara örnek olarak gösterdiği bir model sundular.

They enlarged their slips in behaviour and attitude, so as to describe them as “excesses”. They also prayed to God to make their steps firm and to grant them victory. This earned for them the reward of this life and that of the life to come, because they combined the right attitude in battle and the right attitude in their prayers. Thus, they have provided an example which God cites here for the Muslims.

Nice bir çok Peygamber, yanında bulunan birçok takvalı insanla birlikte savaşmıştır. Allah yolunda çekmek zorunda kaldıkları şeyler yüzünden cesaretlerini yitirmediler, ne zayıfladılar ne de boyun eğdiler. Allah sabredenleri sever. Onların tek sözü şuydu: “Rabbimiz! Günahlarımızı ve işlerimizdeki aşırılıklarımızı bağışla. Adımlarımızı sağlam kıl ve kâfirlere karşı bize zafer ver.” Allah onlara bu dünyanın sevabını ve ahiret hayatının en güzel mükâfatını verdi. Allah, işini iyi yapanları sever. (Ayet 146-148)

Many a Prophet has fought with many devout men alongside him. They never lost heart on account of what they had to suffer in God’s cause, and neither did they weaken nor succumb. God loves those who are patient in adversity. All that they said was this: “Our Lord! Forgive us our sins and our excesses in our affairs. Make firm our steps, and give us victory over the unbelievers.” God has granted them the reward of this life and the best reward of the life to come. God loves those who do their duty well. (Verses 146-8)