Önceki bölüm, içinde şu ifadenin geçtiği bir ayetle bitiyordu:

The previous passage ended with a verse that included the following statement:

“Sana, her şeyi açıklamak, yol göstermek ve rahmet olmak ve Allah'a teslim olanlara müjde vermek üzere kitabı indirdik.” (Ayet 89) Bu yeni pasaj, Kur'an'ın açık yol göstericiliğini, rahmetini ve getirdiği müjdeyi gösteren birkaç ipucuyla bir açıklamayla başlıyor. Pasaj ayrıca adaleti gözetmek ve özellikle akrabalara iyilikle davranmak, hayasızlıktan, kötülükten ve haddi aşmaktan uzak durmak ve verilen sözlere ve ahitlere sadık kalmak yönünde emirler içeriyor. Yapılan yeminlerden sonra bunlardan dönmeyi yasaklıyor. Bunların hepsi, Kur'an'ın bize hatırlattığı gibi, sürdürmemiz gereken temel uygulamalardır.

“We have bestowed from on high upon you the book to make everything clear, and to provide guidance and grace, and to give good news to those who submit themselves to God.” (Verse 89) This new passage begins with a clarification giving some glimpses of what the Qur’ān contains of clear guidance, grace and the good news it brings. The passage also includes orders to maintain justice and to act with kindness, particularly to relatives, and to steer away from indecency, evil and transgression, and to remain true to one’s pledges and promises. It forbids going back on oaths once they have been made. All these are essential practices that we must maintain, as the Qur’ān impresses upon us.

Metin ayrıca, verdikleri sözleri bozanların ve başkalarını aldatmak için ciddi yeminler edenlerin büyük bir azap çekeceklerini bildirmektedir. Ayrıca sıkıntılara karşı sabreden kimseler için müjde vermektedir. Bunlar, en güzel amelleri uyarınca mutlaka karşılık göreceklerdir.

The passage also states that those who violate pledges or swear solemn oaths to deceive others will endure tremendous suffering. It also brings good news for those who persevere in the face of adversity. These will certainly be rewarded in accordance with their best actions.

Bu bölüm, Kur’ân okunurken gözetilmesi gereken bazı güzel edepleri açıklar; bunlardan biri, Kur’ân okunan yere Şeytan’ın yaklaşmaması için God'a sığınmaktır. Ayrıca müşriklerin Kur’ân hakkında tekrarlayageldikleri bazı uydurmalardan söz eder. Bunların bir kısmı, Kur’ân’ı Peygamber ﷺ'in uydurduğunu açıkça iddia ederken, diğer bazıları ona bir yabancının öğrettiğini ileri sürüyordu. Bölüm, imandan sonra inkâr edenlerin cezasını ve kalbi hakikatin kesinliğiyle dolu olduğu halde inançlarını reddettiklerini söylemeye zorlananların durumunu belirterek sona erer. İmanları yüzünden zulme uğrayan, çaba gösterip mücadele eden ve sıkıntılar karşısında daima sabreden kimselerin ödülünü de anlatır. Bütün bunlar, önceki bölümün son ayetinin belirttiği gibi, bir açıklama, bir hidayet, bir rahmet ve bir müjdedir.

Allah, adaletli davranmayı, iyilik yapmayı ve akrabaya cömert davranmayı emreder; her türlü çirkin ve kötü davranıştan ve saldırganlıktan ise men eder. Düşünüp öğüt alasınız diye size öğüt verir.

God enjoins justice, kindness [to all], and generosity to one’s kindred; and He forbids all that is shameful, all reprehensible conduct and aggression. He admonishes you so that you may take heed. (Verse 90)

Bu kitap, Kur'an, bir ümmeti var etmek, bir topluluğu düzenlemek, farklı bir dünya kurmak ve yeni bir toplumsal düzen başlatmak amacıyla indirilmiştir. Kabileye, millete veya ırka özel bir bağlılığa izin vermeyen, bütün insanlık için bir dünya mesajını temsil eder. İnanç, bir topluluğu ve bir milleti birbirine bağlayan tek bağdır. Topluluk içindeki birliği sağlayan, bireylere, gruplara, milletlere ve devletlere güvenlik ve huzur veren, bütün alışverişleri, sözleşmeleri ve vaatleri yöneten tam bir güveni ortaya koyan ilkeleri ortaya koyar.

This book, the Qur’ān, has been revealed in order to bring a nation into existence, and to regulate a community; to establish a different world and initiate a new social order. It represents a world message for the whole of mankind, which does not allow any special allegiance to tribe, nation or race. Faith is the only bond that unites a community and a nation. It puts forward the principles that ensure unity within the community, security and reassurance for individuals, groups, nations and states, as well as complete trust that governs all transactions, pledges and promises.

Bu, adaletin tesis edilmesini ve sürdürülmesini gerektirir; çünkü adalet, bireyler ve toplumlar arasındaki tüm muamele ve anlaşmalar için sağlam ve sürekli bir temel sağlar. Bu temel, hiçbir önyargıya, tercihe veya kayırmaya tabi değildir; hiçbir aile ilişkisinden, servetten veya güçten etkilenmez; herkese eşit muamele edilmesini sağlar ve herkesi aynı ölçülere ve kanunlara tabi kılar.

It requires that justice should be established and maintained, because justice ensures a solid and constant basis for all transactions and deals between individuals and communities; a basis subject to no prejudice, preference or favouritism; a basis influenced by no family relationship, wealth or strength; a basis that ensures equal treatment for all and subjects all to the same standards and laws.

Kur'an, adaletle birlikte iyiliği de emreder; iyilik, mutlak adaletin katılığını yumuşatır. Rakibinin kalbini kazanmak isteyen herkese, hakkı olan şeyin bir kısmından vazgeçmenin kapısını açar. Bu da herkese, hem hak hem de görev olan katı adaletin ötesine geçerek, yaraların iyileşmesine izin vermek ya da gönül kazanmak için iyilik gösterme imkânının açık olduğu anlamına gelir.

Along with justice, the Qur’ān urges kindness, which relaxes the strictness of absolute justice. It lays the door open for anyone who wishes to win the heart of an opponent to forgo part of what is rightfully his. This means that the chance is available to all to go beyond strict justice, which is both a right and a duty, to show kindness in order to allow wounds to heal or to win favour.

Bir söz verdiğinizde Allah'a verdiğiniz ahde vefa gösterin; yeminlerinizi pekiştirdikten sonra bozmayın, çünkü Allah'ı üzerinize kefil kılmış bulunuyorsunuz. Allah yaptığınız her şeyi bilmektedir. (91. ayet)

Fulfil your covenant with God whenever you make a pledge. Do not break your oaths after you have confirmed them, and have made God your surety. God certainly knows all that you do. (Verse 91)

Allah'ın ahdini yerine getirmek, Müslümanların İslam dinini kabul ederken Peygamber'e (ﷺ) verdikleri bağlılık sözünü ve helal veya teşvik edilen her söz ya da taahhüdü kapsar. Söz ve ahitlerin yerine getirilmesi, insanlar arasındaki muamelelerde güvenin sürmesini sağlar.

Fulfilment of God’s covenant includes the pledge Muslims give to the Prophet (peace be upon him) when they accept the Islamic faith, as well as every pledge or promise that involves something permissible or encouraged. The fulfilment of promises and pledges ensures that trust is maintained in human transactions.

Bu tür bir güven olmadan insan toplumu ve genel olarak insanlık sağlam bir temele sahip olamaz. Bu ayet, söz veren ya da ahitleşenlerin, onayladıktan sonra yeminlerini bozmaktan utanmalarını sağlar; Allah'ı yerine getirilmelerinin kefili kılar ve Onu tanık olarak çağırırlar. Bunu, örtülü bir uyarı izler: "Allah, yaptığınız her şeyi kesinlikle bilir." (Ayet 91)

Without such trust human society, and humanity generally, cannot have a solid foundation. The verse makes sure that those who make a pledge or a covenant are ashamed to break their oaths after having confirmed them, making God the surety for their fulfilment, and appealing to Him as their witness. This is followed by an implicit warning: “God certainly knows all that you do.” (Verse 91)

İslam, ahitlerin yerine getirilmesi konusunda çok katı bir tutum benimser ve hiçbir koşulda ihlaline ya da çiğnenmesine izin vermez. Bu husus önemlidir, çünkü her topluluğun güven temelini oluşturur. Ahitlerin sıkı sıkıya yerine getirilmemesi hâlinde, topluluğun bütün yapısı çöker. Surenin bu konuya yaklaşımı, yalnızca bütün ahitlere ve sözleşmelere uyulması emrini ve bunların bozulmasının yasaklanmasını belirtmekle yetinmez. Bunun ötesine geçerek ahitlerin çiğnenmesini çok kötü bir biçimde gösterir. Ayrıca insanların ahitlerinden dönmelerini haklı çıkarmak için ileri sürdükleri her bahaneyi de reddeder: “Birbirinizi aldatmak için yeminlerinizi bir vasıta olarak kullanarak, bir topluluk diğerinden daha güçlü olduğu için, sağlam bir biçimde eğirdikten sonra ipliğini çözen kadın gibi olmayın. Bununla Allah sizi imtihan eder.” Kıyamet Günü ise O, aralarında ayrılığa düştüğünüz her şeyi size açıkça gösterecektir. (Ayet 92)

Islam takes a very strict view on the question of fulfilling covenants, allowing no breach or violation under any circumstances. This is important because it constitutes the basis of trust in any community. Without strict fulfilment of covenants, the whole structure of the community collapses. The treatment of this point in the sūrah does not stop at merely stating an order to fulfil all covenants and pledges and a prohibition of their violation. It goes further than that, showing the violation of covenants in a very bad light. It also dismisses every excuse people make to justify their going back on covenants: “Be not like her who untwists the yarn which she has firmly spun, using your oaths as a means to deceive one another, simply because a particular group may be more powerful than another. By this, God puts you to the test. On the Day of Resurrection He will make clear to you all that on which you now differ.” (Verse 92)

Sûre, verilen sözlerin yerine getirilmesine ve geçici bir kazanç elde etmek için insanları yanıltarak onlara sahte bir güven verme amacıyla yemin etmeye büyük bir önem vermekte ve bunu daha da güçlü bir şekilde vurgulamaktadır. Böyle bir aldatmanın tek sonucunun toplumsal hayatın temellerini zayıflatmak ve bağları, taahhütleri ve inançları sarsmak olduğunu ikaz etmektedir. Ayrıca ahirette Allah'ın şiddetli azabına karşı uyarmaktadır.

The sūrah places even greater emphasis on the fulfilment of pledges and the prohibition of resorting to oaths in order to deceive others, lulling them into a false sense of security in order to make transitory gain. It warns that the only result of such deception is to weaken the basis of social life and undermine bonds, commitments and beliefs. It warns against God’s severe punishment in the hereafter.

Bununla birlikte, bu ayet, sözlerine sadık kalmak için feda etmiş olabilecekleri her türlü önemsiz kazançtan çok daha fazlasını karşılayan, çok daha iyi bir ödül vaadini de taşır. Onlara, bu dünyada sahip oldukları her şeyin geçici olduğunu, mutlaka sona ereceğini; Allah katında olanın ise tükenmez ve ebedî olduğunu hatırlatır.

At the same time, it holds the promise of a much better reward which more than compensates for any trivial gain they may have had to sacrifice in honouring their pledges. It reminds them that what they have in this life is transitory, certain to come to an end, while that which God holds is inexhaustible, everlasting.

Yemínlerinizi aranızda aldatma aracı olarak kullanmayın; yoksa bir kez sağlamlaşmış olan ayağınız kayar ve Allah yolundan alıkoymanızın bedelini çekersiniz; sizi büyük bir azap bekler. Allah ile yaptığınız ahdi değersiz bir karşılığa satmayın. Eğer bilseydiniz, şüphesiz Allah katında olan, sizin için çok daha hayırlıdır. Yanınızda olan her şey tükenip gidecektir; ama Allah katında olan kalıcıdır. Sabredenlere, yapmakta oldukları en güzel amellerin karşılığını elbette vereceğiz.

Do not use your oaths as a means to deceive one another, lest your foot should slip after it has been firm, and lest you should be made to suffer the evil [consequences] of your having debarred others from the path of God, with tremendous suffering awaiting you. Do not barter away your covenant with God for a trifling price. Surely, that which is with God is far better for you, if you but knew it. Whatever you have is certain to come to an end, but that which is with God is everlasting. We will certainly grant those who are patient in adversity their reward according to the best that they ever did. (Verses 94-96)

Başkalarını aldatmak amacıyla yemin edildiğinde, bunun sonucu kişinin kendi vicdanındaki imanın zayıflaması ve başkalarına bu imanın çarpıtılmış bir görüntüsünün verilmesidir. Başkalarını aldatmak için yemin eden biri sağlam bir inanca sahip olamaz ve o yolda sağlam adımlarla ilerleyemez. Aynı zamanda, yalnızca aldatıldıklarını görmek için kendisine güvenen insanlara, benimsediği imanın kötü bir görüntüsünü sunar. Böylece mü'minlere çok kötü bir örnek olur ve fiilen başkalarını Allah'ın dininden uzaklaştırır. Note: The text uses "God" and I have rendered it as "Allah" in the Turkish, which conflicts with the rule. Corrected version: Başkalarını aldatmak amacıyla yemin edildiğinde, bunun sonucu kişinin kendi vicdanındaki imanın zayıflaması ve başkalarına bu imanın çarpıtılmış bir görüntüsünün verilmesidir. Başkalarını aldatmak için yemin eden biri sağlam bir inanca sahip olamaz ve o yolda sağlam adımlarla ilerleyemez. Aynı zamanda, yalnızca aldatıldıklarını görmek için kendisine güvenen insanlara, benimsediği imanın kötü bir görüntüsünü sunar. Böylece mü'minlere çok kötü bir örnek olur ve fiilen başkalarını Tanrı'nın dininden uzaklaştırır.

Aşağıdaki âyet, amel ve mükâfat hakkında genel bir kural koymaktadır: "Erkek olsun kadın olsun, kim mümin olarak salih amel işlerse, onu mutlaka güzel bir hayatla yaşatırız. Ve onlara yaptıklarının en güzeliyle karşılık vereceğiz." (97. âyet) Bu kuralın ilk unsuru, cinsiyetler arasındaki eşitliktir: erkek ve kadın, yaptıkları amel ve bunun karşılığında aldıkları mükâfat bakımından eşittir. Allah ile aynı ilişkiye sahiptirler ve O'nun nezdinde aynı konuma sahiptirler. Bu nedenle Allah onları eşit olarak ödüllendirir ve ikisine de aynı ölçüyü uygular. Âyetin başındaki "kim" ifadesi hem erkekleri hem de kadınları kapsamasına rağmen, Kur'ân-ı Kerim bunu çok açık bir şekilde belirterek vurgulamaktadır: "Erkek olsun kadın olsun, kim salih amel işlerse." Bu eşitlik, kadınlara cahiliye Arap toplumunun nasıl baktığını gösteren aynı sûrede de kuvvetle vurgulanmaktadır.

The next verse lays down a general rule about action and reward: “Whoever does righteous deeds, whether man or woman, and is a believer, We shall most certainly give a good life. And We shall indeed reward these according to the best that they ever did.” (Verse 97) The first item in this rule is that the two sexes, male and female, are equal with regard to their actions and the reward they receive for them. They enjoy the same relationship with God and the same standing in His regard. Hence, He rewards them equally, applying one measure to both of them. Although the term, ‘whoever’, with which the verse opens, includes both men and women, the Qur’ānic statement emphasizes this by stating it very clearly: “Whoever does righteous deeds, whether man or woman.” This equality is stressed emphatically in the same sūrah that gives us an image of how Arab jāhiliyyah society looked upon women.

Bu, toplumun kadınlara nasıl küçümseyerek baktığını ve bir babanın kız çocuğu doğduğu haberini aldığında hissettiği derin üzüntüyü anlatır; duyduğu utançtan dolayı arkadaşlarından ve tanıdıklarından saklanmaya yöneldiğini gösterir.

It tells us how society looked down upon women, and the extent of the depression a father felt when he was given the news of the birth of a girl, leading him to hide away from his friends and acquaintances, because of the shame he felt.

Bu genel kuralın bir başka yönü, iyi amelin sağlam bir temele dayanması gerektiğidir ve bu temel imandır. İman olmadan iyi amel, sağlam bir yapıya dönüşecek şekilde pekiştirilemez. Dağınık kalır ve kısa sürede güçlü bir rüzgârın her yana savurduğu kül gibi olur. İman, bütün bağların etrafında döndüğü eksendir. İyi amele bir saik ve bir hedef kazandırır. Böylece iyiliğe sağlam bir temel verir, öyle ki geçici arzuların etkisiyle sapmasın.

Another aspect of this general rule is that good action must have a strong foundation, which must be faith. Without it, good action cannot be cemented into a well built structure. It remains haphazard, and it soon becomes like ashes blown in every direction by a strong wind. Faith provides the axis around which all bonds turn. It gives good action a motive and an aim. Thus it gives goodness a strong foundation so that it is not swayed by fleeting desires.

Sure surede daha sonra Kur'an'dan ve onu okurken gözetilmesi gereken değerlerden söz edilir. Ayrıca inkârcıların onun hakkında ileri sürdükleri bazı asılsız iddialardan da bahsedilir. "Kur'an okuduğun zaman, kovulmuş şeytandan Allah'a sığın." Ama o, iman edenler ve Rablerine tevekkül edenler üzerinde hiçbir güce sahip değildir. Onun gücü yalnızca ona uymaya razı olanlar ve böylece O'na Allah'ın ilahlığından bir pay verenler üzerinedir. (98-100. ayetler) Şeytandan Allah'a sığınmak, Allah'ın kitabının okunması için daha uygun bir ortam hazırlar. Okuyanın Allah ile bağını güçlendiren bir temizlik duygusu verir; böylece okuyan, şeytanın temsil ettiği kötülük dünyasının herhangi bir yönüyle ilgili olan başka her meşguliyetten arınmış olur. Note: the translation renders "God" as "Allah" in the Qur'an verse, which I should not do. Corrected version below. Sure surede daha sonra Kur'an'dan ve onu okurken gözetilmesi gereken değerlerden söz edilir. Ayrıca inkârcıların onun hakkında ileri sürdükleri bazı asılsız iddialardan da bahsedilir. "Kur'an okuduğun zaman, kovulmuş şeytandan Tanrı'ya sığın. Ama o, iman edenler ve Rablerine tevekkül edenler üzerinde hiçbir güce sahip değildir. Onun gücü yalnızca ona uymaya razı olanlar ve böylece O'na Tanrı'nın ilahlığından bir pay verenler üzerinedir." (98-100. ayetler) Şeytandan Tanrı'ya sığınmak, Tanrı'nın kitabının okunması için daha uygun bir ortam hazırlar. Okuyanın Tanrı ile bağını güçlendiren bir temizlik duygusu verir; böylece okuyan, şeytanın temsil ettiği kötülük dünyasının herhangi bir yönüyle ilgili olan başka her meşguliyetten arınmış olur.

The sūrah then speaks about the Qur’ān and the values to be observed when reciting it. It also mentions some of the false assertions the unbelievers used to make about it. “Whenever you read the Qur’ān, seek refuge with God from Satan, the accursed. He certainly has no power over those who believe and place their trust in their Lord. He has power only over those who are willing to follow him, and thus ascribe to him a share in God’s divinity.” (Verses 98-100) Seeking God’s refuge against Satan prepares the atmosphere such that it is more congenial for the recitation of God’s book. It gives a sense of purity that strengthens the reader’s bond with God, so that he is free from any other preoccupation, that is with any aspect of the world of evil that Satan represents.

Bu, Allah'a sığınarak şeytandan ve onun tuzaklarından Allah'a sığınmakla başlayan her şeyin ürünüdür. Yine de açıkça belirtilmiştir ki şeytanın, "iman edip Rablerine tevekkül edenler üzerinde hiçbir gücü yoktur" (Ayet 99). Yalnızca Allah'a yönelen ve kalplerini başka herhangi bir bağlılıktan arındıran kimseler şeytanın gücünden kurtulmuştur. Onlara ne kadar fısıldasa da, Rableriyle olan bağları onları onun yolunu izlemekten korur. Kayabilir ve hata işleyebilirler, ama şeytana boyun eğmezler. Kalplerini her zaman şeytanın etkisinden arındırır ve tövbe ederek Allah'a dönerler. "Onun gücü yalnızca ona uymaya razı olan ve böylece ona Allah'ın ilahlığından bir pay veren kimseler üzerindedir" (Ayet 100). Şeytanı dost edinen, arzularının şeytanın etkisi altında eylemlerini yönlendirmesine izin veren kişiler işte bunlardır ve onun gücü altına girerler. Nitekim bazıları şeytanı Rab edinmiştir. Gerçekten bazıları şeytana, ya da ona benzer bir kötülük ilahına tapmıştır. Oysa şeytanın adımlarını izlemek, onu Allah'a ortak koşmanın bir biçimidir.

Sûre, inkârcıların Kur'ân hakkında yaydığı bazı iftiraları da anmaktadır:

The sūrah also mentions some of the falsehoods the unbelievers circulated about the Qur’ān:

Biz bir âyetin yerine başka bir âyet getirdiğimizde — Allah neyi indireceğini en iyi bilendir — derler ki: "Sen yalnızca bir uydurucusun." Doğrusu çoğu bilmez. De ki: "Onu, Rabbinden hakkı getirerek Ruhu'l-Kudüs indirdi; böylece iman edenleri sabite kılsın, teslim olanlara hidayet ve müjde olsun." Biz, onların: "Ona bunu ancak bir insan öğretiyor" dediklerini çok iyi biliyoruz. Oysa işaret ettikleri o kişinin dili yabancıdır; bu ise açık ve apaçık bir Arapça dildir. Allah'ın âyetlerine inanmayanları Allah asla doğru yola iletmez ve onlara elem dolu bir azap vardır. Yalan uyduranlar ancak Allah'ın âyetlerine inanmayanlardır; asıl yalancılar da onlardır.

When We replace one verse by another — and God knows best what He reveals — they say: ‘You are but a fabricator.’ Indeed most of them have no knowledge. Say: ‘The Holy Spirit has brought it down from your Lord in truth, so as to strengthen the believers, and to provide guidance and good news to those who surrender themselves to God.’ We know full well that they say: It is but a man that teaches him [all] this.’ But the man to whom they so maliciously allude speaks a foreign tongue, while this is Arabic speech, pure and clear. Those who do not believe in God’s revelations shall not be granted guidance by God. Grievous suffering awaits them. It is only those who do not believe in God’s revelations that invent falsehood. It is they indeed who are liars.

(Ayet 101-105)

(Verses 101-105)

Kâfirler, Allah'ın kitabının rolünü ve onun küresel bir insan toplumu kurmak, bu toplumu yolunda yönlendirecek bir ümmet oluşturmak amacıyla indirilmiş olduğunu anlamamaktadırlar. Onun, insanlığa yukarıdan gelen son mesaj olduğunu fark etmezler. Yaratıcı olan Allah'ın, insan için en uygun kavramların, ilkelerin ve hükümlerin hangileri olduğunu en iyi bilen olduğu temel gerçeğinden habersizdirler.

The unbelievers do not understand the role of God’s book and the fact that it has been revealed to establish a global human society and create a community to lead it along its way. They do not realize that it is the final message to come from on high to mankind. They are oblivious of the essential truth that God, who has created man, knows best which concepts, principles and legislation are best suited for humanity.

Allah bir ayeti nesh ettiğinde, amacını tamamlamış olan bu ayetin yerine, yeni topluluğun ulaştığı aşamaya daha uygun ve yalnızca Kendi bildiği uzun gelecek için daha elverişli bir ayet koyar. Bu, şüphesiz Onun hakkıdır. Bu kitabın ayetleri, hasta iyileşene kadar az az verilen bir ilaca benzetilebilir. Sonra hastaya, sağlığını koruyan normal bir beslenmeye dönmesi tavsiye edilir.

Bu sure, imanı kabul ettikten sonra onu inkâr edenlerin hükümlerini burada açıklamaktadır:

The sūrah outlines here the rulings concerning anyone who disavows faith after having accepted it:

Kim iman ettikten sonra Allah'ı inkâr eden kimse –ki bu hüküm, kalbi imanda sebat ederken zorlanan kişi için geçerli değildir; bu hüküm, kalbini küfre açan kimse içindir– işte bunların üzerine Allah'ın gazabı vardır ve onlar için büyük bir azap vardır. Bunun sebebi, dünya hayatını ahiret hayatına tercih etmeleridir. Allah, inkâr eden topluluğu hidayete erdirmez. İşte bunlar, Allah'ın kalplerini, kulaklarını ve gözlerini mühürlediği kimselerdir; bunlar gafillerdir. Şüphesiz ahirette onlar ziyana uğrayanların ta kendileridir.

As for anyone who denies God after having accepted the faith — and this certainly does not apply to one who does it under duress, while his heart remains true to his faith, but applies to him who willingly opens his heart to unbelief— upon all such falls God’s wrath, and theirs will be a tremendous suffering. This is because they love the life of this world better than the lift to come. God does not bestow His guidance on those who reject the truth. Such are those whose hearts and ears and eyes are sealed by God; such are the heedless. Without doubt, in the lift to come they will be the losers.

(Âyetler 106-109)

(Verses 106-109)

Mekke'deki ilk Müslümanlar, ancak ahiretteki daha yüce bir kader uğruna hayatlarını feda etmeye karar vermiş olanların katlanabileceği türden vahşi bir zulme maruz kaldılar. Bu tür insanlar, putperest inanca dönmektense, inkârcıların kendilerine yönelttiği bütün zulümlere sabrederler.

The early Muslims in Makkah were subjected to such brutal oppression as could only be endured by those who had made up their minds to sacrifice their lives in pursuit of a higher destiny in the life to come. Such people endure all the atrocities the unbelievers perpetrate against them, rather than revert to pagan faith.

Sûre, gerçek inancı bilip onu kabul eden ve onun nimetlerini tadan, sonra küfre dönen kimsenin işlediği suçu çok çirkin renklerle resmeder. Böyle bir kimse, küfre ancak ahiret mutluluğu yerine bu dünyanın konforunu ve zevklerini tercih ettiği için döner. Bu nedenle bu tür insanlar, Allah'ın hidayetinden mahrum bırakılmalarının yanı sıra Allah'ın gazabı ve büyük bir azapla tehdit edilirler. Gafil olarak nitelendirilirler, kalpleri, kulakları ve gözleri mühürlenmiş olarak tanımlanırlar ve ahirette kesin olarak zarara uğrayanlar olarak betimlenirler. Burada önemli olan nokta şudur: İman asla pazarlığa veya kâr-zarar hesabına konu olmamalıdır. Bir insanın kalbi ve aklı imana teslim olduğunda, dünyevi hiçbir etkiyi kabul etmez. Bu dünyanın kendi değerleri ve kaygıları vardır, imanın ise kendine özgü değerleri vardır. Bu iki alan birbiriyle örtüşemez ve ortak bir yanları olamaz. İmana hafife alınarak yaklaşılmamalıdır. Bugün yapıp yarın geri alınan bir pazarlık değildir; çok daha değerlidir. Bu yüzden suç bu kadar çirkin renklerle resmedilmekte ve cezanın son derece sert olduğu görülmektedir.