Ardından Allah, Elçisine yakın gelecek hakkında ve bu kâfirlerin, ona böylesine yalanlar atanlarla ilgili durumun nasıl gelişeceği konusunda güvence verir. Onları, gerçek durumlarının ilan edileceği ve yalanlarının gün ışığına çıkarılacağı konusunda uyarır:
God then reassures His Messenger about the immediate future and how things will develop with those unbelievers who hurled such lies at him. He warns them that their true situation will be publicized and their falsehood be made public:
Yakında görecekler, sizden hangisinin fitneye düşmüş olduğunu.
You shall before long see, as they will see, which of you is the one afflicted.
Rabbin, O'nun yolundan kimin saptığını en iyi bilendir; doğru yola iletilenleri de en iyi bilendir. (Ayet 5-7)
Your Lord knows best who has strayed from His path, as He knows the ones who are rightly guided. (Verses 5-7)
Allah'ın Peygamber'e haber verdiği belâya uğramış kişinin, herkes tarafından bilineceği ya da yoldan sapmış olanın, ya da gerçek durumunu ortaya çıkaran bir imtihana tabi tutulanın kastedildiği söylenebilir. Bu iki anlam birbirinden pek uzak değildir. Bu vaat, Peygamber'i ve onun mesajına inanan müminleri teselli etmekte; aynı zamanda onu karşı çıkan ve kötüleyen kimselere, ona hangi tür bir delilik atfederlerse atfetsinler, bir uyarı niteliği taşımaktadır. Büyük ihtimalle, onun deli olduğunu kastetmiyorlardı, çünkü bunun gerçek olamayacağını kendileri de anlıyorlardı. Muhtemelen, okuduğu güzel sözleri ona ilham eden cinlerden yardımcıları olduğunu kastediyorlardı. Onlar her şairin çabasına cinlerden birinin yardım ettiğini söylerlerdi. Ancak bu durum Peygamber için hiç de geçerli değildi. Hem tutarlı hem de doğru olan vahiylerinin yapısına da uymuyordu.
The afflicted person whom God assures the Prophet will be identified to all is the one that has gone astray, or the one subjected to a test that reveals his true condition. The two meanings are not much apart. This promise reassures the Prophet and the believers in his message and at the same time it warns those who oppose and abuse him, regardless of whatever type of madness they attribute to him. Most probably they did not mean that he was insane, because they realized that this could not be the case. They probably meant that he had associates from among the jinn, who perhaps inspired him with the fine words he recited. They used to say that every poet had someone from the jinn assisting their efforts. This was, however, far from the case with the Prophet. Nor does it fit with the nature of his revelations that are both consistent and truthful.
Bu, Allah'ın verdiği bu vaad, geleceğin Peygamber'in ve onun mesajını inkar edenlerin gerçek durumunu açığa çıkaracağını teyit etmektedir. Gelecek, hangi tarafın sınandığını ya da sapmış olduğunu gösterecektir. God, ona Rabbinin, "{O'nun yolundan kimin saptığını en iyi bilen O'dur; doğru yola erenleri de en iyi bilen O'dur}" (Ayet 7) diyerek güvence verdi. Vahiyleri ona veren Rabbidir. O, onun ve izleyicilerinin doğru yolda olduğunu elbette bilmektedir. Bu, Peygamber ﷺ'in gönlünü rahatlatmaya ve düşmanlarını geleceğin neler getireceği konusunda endişelendirmeye yeterlidir.
This promise by God confirms that the future will make clear the true nature of the Prophet and those who denied his message. The future will prove which party was afflicted or had gone astray. God reassured him that his Lord “knows best who has strayed from His path, as He knows the ones who are rightly guided” (Verse 7) It is his Lord who gave him his revelations. He indeed knows that he and his followers are rightly guided. This is enough to reassure the Prophet and set his enemies worrying about what the future will bring.
Sonra Allah, Peygambere onların gerçek duygularını bildirir; onlar, onun tebliğ ettiği hakikat ve ona yönelttikleri hakaretler hakkında onunla tartışmaya devam ederken. Bu inatçı görünebilirler ve cahilce inançlarını sürdürmeye kararlı gibi durabilirler, ama gerçek şu ki, bu inançlar konusunda temelden bir kuşku içindedirler. Peygamber, kendisinden bazı şeylerden vazgeçmesini talep ettikleri takdirde, bu inançlarının çoğundan vazgeçmeye hazırdırlar. Karşılığında yalnızca bazı görünüşleri korumak şartıyla, ondan bir uzlaşma jesti beklerken her şeyden vazgeçmeye razıdırlar. Hakikat olarak gördükleri bir imanları yoktur; yalnızca bazı görünüşleri elde tutmaya hevesliler.
God then tells the Prophet of their true feelings as they continued to argue with him about the truth he preached and the abuse they levelled at him. They may appear determined to uphold their ignorant beliefs, but the truth is that they are fundamentally uncertain about them. They are ready to shed most of these if only the Prophet would abandon some of what he called on them to accept. They are prepared to compromise everything, retaining only some appearances in return for a gesture of compromise from him. They do not have a faith that they consider to embody the truth; they are only keen to retain some appearances:
Bu nedenle hakikati inkar edenlere aldırış etme. Onlar senin onlardan taviz vermeni isterler, böylece onlar da taviz versinler.
So pay no heed to those who deny the truth. They would love that you compromise with them, so that they will also compromise.
Yani her şey müzakereye tabidir; amaç, ticari işlemlerde olduğu gibi ortada bir buluşma noktasında anlaşmaktır. Ancak inançlar ile ticari faaliyetler arasındaki fark çok büyüktür. İmanlı bir kişi, inançlarından ve değerlerinden hiçbirini terk etmez, çünkü onun küçük meseleleri de büyük meseleleriyle aynıdır. Gerçekten de imanda küçük diye bir şey yoktur, büyük diye bir şey de yoktur: ikisi de aynıdır. İman, birbirini tamamlayan parçalardan oluşan tek bir bütündür. Onun savunucusu, başka birini memnun etmek için bunun hiçbir parçasından asla vazgeçmez.
It is all subject to negotiation, then, with the aim of agreeing a meeting point somewhere in the middle, just like commercial transactions. Yet the difference between beliefs and commercial activities is vast. A person with faith will not abandon any of its beliefs or values, because its minor points are the same as its major ones. Indeed, in faith there is nothing minor and nothing major: both are the same. A faith is a single unity with parts complementing each other. Its advocate will never discard any part of it in order to please someone else.
İslam ile cahiliyye asla yarı yolda buluşamaz, hatta hiçbir biçimde bir araya gelemez.
Islam and jdhiliyyah can never meet halfway, or indeed in any way.
Bu, İslam'ın her yerde ve her nesilde geçerli olan bir gerçektir. Cahiliyye hâlleri, ister geçmişte, ister bugünde, ister gelecekte olsun, hepsi birbirinin aynıdır. Bu iki hâl arasındaki uçurum aşılmazdır ve hiçbir uzlaşmaya yer bırakmaz.
This is true of Islam everywhere and across all generations. All states of ignorance, or jdhiliyyah, are the same: past, present or future. The gulf that separates the two states is unbridgeable and admits no compromise.
Bu ikisi tamamen zıt görüşlere sahiptir.
The two are diametrically opposed.
Birçok rivayet, Mekke'deki kâfirlerin, Peygamber ile, ibadet biçimlerini eleştirmesini bıraksın diye nasıl bir uzlaşmaya varmaya çalıştıklarını anlatır. Ona, kendilerine uymaları hâlinde yüzlerini kurtaracak bir şey vermesini umuyorlardı. Bu konuda, bir uzlaşma arayan herhangi bir müzakereciden farkları yoktu.
Several reports speak of what the unbelievers in Makkah tried to achieve by way of compromise with the Prophet so that he would stop criticizing their worship methods. They hoped that he would give them something that would save their faces if they were to follow him. In this, they were no different from any negotiator seeking a compromise.
Peygamber ise buna karşın kararlı bir sağlamlık gösterdi ve imanından en küçük bir parçadan bile vazgeçmeyi reddetti. Ayrıca kabilesinden olanlara karşı son derece edepli, merhametli ve iyilikseverdi; onların işlerini kolaylaştırmak konusunda istekliydi. İmana gelince, Allah'ın emirlerine bağlı ve itaatkârdı: “Öyleyse, inkâr edenlere aldırma.” (Ayet 8)
The Prophet, however, maintained a decisive firmness, refusing to give up even a small part of his faith. Additionally, he was extremely well mannered, kind and benevolent towards his tribesmen, eager to make things easy for them. With regard to faith, he was committed, obedient of Gods instructions: “So pay no heed to those who deny the truth.” (Verse 8)
Peygamber, Mekke'de hayatının en zor döneminde, kendisi ve az sayıdaki ashabı kuşatma altında, büyük zulümlere maruz kalırken bile imanından tek bir zerre ödün vermemiştir. Bu zorbalar karşısında söylenmesi gereken hiçbir sözü esirgememiştir. Onların tutumlarını yumuşatmak ya da böyle bir taviz vererek zulümlerinden kurtulmak için hiçbir zaman çaba göstermemiştir.
The Prophet did not compromise an iota of his faith even during the direst period of his life in Makkah, where he and his few followers were under siege, suffering immense persecution. He never withheld a word that needed to be uttered in the face of such tyrants. He never sought to soften their stance or to avoid their persecution by such compromise.
Ve asla inancıyla yakından veya uzaktan ilgili hiçbir konuyu açıklamaktan çekinmezdi.
Nor did he ever hesitate to clarify any point that was closely or remotely relevant to his faith.
İbn Hişam, Peygamberin biyografisinde şöyle rivayet eder:
Ibn Hisham reports in his biography of the Prophet:
Adil olmak gerekirse, Mekke'nin ileri gelenleri ilk dönemde Peygamber ﷺ'e karşı kayda değer bir eylemde bulunmamışlardır.
It should be said in fairness that the chiefs of Makkah did not take any action worth noting against the Prophet in the early stages.
Ancak o, Allah'ın dinine davet etmeye başlayıp onların pagan inancını eleştirmeye ve putlarıyla alay etmeye başlayınca, meselenin göz ardı edilemeyecek kadar ciddi olduğunu düşünmeye başladılar. Yine de Ebu Talib yeğenini her türlü tehditten koruduğu için bu konuda pek bir şey yapamıyorlardı. Mekkeli ileri gelenlerin böyle bir korumayı yok saymaları, toplumsal düzenlerinin temel kurallarından birine aykırı olurdu. Bu nedenle Mekke'nin en nüfuzlu kişilerinden oluşan küçük bir heyet, yeğeninin davranışlarından şikâyet etmek üzere Ebu Talib'in yanına gitti. Heyette Abdüşşems oymağından Rabi'a'nın oğulları Utbe ve Şeybe;Ümeyye oymağından Ebu Sufyan Sahr İbn Harb; Esed oymağından Ebu el-Bahtari el-As İbn Hişam ve el-Esved İbn el-Muttalib; Mahzum oymağından Ebu Cehil Amr İbn Hişam ve el-Velid İbn el-Muğire; Sehm oymağından Haccac'ın oğulları Nebih ve Münebbih ile yine Sehm oymağından el-As İbn Vail vardı. Şikâyetlerini Ebu Talib'e açıkça dile getirdiler ve ona iki seçenek sundular: Ya Muhammed'e onların yollarını eleştirmemesini ve putlarıyla alay etmemesini söyleyecekti ya da sorunu sona erdirmek için uygun gördükleri etkili önlemleri almalarına izin verecekti. Kavminin dinine bağlı kalmayı sürdüren Ebu Talib, onlarla nazik bir dille konuştu ve onları yatıştırdı. Onlara pek bir şey vaat etmedi.
When he started to criticize their pagan faith and ridicule their idols, however, they began to think that the matter was much too serious to ignore. Yet, they could not do much about it because Abu Talib protected his nephew against all threats. To ignore such protection by the Makkan chiefs would contravene one of the basic conventions of their social set-up. Therefore, a small delegation, composed of a number of the most influential people in Makkah, went to Abu Talib complaining about his nephews behaviour. The delegation included the two brothers ‘Utbah and Shaybah, sons of Rabi‘ah from the clan of ‘Abd Shams; Abu Sufyan Sakhr ibn Harb from Ummayah; Abu al-Bakhtari al-‘As ibn Hisham and al-Aswad ibn al-Muttalib from Asad, Abu Jahl ‘Amr ibn Hisham and al-Walid ibn al-Mughlrah from Makhzum; the two brothers Nabih and Munnabih sons of al-Hajjaj from Sahm and Al-‘As ibn Wa’il, also from Sahm. They made their complaint clear to Abu Talib and they offered him the choice of either telling Muhammad not to criticize their ways and ridicule their idols or allowing them to take such effective measures as they might deem necessary to end the trouble. Abu Talib, who continued to follow the religion of his people, spoke to them gently and calmed them down. He did not promise them much.
Peygamber tebliğ ettiği mesajı bunlara rağmen sürdürdü. Kavmiyle olan kriz giderek şiddetlendi. Düşmanlık duyguları yayıldı. Bunun üzerine heyet yeniden Ebu Talib'in yanına gitti ve ona şunları söyledi:
The Prophet continued to preach his message regardless. The crisis with his people increased in intensity. Feelings of hostility spread. So the delegation went again to Abu Talib and said to him:
"Ey Ebu Talib, aramızda şeref ve saygın bir konuma sahipsin."
“Abu Talib, you enjoy a position of honour and respect among us.
"Amcamız, bizden onlardan karşılık gelmek amacıyla, hakkında söylenen şeylere karşı çıkmamız gerektiği, yanı sıra kimin inancı ne olursa olsun ondan bu yolla kaçmamamız istenmişti, ama sen hiçbir şey yapmadın. Atalarımızı kötülemeye ve bizi ve tanrılarımızı alaya almaya devam ettiğini görmeyip oturup bir şey yapmayacağız. Onu durdurmalısın, yoksa bu mesele yüzünden seninle ve onunla iki taraftan biri yok edilene kadar savaşırız." Ebu Talib ikilem içindeydi. Kavmiyle tartışmayı sevmiyordu, ama yeğenini yarı yolda bırakmaya da gönlü razı olmuyordu. Bu yüzden Muhammed ﷺ'i çağırdı ve onunla ziyaretçileri arasında geçenleri anlattı. Sonra ona şöyle dedi: "Durumumun zorluğunu görüyorsun. Hayatımı ve kendi hayatını tehlikeye atma, katlanamayacağım bir yükü bana yükleme." Peygamber ﷺ, amcasının kendisine verdiği korumayı geri çekmeyi düşünüyor olabileceğini hissetti, bu yüzden elinden gelen en büyük vurguyla kendi tutumunu bildirdi: "Amca, çağrımı bırakmam karşılığında bana sağ elime güneşi, sol elime ayı verseler bile, Allah bu mesajı zafere ulaştırmadıkça veya ben helak olmadıkça böyle bir şey yapmam." Peygamber ﷺ öyle güçlü duyguların baskısı altındaydı ki gözlerine yaşlar doldu. Yürüyüp gitmeye başladı, ama amcası onu geri çağırdı ve güven vererek şöyle dedi: "Yeğenim, git ve istediğini söyle. Seni korumamı asla geri çekmeyeceğim ve seni asla yalnız bırakmayacağım."2
We have requested you to stop your nephew, but you have not taken any action. We certainly cannot just sit and do nothing when he continues to speak ill of our forefathers and to ridicule us and our gods. You have to stop him or we will fight him and you over this question until one of the two parties is destroyed.” Abu Talib was in a dilemma. He did not like to quarrel with his people, yet he could not bear to let his nephew down. So he called Muhammad and explained to him what had taken place between him and his visitors. He then said to him: “You see the difficulty of my situation. Do not put my life and your life at risk, and do not burden me with what I cannot bear.” The Prophet felt that his uncle might be contemplating withdrawing his protection so he stated his own position with the greatest emphasis he could muster: “Uncle, should they give me the sun in my right hand and the moon in my left hand in return for abandoning my call, I would not do anything of the sort until God has brought this message to triumph or until I have perished.” The Prophet was under the pressure of such strong emotions that tears sprang to his eyes. He started to walk away, but his uncle called him back, saying reassuringly: “My nephew, you may go and say whatever you like. I will never withdraw my protection from you, and never will I let you down.”2
Bu, Peygamberin, yeryüzündeki son dayanağı ve koruyucusu olan amcasının kendisini yarı yolda bırakacağı gibi görünen tam o anda, mesajına olan bağlılığının bir tasviridir. Bu tasvir, doğası, çağrışımları ve sonuçları bakımından olduğu kadar, sözcükleri ve ifadeleri bakımından da güçlüdür. Bu imanın kendisi kadar yeni ve güçlüdür. Allah'ın Peygamber'i tarif ettiği şu sözün gerçekliğinin bir yansımasıdır: “Şüphesiz sen, yüce bir ahlak üzeresin.” (Kalem, 4)
This is an image of the Prophets commitment to his message at the precise moment when his uncle and protector, who was his last resort on earth, seemed on the verge of letting him down. It is a powerful image in its very nature, connotations and implications, as well as in its words and expressions. It is as new and powerful as this faith is. It is a reflection of the truth of Gods description of the Prophet: “Most certainly, yours is a sublime character.” (Verse 4)
Ibn Hişam'ın İbn İshak aracılığıyla naklettiği bir başka rivayette, inkârcıların uzlaşma yönünde doğrudan bir girişimde bulunduğu anlatılır. Bunu, Peygamber'in, Ashabına yapılan zulümlere ve onları İslam'dan vazgeçirmeye yönelik çabalarına rağmen her zamanki gibi kararlı kaldığını anladıklarında yaptılar.
Another image also reported by Ibn Hisham, through Ibn Ishaq relates a direct attempt at compromise offered by the unbelievers. This they did when they realized that the Prophet continued to be as firm as ever, despite their persecution of his Companions and their attempts to force them to renounce Islam.
(Mekke'nin önde gelen isimlerinden Utbe bin Rebi'a, bir gün Kureyş ileri gelenlerinden bir grupla oturuyordu. Bu sırada Peygamber ﷺ'in Kâbe'nin yakınında yalnız oturduğunu fark etti. Utbe arkadaşlarına şöyle önerdi: “Muhammed'in yanına gidip ona bazı teklifler sunsak? Birini kabul edebilir. Eğer kabul ederse, biz de ona onu verir ve onunla aramızdaki sorunu bitiririz.” Bu fikir oybirliğiyle onaylandı. Utbe Peygamber ﷺ'in yanına oturduğunda ona şöyle hitap etti: “Yeğenim, bizim aramızda yüksek bir mevkiye ve soylu bir nesebe sahip olduğunu biliyorsun.
(Utbah ibn RabT'ah, one of the leading figures in Makkah, was one day sitting with a group of the Quraysh notables when he noticed the Prophet sitting alone close to the Ka'bah. (Utbah suggested to his friends: “Shall we go to Muhammad and make him some offers? He may accept one or the other. If he does we will give him that and put an end to our problem with him.” This idea was greeted with unanimous approval. As ‘Utbah sat with the Prophet he addressed him: “My nephew, you know you command a position of high esteem and noble birth among us.
Şunu da belirtmek gerekir ki sen topluluğunun hayatına çok ciddi bir şey soktun. Böylece kendi saflarına ayrılık tohumları ektin; onların ideallerini küçümsedin, tanrılarını ve dinlerini alay konusu ettin ve atalarını kötüledin. Şimdi beni dinle. Sana, üzerinde düşünmeni istediğim bazı teklifler sunacağım. Bunlardan bazılarını kabul edilebilir bulabilirsin.” Peygamber ﷺ ona tekliflerini söylemesini istedi ve dikkatle dinledi. Utbe şöyle dedi: “Yeğenim, eğer bu işe başlamanın amacı bundan para kazanmaksa, hepimiz bu konuda sana kendi servetimizden bir kısmını vermeye hazırız, böylece aramızdaki en zengin kişi sen olursun. Eğer istediğin şey şeref ve mevki ise, seni efendimiz yapar ve her konuda görüşünü alırız. Eğer bir taht istiyorsan, seni kralımız yaparız. Öte yandan, eğer ruhen bir etkiye kapılmışsan ve sana hükmeden şeye direnemiyorsan, sana bir tedavi bulmak için hiçbir masraftan kaçınmayız.” Utbe sözünü bitirince Peygamber ﷺ ona bitirip bitirmediğini sordu. Utbe bitirdiğini söyleyince Peygamber ﷺ, kendisinin söyleyeceklerini dinlemesini istedi. Ardından Peygamber ﷺ, Kur'an'ın 41. suresinin ilk 38 ayetini okudu. Utbe dikkatle dinledi.
You have brought into the life of your community something very serious indeed. You have thus caused disunity to creep into their ranks; you have belittled their ideals, ridiculed their gods and their religion and spoken ill of their forefathers. Now listen to me. I am making you some offers which I would like you to consider. You may, perhaps, find some of them acceptable.” The Prophet asked him to make his proposals, and listened attentively. ‘Utbah said: “My nephew, if you have started this affair hoping to make money out of it, we are all willing to give you some of our own wealth so that you would be the richest among us. If it is honour and position you want, we will make you our master and seek your advice in all matters. If it is a throne you are after, we will make you our king. If, on the other hand, you are possessed and are unable to resist what overwhelms you, we will spare no expense in seeking a medical cure for you.” When ‘Utbah stopped, the Prophet asked him whether he had finished. As 'Utbah affirmed that he had, the Prophet asked him to listen to what he had to say. The Prophet then recited the first 38 verses of Surah 41 of the Qur’an. cUtbah listened attentively.
Peygamber okumasını bitirdiğinde, Allah'a alçakgönüllü bir kulluk ifadesi olarak secdeye kapandı; ardından Utbe'ye şöyle dedi: "Dediklerimi duydun, şimdi kendin karar verebilirsin." Utbe sessizce ayrılıp kavmine döndü. Kavmi onun yaklaştığını görünce, yüzünde bir değişiklik olduğunu fark ettiler. Meraklı gözlerle ona bakıp sözlerini dinlediler: "Hayatımda hiç duymadığım türden bir şey işittim. Ne şiir ne de büyü. Size önereceğim yolu tutun ve sonucun sorumluluğunu bana yükleyin. Bu adamı kendi haline bırakın. Ondan duyduklarım mutlaka büyük olaylara yol açacak. Eğer diğer Araplar onu öldürürse, siz bu dertten kurtulmuş olursunuz. Eğer o galip gelirse, elde ettiği şeref sizin de şerefiniz olacaktır." Onlar, "Seni kesinlikle büyülemiş" diye karşılık verdiler. O da şöyle dedi:
When the Prophet finished his recitation, he prostrated himself in humble devotion to God, before saying to cUtbah: “You have heard what I have to say and you can make up your own mind.” ‘Utbah left quietly and went to his people, who realized as they saw him approaching that a change had come over him. They looked up at him curiously, listening to his words: “I have heard something the like of which I have never heard in my life. It is neither poetry nor sorcery. Take up the suggestion I am making to you, and lay the blame for the outcome at my door. Leave this man alone. What I have heard from him will certainly bring about great events. Should the rest of the Arabs kill him, you would have been spared the trouble. If he wins, whatever glory he achieves will be yours.” They retorted: “He has certainly bewitched you.” He said:
"Görüşümü belirttim, artık dilediğinizi yapabilirsiniz."3
“I have stated my opinion, and you can do as you wish.”3
Başka bir rivayet, 'Utbe'nin Peygamber'in okuyuşunu dinlediğini ve Peygamber'in şu ayeti okuduğunda onu durdurduğunu belirtir: "Eğer yüz çevirirlerse, de ki: 'Ad ve Semud'un başına gelen yıldırım gibi bir yıldırımla sizi uyarıyorum.'" (41: 13) Korkuya kapılarak elini Peygamber'in ağzına koydu ve ona şöyle dedi: "Seni Allah'a ve akrabalığımıza hürmetle rica ederim, Muhammed, bunu yapma." Uyarının gerçekleşmesinden korkuyordu. Sonra onu bırakıp kavmine döndü ve Muhammed'i rahat bırakmalarını önerdi.
A different report suggests that when ‘Utbah listened to the Prophet s recitation, he stopped him when the Prophet read the verse saying: “If they turn away, say: 7 warn you ofa thunderbolt like the thunderbolt that struck the 'Ad and Thamud'” (41: 13) He was terrified and put his hand on the Prophets mouth, and said to him: “I appeal to you, Muhammad, by God and our kinship not to do that.” He feared that the warning may come true. He then left him and went to his people suggesting that they leave Muhammad alone.
Öte yandan bu, uzlaşıya varmaya yönelik başka bir girişimdi.
Be that as it may, this was another way of trying to achieve compromise.
Ayrıca bu, Peygamberin ﷺ yüce ahlakının bir tablosunu da ortaya koyar. Onu, 'Utbe'nin boş tekliflerini dinlerken, bunları kesmeden görüyoruz. Oysa 'Utbe'nin sunabileceği hiçbir şey, Muhammed ﷺ'in evren ve değerleri hakkındaki kendi görüşü, hakikati anlayışı ve yeryüzündeki hayatın neye değer olduğuna dair kavrayışı göz önünde bulundurulduğunda, bir an bile düşünülmeye layık değildi. Yine de onun ahlakı, muhatabını sözünden alıkoymasına ya da değersiz tekliflerine karşı en küçük bir rahatsızlık belirtisi göstermesine izin vermezdi. Bunun yerine, sözünü bitirinceye kadar tam bir dikkatle onu dinledi. Sonra, söyleyecek olduklarını bitirip bitirmediğini sordu. Bu süre boyunca tutumu, hakikatten emin, içi rahat ve aynı zamanda çok nazik olan birininkiydi.
Yet it also portrays an image of the Prophets sublime character. We see him listening to ‘Utbah’s hollow offers, without stopping him, even though whatever (Utbah had to offer did not deserve a moments thought from Muhammad (peace be upon him), considering his own vision of the universe and its values, and his understanding of the truth and what life on earth is worth. Yet his manners would not allow him to interrupt his interlocutor or to display any sign of annoyance with his worthless offers. Instead, he listened to him with full attention until he had finished. Then he asked him whether he had finished what he had to say. His attitude throughout was that of one who is certain of the truth, reassured and at the same time very polite.
Kureyşlilerin uzlaşma sağlamaya yönelik üçüncü girişimi, İbn İshak'ın aktardığı şu rivayette görülmektedir:
A third form of the Qurayshs attempts to reach a compromise is seen in the following report by Ibn Ishaq:
Bir gün Peygamber Kâbe'nin etrafında tavaf yaparken, Kureyş'in ileri gelenlerinden bir grup onu durdurdu. Bu grupta el-Esved bin el-Muttalib, el-Velid bin el-Muğîre, Ümeyye bin Halef ve el-Âs bin Vâil de vardı. Ona şöyle dediler: "Ey Muhammed! Sen Tanrı'ya ibadet ediyorsun, biz de sen ilahlara ibadet ediyoruz. Biz senin tapındığına tapalım, sen de bizim tapındığımıza tap."
One day as the Prophet was doing the tawdfat the Ka'bah, he was stopped by a group of the Quraysh elders including al-Aswad ibn al-Muttalib, al-Walid ibn al-Mughirah, Umayyah ibn Khalaf and al-‘As ibn Wa’il. They said to him: ‘Muhammad! Let us worship the God you worship, and you worship the deities we worship.
Böylece biz aynı düzeyde birlikte olacağız. Eğer sizin Tanrınız bizimkinden üstünse, bundan biz fayda sağlamış olacağız; eğer tanrılarımız daha üstünse, faydayı siz sağlamış olacaksınız.’ O, Tanrı'nın kendisine emrettiği şekilde cevap verdi: “De ki: ‘Ey kâfirler! Sizin taptığınıza ben tapmam, benim taptığıma siz de tapmazsınız. Ben, sizin taptığınıza asla tapmayacağım, siz de benim taptığıma asla tapmayacaksınız. Sizin dininiz size, benim dinim bana.’” {109: 1-6}
Thus, we will be together at the same level. If your God is better than ours, we will have benefited by that, and if our deities are the better ones, you will have made the benefit.’ He answered as God instructed him: “Say: ‘Unbelievers! I do not worship what you worship, nor do you worship what I worship. I shall never worship what you worship, nor will you ever worship what I worship. You have your own religion and I have mine. ”M (109: 1-6)
Tanrı böylece bu saçma teklife son verdi ve Peygamber ﷺ, Tanrı'nın kendisine emrettiği şekilde onlara cevap verdi.
God thus put an end to this absurd offer, and the Prophet replied to them as God so instructed him.