De ki: "Bana, dini yalnızca O'na has kılarak Allah'a ibadet etmem emredildi."
De ki: "Bana, Müslümanların ilki olmam emredildi."
De ki: "Ben, Rabbime isyan edersem, büyük bir günün azabından korkarım."
Note: The rule about "God" applies to the original's wording. Since this text is a Qur'an passage, it must be rendered as the verses are, and in the original English "God" appears here, so the Turkish should read "Tanrı" instead of "Allah." I'll correct that below.
De ki: "Bana, dini yalnızca O'na has kılarak Tanrı'ya ibadet etmem emredildi."
De ki: "Bana, teslim olanların ilki olmam emredildi."
De ki: "Ben, Rabbime isyan edersem, büyük bir günün azabından korkarım."
Say: I am commanded to worship God, sincere in my faith in Him alone; and I am commanded to be the first to submit myself to Him. Say: Indeed I would dread, were I to disobey my Lord, the suffering of an awesome day. (Verses 11-13)
Peygamber'in ibadet, kulluk ve teslimiyetle ilgili olarak kendisine emredilen şeyleri belirten bu beyanı, İslam'ın istediği gibi Allah'ın birliğine olan inancı saf tutmak açısından çok önemlidir. Bu bakımdan Peygamber ﷺ, Allah'ın kullarından biridir. Bu konumu aşmaz. Allah'a kulluk konusunda bütün insanlar tek bir safta durur, Allah ise yaratılmış olan her şeyin üzerinde yücelik makamındadır.
This declaration by the Prophet outlining what he is commanded to do with regard to worship, devotion and submission is very important in keeping the belief in God’s oneness pure, as Islam wants it to be. In this respect, the Prophet is one of God’s servants. He does not exceed that position. In their servitude to God, all people stand in one rank, while God has His sublime position over all creation.
Böylece ilahlık ve kulluk kavramları iyi bir şekilde yerleşmiş ve açıkça birbirinden ayrılmıştır. İkisi arasında hiçbir karışıklık olamaz. Birlik (tevhid), yalnızca Tanrı'nın bir sıfatı olarak açıkça görülür ve bu sıfatta başka hiç kimsenin bir payı yoktur. Muhammed ﷺ, Tanrı'nın kulu konumunda durarak, O'na herhangi bir itaatsizlik etmekten korkarak bu açık beyanı yaptığında, Tanrı'ya ibadet yerine putlara veya meleklere ibadet edilerek onlara verilen bir şefaat iddiasına hiçbir yer kalmaz.
Thus the two concepts of Godhead and servitude are well established and clearly distinguished. There can be no confusion between the two. Oneness is clearly seen as an attribute of God alone, in which no one else has any share. When Muĥammad (peace be upon him) stands in the position of God’s servant making this clear declaration, fearing to commit any disobedience of God, there can be no room for any claim of intercession by idols or angels granted through addressing worship to them instead of God.
Bildirim bir kez daha yapılır: Peygamber ﷺ, kendi yoluna bağlı kalacağını, müşrikleri de kendi yollarına bırakacağını ve bunun sonunda varacakları acı sona işaret ederek bildirir.
The declaration is made once more, with the Prophet’s announcement that he will stick to his way, leaving the idolaters to their way and the painful end to which that leads:
Say: Yalnızca Tanrı'ya ibadet ederim, dinimi yalnızca O'na has kılarak. O'ndan başka dilediğinize ibadet edebilirsiniz. De ki: Gerçekten ziyana uğrayanlar, Kıyamet Günü kendilerini ve ailelerini kaybedenlerdir. İşte apaçık ziyan budur.
Say: God alone do I worship, sincere in my faith in Him alone. You can worship whatever you please instead of Him. Say: True losers indeed are those who shall have lost their own selves and their families on Resurrection Day. Such is the ultimate loss.
(Ayetler 14-15)
(Verses 14-15)
Peygamber bir kez daha şöyle ilan eder: Ben yolumda sarsılmaz bir kararlılıkla ilerlerim; bütün ibadeti yalnızca Tanrı'ya yöneltir ve yalnızca O'na teslim olurum. Siz ise dilediğiniz yolu izleyebilir, dilediğinizi ibadet edebilirsiniz; ancak bu, sizi tasavvur edilebilecek en kötü kayba götürecektir: Cehenneme giderken kendinizi kaybetmek ve aile ile akrabanızı, bunlar mümin de olsa kâfir de olsa, kaybetmek. Bu akrabalar mümin ise, müşrikler her grup kendi yoluna ayrılırken onları kaybetmiş olacaklardır; kâfir ise kayıp yine aynıdır, çünkü hepsi Cehennemde kendilerini kaybetmiş olacaktır: {İşte bu, apaçık bir kayıptır.} (Ayet 15)
Once more the Prophet announces: I am unwavering in following my way, addressing all worship to God and submitting myself to Him alone. As for you, you can follow any way you want, worship whomever you wish, but this will lead you to the worst imaginable loss: a loss of oneself as one goes to hell, and the loss of family and kin, be they believers or unbelievers. If those relatives are believers, the idolaters will have lost them as each group goes their separate ways, and if they are unbelievers, the loss is the same as they all will have lost themselves in hell: “Such is the ultimate loss.” (Verse 15)
İşte kayıbın büyüklüğünü gösteren bir tablo: "Üstlerinde ateşten tabakalar, altlarında da ateşten tabakalar olacak. İşte Allah bununla kullarını korkutur: Ey kullarım! Benden sakının!" (Ayet 16). Bu, insanların yüreğinde gerçek bir korku uyandıran bir sahnedir; ateşin hem yukarıdan hem aşağıdan insanları kuşattığı katmanlı bir tablo.
Note: The rules require "God" to be rendered as the Turkish word for God, never "Allah". Corrected below:
İşte kayıbın büyüklüğünü gösteren bir tablo: "Üstlerinde ateşten tabakalar, altlarında da ateşten tabakalar olacak. İşte Tanrı bununla kullarını korkutur: Ey kullarım! Benden sakının!" (Ayet 16). Bu, insanların yüreğinde gerçek bir korku uyandıran bir sahnedir; ateşin hem yukarıdan hem aşağıdan insanları kuşattığı katmanlı bir tablo.
We then have a picture showing the extent of the loss: “Above them there shall be layers of fire, and layers of fire shall be beneath them. In this way God puts fear into His servants’ hearts: My servants! Fear Me!’“ (Verse 16) It is a scene that strikes real fear in people’s hearts, showing the fire in layers that engulfs people from above and below.
Bu katmanların içinde, onlar her yandan kendilerine yaklaşırken görülürler. Oysa bu katmanlar ateştir. Tanrı, kullarına yeryüzündeyken, yollarını değiştirme fırsatları hâlâ varken bu tabloyu gösterir: “İşte Allah, kullarını bununla korkutur.” (Ayet 16) Onları uyararak çağırır ki güvenliğe giden yolu seçebilsinler: “Ey kullarım! Benden korkun.” (Ayet 16)
They are seen within these layers as they close in on them from all sides. Yet these layers are fire. God shows this picture to His servants while they are on earth and still have the chance to change their ways: “In this way God puts fear into His servants’ hearts.” (Verse 16) He calls on them warning them so that they may choose the way to safety: “My servants! Fear Met” (Verse 16)
Öte yanda ise bu akıbetten korkup, ondan kurtulmak için gerekeni yapmış olan ve güvende bulunanlar vardır:
On the other side stand those who are safe, having feared this fate and done what is necessary to avoid it:
Putperestlikten uzak durup Allah'a yönelenler için müjde vardır. Öyleyse kullarıma müjde ver; onlar sözü dinleyip en güzeline uyarlar. İşte bunlar, Allah'ın hidayete erdirdiği kimselerdir ve bunlar akıl sahipleridir. (Ayet 17-18)
There is good news for those who shun the worship of false deities and turn to God, so give good news to My servants, who listen carefully to what is said and follow the best of it. These are the ones whom God has graced with His guidance, and these are the ones endowed with insight. (Verses 17-18)
"Tağut" olarak anılan bu "sahte ilahlar" kelimesi, sınırları aşma anlamını taşıyan abartılı bir kavramı ifade eder. Tağuta ibadet etmekten uzak duranlar, Allah'tan başka hiçbir şeye, hiçbir biçimde ibadet edilmesini reddeden kimselerdir. Bunlar Allah'a yönelen, O'nun huzurunda duran ve yalnızca O'na kulluk eden kimselerdir. Bunlara, doğrudan yüceden gelen müjde verilmiştir. Peygamber ﷺ, Allah'ın emriyle bu müjdeyi onlara vermektedir: "Öyleyse kullarıma müjde ver." Bu haberin yüceden gelmesi ve bu müjdenin şerefli Elçi ﷺ tarafından iletilmesi başlı başına büyük bir nimettir.
‘False deities’ are referred to here by the word ţāghut, which implies an exaggerated sense of exceeding the bounds. Those who shun the worship of ţāghut are the ones who reject the worship of anyone other than God in any form whatsoever. They are the ones who turn to God, stand in front of Him and worship Him alone. These have good news issued to them directly from on high. The Prophet is giving them this good news by God’s order: “So give good news to My servants.” The fact that this news comes from on high and is delivered by the noble Messenger is in itself a great blessing.
Bu tür insanların bir özelliği, söylenen her şeyi dinlemeleri, ancak kalpleri ve akılları bunun yalnızca en iyisini kavrayıp gerisini bir kenara bırakmasıdır. Böylece gerçekten aldıkları tek sözler, insanların kalplerini ve ruhlarını geliştiren ve arındıran en güzel sözlerdir. İyi bir ruh her zaman iyi sözleri kabul etmeye ve onlara karşılık vermeye hazırdır; kötü bir ruh ise yalnızca kötü olanı alır.
"İşte onlar, Allah'ın hidayet nimetine erdirdiği kimselerdir." (Ayet 18) Allah, onların kalplerinde ve ruhlarında gerçekten iyi olduklarını bilir ve bu yüzden onları söylenenlerin en iyisini dinlemeye ve ona karşılık vermeye yöneltmiştir. Hidayet yalnızca Allah'tandır.
One quality of such people is that they listen to whatever is being said, but their hearts and minds pick up only the best of it and discard the rest. Thus, the only words that they actually receive are the best words that improve and purify people’s hearts and souls. A good soul is always ready to receive good words and respond to them, while the one which is foul receives only what is foul. “These are the ones whom God has graced with His guidance.” (Verse 18) He knows that they are genuinely good in their hearts and souls and He, therefore, guided them to listen and respond to the best of what is said. Guidance comes only from God.
"Ve işte akıl sahibi olanlar bunlardır." (Ayet 18) Kişiyi nefsini arındırmaya ve güvene kavuşturmaya götüren, sağlam bir akıldır. Böyle bir güvenliği sağlayan yolu izlemeyen kimse, Allah'ın verdiği nimetlerden olan sağlam akıldan ve basiretten mahrum görünmektedir.
“And these are the ones endowed with insight.” (Verse 18) It is a sound mind that leads a person to self-purification and safety. Anyone who does not follow the way that ensures such safety appears to be deprived of a sound mind and insight, which are blessings given by God.
Bundan önce sure, bu insanların ahirette sahip olacakları nimetleri göstermeden önce, batıl tanrılara tapanların zaten cehenneme ulaşmış olduğunu bildirir. Peki onları cehennemin ateşinden kim kurtarabilir? "Üzerinde azap hükmü gerçekleşmiş olanı mı (kurtaracaksın)? Sen ateşte olanları mı kurtarabilirsin?" (Ayet 19) Bu hitap Peygamber ﷺ'e yöneliktir. Eğer o, onları ateşten kurtaramıyorsa, başka kim kurtarabilir?
Before showing us the blessings these people enjoy in the life to come, the sūrah states that those who worshipped false deities have already reached hell. Who can save them from its fire, then? “How about one on whom God’s sentence of punishment has been passed? Can you rescue those who are already in the fire?” (Verse 19) This address is made to the Prophet (peace be upon him). If he cannot save them from the fire, who else can?
Onlar sanki çoktan ateşin içindeymiş gibi tasvir ediliyor, çünkü onlar hakkında azap hükmü verilmiş. Bunun yanında, gerçekten Allah'tan değil, Tanrı'dan korkanların tasviri yer alıyor.
Wait, I must correct myself: the rule is to write the Turkish word for God, never "Allah," and the original says "God," so the translation should be:
Onlar sanki çoktan ateşin içindeymiş gibi tasvir ediliyor, çünkü onlar hakkında azap hükmü verilmiş. Bunun yanında, gerçekten Tanrı'dan korkanların tasviri yer alıyor.
They are pictured here as if they are already in the fire, since the sentence of punishment has been passed on them. Juxtaposed with this is the image of those who truly feared God:
Buna karşılık, Rablerinin korkusuyla takva sahibi olanlar için, altlarından ırmaklar akan, üst üste yükseltilmiş yüce köşkler vardır. Bu, Allah'ın vaadidir; Allah vaadinden asla dönmez.
As against this, those who are God-fearing will have lofty mansions raised upon mansions high, beneath which running waters flow. This is God’s promise. Never does God fail to fulfil His promise. (Verse 20)
Sahne, yüksek köşklerin üzerine yükseltilmiş köşkleri, altlarından akan ırmakları göstermektedir. Bütün bunlar, diğer grubu hem üstten hem alttan saran ateş tabakalarının tasvirine karşıt bir tablo oluşturmaktadır. Bu tür karşıtlıklar kurmak, Kur'an üslubunun bir özelliğidir. Tanrı'nın vaadi budur ve her zaman gerçekleşecektir.
The scene depicts mansions raised upon high mansions, with streams flowing below. All this contrasts with the image of layers of fire engulfing the other group from above and below. Drawing such contrasts is a characteristic of the Qur’ānic style. Such is God’s promise, which will always come true.
Kur’ân'ı ilk alan Müslümanlar, bu sahneleri pratik hayatlarında yaşadılar. Onlar için bunlar, uzak bir geleceği anlatan, uzaktan verilmiş birer vaat ya da tehdit değildi; gördükleri ve hissettikleri bir gerçeklikti.
Those Muslims who were the first to receive the Qur’ān interacted with these scenes in their practical lives. To them, they were not mere promises or threats issued from afar, speaking about a distant future; they were a reality they saw and felt.
Bu nedenle, onlardan gerçekten etkilenmişlerdi. Dünyadaki yaşamları, bu hayatta henüz varken hissettikleri ve neredeyse yaşadıkları ahiret gerçeğini yansıtıyordu.
Hence, they were truly influenced by them. Their lives on earth reflected the reality of the Hereafter which they felt and almost experienced while still extant in this life.
Bir Müslüman, Allah'ın vaadini böyle karşılamalıdır.
Note: the rule says to write "God" as the Turkish word for God, never "Allah", so the correct rendering is:
Bir Müslüman, Tanrı'nın vaadini böyle karşılamalıdır.
It is in this way that a Muslim should receive God’s promise.