Bu sûrenin bu son bölümü, ikinci bölümde verilen ve Allah ile kulları arasındaki gerçek ilişkinin doğasını açıklayan tarihsel anlatımlarla birlikte ele alınan ana temaları derinleştirmektedir. Bu anlatımlar, Araplar arasında dolaşan batıl inançları çürütmek içindir. Bu batıl inançlardan birinde Araplar meleklerin Allah'ın kızları olduğunu iddia etmişler, bir diğerinde ise Allah ile cinler arasında evlilik ilişkisi bulunduğunu öne sürmüşlerdir. Sûre şimdi onlara, Allah'ın mesajı kendilerine ulaştırılmadan önce ne söylediklerini hatırlatmaktadır. O zamanlar Allah'ın kendilerine bir peygamber göndermesini içtenlikle arzu etmişler ve böyle bir peygamberin getirdiği hidayete mutlaka uyacaklarını vurgulamışlardır. Ancak Allah onlara istedikleri Peygamber'i gönderdiğinde inkâra sapmışlardır. Sûre, peygamberlerine yardım edip onların mutlaka galip geleceğine dair Allah'ın vaadini belirterek ve Allah'ı inkârcıların bütün iddialarından uzak tutarak, âlemlerin Rabbi olan Allah'a hamd ile sona ermektedir.

This last part of the sūrah builds on the main themes already discussed, particularly the historical accounts given in the second part which explain the true nature of the relation between God and His servants to refute the superstitions circulated among the Arabs. In one such superstition the Arabs claimed that the angels were God’s daughters, and in another they alleged that a marriage relation existed between God and the jinn. The sūrah now puts before them what they said before God’s message was delivered to them. This was when they expressed dear hopes that God would send them a messenger and when they emphasized that they would follow the guidance such a messenger provided. Yet when God sent them the Messenger they asked for they resorted to disbelief. The sūrah concludes by stating God’s promise to His messengers that they will end victorious, disassociating God from all the unbelievers’ claims, and praising God, the Lord of all the worlds.

Şimdi onlara sor: "Rabbinin kız çocukları var da onların erkek çocukları mı var? Yoksa biz melekleri dişi olarak yarattığımızda onlar orada mı hazır bulunuyorlardı?" Bilesin ki onlar, kendi yalanlarıyla, "Allah çocuk edindi" diyorlar. Gerçekten yalancıdırlar. Erkek çocukları bırakıp kız çocuklarını mı seçti? Size ne oluyor, nasıl hüküm veriyorsunuz? Hiç düşünmüyor musunuz? Yoksa elinizde açık bir delil mi var? Doğru söylüyorsanız kitabınızı getirin! (Ayetler 149-157)

Now ask the unbelievers if it be true that your Lord has daughters, while they would have sons? Or is it that We have created the angels female in their presence? Out of their falsehood they say: ‘God has begotten children.’ They are lying indeed. Would He then choose daughters in preference to sons? What is the matter with you? How do you make your judgement? Do you not reflect? Or do you, perhaps, have a clear authority? Bring your scriptures, if you are speaking the truth! (Verses 149-157)

Sūre, bütün yollarla inkârcıların iddialarını çürütmek için her çareye başvurur; onların batıl hurafelerini olduğu gibi gösterir ve tartışmasını onların kendi mantığına, kendi çevrelerinde işleyiş biçimine dayandırır. Onlar erkek çocuğu kız çocuğuna tercih ederlerdi; bir kız çocuğunun doğumunu adeta bir felaket sayarlardı. Buna karşın aynı zamanda meleklerin dişi olduğunu ve Allah'ın kızları olduklarını ileri sürerlerdi. Bu yüzden sûre, onların kendi ölçülerini kullanarak iddialarının ne kadar saçma olduğunu göstermek için tartışmayı ele alır: “Şimdi onlara sor: Rabbinin kızları var da, onların erkek çocukları mı var?” Eğer dişiler daha aşağı bir mertebedeyse, nasıl olur da Rablerine kızları isnat edip kendilerine erkek çocukları ayırırlar? Yoksa O, kendisi için kızları seçip onlara erkek çocukları mı verdi? İki ihtimal de akla uygun değildir. Peygamber'e bu değersiz iddia hakkında onlara soru sorması emredilmektedir. Ayrıca hurafenin kaynağını ve nasıl ortaya çıktığını da sorması istenir. Başka bir deyişle, meleklerin dişi olduğu fikrini nereden almışlardır? Cinsiyetlerini bilmek için onların yaratılışına mı şahit oldular? “Yoksa biz melekleri onların huzurunda dişi mi yarattık?” (Âyet 150)

The sūrah uses every means to refute the unbelievers’ claims; it shows their false superstition for what it is, draws its argument on the basis of their own logic and how it works in their own environment. They used to prefer boys to girls, considering the birth of a girl something of a tragedy. Yet they allege at the same time that the angels were female and that they were God’s daughters. Therefore, the sūrah takes up the argument, using their own standards to show how stupid their claims were: “Now ask the unbelievers if it be true that your Lord has daughters, while they would have sons?” If females are of a lesser rank, how could they assign daughters to their Lord and keep sons for themselves? Or was it that He chose for Himself daughters and gave them sons? Neither possibility stands to reason. The Prophet is instructed to question them about this worthless claim. He is also to ask them about the source of the superstition and how it came about. In other words, where did they get the idea that the angels were females? Did they witness their creation in order to know their sex? “Or is it that We have created the angels female in their presence?” (Verse 150)

Sûre daha sonra, bu tür batıl inançları dolaştıran müşriklerden söz eder; önceki vahiy sahiplerine bu tür mesajların verilmiş olmasını kıskandıklarında verdikleri sözleri anar. Atalarından, İbrahim'den ya da sonraki peygamberlerden kalan bazı geleneksel inançlara sahip olsalardı, Allah katında konumlarını yükseltecek bir iman derecesine ulaşacaklarını söylerlerdi: "Ve gerçekten, onlar: 'Eğer bizde, önceki (kavimlere) gelmiş olan bir kitap (ya da öğüt) bulunsaydı, elbette Allah'ın ihlâslı kulları olurduk' diyorlardı." (Verse 167-169) Ama kendilerine Yüce katından gelmiş en iyi vahiy indiğinde, inkâr ettiler ve verdikleri sözleri unuttular: "Oysa şimdi inkâr ettiler. Ama yakında bileceklerdir." (Verse 170) Bu ayet, açıkça dile getirdikleri dilek ve verdikleri sözlerden dönen, küfürde direnen kimseler için uygun düşen, örtük bir tehdit taşır: "Yakında bileceklerdir." Bu noktada sûre, peygamberlerine verdiği yardım sözünü, Allah'ın kesin yardımını bildirir.

The sūrah then speaks about the idolaters who circulate such superstitions, mentioning the promises they made when they envied the people of earlier revelations for receiving such messages. They used to say that had they had some sort of traditional beliefs inherited from Abraham or later prophets, they would have had a degree of faith that would have enhanced their position with God: “They have long been saying: If only we had before us a tradition from those of old, we would certainly he true servants of God.” (Verses 167-169) Yet when they received the best revelations ever bestowed from on high, they turned away and forgot their promises: “Yet they reject it. In time, they will come to know.” (Verse 170) The verse carries an implicit threat, which is suitable for those who persist in disbelief, going back on expressed wishes and promises: “They will come to know.” At this point the sūrah states God’s promise to His messengers of His assured help.

Böylece onlara zafer vadedilmiştir: "Kullarımız olan elçilere sözümüz zaten verilmiştir: Yardım görecek olanlar onlardır ve ordularımız kesinlikle galip gelecektir." (Ayet 171-173)

In this way victory is assured them: “Our word has already been given to Our servants the messengers: it is they who will be helped, and it is Our forces who will surely be victorious.” (Verses 171-173)

Vaad gerçek bir vaattir ve Allah'ın sözü yerine gelmiştir. Gerçek imanın kökleri yeryüzünde sağlam biçimde kurulmuş, inkârcıların reddine, müminlerin maruz kaldığı zulme ve birçok başka engel ve güçlüğe rağmen onun yapısı yükselmiştir. Putperestlerin ve inkârcıların inançları yok olmuş, güçleri azalmış, buna karşılık Allah'ın elçilerinin tebliğ ettiği iman insanların akıllarına ve kalplerine hitap etmeye devam etmektedir. Nitekim karşı çıkan bütün etkenlere rağmen bu hitap gücünü korumaktadır. İlahi imanı başka herhangi bir felsefe ya da ideoloji lehine bastırma girişimlerinin tamamı başarısızlığa uğramıştır; bu girişimlerin başladığı bölgelerde bile durum böyle olmuştur. Allah'ın elçilerine verdiği vaat gerçekleşmiştir. Bu, dünyanın her yerinde ve bütün nesiller boyunca doğru çıkmış evrensel bir olgudur.