Bu sure, belirli fikirlere değinmeden önce bile çok açık bir şeyi ortaya koyar. Net ve güçlü vuruşlar taşıyan, bununla birlikte sakin bir hüzün ve düşünceli bir keder havası sunan bir senfoniye benzer.

This surah presents us with something very clear even before we look at any of the specific ideas it tackles. It is a symphony ringing out clear, strong beats coupled with an air of calm sadness and reflective sorrow.

Buna uygun olarak, surenin canlandırdığı sahneler ve içerdiği ilham verici ifadeler vardır; özellikle cinlerin sözlerini tamamlamasının ardından gelen son bölümde. Bu son kısımda sure, dinleyicide büyük bir merhamet duygusu uyandıracak biçimde Peygamber ﷺ'e hitap eder. Ona, risaletiyle ilgili olarak karşılık aramadığını, bu görevi yerine getirirken Allah'ın kendisini yakından gözettiğini bildirmesi emredilir: "De ki: Ben yalnız Rabbime dua ederim ve O'na hiçbir ortak koşmam. De ki: Sizin için ne bir zarar vermeye ne de doğru yola iletmeye gücüm yetmez. De ki: Beni Allah'tan hiç kimse koruyamaz ve O'ndan başka sığınacak bir yer bulamam. Benim görevim yalnızca Allah'tan aldıklarımı ve O'nun elçiliklerini tebliğ etmektir. Kim Allah'a ve Elçisine karşı gelirse, onun için içinde ebedi kalacağı cehennem ateşi vardır. Vaat edildikleri şeyi gördüklerinde, yardımcıca kimin daha zayıf, sayıca kimin daha az olduğunu anlayacaklardır. De ki: Size vaat edilen şeyin yakın mı yoksa Rabbimin ona uzak bir süre mi takdir ettiğini bilmem. O, gaybı bilendir ve gaybını, seçip razı olduğu elçisi dışında kimseye açmaz. Onun önüne ve arkasına gözetleyiciler koyar; böylece Rablerinin mesajlarını tebliğ ettiklerini bilir. O, onların yanında bulunanların hepsini kuşatmıştır ve her şeyi sayıyla bilmektedir!" (Yirmi-yirmi sekiz. ayetler)

Consistent with this phenomenon are the images and scenes the surah portrays and the inspiring statements it includes, particularly in its last passage after the jinn concluded their discourse. In this last part, the surah addresses the Prophet in a way that fills the listener with much sympathy. He is commanded to declare that he looks for nothing in respect of his message other than delivering it, and that he is closely watched by God as he goes about this task: “Say: 7 invoke my Lord alone, and I associate no partners with Him. 'Say: It is not in my power to cause you harm or to set you on the right course. 'Say: ‘No one can ever protect me from God, nor can I ever find a place to hide from Him. My task is only to deliver what I receive from God and His messages.' Whoever disobeys God and His Messenger will have the fire of hell, where they will abide for ever. When they see what they have been promised, they will realize who has the lesser help and is smaller in number. Say: ‘I do not know whether that which you have been promised is imminent, or whether my Lord has set for it a distant term. He alone knows that which is beyond the reach of human perception, and He does not disclose His secrets to anyone except to a messenger whom He has been pleased to choose. He then sends watchers to walk before and behind him, to know that they have delivered their Lord's messages. He has full knowledge of all they have. He takes count of everything! (Verses 20-28)

Ayrıca bu sure, cinlerin söylediklerini ve onların anlatımında yer alan hakikati berrak bir biçimde sunuşuyla özel ve psikolojik bir etki bırakır. Bu hakikat büyük bir öneme sahiptir ve çokça düşünmeye ve tefekküre davet eder. Ayrıca surenin ahengindeki hüzünlü tonla da uyumludur. Az önce belirttiğimiz duyguyu aktarabilmesi için yalnızca biraz yavaş okunması yeterlidir.

In addition, the surah delivers a special and psychological effect in its lucid presentation of what thej7»n said and the truth included in their account. This truth is of great significance, inviting much reflection and contemplation. It also suits the sad overtone evident in the surah's rhythm. It only needs to be read rather slowly to impart the feeling we have just outlined.

Sure, surah, bu sure, insanın dünyasının ötesindeki başka bir âlemden gelen, ilahi dinin birçok yönünün doğruluğuna dair bir şahitlik sunmaktadır.

The surah presents a testimony to the truth of many aspects of the divine faith from a different world, a world beyond that of man.

Bu hususlar, inkâr eden ya da hiçbir destekleyici delili olmayan varsayımlarda bulunan kâfirler arasında çokça tartışmanın konusu olmuştur. Mekke'deki kâfirler bazen Muhammed ﷺ'in iman hakkında ne söyleyeceğini kendisine öğreten birileriyle temas hâlinde olduğunu ileri sürüyorlardı. Şimdi ise cinlerden bir grup, Muhammed ﷺ onu okuyup dinleyene kadar Kur'an hakkında hiçbir şey bilmediklerini, sonra onun güçlü hakikatiyle derinden etkilendiklerini bildirerek şahitlik etmektedir. Hatta bunun üzerlerindeki etkisi öylesine derin olmuştur ki sessiz kalamamışlar; duyduklarını ve hissettiklerini ayrıntılı biçimde anlatmak zorunda kalmışlardır. Konuşmaları, gökler, yer, insanlar, cinler, melekler ve yıldızlar üzerindeki kalıcı etkileriyle bu büyük olaya duydukları tam bir hayranlığı yansıtmaktadır. Gerçekten de etkileri bütün evreni kapsamaktadır. Bu şahitlikleri şüphesiz insan üzerinde de güçlü bir etki bırakmaktadır.

These aspects were the subject of much argument by the unbelievers who either denied them or who arrived at assumptions lacking any supporting evidence. The unbelievers in Makkah sometimes alleged that Muhammad (peace be upon him) was in contact with the who taught him what to say about faith. Now, a group of the jinn give their testimony, stating that they did not know anything about the Qur’an until they listened to Muhammad (peace be upon him) reciting it, and that they were then overwhelmed by its powerful truth. In fact, its effect on them was so profound that they could not remain silent. They had to speak in detail about what they had heard and felt. Their discourse reflects their total amazement at this great event with its lasting effects on the heavens, the earth, humans, jinn, angels and stars. Indeed, its effects cover the entire universe. Their testimony undoubtedly has a strong effect on man too.

Ayrıca cinlerin sözü, surenin ilk kez hitap ettiği kişilerin ve sonraki nesiller boyunca pek çok başka insanın sürdürdüğü birçok batıl inancı düzeltmektedir. Bu tür Allah'ın yaratıklarına dair, hiçbir abartı olmaksızın, açık gerçekleri ortaya koymaktadır. Kur'an'ın ilk muhatap aldığı Araplar, cinlerin yeryüzünde büyük bir güç kullandığına inanıyordu. Bir Arap geceleyin bir vadide veya açık bir ovada kalsa, o yerin cinine sığınır ve şöyle derdi: "Bu vadinin efendisine, kavminin içindeki kötü unsurların kötü niyetlerine karşı sığınıyorum." Bunu söyledikten sonra huzur içinde uyuyabilirdi. Ayrıca cinlerin gayb, yani insan algısının erişemediği şeyler hakkında bilgi sahibi olduklarına da inanıyorlardı.

Bu sûre, İslâmî ilâhlık hakikatinin ve O'na kulluğun, ayrıca evrenin, içinde yaşayan varlıkların ve aralarındaki ilişkilerin hakikatinin kavramsallaştırılmasına önemli katkı sağlar.

This surah contributes significantly to the formulation of the Islamic concept of the truth of the Godhead and servitude to Him, as well as the truth of the universe, the creatures living in it and their interrelations.

Cinler kıssasında Allah'ın birliğinin teyidini, eşi ya da oğlu olmadığının reddini, ahiretteki hesabın ve karşılığın sabitliğini ve hiçbir yaratığın evrenin herhangi bir yerinde Allah'tan kaçıp kurtulamayacağı gerçeğini görürüz. Herkes hak ettiği karşılığı alacaktır.

In the jinns account we have confirmation of Gods oneness, a negation of His having a spouse or a son, affirmation of reckoning and requital in the life to come, and the fact that no creature can ever escape God anywhere in the universe. All will receive their fair dues.

Cinlerin açıkça belirttiği bazı gerçekler, surenin Peygambere hitap eden kısmında tekrarlanmaktadır: "De ki: Ben yalnızca Rabbime dua ederim ve O'na hiçbir ortak koşmam."' (Ayet 20) "De ki: Beni Allah'tan hiç kimse koruyamaz ve O'ndan başka sığınacak bir yer de bulamam." (Ayet 22) Note: The original says "God", so I've used "Tanrı" for the Qur'an verses... (correction below) Cinlerin açıkça belirttiği bazı gerçekler, surenin Peygambere hitap eden kısmında tekrarlanmaktadır ﷺ: "De ki: Ben yalnızca Rabbime dua ederim ve O'na hiçbir ortak koşmam." (Ayet 20) "De ki: Beni Tanrı'dan hiç kimse koruyamaz ve O'ndan başka sığınacak bir yer de bulamam." (Ayet 22)

Some of the facts clearly stated by the jinn are then repeated in the part of the surah that addresses the Prophet: “Say: 7 invoke my Lord alone, and I associate no partners with Him.”’ (Verse 20) “Say: No one can ever protect me from God, nor can I ever find a place to hide from Him” (Verse 22)

Cinnin anlatımı, ilahlığın yalnızca Allah'a ait olduğunu ve O'na kulluğun insanın ulaşabileceği en yüksek mertebe olduğunu ileri sürer: "Allah'ın kulu O'na ibadet etmek için kalkınca, neredeyse onun etrafında kalabalık bir topluluk olarak yığılıyorlardı." (Ayet 19) Sure, Peygamber'e yönelttiği hitapla bu gerçeği doğrulamaktadır: "De ki: Ben size ne bir zarar verme ne de doğru yolu bulma gücüne sahibim." (Ayet 21) Algımızın ötesindeki âlem tamamen yalnızca Allah'a aittir ve cinler bu konuda hiçbir şey bilmez: "Yeryüzünde olanlar için bunun bir kötülük mü istendiğini, yoksa Rableri onlara doğruyu göstermek mi istediğini bilmiyoruz." (Ayet 10) Bu âlem, Allah'ın sonsuz hikmetiyle kendilerine bildirmeyi dilediği şeyler dışında, Allah'ın elçilerine de bilinmez: "De ki: Size va’dedilen şeyin yakın mı, yoksa Rabbimin ona uzun bir süre mi takdir ettiğini bilmiyorum. O, gaybı bilendir; gaybını hiç kimseye, ancak râzı olduğu bir elçiye açıklar. Ona önünden ve arkasından gözcüler de gönderir." (Ayet 25-27)

Cinler Kur'an dinlemesi hakkında birbirinden farklı birçok rivayet vardır. Bunlardan biri, Abdullah ibn Abbas'ın şöyle dediğini aktarır: "Allah'ın Elçisi ﷺ cinlere Kur'an okumadı ve onları görmedi. Olan şuydu: Peygamber ﷺ ve bir grup Sahabesi bir gün Ukaz pazar yerine gitti. Cinler daha önce gökyüzüne çıkıp gizlice dinlemekten men edilmişti ve üzerlerine kayan yıldızlar gönderiliyordu."

There are a number of different reports about the jinn listening to the Qur’an. One quotes ‘Abdullah ibn ‘Abbas as saying: “God’s Messenger did not read the Qur’an to the jinn, nor did he see them. What took place was that the Prophet and a group of his Companions once went to the ‘Ukaz market place. The jinn had previously been barred from trying to reach heaven to eavesdrop and were struck by shooting stars.

Onlar kavimlerine geri döndüler ve olanları onlara anlattılar. Dediler ki:

They went back to their people and told them what happened. They said:

"Bir şey olmuş olmalı ki gökten bir haber öğrenmeniz engellendi. Neyin olduğunu öğrenmek için yeryüzünde bilgi arayın." Onlar gruplar halinde yeryüzünün doğusuna ve batısına doğru yola çıktılar. Tihâme'ye giden grup, Peygamber ﷺ'in 'Ukaz'a giderken Nahle Vadisi'nde olduğu sırada ona yaklaştı. O, Sabah Namazı'nı, yani Fecir Namazı'nı Ashabına imamlık ederek kılıyordu. Onun Kur'an okumasını dinlediler. Okumasını bitirince birbirlerine dediler ki: "Gerçekten sizin gökten haber öğrenmenizin engellenmesine sebep olan şey budur." Kendi kavimlerine dönüp dediler ki: "Doğruyu bulmaya yönelten harika bir söz işittik ve ona iman ettik. Rabbimize asla ortak koşmayacağız!" Bunun üzerine Allah, bu olayı anlatan Cin suresini Peygamber ﷺ'e indirdi. [Buhârî ve Müslim rivayet etmiştir.] Başka bir rivayette, Peygamber ﷺ'in cinlerle karşılaştığı sırada Ashabından birinin yanında bulunup bulunmadığı sorusuna Abdullah ibn Mes'ud şu cevabı vermiştir: "Hiçbirimiz yanında değildik. Ancak bir gece kaybolduğunda onunla birlikteydik. Onu vadilerde ve yollarda her yerde aradık ama bulamadık. Bazılarımız onun kaçırılmış ya da hatta öldürülmüş olabileceğini düşündü. O, bizim en kötü gecemizdi. Sabah olduğunda onun Hira tarafından bize doğru geldiğini gördük. Dedik ki: 'Ey Allah'ın Elçisi! Seni kaybettik, her yerde aradık ama bulamadık.'"

‘Something must have happened to prevent you from learning anything from heaven. Go in pursuit of information throughout the earth to find out what has happened. They went in groups, travelling east and west throughout the earth. The group that went to Tihamah drew close to the Prophet when he was in the Nakhlah Valley, going to ‘Ukaz. He was leading his Companions in the Fajr, or Dawn, Prayer. They listened to him reciting the Qur’an. When he finished his recitation, they said to each other: ‘This is indeed what happened to cause you to be barred from learning news from on high.’ They went back to their people and told them: ‘ We have heard a wondrous discourse, giving guidance to what is sagacious, and we have come to believe in it. We shall never associate partners with our Lord! God then revealed the surah, The Jinn, to the Prophet speaking of this event.” [Related by al-Bukhari and Muslim.] Another report mentions that 'Abdullah ibn Mas'ud gave the following answer to the question about whether any of the Prophets Companions were present with him when he met the jinn: “None of us were present. However, we were with him one night when he went missing. We looked for him everywhere, in valleys and on the paths, but could not find him. Some of us thought that he might have been taken or even killed. That was our worst night. In the morning, we saw him coming to us from the direction of Hira’. We said: ‘Messenger of God! We missed you and looked for you everywhere but could not find you.