Gerçekten inkâr edenler, "Allah, Meryem oğlu Mesih'tir" diyenlerdir. De ki: "Allah, Meryem oğlu Mesih'i, annesini ve yeryüzündeki herkesi helak etmek isteseydi, buna kim engel olabilirdi?" Göklerin, yerin ve ikisinin arasındaki her şeyin mülkü Allah'ındır. Dilediğini yaratır. Allah her şeye kadirdir. (Ayet 17)
Note: The rules require "God" to be rendered as the Turkish word for God rather than "Allah". Applying that rule, the translation is:
Gerçekten inkâr edenler, "Tanrı, Meryem oğlu Mesih'tir" diyenlerdir. De ki: "Tanrı, Meryem oğlu Mesih'i, annesini ve yeryüzündeki herkesi helak etmek isteseydi, buna kim engel olabilirdi?" Göklerin, yerin ve ikisinin arasındaki her şeyin mülkü Tanrı'nındır. Dilediğini yaratır. Tanrı her şeye kadirdir. (Ayet 17)
Unbelievers indeed are they who say: “God is the Christ, son of Mary.” Say: Who could have prevailed with God in any way had it been His will to destroy the Christ, son of Mary, and his mother, and everyone on earth? To God belongs the kingdom of the heavens and the earth and all that is between them. He creates what He wills and God has power over all things. (Verse 17)
Rabbinin kendisine verdiği şekliyle İsa (aleyhisselam) tarafından iletilen mesaj, her peygambere verilmiş olan Tanrı'nın mutlak birliği mesajıydı.
The message Jesus (peace be upon him) conveyed as given to him by his Lord was the message of God’s absolute oneness which has been given to every messenger.
Her peygamberin benimsediği tutum, yalnızca Tanrı'ya, tek ilah ve evrenin Rabbi olarak, tam bir teslimiyetti. Ancak bu açık iman, daha sonra putperestlerin Hristiyanlığı benimsemesiyle bozuldu; onlar eski putperest inançlarından bazı izleri koruyarak, bunları Tanrı'nın birliğine dayanan imana sokmaya özen gösterdiler. Zaman geçtikçe bu sapkın inançlar, bütün imanın ayrılmaz bir parçası hâline geldi.
Total submission to God alone as the only God and the Lord of the universe was the attitude adopted by every messenger. This clear faith, however, later became distorted after pagans adopted Christianity, retaining some traces of their old pagan beliefs which they were keen to introduce into the faith based on God’s oneness. As time passed, these deviant beliefs became an integral part of the whole faith.
Bu sapkın inançlar hepsi birden ortaya çıkmamıştır. Kiliseye bağlı konsiller bunları farklı aralıklarla ortaya koymuş ve sonunda, bu öğretinin savunucularından mantıklı bir yorum yapmaya çalışanları bile şaşkına çeviren, tekil ve son derece karışık bir efsaneler ve kavramlar karışımı ortaya çıkarmıştır.
These deviant beliefs were not introduced all at the same time. Ecclesiastical councils introduced them at different intervals until they eventually produced this singularly confusing mixture of legends and concepts that defies even those of its advocates who try to give a logical interpretation of it.
Tanrı'nın birliği ilkesi, İsa (aleyhisselam) den sonra da tebliğ edilmiştir.
The basic concept of God’s oneness was preached after Jesus (peace be upon him)
onun havarileri ve onların takipçileri tarafından. Dönemde yazılmış birçok incilden biri olan Barnabas İncili, İsa Mesih'ten Tanrı'nın bir elçisi olarak söz eder. Ardından iç ayrılıklar baş gösterdi; kimileri Mesih'in Tanrı tarafından gönderilen diğer elçilerden farklı olmadığını savunuyordu. Başkaları onun bir elçi olduğunu kabul etti, ancak Tanrı ile özel bir ilişkisi olduğunu iddia etti. Üçüncü bir grup ise babasız yaratıldığı için Tanrı'nın oğlu olduğunu söyledi. Yine de o, Tanrı'nın yaratıklarından biriydi. Başka bir grup ise onun Tanrı'nın oğlu olduğunu, yaratılmadığını ve Baba ile birlikte ezeli olma niteliğini paylaştığını öne sürdü.
by his disciples and their followers. The Gospel of Barnabas, one of many written at the time, speaks of Jesus Christ as a Messenger of God. Internal differences then broke out, with some maintaining that the Christ was not different from other messengers sent by God. Others acknowledged that he was a messenger but they claimed that he had a special relationship with God, while a third group said that he was the son of God because he was created without a father. Nevertheless, he was one of God’s creation. A different group claimed that he was God’s son, and that he was not created; he shared with the Father the quality of being eternal.
Anlaşmazlıklarını çözmek için, 325 yılında, 48 kişinin katıldığı büyük bir sinod toplandı.000
To settle their differences, a great synod met in 325 AD, attended by 48,000
Ibn al-Baţrīq adlı Hristiyanlık tarihçisinin tasvir ettiği patrikler ve piskoposlar şöyledir:
patriarchs and bishops who were described by Ibn al-Baţrīq, a historian of Christianity, as follows:
Görüşleri ve inançları bakımından aralarında büyük farklılıklar vardı. Bir kısmı, hem Mesih'in hem de annesinin tanrı olduğunu savunuyordu. Sabilius ve takipçilerine göre ise Mesih ile Baba arasındaki ilişki, bir meşaleden ayrılan ateşe benzetiliyordu; bu ayrılmaya rağmen ateş, etkilenmeden yanmaya devam ediyordu. Üçüncü bir grup, İlyan ve onun izinden gidenler, Meryem'in İsa'yı tıpkı annelerin çocuklarını doğurduğu gibi dokuz ay taşıyarak doğurmadığını iddia ediyordu. Ona göre İsa, su oluklardan akıp geçer gibi yalnızca Meryem'in karnından geçmişti. Kelime (Kelime), kulağından girmiş ve bir çocuğun doğduğu yoldan hemen çıkmıştı. Başka bir grup ise Mesih'in, Tanrı'dan yaratılmış, aramızdan herhangi birinin özüne benzer bir özle donatılmış bir insan olduğunu iddia ediyordu. Oğulun başlangıcı Meryem ile başlamış ve insani özü korumak için seçilmişti.
They differed greatly in views and faiths. Some of them maintained that both the Christ and his mother were gods, while others, Sabilius and his followers, viewed the relationship between the Christ and the Father as a brand of fire separated from a torch, which continued to burn unaffected by this split. A third group, Ilyan and those who followed his lead, claimed that Mary did not bear Jesus for nine months, as mothers bear their children. He only passed through her belly as water runs through gutters. The Word went through her ear and came out instantly through the passage where a child is born. Another group claimed that the Christ was a human being created from the Divine with an essence similar to that of any one of us. The beginning of the son started with Mary, and he was chosen to maintain the human essence.
Tanrı'nın lütfu, O'na sevgi ve Tanrı'nın iradesiyle bahşedilmişti. İşte bu yüzden O'na "Tanrı'nın oğlu" denmiştir. Onlar, Tanrı'nın üç ismi olan, ezeli, tek bir öz ve tek bir hipostaz olduğunu savunuyorlardı. Kelam'a ya da Kutsal Ruh'a inanmıyorlardı. Bu görüşü, Antakya patriği Pavlus Şamşati ve ona bağlı, Bulikanyalılar olarak anılan takipçileri savunuyordu. Bir başka grup ise iyi, kötü ve ikisinin arasında bir orta olmak üzere üç tanrıdan oluşan bir teslise inanıyordu. Bu görüşü, İsa'nın baş havarisi olduğunu iddia ettikleri, Petrus'u inkâr eden Markiun ileri sürüyordu. Bir diğer grup, İsa Mesih'in ilahi bir tabiata sahip olduğuna inanıyordu. Bu inanç, Aziz Pavlus ve onu izleyen 318 piskopos tarafından savunulan görüştü.1
Divine grace was bestowed on him with love and Divine will. It is for this reason that he was called the son of God. They maintained that God is an eternal, single essence and single hypostasis who had three names. They did not believe in the Word or in the Holy Spirit. This was the view advocated by Paul Shamshati, the patriarch of Antioch and his followers who were called the Bulikanians. Yet another group believed in a trinity consisting of three deities: good, evil and a middle one in between. This view was advanced by Markiun whom they claimed to be Jesus’s Chief Disciple, denying Peter. A further group maintained that Jesus Christ had a Divine nature. This was the belief advocated by St. Paul and 318 bishops who followed him.1
Roma İmparatoru Konstantin, Hristiyanlığı hiçbir şeyini anlamadan benimsemişti; bu son görüşü seçti ve savunucularını destekledi, onlara diğer bütün inanç ve görüşleri bastırma fırsatı verdi; özellikle de ilahi tabiatın yalnızca Baba'ya ait olduğunu ve Mesih İsa'nın bir insan olduğunu savunanları.
The Roman Emperor Constantine, who embraced Christianity without understanding anything of it chose this last view and supported its advocates, giving them a chance to suppress all other beliefs and views, especially those who maintained that the Divine nature belonged only to the father and that Jesus, the Christ, was a human being.
Kıpti Milletinin Tarihi'nin yazarı bu karar hakkında şunları söylemektedir:
The author of the History of the Coptic Nation has this to say about this decision:
“Kutsal cemaat ve havari kilisesi, Tanrı'nın oğlunun var olmadığı bir zaman olduğunu, ya da doğmadan önce var olmadığını, ya da hiçlikten doğduğunu, ya da Baba Tanrı'nınkinden farklı bir madde ya da öze sahip olarak yaratıldığını iddia eden herkesi aforoz etti. Ayrıca İsa Mesih'in yaratıldığını, ya da değişime açık olduğunu, ya da gölgesinin şeklinin farklı olduğunu söyleyen herkesi de aforoz etti.” Bu kararları alan kilise meclisi, Konstantinopolis, Antakya, Babil, İskenderiye ve Mısır'da iktidarı ele geçirmiş olan Arius'un Tek Tanrıcı takipçilerini ikna etmeyi başaramadı.
“The holy community and the apostolic church excommunicated everyone who claimed that there was a time when the son of God did not exist, or that he did not exist before he was born, or that he was born of nothing or that he was made of a substance or an essence other than that of God, the Father. It also excommunicated everyone who said that Jesus Christ was created, or that he was liable to change or that his shadow differed in shape.” By taking these decisions, the ecclesiastical council did not manage to win over the Unitarian followers of Aries who managed to gain power in Constantinople, Antioch, Babylon, Alexandria and Egypt.
Yeni bir anlaşmazlık, Kutsal Ruh'un doğası hakkında patlak verdi; bazıları İsa'nın İlahi olduğunu savunurken, diğerleri bunu reddetti. 381 yılında Birinci İstanbul Konsili, bu farklılıkları çözmek için toplandı. Aynı Hristiyanlık tarihçisi, bu konsilin kararlarını İskenderiye Piskoposunun aktardığı şekliyle bize anlatır: "İskenderiye Patriği Timothius şöyle dedi: 'Bize göre Kutsal Ruh, Tanrı'nın ruhundan başka bir anlam taşımaz; Tanrı'nın ruhu da O'nun hayatından başka bir anlam taşımaz. Bu nedenle, Kutsal Ruh'un yaratılmış olduğunu söyleseydik, Tanrı'nın ruhunun yaratılmış olduğunu söylemiş oluruz; Tanrı'nın ruhunun yaratılmış olduğunu söyleseydik, O'nun hayatının bir yaratık olduğunu söylemiş oluruz. O'nun hayatının bir yaratık olduğunu söyleseydik, O'nun Diri olmadığını iddia etmiş oluruz. O'nun Diri olmadığını iddia etseydik, O'na inanmamış oluruz. O'na inanmayan kişi lanetlenmelidir.'" Dolayısıyla Kutsal Ruh'un İlahiliği, bu kilise konsilinde, daha önceki konsilde Mesih İsa'nın İlahiliğinin kabul edildiği gibi kabul edilmiştir. Böylece Baba, Oğul ve Kutsal Ruh'tan oluşan Teslis nihayet kurulmuş oldu.
A new disagreement erupted over the nature of the Holy Spirit, with some people maintaining that Jesus was Divine, while others rejected this. The first Synod of Constantinople met in 381 to settle these differences. The same historian of Christianity tells us of the decisions of this council as reported by the Bishop of Alexandria: “The Patriarch of Alexandria, Thimothius said: ‘To us the Holy Spirit does not have a meaning other than the spirit of God, and the spirit of God has no meaning other than His life. Therefore, if we were to say that the Holy Spirit was created, then we are saying that the spirit of God is created, and if we were to say that the spirit of God is created, then we are saying that His life is a creation. If we were to say that His life is a creation, then we allege that He is not the Living. If we were to allege that He is not the Living, then we disbelieve in Him. Whoever disbelieves in Him is to be cursed.” Hence, the Divinity of the Holy Spirit was established in this ecclesiastical council as the Divinity of the Christ, Jesus, was established in the earlier council. Thus the Trinity of the Father, the Son and the Holy Spirit was finally established.
Başka bir tartışma, İsa'daki İlahi ve beşeri tabiatların birleşimi meselesi üzerine patlak verdi. Konstantinopolis Patriği Nestor, bir hipostaz ve bir tabiat bulunduğu görüşündeydi. Tanrısallığın hipostazı Baba'dan geliyordu, insanlık ise Meryem aracılığıyla gelmişti. Bu nedenle Meryem, İsa'da Tanrı'nın değil, insanın annesiydi. Halkla karışan ve onlara hitap eden Mesih hakkında şunu söyledi; Hristiyanlık tarihçisinin aktardığına göre:
Yet another dispute broke out on the issue of the combination of the Divine and the human natures in the Christ. Nestor, the Patriarch of Constantinople, was of the view that there was a hypostasis and a nature. The hypostasis of Divinity was derived from the Father, while the humanity came through Mary. Therefore, Mary was the mother of man in Jesus, not the mother of God. Of the Christ who mixed with people and addressed them, he said, as quoted by the historian of Christianity:
"Mesih olduğunu iddia eden bu adam, sevgi yoluyla oğulla birleşmiştir. Onun Tanrı ve Tanrı'nın oğlu olduğu söylenir; bu gerçekte böyle değildir, lütuf yoluyladır."
Ayrıca şunu söyler: "Nestor, Rabbimiz İsa Mesih'in kendisi Tanrı değil, bereket ve lütufla dolu bir insan olduğunu, ya da Tanrı tarafından ilham verildiğini ileri sürmüştür. O hatadan uzaktı ve hiçbir günah işlemedi."
Bu görüş Roma Piskoposu, İskenderiye Patriği ve Antakya Piskoposları tarafından reddedildi. Dördüncü bir zirve, Efes Konsili'ni toplamaya karar verdiler. 431 yılında toplanan bu Konsil şu sonuca vardı: "Bakire Meryem Tanrı'nın annesidir ve İsa, aynı anda hem gerçek bir Tanrı hem de bir insandır; hipostazda birleşmiş iki tabiata sahiptir." Konsil, Nestor'a lanet okudu.
“This man who says he is the Christ is united with the son through love. It is said that he is God and the son of God, not in actuality but through grace.” He also says: “Nestor has maintained that our Lord, Jesus Christ, was not God himself, but a man full of blessings and grace, or he was inspired by God. He was infallible and committed no sin.” His view was rejected by the Bishop of Rome, the Patriarch of Alexandria and the Bishops of Antioch. They agreed to hold a fourth summit, the Afsis Council. Held in 431, this Council concluded that “Mary the Virgin was the mother of God and that Jesus was a true God and a man at the same time, with two natures united in the hypostasis.” The Council cursed Nestor.
İskenderiye Kilisesi, ikinci sinod tarafından ele alınan bir başka görüşü daha ortaya attı; bu sinod, "Mesih'in Tanrılık ve insanlığı birleştiren tek bir tabiatı vardı" sonucuna vardı. Bu görüş evrensel olarak kabul görmedi. Anlaşmazlık yaygınlaştı ve 451 yılında Khalqidonia'da başka bir kilise meclisi toplandı ve "Mesih'in tek değil, iki tabiatı vardı. Tanrılık, insanlıktan ayrı ve kutsal bir tabiattı" hükmüne vardı.
The Church of Alexandria came out with yet another view which was discussed by the second synod, which concluded that “The Christ had one nature combining both Divinity and humanity.” This view was not universally accepted. Disagreement was rife and another ecclesiastical council met at Khalqidonia in 451 and determined that “The Christ had two natures, not one. Divinity was a nature sacred and different from Humanity.
"Her ikisi de Mesih'te buluştu." Böylece Afsis'in ikinci sinodu tamamen reddedildi.
Both met in the Christ.” Thus, the second synod of Afsis was totally rejected.
Mısırlılar bu kararı tanımadıklarını açıkladılar. Mısırlı Kıptiler, Monofizitler ile İmparatorluğun resmî görüşleri haline gelen Suriyeli Melkitler arasında kanlı bir çatışma patlak verdi.
The Egyptians declared that they did not recognise this decision. A bloody conflict erupted between the Egyptian Copts, the Monophysites and the Melkites of Syria whose views became the official ones of the Empire.
Bu not, İsa Mesih'in İlahlığı hakkındaki sapkın görüşlerin büyük çeşitliliğini ve bu görüşlerin çeşitli mezhepler arasında yol açtığı düşmanlık ve nefreti anlatmaya yeterlidir. Bu bölünmeler ve nefret bugün de sürmektedir.
This note is sufficient to describe the great variety of deviant concepts about the Divinity of Jesus Christ and the enmity and hatred to which it led between various sects. These divisions and hatred continue even today.