Kur'an'a kalplerini açsalar ve onun ortaya koyduğu hakikate karşı çıkmasalardı, kesinlikle ateşten ve her türlü azaptan kurtulabilirlerdi. Tanrı onlara her türlü durum ve koşulu kapsayan her çeşit örnek kesinlikle vermişti:
They could certainly have escaped the fire and all punishment, had they only opened their hearts to the Qur’ān and not opposed the truth it lays down. God certainly gave them all sorts of examples, covering all situations and circumstances:
“Andolsun ki biz, bu Kur’ân’da insanlar için her türlü öğüt ve ibret için çeşitli yönler kıldık. Ama insan, her şeyden çok, daima tartışmaya düşkündür.” (54. ayet) Sûre, burada insanı ‘bir şey’ olarak tanımlar. Yukarıdaki cümlenin harfi harfine çevirisi şöyledir: “Ama bütün şeyler arasında insan en çok tartışmacı olandır.” Bu ifadeyi seçmesinin amacı, insanı daha az kibirli olmaya teşvik etmek ve kendisinin Allah’ın sayısız yaratıklarından biri olduğunu hissettirmektir; Allah açık, çürütülemez delilleri Kur’ân’da apaçık ortaya koymuşken, insanın tartışma ve çekişmede en kötü olduğunu göstermek içindir.
“We have indeed given in this Qur’ān many facets to every kind of lesson for mankind. But man is, above all else, always given to contention.” (Verse 54) The sūrah describes man here as ‘a thing’. The literal translation of the above sentence reads: “But of all things, man is the most contentious.” It chooses such expression in order to encourage man to be less arrogant and to feel that he is one of God’s countless creatures, although he is the worst in argument and contention, after God has given solid, irrefutable argument, clearly expounded in the Qur’ān.
Sûrenin ardından, insanlığın çoğunluğunu oluşturan inkârcıların ileri sürdüğü çürük iddiaları kaydeder.
The sūrah then documents the false arguments which the unbelievers, who represent the majority of mankind, have sought to provide:
Hidayet kendilerine geldikten sonra insanların iman etmelerine ve Rablerinden bağışlanma dilemelerine engel olan ne olabilir ki? Yalnızca önceki kavimlerin başına gelenin kendilerinin de başına gelmesini ya da azabın karşılarına gelmesini mi bekliyorlar? (55. ayet)
What is there to keep people from accepting the faith now that guidance has come to them, and from seeking forgiveness from their Lord, unless it be that they are waiting for the fate of the [sinful] people of ancient times to befall them as well, or for the suffering to be brought before their eyes? (Verse 55)
Onlara bol miktarda hidayet verilmişti; bu, iman edip Allah'ın emirlerine uymaları için yeterli olmalıydı. Ancak onlar, geçmiş ümmetlerin başına gelen türden bir azabı kendileri için istediler. Bu isteği, Tanrı'nın cezasının kendilerine asla ulaşmayacağını düşünerek ya da alay ederek dile getirdiler. Bazen de taleplerini değiştirerek azabın kendilerine doğrudan gösterilmesini istediler.
They have received guidance in plenty, which should have been sufficient for them to believe and follow God’s orders. But they demanded for themselves the sort of suffering that befell nations of old. They made such a demand thinking that God’s punishment would never overtake them, or they did so in mockery. Sometimes they modified their demands, asking for the punishment to be shown directly to them.
Bunun, peygamberlerin tebliğ ettiklerini kanıtlayacağını ve bundan sonra onlara iman edeceklerini ileri sürdüler.
That, they argued, would prove what the Prophets preached and then they would believe in them.
Bu tür taleplere cevap vermek, Allah'ın elçilerinin karar vereceği bir mesele değildir. Geçmiş toplumlar hakkındaki Allah'ın kuralı, mucizeler verildiği halde insanlar inkâr etmeye devam ettiğinde onların helak edilmesiydi. Bunu yapmak ya da insanların üzerine bir belayı salmak, yalnızca Allah'ın belirleyebileceği hususlardır. Elçilerinin ise farklı bir görevi vardır; o da müjde vermek ve uyarmaktır: "Biz elçilerimizi yalnızca müjdeci ve uyarıcı olarak gönderiyoruz. Ama inkâr edenler, batıl delillerle hakkı çürütmeye çalışırlar. Ayetlerimizi ve uyarılarımızı alaya alırlar." (56. ayet)
Answering such demands is not a matter for God’s messengers to decide. God’s rule that applied to past communities meant that when miracles were given and people continued to disbelieve, they were destroyed. To do this or to cause a scourge to overwhelm people are matters which only God determines. His messengers have a different duty, which is to bring happy news and to warn: “We send Our messengers only as bearers of good news and as warners. But with false arguments the unbelievers seek to confute the truth. They make My revelations and warnings a target for their mockery.” (Verse 56)
Hakikat açıktır; ancak inkârcılar hakikati çürütmek için yanlış delillere başvurdular. Tutumları çarpıktı, çünkü mucize talep ettiklerinde ya da Allah'ın azabını acele istediklerinde bile ikna olmak istemiyorlardı.
The truth is clear, but the unbelievers resorted to false arguments, trying to disprove the truth. Their attitude was perverted, because even when they demanded miracles or hastened God’s punishment, they still did not wish to be convinced.
Aslında onlar yalnızca Allah'ın vahiylerini alaya alıyor ve elçilerini alaycı bir tavırla küçümsüyorlardı.
Essentially they were only ridiculing God’s revelations and mocking His messengers.
Rabbinin âyetleriyle hatırlatıldığında bunlardan yüz çeviren ve yaptıklarını unutan kimseden daha zalim kim olabilir? Biz onların kalpleri üzerine, onun (hakikati) kavramalarına engel olan perdeler, kulaklarına da sağırlık koyduk. Onları doğru yola çağırsan bile, asla doğru yola iletilmezler. (Ayet 57)
Who could be more wicked than one who, when reminded of his Lord’s revelations, turns away from them and forgets what his own hands have done? Over their hearts We have cast veils which prevent them from grasping the truth, and into their ears, deafness. Even if you call them to the right path, they shall never be guided. (Verse 57)
Bu insanlar, Tanrı'nın yukarıdan indirdiği şeyleri alaya alan ve O'nun uyarılarıyla dalga geçen kimselerdir. Bunlar Kur'an'ı anlayamaz ve mesajını kavrayamazlar. Bu yüzden Tanrı, kalplerinin üzerine onun anlaşılmasını engelleyen perdeler koyar. Kulaklarında ise onu duymalarını engelleyen bir tür sağırlık yaratır.
These people who treat what God has bestowed from on high with mockery and who ridicule His warnings cannot understand the Qur’ān or comprehend its message. Hence, God places over their hearts screens which prevent them from understanding it. In their ears He causes a sort of deafness so that they cannot hear it.
Ayrıca, bilerek reddetmeleri ve Onun hidayetinden kasıtlı olarak yüz çevirmeleri nedeniyle asla hidayete erdirilmeyeceklerini de irade buyurmuştur. Hidayetin insanların kalplerine nüfuz edebilmesi için, öncelikle bu kalplerin onu kabul etmeye açık olması gerekir.
He has also willed that, because of their deliberate refusal and wilful turning away from His guidance, they will never be guided. For guidance to penetrate people’s hearts, such hearts must be open to receive it in the first place.
“Rabbin çok bağışlayıcıdır, rahmeti sınırsızdır. Eğer onları yaptıklarından ötürü hemen hesaba çekseydi, elbette onlara çabucak azap ederdi.” (Ayet 58)
“Your Lord is Most Forgiving, limitless in His grace. Were He to take them now to task for whatever they do, He would indeed bring about their speedy punishment.” (Verse 58)
Bilakis, Allah onlara mühlet verir ve zaman tanır, çünkü O Şefkatlidir ve Merhametlidir. Onlara her fırsatı tanımak ister ki meseleleri açıkça görebilsinler. Talep ettikleri gibi cezalarını acele ettirmez. Ancak onları tamamen terk edip cezasız bırakmayacaktır: "Fakat onların, kaçamayacakları belirli bir vakitleri vardır." (Âyet 58) Bu dünya hayatında, yerine getirecekleri bir süreleri vardır. Bu süre içinde cezalarının bir kısmı onlara uygulanır. Ahirette ise hak ettikleri her şeyin tam olarak verileceği belirlenmiş bir vakitleri vardır.
Rather, He gives them respite and allows them time, because He is Kind and Merciful. He wishes to allow them every chance so that they can see the issues clearly. He does not hasten their punishment as they demand. However, He will not abandon them completely and leave them unpunished: “But they have an appointed time which they cannot evade.” (Verse 58) They have a term in this life which they will fulfil. During this time a portion of their punishment will be inflicted on them. And they have a time appointed in the hereafter when whatever they have deserved will be given in full.
Onlar haksızlık etmiş ve zulmetmişlerdir. Bu yüzden, eski ümmetlerde olduğu gibi, cezayı hak etmişler, hatta yok edilmeyi bile hak etmişlerdir. Ancak Allah, rahmetiyle, dünyadaki sürelerinin tamamı boyunca onlara bir fırsat vermeye karar vermiştir. Bunun sebebi, hikmetiyle gerçekleşmesini dilediği bir amacı yerine getirmektir. Bu nedenle, onlara farklı davranır ve kaçamayacakları belirlenmiş vakte kadar mühlet tanır:
They have done wrong and they have been unjust. Hence they deserve punishment, or even destruction in the same way as communities of old. However, God in His mercy has determined to give them a chance for the full duration of their term on earth. That is to fulfil a purpose which He, in His wisdom, wishes to be accomplished. Therefore, He treats them differently and allows them respite until the time appointed for them, which they cannot evade:
Aynısı, zulmü sürdürdükleri için yok ettiğimiz diğer topluluklar için de geçerliydi. Çünkü onların yok olması için bir vakit belirlemiştik.
The same applied to other communities which We destroyed when they persisted in wrongdoing. For We had set a time for their destruction. (Verse 59)
Onların, kendilerine tanınan mühletle aldanmamaları gerekir. Vakitleri mutlaka gelecektir. Allah'ın uygulanmasını dilediği kanunlar asla bozulmaz ve O, hiçbir vaadini yerine getirmeden bırakmaz.
They must not be deluded by the respite they are given. Their time will inevitably come. The rules God has made applicable will never fail, and He does not leave any promise unfulfilled.