Bu kısa pasaj, bu sûrede Yahudilerin, Hristiyanların ve Allah'a ortak koşanların Allah'ın Elçisine (ﷺ) ve Müslüman topluluğa karşı tutumları üzerine daha önce yapılan tartışmayı tamamlamaktadır. Pasaj, Yahudi ve Hristiyanların inançlarına sızan sapmayı, Yahudilerin peygamberlerine ve Allah'ın Elçisine karşı kötü niyetlerini ve kötülüklerini, ayrıca inkârcılara karşı ona destek verdiklerini açıklayan ifadeler içermektedir. Bu sûredeki tartışma, Yahudiler ve Hristiyanlar hakkında nihai hükmü vermekte; kendi kutsal kitaplarında yazılanları terk ettikleri ve Allah'ın Elçisinin onlara ilettiklerini inkâr ettikleri için onları küfür, yani "imansızlık" ile nitelemektedir. Bu sûre ayrıca Yahudilerin ve Hristiyanların, Tevrat'ı ve İncil'i ve Rableri tarafından kendilerine indirilen her şeyi uygulamadıkça hiçbir dayanaklarının olmadığını teyit etmektedir. Sûre, Peygambere (ﷺ) hitap ederek, Rabbi tarafından kendisine vahyedilenleri tüm insanlara, yani müşriklere, Yahudilere ve Hristiyanlara birlikte tebliğ etmesini emretmektedir. Hepsi ilahî dinden hiçbir şey izlememekte ve hepsi İslam'a iman etmeye çağrılmaktadır. Sûre ayrıca Müslüman topluluğa, yalnızca Allah, Elçisi ve mü'minlerle dost olmasını, birbirlerinin dostu olan Yahudiler ve Hristiyanlarla ittifak aramamasını emretmektedir. Yahudiler de inkârcılarla ittifak kurmaktadır ve bu yüzden Davud ve Meryem oğlu İsa tarafından lanetlenmişlerdir.

This short passage complements the discussion which has already taken place in this sūrah about the attitudes of the Jews, the Christians and those who associate partners with God towards His Messenger (peace be upon him) and the Muslim community. It includes statements explaining the deviation that has crept into the faiths of the Jews and Christians, the ill intentions and wickedness of the Jews towards their prophets and towards God’s Messenger, and their support of the unbelievers against him. The discussion in this sūrah gives the final judgement on the Jews and Christians, describing them in terms of unbelief or “unfaith” because they have abandoned what their own Scriptures state and denied what God’s Messenger has conveyed to them. This sūrah also confirms that the Jews and the Christians have nothing to stand on unless they implement the Torah and the Gospel and all that has been revealed to them by their Lord. Addressing the Prophet (peace be upon him), the sūrah requires him to convey what has been revealed to him by his Lord to all people: idolaters, Jews and Christians alike. All of them follow nothing of the Divine faith and all of them are called upon to believe in Islam. The sūrah also requires the Muslim community to be allied only with God, His Messenger and the believers and to seek no alliance with the Jews and the Christians because they are allies of one another. The Jews also ally themselves to unbelievers, and for this they have been cursed by David and Jesus, son of Mary.

Bu kısa pasaj, bu grupların Peygamber'e ve Müslüman topluluğa karşı tutumunu açıklamaktadır. Ayrıca bu grupları Ahiret'te bekleyen farklı karşılıkları da belirtmektedir.

Müslüman topluluk, eskiden Kur'an vahyini alır, Kur'an'ın yönergelerine göre eylem planını belirler ve bu yönergelere uygun olarak tüm insanlara karşı doğru tutumları benimserdi. Kur'an, Müslüman topluluğa ihtiyaç duyduğu rehberliği veren ve izlemesi gereken yolu belirleyen Kitap'tır. Müslüman topluluk bu yöntemi uyguladığında, diğerlerine üstün gelebildi ve onlar tarafından yenilmedi. Bunun nedeni, önderi olan Peygamber ﷺ'in İlahi rehberliği izleyip İlahi talimatları uygulamasıyla, düşmanlarıyla doğrudan İlahi önderlik altında savaşmasıdır.

The Muslim community used to receive Qur’ānic revelations in order to determine, according to the directives of the Qur’ān, its plan of action, and to adopt according to these directives the proper attitudes towards all people. The Qur’ān is the Book which gives the Muslim community the guidance it needs and determines the course of action it should take. When the Muslim community implemented this method, it was able to overcome others and not be beaten by them. This is because it fought its enemies under direct Divine leadership, by virtue of the fact that the Prophet, its leader, followed Divine guidance and implemented Divine instructions.

Kur'an'da yer alan İlahi hükümler geçerliliğini sürdürmektedir. Bugün ve yarın İslam'ın savunucuları, bu hükümleri ve beyanları kendilerine şimdi hitap ediliyormuş gibi dinlerlerse, kendi tutumlarını tüm insan gruplarına, farklı inanç ve itikatlara, durumlara ve sistemlere, değerlere ve ölçülere karşı bunların temeli üzerine belirlemekte iyilik etmiş olurlar.

The Divine directives included in the Qur’ān continue to be operative. The advocates of Islam today and tomorrow will do well if they listen to these directives and statements as if they are addressed to them now in order to determine on their basis their attitudes towards all groups of people and towards different beliefs and creeds, situations and systems, values and standards.

“Kuşkusuz göreceksin ki, insanların iman edenlere karşı en düşmanca olanları Yahudiler ve Tanrı'ya ortak koşanlardır.” (Ayet 82) Bu ifadenin üslubu, onu ya Peygamber'e ya da herkesin fark edebileceği bir şeyi bildirdiği için tüm müminlere yöneltilmiş kılıyor. Arapça üslup her iki ihtimali de kabul eder.

“You will certainly find that, of all people, the most hostile to those who believe are the Jews, and those who associate partners with God.” (Verse 82) The way this statement is phrased makes it addressed either to the Prophet or to all believers because it states something that can be recognised by everyone. Arabic style admits both possibilities.

Her iki durumda da aynı anlamı verir. Bu ifadenin dikkat çekici yanı, Yahudilerin, müşriklerden önce inananlara karşı en düşmanca olanlar olarak zikredilmesi ve bu düşmanlıklarının açık olup, dikkat eden herkesin kolayca fark edebileceği bir biçimde ortaya çıkmasıdır.

„Ve kesinlikle göreceksin ki, müminlere sevgi bakımından en yakın olanlar, "Biz Hıristiyanlarız" diyenlerdir. Bunun sebebi, onların arasında papazların ve rahiplerin bulunması ve kibirli davranmamalarıdır." (Ayet 82) Bu ayet ve onu izleyen dört ayet belirli bir durumu tarif eder ve bu durum hakkında bir hüküm verir. Tarif, İsa (aleyhisselam)'nın takipçilerinden kendilerine "Hıristiyan" diyen bir grubu kapsar ve bunların sevgi bakımından bütün insanların müminlere en yakın olanları oldukları belirtilir.

“And you will certainly find that the nearest of them in affection to the believers are those who say, `We are Christians.’ This is so because there are priests and monks among them and because they are not given to arrogance.” (Verse 82) This verse and the four verses that follow it describe a certain condition and make a judgement concerning it. The description applies to a group of the followers of Jesus (peace be upon him) who describe themselves as Christians, and it states that these are the nearest of all people in their affection to the believers.

Bu ayetlerin, tüm ifadenin uygulandığı belirli bir durumu anlattığında hiçbir şüphe bırakmamasına rağmen, pek çok kişi bunları anlamada yanılmaktadır. Bu yanılgı, Müslümanların diğer kamplara karşı tutumunu belirlemede ciddi bir hataya yol açmaktadır. Bu nedenle, bu ayetleri dikkatle incelemek ve bunların uygulandığı belirli durumu anlamak önemlidir.

Although these verses leave us in no doubt that they describe a particular case to which the whole statement applies, many are those who are mistaken in their understanding of it. Their mistake causes a serious error in determining the Muslims’ attitude towards other camps. Hence, it is important to carefully study these verses and understand the particular case to which they apply.

Bu özel durum, belirli bir Hristiyan topluluğu için geçerliydi. Onlar, "çünkü aralarında din adamları ve keşişler vardır ve onlar kibirlenmezler" (82. ayet) sözü uyarınca, mü'minlere sevgi bakımından en yakın olanlardı. Aralarında gerçek Hristiyan inancını tam olarak bilen ve hakikati fark ettiklerinde onu kabul etmeye hazır olan kimseler de vardı.

That particular case applied to a certain group of Christians. They were closest in their affection to the believers, “because there are priests and monks among them and because they are not given to arrogance”. (Verse 82) Among them were people who were fully aware of the true Christian faith, and were prepared to acknowledge the truth whenever they realised it.

Kur'an, bu tanımlamanın Hristiyan olduğunu iddia eden herkes için geçerli olmadığını açıklığa kavuşturur. Bu belirli grubun tutumuna dair daha fazla ayrıntı verir: "Peygamber'e indirileni dinlediklerinde, tanıdıkları hakikat sebebiyle gözlerinin yaşla dolup taştığını görürsün. Derler ki: `Rabbimiz, inandık; bizi hakka şahitlik edenlerle beraber yaz. Rabbimizin bizi salihler arasına koymasını umarken, Tanrı'ya ve bize gelen hakikate nasıl inanmayabiliriz?`" (Mâide, 83-84)

Peygamber'e (ﷺ) indirilen hakikate karşı samimi ve olumlu tutumlarını, İslam'ı kabul ettiklerini ve bu dinin uğruna mallarını ve canlarını feda ederek ona şahitlik etmeye hazır olduklarını beyan etmelerini, ayrıca Allah'ın onları şahitler arasına kabul etmesi ve salihler arasına katması için sürekli dua etmelerini anlattıktan sonra sure, onların akıbetini şöyle bildirir: "Dedikleri bu sözleri sebebiyle Allah onlara, altlarından ırmaklar akan, içinde ebedî kalacakları cennetler verecektir. İyilik edenlerin mükâfatı işte budur." (Ayet 85)

Having described their frank, positive attitude towards the truth revealed to God’s Messenger and their declaration of their acceptance of Islam and their willingness to bear witness to it by sacrificing their wealth and lives for its cause, praying all the time that God may accept them as witnesses and admit them among the righteous, the sūrah describes their destiny: “And for this their prayer God will reward them with gardens through which running waters flow, where they will abide. Such is the reward of those who do good.” (Verse 85)

Allah bilir ki söyledikleri gerçektir ve bunu ciddi bir niyetle söylemektedirler. İmanın yolunu izlemeye ve benimsedikleri yeni dinin doğruluğuna tanıklık etmeye kararlıdırlar. Bu tanıklığın, beraberinde getirdiği kişisel ve maddi fedakârlıklarla birlikte, Allah'ın seçtiği kullarına bahşettiği bir lütuf olduğunu düşündüklerini de bilir. Ayrıca seçtikleri yoldan başka izleyecekleri bir yol olmadığının farkında olduklarını ve Rablerinin onları salihler arasına katacağını umduklarını da bilir. Allah onlar hakkında bütün bunları bildiği için, sözlerini kabul eder ve onları, iyilik yapanlar olarak nitelendirerek ve böylesi insanlar için sakladığı mükâfatı vererek cennetle ödüllendirir: "Bu sözleri sebebiyle Allah onlara, altlarından ırmaklar akan, içinde ebedi kalacakları cennetler verecektir. İyilik yapanların mükâfatı işte budur." (Ayet 85) İyilik yapmak, imanın ve Allah'a teslimiyetin en yüksek derecesidir. Bu topluluk, iyilik yaptıklarına dair Allah'ın kendi tasdikini kazanmıştır.

God knows that what they have said is true and that they mean it seriously. They are determined to follow the path of faith and to bear witness to the truthfulness of the new religion they have adopted. He knows that they consider that bearing such testimony with all that it requires of personal and financial sacrifice is a favour which God grants to those of His servants who He chooses. He also knows that they realise that they have no way to follow other than the one they have chosen, hoping that their Lord will include them among the righteous. As God knows all this about them, He accepts their statement and grants them Heaven as a reward, describing them as people who do good and granting them the reward He keeps in reserve for such people: “And for this their prayer God will reward them with gardens through which running waters flow, where they will abide. Such is the reward of those who do good.” (Verse 85) Doing good is the highest grade of faith and submission to God. This group of people have earned God’s own acknowledgement that they do good.

Bu sûrenin genel akışının ve bu rivayetlerin de doğruladığı üzere, bu âyetlerin anlamı hakkında söylediklerimiz, bu sûredeki ve bütün Kur'ân'daki Yahudi ve Hristiyanların genel olarak İslâm dinine ve müntesiplerine karşı tutumlarına dair diğer ifadelerle uyum içindedir. Üstelik bu, Müslüman topluluğun on dört asırlık tarihi boyunca yaşananlarla da örtüşmektedir.

What we have stated in respect of the meaning of these verses, as suggested by the general sequence of the sūrah and confirmed by these reports, fits in well with other statements in this sūrah and in the Qur’ān as a whole concerning the attitudes of Jews and Christians in general towards the Islamic faith and its followers. Moreover, it fits in with the history of the Muslim community throughout the fourteen centuries of its history.

Sure işte çeviri: Sûre, baştan sona aynı yönelimi, havayı ve amaçları korur.

The sūrah maintains the same trend, atmosphere and objectives throughout.

Ayrıca, Tanrı'nın vahiyleri birbiriyle çelişmez:

Moreover, God’s revelations do not contradict each other:

"Eğer bu, Allah'tan başkasından gelseydi, içinde elbette birçok tutarsızlık bulurlardı!" (4: 82) Bu sûrenin içinde, tartışmamızın konusu olan bu ayetin anlamını doğrulayan çeşitli ifadeler de vardır. Bunlardan şu ayetleri aktarabiliriz: "Ey iman edenler! Yahudileri ve Hristiyanları dost edinmeyin. Onlar birbirlerinin dostudur. Sizden kim onlarla dostluk kurarsa, şüphesiz o da onlardan biridir. Allah zalim topluluğu doğru yola iletmez." (Ayet 51) "De ki: Ey kitap ehli! Tevrat'ı, İncil'i ve Rabbinizden size indirileni uygulamadıkça hiçbir temeliniz yoktur. Rabbinden sana indirilen bu şey, onlardan birçoğunun azgınlığını ve küfrünü daha da artıracaktır. Sen o kâfir topluluk için üzülme." (Ayet 68)

“Had it issued from any but God, they would surely have found in it many an inner contradiction!” (4: 82) In this same sūrah various statements have been given which confirm the import of this text which is the subject of our discussion. Of these we may quote: “Believers, do not take the Jews and the Christians for your allies. They are allies of one another. Whoever of you allies himself with them is indeed one of them. God does not bestow His guidance on the wrongdoers.” (Verse 51) “Say: People of earlier revelations! You have no ground to stand upon unless you observe the Torah and the Gospel and that which has been revealed to you by your Lord. That which is revealed to you by your Lord is bound to make many of them even more stubborn in their arrogance and disbelief. But do not grieve for unbelieving folk.” (Verse 68)