Bu sûrenin son bölümü, barış ve savaş zamanlarında diğer topluluklar ve kamplarla muamele edilmesine dair bir dizi kural içermektedir. Ayrıca Müslüman topluluğun iç düzeninden ve onun diğer topluluklarla ilişkilerinin düzenlenmesinden söz etmektedir. Her durumda antlaşma ve ahitlere ilişkin İslâmî bakışa, ayrıca kan, ırk, vatan ve iman bağlarına değinmektedir. Bu konularda pek çok hüküm ve düzenleme elde ederiz. Bunlardan bazıları kesin olup her durumda geçerlidir; bazıları ise o dönemdeki duruma ilişkin geçici niteliktedir.

This final passage of the sūrah includes a number of rules for dealing with other camps and communities in times of peace and war. It also speaks of the internal organization of the Muslim community and the regulation of its relations with other communities. It speaks of the Islamic view of pledges and covenants in all situations, as well as the ties of blood, race, homeland and faith. This gives us a host of rules and regulations in all these matters. Some of these are final and apply in all situations, while others are provisional, dealing with the situation that prevailed at the time.

Bunlar, Medine döneminin sonlarına doğru Tevbe Suresi (Sûre 9) nazil olduğunda değiştirilecekti. Bu kurallar ve düzenlemeler şunları içerir: • Müslümanlarla antlaşma yapıp sonra antlaşmalarını bozan kimseler, yaratılmışların en kötüleridir. Bu nedenle Müslümanlar, bu kimselere ve onların ardından gelenlere, kendi antlaşmalarını bozmayı düşünen veya Müslüman topluluğa hain bir saldırı başlatmayı tasarlayan kimselere korku salacak bir ders vermelidirler.

These were to be amended later, when Sūrah 9, Repentance, was revealed towards the end of the Madinan period. These rules and regulations include: • Those who enter into a treaty with the Muslims and then break their treaty are the worst creatures. The Muslims should, therefore, teach them a lesson that strikes fear in their hearts and in the hearts of those who follow them, contemplating a similar breach of their own treaty or thinking of launching a treacherous attack on the Muslim community.

• Müslümanlarla antlaşma yapmış olan, ancak Müslüman liderliğin ihanet içeren bir eylemin içinde olabileceklerine dair makul sebeplere sahip olduğu gruplara, antlaşmalarının feshedildiğine dair bildirimde bulunulabilir. Bu yapıldığında, İslam liderliği onlarla savaşmakta serbesttir; onlara bir ders verebilir ve benzer bir tutum içinde olanlara ibret olsunlar diye onları bir örnek hâline getirebilir.

• Those groups who have concluded a treaty with the Muslims, but the Muslim leadership has reason to believe that they may be involved in treacherous action, may be put on notice of termination of their treaty. When this is done, the Islamic leadership is free to fight them, teach them a lesson and make of them an example for those who take a similar attitude.

Bu bölümün başındaki 55-63. ayetler, İslam devletinin Medine'de kurulduğu dönemde Müslüman toplumun karşılaştığı gerçek bir durumla öncelikle ilgilidir. Bu ayetler, İslami liderliğe o durumu ele alırken uygulanacak rehberlik ve kurallar sunmuştur. Müslüman toplum ile diğer gruplar arasındaki uluslararası ilişkilerin temel bir unsurunu oluştururlar. Daha sonra eklenen küçük değişikliklerle birlikte yürürlükte kalmışlardır.

Verses 55-63 at the beginning of this passage deal primarily with a real situation that the Muslim community had to come to grips with at the time when the first Muslim state was established in Madinah. These verses provided the Islamic leadership with guidance and rules to apply in dealing with that situation. They represent a basic element in the international relations between the Muslim community and other groups. They remained in force, with minor amendments that were subsequently incorporated.

Bu ayetler, diğer topluluk ve gruplarla barışçıl bir arada yaşama anlaşmaları yapmanın, bu anlaşmaların ciddiye alınacağı, saygı görüleceği ve onurlandırılacağı kesin olduğu sürece, tamamen uygun olduğunu açıkça ortaya koymaktadır. Karşı taraf bu anlaşmaları manipüle eder ve Müslümanlara karşı bir saldırıya girişmek için hain niyetlerini örtmek amacıyla bunları bir kalkan olarak kullanırsa, o zaman Müslüman liderlik bu anlaşmaları feshetme hakkına tamamen sahiptir ve karşı tarafı bu feshden tam olarak haberdar eder. Bu yapıldıktan sonra Müslüman liderlik saldırı zamanını seçmekte özgürdür; ancak bu saldırının, Müslüman toplumuna karşı açıkça ya da gizlice düşmanca bir tutum takınmayı düşünen herkesin yüreğine korku salacak kadar güçlü olmasını sağlar. Öte yandan, Müslüman tarafla gerçek bir barış isteyen, İslam mesajına karşı çıkmayı ve onun tebliğini durdurmayı amaçlamayan ve barış eğilimini gösterenler, böyle gerçek bir barış ilişkisinden yararlanabilirler.

These verses make it clear that it is perfectly appropriate to conclude agreements of peaceful co-existence with other communities and groups, as long as such agreements are certain to be taken seriously, respected and honoured. If the other camp manipulates these agreements and uses them as a shield to cover up its treacherous designs, taking steps to launch an assault against the Muslims, then the Muslim leadership is fully entitled to terminate these agreements, making the other side fully aware of that termination. Once this is done, the Muslim leadership is free to choose the time when to attack, making sure that any such attack is powerful enough to strike fear in the heart of all who contemplate a hostile attitude towards the Muslim society, whether openly or in secret. On the other hand, those who are interested in a genuine peace with the Muslim camp, have no intention of opposing the Islamic message or stopping its advocacy, and demonstrate their inclination to peace, may enjoy such a relationship of real peace.

Şüphesiz ki Allah katında canlıların en kötüsü, hakikati inkâr edip bu yüzden iman etmeyenler ve kendileriyle antlaşma yaptığın, sonra her fırsatta antlaşmalarını bozan, Allah'tan korkmayı hiç akıllarına getirmeyenlerdir. (Âyet 55-56)

Indeed, the worst of all creatures in God’s sight are the ones who have denied the truth, and therefore will not believe; those with whom you have concluded a treaty, and then they break their treaty at every occasion, entertaining no sense of fearing God. (Verses 55-56)

Bu ayette "yaratılmışlar" anlamında kullanılan Arapça terim yürümeyi ifade eder; bu da açıklamayı "yeryüzünde yürüyen canlıların en kötüsü" gibi bir anlama getirir. Bu terim yürüyen bütün canlılar için, özellikle hayvanlar için geçerlidir, ama insanları da kapsar. Ancak insanlar için kullanıldığında ek çağrışımları açıktır. Bu terim, kendisiyle anılan insanları hayvanlara benzetir. Böylece bu insanlar, yeryüzünde yürüyen bütün hayvanların en kötüsü olurlar. Bunlar, imanı kabul etmeyi reddeden katı kalpli inkârcılardır. Sürekli antlaşmalarını bozan ve Allah'tan korkma duygusunu hiç taşımayan kimselerdir.

The Arabic term used in this verse for “creatures” signifies walking, which makes the description sound like, “the worst of those that walk on earth.” This term applies to all walking creatures, particularly animals, but includes human beings. However, it has clear additional connotations when it refers to humans. It makes those to whom it refers appear like animals. Thus those humans become the worst of all animals that walk on earth. These are the hardened unbelievers who will not accept the faith. They are the ones who break their treaties all the time and do not entertain any sense of fearing God.

Bu ifadenin hangi grupları kastettiğine dair birkaç rivayet vardır. Bazı rivayetler bunların Yahudi kabilelerinden Benû Kaynuka, Benû Nadîr ve Benû Kurayza olduğunu belirtirken, bazı rivayetler ise Medine çevresindeki bedevi Araplar olduğunu ima etmektedir.

Several reports speak of which groups were meant in this statement. Different reports mention the three Jewish tribes of Qaynuqā`, al- Nađīr and Qurayżah, while other reports suggest that they were the Bedouin Arabs in the areas around Madinah.

Tarihî olaylar ve ifadenin kendisi bu olasılıkların hepsine yer verir, çünkü bu grupların her biri, birbiri ardınca Peygamber ﷺ ile yaptıkları antlaşmaları bozmuştur. Câhiliye Arapları da birçok kez bu suçu işlemiştir. Önemli olan, bu âyetlerin Bedir Savaşı'ndan önce ve sonra, bu âyetler indirilene kadar gerçekleşen somut olaylardan söz ettiğini bilmemizdir. Bununla birlikte, bu âyetlerin ortaya koyduğu ve antlaşmalarını bozanların doğasını da açıklayan kural, bu tür bütün durumlara uygulanır. Küfürde katılaşmış olanlar "iman etmeyeceklerdir." Onların tabiatı bozulmuş ve yaratılmışların en kötüsü hâline gelmişlerdir. Yaptıkları her antlaşmayı bozarlar. Böylece bir başka insanî niteliği, yani sadakati de yitirmiş olurlar. Hayvanlar gibi serbest ve sınırsız dolaşırlar; ancak hayvanlar yaratılışları gereği sınırlandırılmışken, bunlar hiçbir sınır tanımazlar. Allah katında, onlar yaratılmışların en kötüleridir.

İslam'a iman eden kimselerin, onun işleyiş yönteminin doğasını açıkça kavramış olmaları gerekir. İslam'ın gerçek bir güce sahip olması, yalnızca bir güç itibarına sahip olmasının yanı sıra zorunludur. Dolayısıyla, insanlığı dünyanın her yerinde zulümden kurtarma misyonuna başladığında, ilerleyişini durdurmak için tüm güçleriyle çabalayan bütün zorbaların yüreklerine korku salar. Kötülük güçleri onun önüne her türlü engeli koymaya çalışırken, bu dinin kendini yalnızca tebliğ ve mesajının açıklanmasıyla sınırlayacağını düşünenler, onun gerçek doğasını pek az anlamış olanlardır.

Those who believe in Islam should have a clear understanding of the nature of its method of operation. It is essential that Islam should have real power as well as a reputation of power. Thus, as it starts its mission to liberate mankind all over the world from tyranny, it strikes fear into the hearts of all tyrants who do their utmost to check its tide. Those who think that this religion will confine itself to preaching and to the explanation of its message when the forces of evil try to put every type of impediment in its way have little understanding of its true nature.

Bu, Müslüman topluluğuyla yapılmış antlaşmaların fiilen ihlal edildiği durumu ele alan ilk hükümdür. İhlal edenlere, hem kendilerinin hem de onlara sempati duyanların korkutulması ve Müslümanlar karşısında gerçekten caydırılması için ağır bir darbe indirilmelidir.

This is the first ruling which deals with the case of actual violation of treaties that have been concluded with the Muslim community. The violators are to be dealt a heavy blow so that they, as well as those who sympathize with them, are intimidated and are actually overawed by the Muslims.

İkinci hüküm, farklı bir durumu ele alır: ihanet korkusu ve ihanet beklentisi. Belirli bir topluluğun veya grubun bir antlaşmayı gerçekten bozmayı düşündüğüne dair açık işaretler bulunmalıdır. Bu durumda Peygamber ﷺ'e şu yaklaşımı benimsemesi emredilir: "Eğer bir toplumdan ihanet korkarsan, (antlaşmayı) onlara adaletle geri fırlat. Allah, hainleri sevmez." (Ayet 58)

The second ruling deals with a different situation: that of fearing and expecting treachery. There should be clear signs that a particular group or community are actually contemplating such violation of a treaty. In this case the Prophet is directed to take the following approach: “And if you fear treachery from any folk, cast [your treaty with them] back to them in a fair manner. God does not love the treacherous.” (Verse 58)

İslam burada bir davranış kuralı koyar. Bir antlaşma yapıldığında, Müslüman topluluk onu şüphesiz yerine getirecektir. Karşı tarafın antlaşmayı bozmak üzere olduğundan korkarlarsa, Müslümanlar karşı tarafı aldatmaya veya kandırmaya çalışmaksızın antlaşmanın feshedildiğini ilan ederler. Burada kastedilen, barışçıl ilişkilerin sona erdiğini her iki tarafın da fark edebilmesi için antlaşmanın açık ve net bir biçimde feshedilmesidir.

İslam'ın, dünya genelinde insanlığı özgürleştirme misyonunu yerine getirmek için hazır tutulan fiziksel güce kesinlikle ihtiyacı vardır. Bu gücün hizmet ettiği birinci amaç, İslam dinini kabul etmeyi seçenler için barış ve güvenlik sağlamaktır; böylece bu tercihleri nedeniyle hiçbir zulüm görmezler.

Islam certainly needs physical might which is kept ready to use for the fulfilment of its mission of liberating mankind throughout the world. The first purpose that this power serves is to establish peace and security for those who choose to accept the Islamic faith so that they do not suffer any persecution as a result of their choice.

İkincisi, bu güç, İslam'a karşı saldırı düşünmekten İslam topraklarının düşmanlarını caydırır. Üçüncüsü, bu düşmanlar öylesine korkutulmalıdır ki, İslam'ın özgürleştirme görevini yerine getirirken ilerleyişini durdurmaya çalışmayı asla akıllarından geçirmesinler. Son olarak, bu güç, Tanrı'nın sıfatlarını iddia eden, kendi yasalarını ve mevzuatını insanlara dayatan ve tüm egemenliğin yalnızca Tanrı'ya ait olduğunu kabul etmeyi reddeden her türlü güce karşı kullanılmalıdır.

Secondly, it deters the enemies of Islam from contemplating aggression against it the land of Islam. Thirdly, such enemies should be so intimidated that they do not ever entertain any thought of trying to check the tide of Islam as it goes about the fulfilment of its mission of liberation. Lastly, this power is to be used to break any force that claims the attributes of God and enforces its laws and legislation on human beings and refuses to accept that all sovereignty belongs to God alone.

İslam yalnızca bir kez bilinçli olarak bir inanç olarak kabul edildikten ve bir ibadet ritüelleri bütünü olarak uygulandıktan sonra kurulan bir ilahiyat sistemi değildir. İslam, fiziksel güce dayanan diğer yaşam kuralları ve sistemleriyle yüz yüze duran pratik bir yaşam düzenidir. Bu nedenle İslam'ın, bu kuralları uygulayan ve Tanrı'nın kendisi tarafından tasarlanıp vahyedilen yaşam düzenine karşı duran otoriteleri ortadan kaldırmaktan başka seçeneği yoktur.

Islam is not merely a system of divinity that is established once it has been consciously accepted as a faith and practised as a set of worship rituals. Islam is a practical code of living which stands face to face against other codes and systems that are supported by physical force. Hence, Islam has no option but to break those forces and remove the authorities that implement those codes which stand in opposition to its code of living devised and revealed by God Himself.

Hiçbir Müslüman bu temel gerçeği dile getirirken kelimeleri yumuşatmamalıdır. İslam'ın yaklaşımının doğasında utanılacak hiçbir şey yoktur. İslam, insan yapımı bir sistem değildir; bir liderin, bir devletin, bir sınıfın ya da bir ırkın otoritesini kurmayı amaçlamaz. Romalıların yaptığı gibi, aristokrasinin tarlalarını ekmek için serfleri köleleştirmeye çalışmaz. Batı kapitalizminin yaptığı gibi pazarları ve hammaddeleri sömürmeye de çalışmaz. Komünizmin hevesle dayattığı gibi, kısa görüşlü, dar kafalı ve cahil bir insanın tasarladığı beşerî bir sistemi dayatmak İslam'ın amacı değildir. İslam'ın sistemi, bilgisi ve hikmeti mutlak olan Allah tarafından tasarlanmıştır. Amacı, bütün insanlığın dünyevi herhangi bir otoriteye boyun eğmekten özgür olması için Allah'ın mutlak egemenliğini kurmaktır.

Passajın üçüncü hükmü, Müslüman toplumla barış içinde yaşamak isteyen ve sözleri ve davranışlarıyla Müslümanlarla dostane ve barışçıl bir ilişki kurma konusundaki samimi niyetlerini açıkça gösterenlerin durumunu ele almaktadır. Bunlarla ilgili olarak Peygamber ﷺ'e şu emir verilir: “Eğer barışa yönelirlerse, sen de ona yönel ve Allah'a tevekkül et. Şüphesiz O, hakkıyla işitendir, bilendir.” (Ayet 61) Buradaki “yönelmek” ifadesi çok yerindedir, çünkü barışı ve dostane ilişkileri tercih eden nazik bir tutumu çağrıştırır. Barışa yönelme emri, her şeyi işiten ve bilen, sözlerin ve görünüşlerin ardında gizlenenin tamamından şüphesiz haberdar olan Allah'a tevekkül etme emriyle birlikte verilmiştir. Allah'a tevekkül etmek, korunma ve güvenliğin sağlanması için yeterlidir.

The third ruling given in this passage deals with the case of those who wish to live in peace with the Muslim community and give clear indications by word and action that they are genuine in their desire to have a friendly and peaceful relationship with the Muslims. With respect to these, the Prophet is instructed: “If they incline to peace, then incline you to it as well, and place your trust in God. He alone hears all and knows all.” (Verse 61) The use of the term `incline’ here is very apt as it gives connotations of a gentle attitude that prefers peace and friendly relations. The instruction to be inclined to peace is coupled with that of placing our trust in God who hears and knows everything and is certainly aware of all that is harboured behind words and appearances. Placing our trust in God is sufficient for ensuring protection and security.

Burada daha önce alıntıladığımız İmam İbnu'l-Kayyim'in özetini hatırlamak önemlidir; bu özet, kâfirlerin çeşitli kategorilerini ve onların Peygamber Muhammed ﷺ'e karşı tutumlarını, Peygamber ﷺ'in de her birine karşı tutumunu, Medine'ye ilk yerleştiği andan, bu yeni hükmün indirildiği Bedir Savaşı'na kadar ortaya koymaktadır.

It is important to recall here Imām Ibn al-Qayyim’s summary which we quoted earlier, outlining the various categories of unbelievers and their attitudes to the Prophet Muĥammad and his attitude to each of them, from the time when he first settled in Madinah to the Battle of Badr when this new ruling was revealed.

Bu özete bakarak, bu özel hükmün, Peygambere karşı savaşmayan, bunun yerine Müslüman toplulukla barışçıl ilişkileri tercih eden gayrimüslimlere uygulandığını anlıyoruz. Tanrı, Elçisine burada bu grubu kendi haline bırakmasını ve onlara dostane ve barışçıl ilişkiler sunmasını emreder. Bu hüküm, birkaç yıl sonra 9. Sure'nin inmesine kadar yürürlükte kaldı. Bu sure, Peygamberle bir antlaşması olmayan veya süresi belirlenmemiş bir antlaşması bulunan tüm gruplara dört aylık bir süre tanır. Onların kararları, daha sonra Müslüman devletle ilişkilerinin nasıl olacağını belirleyecektir.

Bu ayette ortaya konan kuralın geçici niteliği üzerinde oldukça uzun süre durdum. Amacım, İslam cihadı üzerine yazan birçok kişinin eserlerinde yansıyan manevi ve entelektüel yenilgişilik duygusundan kaynaklanan bir karışıklığın belirli bir yönünü açıklığa kavuşturmaktır. Bu kişiler, uluslararası ilişkilerde hüküm süren modern değerlerin baskısını hissetmektedir. İslam'ın gerçek doğasını olduğu haliyle kavrayamadıkları için, ilahi inancın tüm insanlığa karşı tek ve kalıcı bir yaklaşım benimsemesini, herkese üç seçenek arasında tercih hakkı tanımasını fazla bulmaktadırlar: İslam'ı kabul etmek, cizye ödemek ya da İslam'la savaş halinde olmak.

I have dwelt rather extensively on the provisional nature of the rule outlined in this verse, which requires the Prophet and the Muslims to reciprocate any inclination to peace by the unbelievers. My aim is to clarify a certain aspect of confusion that arises from the spiritual and intellectual defeatism reflected in the work of many of those who write about Islamic jihād. Such people feel the pressure of modern values that prevail in international relations. Lacking a clear understanding of the true nature of Islam as they are, they find it too much for the divine faith to adopt a single and permanent approach towards all humanity, giving all people a choice between three alternatives: acceptance of Islam, payment of jizyah or being at war with Islam.

Onlar, cahiliyye güçlerinin tümünün İslam'a ve Müslümanlara karşı seferber edildiğini görürler; Müslüman olduğunu iddia edenler ise İslam'ın gerçek mahiyetini tam olarak kavramadan ve ciddi biçimde takdir etmeden, diğer inanç ve dinlerin birleşik güçlerine karşı durmaya fazlasıyla zayıftır. Ayrıca İslam davetinin öncülüğünü yapanların sayıca çok az olduğunu ve hesaba katılacak bir güce pek sahip olmadıklarını da hissederler.

They realize that all forces of jāhiliyyah are mobilized against Islam and its followers, while those who profess to be Muslims, without fully understanding or seriously appreciating the true nature of Islam, are too weak to stand up to the combined forces of other creeds and religions. They also feel that those at the forefront of Islamic advocacy are too small in number and have little power to reckon with.

Bu nedenle bu tür yazarlar, Kur'an ifadelerini ve hadisleri, çağdaş Müslümanların üzerindeki tüm baskılarla birlikte içinde bulunduğumuz dünyanın durumuna uygun görünebilmeleri için farklı bir yoruma zorlamaya çalışmaktadır. İslam'ın tek yaklaşımını ve sunduğu üç seçeneği fazla katı bulmaktadırlar.

Hence, such writers try to impose a different interpretation on Qur’ānic statements and aĥadīth so that they can be seen to be in line with the situation in our present world with all its pressures on contemporary Muslims. They find the single approach of Islam and the three choices it offers too hard to swallow.

Tanrı, Elçisi Peygamber Muhammed'e (ﷺ), kendisine barış teklif eden herhangi bir topluluktan savaş durumuna son veren bu durumu kabul etmesini ve onlar barışa yöneldiklerinde kendisinin de barışa yönelmesini emrettiğinde, ona Kendisine güvenmesini ve Kendisine tevekkül etmesini de buyurdu. Ayrıca, insanların gizli sakladıklarını tümüyle bildiğini de ona güvence verdi: "Eğer barışa yanaşırlarsa, sen de ona yönel ve Tanrı'ya tevekkül et. Şüphesiz O, hakkıyla işitendir, bilendir." ({Enfâl, 61})

When God instructed His Messenger, the Prophet Muĥammad (peace be upon him), to accept the state of non-belligerency from any community which offered him it and to incline to peace whenever they so inclined, He also directed him to rely on Him and place his trust in Him. He further reassured him that He knows precisely what all people hide as guarded secrets: “If they incline to peace, then incline you to it as well, and place your trust in God. He alone hears all and knows all.” (Verse 61)

Ayrıca Allah, onu aldatmaya kalkışmaları hâlinde kendilerinin onu aldatamayacağı konusunda ona güvence verdi. Barış teklifleri yalnızca ihanet niyetlerini gizlemek için bir perde ise, o her zaman kendisini koruyacağı kesin olan Allah'a güvenebilirdi. Bedir Savaşı'nda ona zaferi veren de O'ydu; O, onu kendi yardımı ve mü'minlerle güçlendirdi. Kalplerini başka hiçbir yolla birleştirilemeyecek olan inanç temelli kardeşliği kuran ve onların kalplerini birleştiren de O'ydu:

Furthermore, God assured him that they would not be able to deceive him, should they try to do so. If their peace offer was merely a cover- up for their real intentions of treachery, he could always rely on God who is sure to protect him. It was He who granted him victory in the Battle of Badr, when He strengthened him with His own help and with the believers. It was He who established their brotherhood based on faith and united their hearts which could not have been united by any other means:

"Eğer seni aldatmak isterlerse, şunu bil ki Allah sana yeter. Seni kendi yardımıyla güçlendiren ve mü'minleri etrafında toplayan O'dur. Kalplerini birleştiren de O'dur. Yeryüzündeki her şeyi harcasaydın, onların kalplerini bu şekilde birleştiremezdin; ama Allah onları birleştirdi." Note: the rules require "God" rather than "Allah", so the translation should read "Tanrı" as the Turkish word for God: "Eğer seni aldatmak isterlerse, Tanrı sana yeter. Seni kendi yardımıyla güçlendiren ve mü'minleri etrafında toplayan O'dur. Kalplerini birleştiren de O'dur. Yeryüzündeki her şeyi harcasaydın, onların kalplerini bu şekilde birleştiremezdin; ama Tanrı onları birleştirdi."

“Should they seek to deceive you, God is all-sufficient for you. He it is who has strengthened you with His help and rallied the believers round you, uniting their hearts. If you were to spend all that is on earth you could not have so united their hearts, but God has united them.

Sure afterwards... Here is the translation: Sûre, Peygambere ve Müslüman topluma yine, Allah'ın onların yanında olduğu konusunda güvence vermeye devam eder. Bu, zaferlerini garantilemeleri için fazlasıyla yeterlidir. Wait, I must correct that: the rules say to write "God", never "Allah". Corrected translation: Sûre, Peygamber ﷺ ve Müslüman topluma yine, Tanrı'nın onların yanında olduğu konusunda güvence vermeye devam eder. Bu, zaferlerini garantilemeleri için fazlasıyla yeterlidir.

The sūrah moves on to reassure the Prophet and the Muslim community yet again that God is on their side. This is more than enough for them to ensure their victory.

Peygamber ﷺ da müminleri Allah'ın yolunda savaşmaya teşvik etmekle emrolunmuştur.

The Prophet is also instructed to encourage the believers to fight for God’s cause.

Onlar, kendilerinden on kat fazla bir kuvvete denktirler. Müminler en zayıf anlarında bile, sayılarının iki katına karşı yeterlidirler.

They are equal to a force that outnumbers them by ten to one. Even at their weakest, the believers are more than a match for twice their number.

Ey Peygamber, sana Allah yeter, sana uyan müminler de. Ey Peygamber, müminleri savaşa teşvik et. İçinizden yirmi sabırlı kişi olursa, iki yüz kişiyi yenerler; içinizden yüz kişi olursa, inkâr edenlerden bin kişiyi yenerler, çünkü onlar anlayıştan yoksun bir topluluktur. Şimdi Allah yükünüzü hafifletti, çünkü zayıf olduğunuzu biliyor. Dolayısıyla içinizden yüz sabırlı kişi olursa, iki yüz kişiyi yenerler; içinizden bin kişi olursa, Allah'ın izniyle iki bin kişiyi yenerler. Allah sabredenlerle beraberdir. (Ayet 64-66) Burada, Allah'ın yenilmez, her şeyi kapsayan gücü ile ilahi mesajın savunucularını bastırmaya çalışan küçük güç arasındaki farkı düşünmek için bir an duralım. Bu fark o kadar büyüktür ki, aralarında anlamlı bir karşılaştırma yapmaya izin vermez.

Prophet, God is enough for you and those of the believers who follow you. Prophet, urge the believers to fight. If there are twenty steadfast men among you, they will overcome two hundred, and if there are a hundred of you, they will defeat a thousand of those who disbelieve, for those are devoid of understanding. Now God has lightened your burden, for He knows that you are weak. So, if there are a hundred steadfast men among you, they will overcome two hundred, and if there are a thousand of you they will, by God’s will, defeat two thousand. God is with those who are steadfast. (Verses 64-66) We pause here a little to contemplate the difference between God’s invincible, overwhelming power and the small force which tries to suppress the advocates of the divine message. The difference is too huge to allow any meaningful comparison.

Sûre, esir alınmasıyla ilgili ve esirlerin nasıl muamele göreceğine dair bazı hükümleri açıklamaya geçer. Bu, Peygamber ﷺ'in Bedir Savaşı'nda alınan esirlere yönelik tutumu bağlamında gelir. Esirlerin kendileri İslam'ı kabul etmeye davet edilir; bu da onlara uğradıkları kayıp için fazlasıyla adil bir tazminat sunan bir ihtimal sağlar.

The sūrah moves on to outline certain rulings that are relevant to taking prisoners of war and what to do with them. This comes in the context of the Prophet’s action with regard to the captives taken in the Battle of Badr. The captives themselves are invited to accept the faith, which provides them with a prospect giving them more than fair compensation for the loss they suffered:

Bir Peygamberin, yeryüzünde yoğun bir savaş vermeden esirleri olması yakışmaz. Siz dünyanın geçici kazançlarını isterken, God sizin için ahiret yurdunun iyiliğini istemektedir. God mutlak güç sahibidir, hikmet sahibidir. God'tan önceden gelmiş bir hüküm olmasaydı, aldığınız şey yüzünden size ağır bir azap dokunurdu. Öyleyse helal ve iyi olarak elde ettiğiniz şeylerden yararlanın ve God'a karşı gelmekten sakının; şüphesiz God çok bağışlayıcıdır, çok merhametlidir. Ey Peygamber, ellerinizin altındaki esirlere de de ki: "Eğer God, kalplerinizde bir iyilik bulursa, sizden alınan her şeyden daha hayırlısını size verir ve günahlarınızı bağışlar. God çok bağışlayıcı, merhametlidir." Eğer size ihanet etmek isterlerse, daha önce God'a karşı da ihanet etmişlerdi; ama O, onlara karşı sizi üstün kıldı. God her şeyi bilendir, hikmet sahibidir.

It does not behove a Prophet to have captives unless he has battled strenuously in the land. You may desire the fleeting gains of this world, but God desires for you the good of the life to come. God is almighty, wise. Had it not been for a decree from God that had already gone forth, you would have been severely punished for what you have taken. Enjoy, then, what you have gained, as lawful and good, and remain Godfearing; indeed God is much forgiving, most merciful. Prophet, say to the captives who are in your hands: ‘If God finds goodness in your hearts, He will give you something better than all that has been taken from you, and He will forgive you your sins. God is much forgiving, merciful.’ Should they seek to play false with you, they were previously false to God Himself but He gave [you] mastery over them. God is Allknowing, Wise. (Verses 67-71)

İbn İshâk, Bedir Savaşı olaylarını anlatırken şöyle rivayet eder: "Peygamber, kendisi için kurulmuş olan çardakta bulunuyordu. Yanında Sa'd ibn Muâz ve birkaç Ensar, olası bir kâfir baskınına karşı Peygamberi koruyordu. Müslüman savaşçılar esir almaya başladığında Peygamber, Sa'd'ın pek hoşnut görünmediğini fark etti. Ona sordu:"

Ibn Isĥāq relates within the context of his account of the events of the Battle of Badr: “The Prophet was in the shed erected for him, with Sa`d ibn Mu`ādh and a number of the Anşār close on hand guarding the Prophet against any possible surprise attack by the unbelievers. When the Muslim fighters started to take prisoners, the Prophet noticed that Sa`d did not look very pleased. He asked him:

Bir başka hadis, `Abdullāh ibn Mes`ūd'dan rivayet edilmiştir ve bu olayı açıklamaktadır. "Bedir günü Peygamber ﷺ, savaş esirleri hakkında ashabına ne yapması gerektiğini düşündüklerini sordu. Ebū Bekr dedi ki: `Allah'ın Elçisi, onlar senin kendi halkın ve kabilendir. Onları bağışla ve geçmiş tutumlarından tövbe etmeleri için onlara fırsat ver.` `Ömer dedi ki: `Allah'ın Elçisi, seni yalanlayıp şehrinden çıkardılar. Onları öldür.` `Abdullāh ibn Rawāĥah dedi ki:"

Yet another ĥadīth reported by `Abdullāh ibn Mas`ūd explains this incident. “On the day of Badr the Prophet asked his Companions what they thought he should do about prisoners of war. Abū Bakr said: `Messenger of God, they are your own people and your tribesmen. Spare them and offer them the chance to repent of their past attitude.’ `Umar said: `Messenger of God, they have accused you of lying and they have chased you out of your city. Put them to death.’ `Abdullāh ibn Rawāĥah said:

"Allah'ın Elçisi, şimdi odunu bol bir vadideyiz. Büyük bir ateş yakın ve onları içine atın." Peygamber sessiz kaldı, hiçbir karşılık vermedi, sonra evine girdi. Bazı insanlar onun Ebû Bekir'in görüşünü benimseyeceğini düşündü, bazıları Ömer'in görüşünün kabul göreceğini, bir kısmı ise Peygamber'in Abdullah ibn Revaha'nın görüşünü benimseyebileceğini düşündü. Sonra Peygamber dışarı çıkarak şöyle dedi: "Allah bazı insanların kalplerini sütten daha yumuşak kılar, bazılarının kalplerini ise tuğladan daha sert hale gelinceye kadar katılaştırır. Ey Ebû Bekir, senin tavrın, İbrahim'in (selam üzerine olsun) şu sözündeki gibidir: 'Kim bana uyarsa, o bendendir. Bana karşı gelene gelince, şüphesiz Sen çok bağışlayıcı, merhametlisin.' (14: 36) Sen ayrıca İsa'ya (selam üzerine olsun) da benzersin, o şöyle demişti: 'Onları cezalandırırsan, onlar senin kullarındır; onları bağışlarsan, şüphesiz Sen üstün ve hikmet sahibisin.' (5: 118) Ey Ömer, sen ise Musa'ya (selam üzerine olsun) benzersin, o şöyle demişti: 'Rabbimiz, onların mallarını yok et ve kalplerini katılaştır, öyle ki acı verici azabı görünceye kadar iman etmesinler.' (10: 88) Sen ayrıca Nuh'a (selam üzerine olsun) da benzersin"

`Messenger of God, you are now in a valley where there is a lot of wood. Light a big fire and throw them into it.’ The Prophet remained silent making no rejoinder, then he went into his home. Some people thought he would take Abū Bakr’s view, and others thought `Umar’s view would be upheld, while still others felt that the Prophet might adopt the view of `Abdullāh ibn Rawāĥah. The Prophet then came out and said: `God makes some people’s hearts so soft that they become softer than milk, and He makes other people’s hearts harden until they become harder than bricks. Abū Bakr, your attitude is similar to that of Abraham (peace be upon him) as he said, ‘he that follows me belongs to me. As for him who disobeys me, well, You are surely most Forgiving, Merciful.’ (14: 36) And you are also like Jesus (peace be upon him) as he said: ‘If You punish them, they are Your servants; and if You forgive them, You are indeed Almighty, Wise.’ (5: 118) As for you `Umar, you are like Moses (peace be upon him) as he said: ‘Our Lord, wipe out their wealth and firm up their hearts so they would not believe until they see painful torment.’ (10: 88) And you are also like Noah (peace be upon him)

Sûre şimdi esirlere hitap ediyor; onlara umut veriyor ve eski hayatlarından çok daha iyi bir gelecek vaat ediyor. Kaybettikleri mallardan daha üstün olanı, buna ek olarak bağışlanma ve merhamet de vaat ediliyor: "Ey Peygamber ﷺ, ellerinde bulunan esirlere de de ki: 'Eğer Allah kalplerinizde bir hayır görürse, sizden alınan her şeyden daha iyisini size verir ve günahlarınızı bağışlar."

Now the sūrah addresses those captives, giving them hope and promising a future which is far better than the life they used to lead. They are also promised what is superior to the property they lost, in addition to forgiveness and mercy: “Prophet, say to the captives who are in your hands: ‘If God finds goodness in your hearts, He will give you something better than all that has been taken from you, and He will forgive you your sins.

“…Gerçekten Allah çok bağışlayandır, merhametlidir.”” (Ayet 70) Ancak bütün bunlar, onların kalplerini iman nurunun aydınlığına açmalarına bağlıdır. O zaman Allah onlarda bir iyilik bulacaktır. Bu iyilik, Allah'a iman etmenin kendisidir. Bu, saf haliyle iyiliktir. Gerçekten de bütün iyilikler ondan kaynaklanır. Note: the original says "God", so per your rules I should have written "Tanrı" rather than "Allah" in the translation. Corrected version: “…Gerçekten Tanrı çok bağışlayandır, merhametlidir.”” (Ayet 70) Ancak bütün bunlar, onların kalplerini iman nurunun aydınlığına açmalarına bağlıdır. O zaman Tanrı onlarda bir iyilik bulacaktır. Bu iyilik, Tanrı'ya iman etmenin kendisidir. Bu, saf haliyle iyiliktir. Gerçekten de bütün iyilikler ondan kaynaklanır.

God is much-Forgiving, Merciful.’” (Verse 70) But all this depends on them opening their hearts to the light of faith. God will then find goodness in them. That goodness is the very fact of believing in God. It is goodness at its purest. Indeed all goodness stems from it.

İslami açıdan bakıldığında, savaş esirlerinin müminlerin elinde tutulması, kalplerinde belki de derinlerde var olan iyiliğin özünü açığa çıkarmaya yönelik bir araçtır. Böylece onların fıtratı, ilahi dini kabul etme ve hidayete uyma çağrısını almaya elverişli hale gelir. Bu savaş esirlerinden intikam alınmaz. Bizanslıların ve diğer fatihlerin uygulaması böyleydi. Oysa İslam tamamen farklı bir yaklaşım izler.

From the Islamic point of view, keeping prisoners of war in the hands of believers is only a means of opening up the essence of goodness that may be deep in their hearts. Thus their nature becomes recipient to the call to accept the divine faith and follow guidance. No vengeance is to be exacted on those prisoners of war. Such was the practice of the Byzantines and other conquerors. But Islam follows a totally different approach.

Zuhrî rivayet eder ki Kureyş, esirlerinin fidyelerini ödemek için kişiler gönderdi.

Sûrenin son bölümü, Müslüman topluluğun iç ve dış ilişkilerini ortaya koymaktadır. Bu ilişkilere dair hükümler de açıklanmaktadır. Bu, bize Müslüman topluluğun doğasına ve üzerine kurulduğu temele dair açık bir fikir vermektedir. Bu topluluğu bir araya getiren temel bağlar kan, toprak, ırk, tarih, dil veya ekonomi bağları değildir. Aile, ülke, millet ya da mali çıkarlar üzerine kurulu bağların hiçbir önemi yoktur. Ağırlık ve önem verilen tek bağlar, iman, örgütlü hareket ve onun önderliğine dayanan bağlardır. Dolayısıyla iman edenler, İslâm topraklarına hicret edip önceki bütün toprak, ev ve milletle olan bağlarını koparanlar, canlarını ve mallarını feda edip Allah yolunda çaba gösterenler; onlara barınak ve destek verenler ile aynı önderlik altında ve aynı hareket içinde, imanda onlara katılanların hepsi birbirinin dostu ve koruyucusudur. Öte yandan, iman etmiş olup henüz hicret etmeyenler, bu karşılıklı korumayı sağlayan statüyü talep edemezler. Çünkü bunlar henüz tam bağlılıklarını İslâmî önderliğe sunmamış ve iman bağı dışında kâfirlerle olan bütün bağlarını koparmamışlardır. Müslüman topluluğun kendi içinde ise miras ve diğer konularda kan bağı olanlar öncelik taşır. Kâfirler ise, kendi aralarında yine birbirlerinin dostu ve yardımcısıdır.

The sūrah’s final passage outlines the internal and external relations of the Muslim community. Rulings concerning these relations are also outlined. This gives us a clear idea of the nature of the Muslim community itself and the basis on which it is founded. The essential ties which bring that community together are not those of blood, land, race, history, language or economy. Ties of family, country, nation or financial interests are of no importance. The only ties which are given weight and importance are those of faith, organized movement and its leadership. Hence, those who believe, migrate to the land of Islam, abandon all their earlier links with their own land, homes and nation, sacrifice their lives and possessions and strive for God’s cause, as well as those who give them shelter and support and join them in their faith under the same leadership and in the same movement — all those are friends and protectors of one another. On the other hand, those who believe but have not yet migrated may not aspire to such status that provides for mutual protection. This is because they have not yet pledged their full loyalty to the Islamic leadership and have not yet abandoned all ties with the unbelievers, except the bond of faith. Within the Muslim community itself, blood relations have priority in inheritance and other matters. The unbelievers, on the other hand, are also patrons and allies of one another.

Bu ayetler, dostluk ve koruma ilişkilerini belirleyen ana çizgileri çok açık bir şekilde ortaya koymaktadır: "İman edip hicret eden ve Allah yolunda mallarıyla ve canlarıyla cihad eden kimseler ile onları barındırıp destekleyenler, işte birbirlerinin velileridir (dostlarıdır, koruyucularıdır). İman edip hicret etmeyenlere gelince, onlar hicret edinceye kadar onları koruma sorumluluğunuz yoktur." Note: the rules say "God" must be written as the Turkish word for God, so the translation should read "Tanrı" rather than "Allah". Corrected version: Bu ayetler, dostluk ve koruma ilişkilerini belirleyen ana çizgileri çok açık bir şekilde ortaya koymaktadır: "İman edip hicret eden ve Tanrı yolunda mallarıyla ve canlarıyla cihad eden kimseler ile onları barındırıp destekleyenler, işte birbirlerinin velileridir (dostlarıdır, koruyucularıdır). İman edip hicret etmeyenlere gelince, onlar hicret edinceye kadar onları koruma sorumluluğunuz yoktur."

İslam'ın ilk günlerinde, Bedir Savaşı'na kadar, Müslümanları birbirine bağlayan toplumsal bağ miras ve zorunlu karşılıklı destek; kazaen öldürme durumunda diyetin ödenmesine ortak katılım ile ilgiliydi. Bu bağlar, kan ve aile bağlarının yerini alıyordu. Devlet kurulduktan ve Tanrı ona en olağanüstü zaferi, Bedir'de kazandırdıktan sonra güç kazanınca, bağlılık ve destek verme yükümlülüğü sürdü. Miras ve diyetin ödenmesindeki yardıma gelince, bunlar artık Tanrı'nın emriyle, Müslüman topluluğun kendi içindeki kan bağı olan akrabalarla sınırlandırıldı.

In the early days of Islam, until the major Battle of Badr, the social bond that tied Muslims together involved inheritance and obligatory mutual support, sharing in the payment of any blood money for accidental killing. These ties replaced those of blood and family. When the state was established and acquired additional strength after God enabled it to score its most remarkable victory at Badr, the obligation of giving loyalty and support was maintained. As for inheritance and help in the payment of blood money, these were now confined, by God’s order, to blood relatives within the Muslim community itself.

Burada, böyle karşılıklı bir bağlılığın şartı olarak anılan hicret, hem özel hem genel anlamıyla, gücü yeten kimselerin küfür diyarından İslam diyarına fiilen göç etmesini ifade eder. Hicret edebilecek durumda olup da mal ya da aile bağları gibi nedenlerle müşriklerle olan ilişkilerini koparmak istemeyenler, Müslüman topluluğun korumasını talep etme hakkına sahip değildi. Bu hüküm, hicret etmelerine engel olunmayan bazı Bedeviler ve Mekke'deki bazı kimseler hakkında geçerliydi. Müslüman topluluk, bu mü'minlere, özellikle de dinleri yüzünden taciz veya zulme uğradıklarında yardım istediklerinde, onlara destek olmakla yükümlüydü. Tek istisna, yardımın Müslüman topluluğun antlaşması bulunan bir kavme karşı istenmesiydi; çünkü bu tür antlaşmaların Müslümanlarca gözetilmesi daha güçlü bir gerekliliğe sahipti.

The migration mentioned here as a condition of such mutual commitment, in its special and general aspects, refers to the physical departure, by those who can, from the land of the unbelievers to the land of Islam. Those who were able to migrate but chose not to do so, because they did not want to abandon their ties, whether financial or family, with the unbelievers had no claim for protection by the Muslim community. This provision applied to some Bedouins and some individuals in Makkah who were not prevented from migrating. The Muslim community had an obligation to come to the support of those believers, particularly when they appealed for help on account of being harassed or persecuted on grounds of faith. The only exception was if they wanted such help against a people with whom the Muslim community had a treaty, as such treaties had a stronger claim to be honoured by the Muslims.

İslam'ın teorik temeli, tarihin her döneminde, bir insanın "Allah'tan başka ilah yoktur" diyerek şahitlik ettiği ikrardır. Bu, Allah'ın rızık veren, hükmeden ve gerçek egemen olduğu anlamına gelir. Bu ikrar, kişinin kalbinde derin biçimde kök salmış sağlam bir inanç olarak ortaya çıkmalı; hem bütün ibadetleri yalnızca Allah'a yöneltmekte hem de O'nun hükümlerini hayata geçirmekte görünür olmalıdır. Bu ikrarın anlamını bu kadar tam bir kabulle benimsemeden gerçekten yapılmış sayılamaz. Kişi, bu anlamın önemini tamamen kabul ettiğinde ancak gerçek bir Müslüman sayılır.

The theoretical foundation of Islam, in every period of history, has been the declaration by which a human being bears witness that `there is no deity other than God.’ This means that God is the sustainer, the ruler and the real sovereign. This must take the form of a firm belief that is deeply rooted in one’s heart and manifested in both addressing all worship to God alone and putting His laws into practice. This declaration cannot be deemed to have been truly made with such complete acceptance of its meaning. It is only when a person accepts its significance fully that he is deemed to be a true Muslim.

Teorik açıdan bakıldığında, bu kuralın yerleşmesi, insanların hayatlarının her alanında Allah'a başvurmaları gerektiği anlamına gelir. Hiçbir konuda, o konuyla ilgili olabilecek Allah'ın emirlerine başvurmadan karar veremezler ve bunları uygulamazlar. Allah'ın hidayetini bilmenin tek kaynağı vardır; o da Elçisidir. Bu yüzden, bir kişinin Müslüman olmasını sağlayan bildirinin ikinci bölümünde, "Muhammed'in Allah'ın Elçisi olduğuna şahitlik ederiz" deriz. İslam inancının bu teorik temeli, insan hayatının tamamı için eksiksiz bir yaşam düzeni sunar. Müslüman, bireysel ya da toplumsal hayatının her alanına, İslam topluluğunun içinde ya da dışında olsun, Müslüman topluluğunun iç ve dış ilişkilerini de düzenleyen bu yaşam düzeninin bakış açısıyla yaklaşır.

From the theoretical point of view, the establishment of this rule means that people must refer to God in conducting any aspect of their lives. They cannot decide on any affair without first referring to God’s injunctions that may be relevant to it and implement them. There is only one source to know God’s guidance; that is, His Messenger. Thus, in the second part of the declaration by which a person becomes a Muslim we declare that we `bear witness that Muĥammad is God’s Messenger.’ This theoretical basis of the Islamic doctrine provides a complete code of living for the entirety of human life. A Muslim approaches every aspect of his individual or social life, whether within or outside the Islamic community, from the perspective of this code of living which also regulates the internal and external relations of the Muslim community.

Daha önce açıklandığı gibi, İslam, mevcut cahiliye toplumunun yapısı içinde kalarak yalnızca ibadet ritüelleri olarak uygulanan, insanların bir inanç olarak kabul ettiği bir teoriden ibaret kalamaz. Gerçek mü'minler, sayıca ne kadar çok olursa olsun, bunu yapıyorsa, onların cahiliye toplumu içindeki varlıkları İslam'ın gerçek ve pratik bir varlığa kavuşmasına yol açamaz. Cahiliye toplumunun yapısının parçası olan bu "teorik" Müslümanlar, kaçınılmaz olarak onun gereksinimlerine cevap vermek zorunda kalacaklardır. İster istesinler ister istemesinler, bilinçli ya da bilinçsiz olarak, onun temel ihtiyaçlarını karşılamaya ve varlığını savunmaya çalışacaklar; bu varlığı tehdit eden her türlü güç ya da etkene karşı koymaya çalışacaklardır. Her canlı varlık, bu görevleri organlarına danışmadan, bütün organlarını kullanarak yerine getirir. Pratikte, teorik olarak Müslüman olan bu kişiler, teorik olarak yıkmaya çalışmaları gereken cahiliye toplumunu, pratikte desteklemeye ve güçlendirmeye devam edeceklerdir. Onun yapısı içinde yaşayan hücreler olarak kalacak, yeteneklerinin, tecrübelerinin ve kabiliyetlerinin tamamıyla onun sürekli varlığını destekleyeceklerdir. Oysa onların çabaları, bütün güçlerini, yeteneklerini ve tecrübelerini İslami bir toplumun kurulması yolunda kullanmaya yöneltilmelidir.

İman edenler, hicret edip Allah yolunda mallarıyla ve canlarıyla cihad edenler ile onlara barınak verip yardım edenler, işte bunlar birbirlerinin dostları ve koruyucularıdır. İman etmiş ama hicret etmemiş olanlara gelince, hicret edinceye kadar onları koruma yükümlülüğünüz yoktur. Ancak din konusunda sizden yardım isterlerse, aranızda antlaşma bulunan bir topluluğa karşı olmamak kaydıyla, yardım etmek sizin görevinizdir. Allah yaptıklarınızı görendir. İnkâr edenler birbirlerinin dostlarıdır. Siz de bunu yapmazsanız, yeryüzünde fitne ve büyük bozgunculuk olur.

Those who believe and have migrated and striven hard, with their possessions and their lives, for God’s cause, as well as those who give them shelter and support — these are friends and protectors of one another. As for those who believe but have not migrated [to join you], you owe no duty of protection to them until they have migrated. Yet, should they appeal to you for support, on grounds of faith, it is your duty to support them, except against a people with whom you have a treaty. God sees all that you do. The unbelievers are allies of one another. Unless you do likewise, there will be oppression on earth and much corruption. (Verses 72-73)

Mekke'de "Allah'tan başka ilah yoktur ve Muhammed Allah'ın Elçisidir" diyerek inancını ilan eden herkes, aynı zamanda ailesine, kabilesine, boyuna veya Kureyş'in temsil ettiği cahiliye toplumunun liderliğine olan tüm bağlılığını reddediyordu. Bununla birlikte, onlar Allah'ın Elçisi Muhammed ﷺ'e ve onun liderliğinde ortaya çıkan yeni toplumun çekirdeğine tam bir bağlılık sözü veriyorlardı.

Everyone in Makkah who declared his or her belief that `there is no deity other than God and that Muĥammad is God’s Messenger’ also disclaimed all loyalty to their family, clan, tribe or to the leadership of the jāhiliyyah society represented by the Quraysh. At the same time, they pledged every loyalty to Muĥammad, God’s Messenger, and to the nucleus of the new society emerging under his leadership.

Öte yandan cahiliye toplumu, yeni grubun savaş meydanında çatışmadan önce bile, kendisinden kopan bu grubun temsil ettiği tehlikeye karşı kendini savunmaya çalıştı. Kuşkusuz yeni grubu daha ilk günlerinde ezmeye çalıştı.

On the other hand, the jāhiliyyah society tried to defend itself against the danger represented by the new group which broke away from it even before they clashed in the battlefield. It certainly tried to crush the new group in its early days.

Aynı zamanda Peygamber ﷺ, yeni grubun üyeleri arasında kardeşlik bağı kurdu. Başka bir deyişle, cahiliyye toplumundan kopmuş bu bireyleri, karşılıklı bağlılığın yeni bir biçimde kurulduğu yeni bir topluluğa dönüştürdü. Bu yeni toplulukta iman bağı, diğer toplumlarda kan ve aile bağının yerini aldı. Topluluğun her bir üyesi yeni önderliğe ve yeni varlığa tam bağlılık sözü verdi; böylece geçmişteki tüm bağları ve bağlılıkları geride bıraktı.

Bir kez daha, sûre imanın gerçek doğasını şöyle ortaya koymaktadır: "İman edip hicret eden ve Allah yolunda cihad edenler ile onları barındırıp yardım edenler, işte gerçek mü'minler onlardır. Onlar için bağışlanma ve cömertçe verilmiş rızık vardır." (74. ayet) Bu, gerçek imanı yansıtan gerçek tablodur. Bu ayet, İslam'ın gerçek varlığını nasıl kazandığını tam olarak bize anlatmaktadır. İslam, teorik temelinin ilan edilmesiyle, kavramsal bir inanç olarak benimsenmesiyle ya da ibadet ritüellerinin sunulmasıyla bile gerçeklik kazanmaz. İslam dini, onu uygulamaya koyacak ve hayata geçirecek etkin bir örgütlenmeye ihtiyaç duyan bir yaşam düzenidir. Yalnızca inançlar biçiminde kaldığında, varlığı soyut kalır. Onu uygulamaya adanmış böyle etkin bir örgütlenme olmadan gerçek ve pratik bir varlık kazanmaz.

Once more, the sūrah states the true nature of faith: “Those who believe and have migrated and striven hard for God’s cause, as well as those who give them shelter and support are indeed the true believers. Forgiveness of sins, and most generous provisions await them.” (Verse 74) This is the true picture reflecting true faith. This verse tells us exactly how Islam gains its real existence. Islam does not become a reality with a declaration of its theoretical basis, or its adoption as a conceptual belief, or even with offering its worship rituals. The religion of Islam is a code of living which needs an active organization to implement it and put it into practice. When it remains in the form of beliefs only, its existence remains abstract. It does not become a true and practical existence without such an active organization dedicated to its implementation.

Böyle aktif bir örgüte mensup olanlar, bağışlanma ve cömert rızık vaat edilen gerçek müminlerdir. Bu rızıklardan söz edilirken, onların çabaları, mallarını feda etmeleri, kardeşlerine destek olmaları ve onlara barınak sağlamaları ile bu sorumlulukları yerine getirirken katlandıkları tüm masraflar kastedilmektedir. Ancak bu cömert rızıklara ek olarak, kendilerine günahlarının bağışlanması da verilir ki bu, Allah'ın lütfunun en değerli türü sayılır.

Those who belong to such an active organization are the true believers who are promised forgiveness and generous provisions. The provisions are mentioned here in relation to their striving, sacrificing their wealth, supporting their brethren and giving them shelter, with all the costs they bear in meeting these responsibilities. But in addition to such generous provisions, they are given forgiveness of sins, which counts as the best type of God’s bounty.

Muhâcirîn ve Ensâr'dan oluşan ilk Müslüman topluluğun yanında, daha sonra iman edip hicret eden ve Allah yolunda cihad eden herkes de bu gruba dahildir. Ancak ilk topluluğun, diğer Kur'an âyetlerinde belirtildiği gibi, kendine özgü bir üstünlük derecesi vardır. Bu ilave, sonradan gelenlerin de Müslüman topluluğun bir parçası olduğunu ve ona bağlılık gösterdiğini açıkça ortaya koymak için burada zikredilmiştir. "Sonradan iman edip hicret eden ve sizinle birlikte cihad eden kimseler de sizdendir." (75. âyet)

Kendine özgü yaklaşımı üzerine Müslüman toplumu inşa ederken, iman bağıyla birbirine bağlanmış etkin bir örgütlenme kurarken, İslam insanın insani niteliklerini ön plana çıkarmayı ve geliştirmeyi, bunları hayatın her alanında öne çıkarmayı amaçlar. Kuralları, düzenlemeleri ve hükümleriyle İslam'ın yaklaşımındaki açık tutarlılığı fark etmemek mümkün değildir.

As it builds the Muslim community on the basis of its unique approach, establishing its active organization which is bound together by the bond of faith, Islam aims to highlight and enhance the human qualities of man, giving them prominence in all aspects of life. We cannot fail to notice the clear consistency of the Islamic approach, with all its rules, regulations and laws.

İnsanın, diğer canlılarla ortak olan bazı yönleri vardır ve bazıları cansız varlıklarla bile paylaştığı özelliklerdir. Bunlar, "bilimsel cahillik" olarak nitelendirilebilecek görüşü savunanları, zaman zaman insanın yalnızca bir hayvan olduğunu, zaman zaman da cansız nesneler gibi maddi dünyaya ait olduğunu iddia etmeye yöneltmiştir. Ancak insanın hayvanlar ve madde ile ortak yönlerinin yanında, onları her ikisinden ayıran ve onu tamamen eşsiz kılan kendine özgü nitelikleri ve özellikleri de vardır. Sonunda, inkâr edilemez gerçeklerin baskısı altında, "bilimsel cahillik" tarafında yer alanlar bile insanın eşsizliğini kabul etmişlerdir.

There are certain aspects which man has in common with other animate objects, and some which he shares even with inanimate objects. These have caused those who advocate what may be termed as ‘scientific ignorance’ to claim on occasions that man is just another animal and on others that he belongs to the world of matter, like inanimate objects. Yet besides these features which man has in common with animals and matter, he has his own qualities and characteristics that distinguish him from both and make him absolutely unique. Ultimately, and under the pressure of undeniable facts, those who belong to `scientific ignorance’ have acknowledged man’s uniqueness.

Yüce Allah'ın belirlediği özgün yaklaşımıyla İslam, insanın eşsiz konumuna katkı sağlayan nitelikleri öne çıkarır, geliştirir ve güçlendirir. Nitekim İslam toplumunda birliğin temeli ve örgütlenmesinin dayanağı olarak iman bağını kılması da bundandır.

With its special approach defined by God Almighty, Islam highlights, enhances and strengthens the qualities that contribute to man’s unique status. This is indeed the reason for making the bond of faith the basis of unity in the Muslim community and the mainstay of its organization.

İman, insanın en yüksek nitelik ve özelliklerine hitap eder. İslam, Müslüman toplumu soy bağı, dil, toprak, ırk, renk, çıkarlar ya da ortak bir kader üzerine kurmaz. Bunlar insanların hayvanlarla ortak olarak taşıdığı bağlardır.

Bu İslami yaklaşım, İslam toplumunda temel toplumsal bağ olarak imanı kılmakla dikkat çekici sonuçlar vermiştir. İnsanla hayvanın ortak özelliklerini vurgulamak yerine, İslami yaklaşım insanın beşeri niteliklerini geliştirip öne çıkarmakta ve bunların belirleyici unsurlar hâline gelmesini sağlamaktadır. Bu tutumun somut ve dikkat çekici sonucu, İslam toplumunun, çeşitli ırk, millet, dil ve renklerden insanların üye olduğu açık ve kapsayıcı bir topluluk hâline gelmesi olmuştur. Hiçbir engel, onların tutarlı ve açık bir toplum oluşturmasına mani olmamıştır.

This Islamic approach making faith the basic social tie in Islamic society has produced remarkable results. Instead of stressing those traits which are common to both man and animal, the Islamic approach promotes and nurtures man’s human qualities so that they become the dominant factors. The concrete remarkable result of this attitude was that the Islamic society became an open and all-inclusive community in which people of various races, nations, languages and colours were members. No obstacle prevented them from forming a coherent and open society.

Mankind'in her ırkından gelen üstün yetenek ve çeşitli kabiliyetlerin nehirleri, bu engin okyanusa birlikte akıp mükemmel bir uyum içinde çalıştı. Böylesine uyumlu bir karışım, çok kısa bir sürede yüksek bir medeniyet seviyesini doğurdu. O dönemlerde seyahat zor, iletişim araçları ise yavaş olmasına rağmen, bu medeniyet tüm o halkların yeteneklerini, fikirlerini ve hikmetini bir araya getirerek büyük bir medeniyet ortaya çıkardı.

The rivers of higher talents and various abilities of all races of mankind flowed together into this vast ocean and worked in perfect harmony. Such a coherent mix gave rise to a high level of civilization in a very short period of time. It harnessed the capabilities, ideas and wisdom of all those peoples to produce a great civilization, in spite of the fact that in those times, travel was difficult and the means of communication were slow.

Bu eşsiz İslâm toplumunda Araplar, Farslar, Suriyeliler, Mısırlılar, Faslılar, Türkler, Çinliler, Hintliler, Romalılar, Yunanlılar, Endonezyalılar, Afrikalılar ve diğer milletlerden ve ırklardan insanlar bir araya gelmişti. Onların çeşitli özellikleri birleşmiş, karşılıklı iş birliği, uyum ve birlik içinde İslâm ümmetinin ve İslâm kültürünün inşasına katılmışlardı. Bu harika medeniyet bir `Arap' medeniyeti değil, İslâmî bir medeniyetti. Hiçbir zaman milliyetçi bir kılıf edinmedi, bunun yerine her zaman imana dayandı.

In this unique Islamic society Arabs, Persians, Syrians, Egyptians, Moroccans, Turks, Chinese, Indians, Romans, Greeks, Indonesians, Africans and people of other nations and races were gathered together. Their various characteristics were united, and with mutual cooperation, harmony and unity they took part in the construction of the Islamic community and the Islamic culture. This marvellous civilization was not an `Arab’ civilization but an Islamic one. At no time did it acquire a nationalistic guise, but was instead always based on faith.