Ṣād. Kur'ân'a andolsun ki, öğüt dolu olan. Ama inkâr edenler kibir ve düşmanlık içindedirler. Onlardan önce nice nesilleri helâk ettik; onlar (azap gördüklerinde) feryat etmişlerdi, ama kurtuluş için artık zaman kalmamıştı.

Şād. By the Qur’ān, full of admonition. The unbelievers are steeped in arrogance and hostility. How many a generation have We destroyed before their time? They all cried out [for mercy], but it was too late to escape. (Verses 1-3)

Allah Teâlâ, Arap alfabesinin bir harfi olan Sâd harfiyle, ve İçinde öğüt bulunan Kur'ân'la yemin etmektedir.12 Bu harf, insanlar tarafından konuşulduğunda bir ses olarak Allah tarafından yaratılmıştır. Aynı zamanda Kur'ân üslubunun ve hitabının bir parçasını oluşturan alfabe harflerinden biridir. Tüm alfabe insanlara her zaman açık olmuştur, ancak Kur'ân'ı üretmek onların gücünün ötesindedir, çünkü o, Allah'ın yarattığı ve meydana getirdiği bir kitaptır. İnsanlar, Allah'ın yarattığı şeylerin benzerini, ister Kur'ân'a dair olsun ister başka bir şeye dair olsun, üretmekten acizdirler. Sâd harfiyle sembolize edilen ses, insanlar tarafından çaba sarf etmeden seslendirilir, ama bu da Allah'ın dilemesiyle olur. Çünkü gırtlak yapısını ve onun çıkardığı tüm sesleri yaratan O'dur. İnsanlar kendi yaratılışlarının bu küçük ama mucizevi yönünü bir düşünseler, Allah'ın kendi aralarından birini vahyine muhatap kılmasında olağandışı hiçbir şey olmadığını anlarlardı. Yüceden bir mesaj indirmek, insanların kendi içlerinde barındırdığı mucizeleri onlara vermekten daha şaşırtıcı değildir.

God states an oath by an Arabic letter of the alphabet, Şād,12 as well as by the Qur’ān, which He describes here as lull of admonition.’ This letter is made by God, who created it as a sound when it is spoken by people. It is also one letter of the alphabet that makes up the Qur’ānic style and address. The complete alphabet has always been available to people, but the Qur’ān has never been within their ability to produce, because it is God’s book, which He made. Humans are incapable of producing anything like that which God makes, be that with regard to the Qur’ān or to anything else. The sound symbolized by the letter Sād is vocalized by people without effort, but it is also by God’s will. For it is He who made the larynx tract and all the sounds it voices. If people only contemplated this one small but miraculous aspect of their own creation they would realize there is nothing unusual in God choosing one of their own number to receive His revelations. To reveal a message from on high is no more amazing than giving them such miracles as are contained within themselves.

"Sâd. Öğüt dolu Kur'ân'a andolsun." Kur'ân; öğüt yanında hüküm, kıssa ve ahlâkın nasıl inceltileceğine dair öğretiler gibi başka şeyler de içerir. Öğüt vermek ve insanlara Allah'a yönelmelerinin ve O'nun lütuflarını aramalarının gerekliliğini hatırlatmak, Kur'ân'ın başlıca amaçlarındandır. Nitekim kıssalar ve hükümler de öğüdün ve Allah'ı anmanın bir parçasıdır. Şunu da belirtmek gerekir: Arapça metinde kullanılan kelime "zikr"dir ve çeviride "öğüt dolu" olarak karşılanmıştır. Ancak bu kelime "meşhur olmak, şöhret bulmak" anlamına da gelir. Bu durumda ayet, "Sâd. Geniş çapta tanınan, ilâhî bir Kitap olan Kur'ân'a andolsun." şeklinde de çevrilebilir. Bu da Kur'ân'ı tanımlayan doğru bir niteliktir.

yaşar.

lives.

Ancak bu en doğal ve mantıklı durum, her zaman hayret konusu olmuş ve Allah'ın elçilerine yöneltilen suçlamaların temeli olmuştur. İnkârcılar, böyle bir tercihin ardındaki amacı takdir etmediler ve ilahi mesajın doğasını anlamadılar. Onlara göre bu mesaj, Allah'a giden yolda pratik bir rehberlik sağlamamalı; aksine gizemli, sırlarla dolu, bir bilmece olmalıydı. Müphemliğin içinde kaybolmasını, pratik hayattan uzak tutulmasını istiyorlardı. Böylece onu, sağlıksız inançlarının temelini oluşturan bir efsane ya da batıl inanç olarak görebileceklerdi.

Yet this most natural and logical situation was always the cause of amazement and the basis for levelling accusations at God’s messengers. The unbelievers simply did not appreciate the purpose behind such a choice, nor did they understand the nature of the divine message. To them, it should not provide practical leadership on the way to God; rather, it should be mysterious, full of secret, an enigma. They wanted it to be engulfed in obscurity, removed from practical life. Then they could treat it as just another legend or superstition that formed the basis of their unsound beliefs.

Ancak Tanrı, insanlık için farklı bir şey istemişti; özellikle de son mesajı olan İslam söz konusu olduğunda. Bunun insan toplumunun ölçüsü olmasını istemişti: pratik, gizemden arınmış ve uygulaması kolay; temiz, saf ve yüce bir yaşam biçimi sunmasını.

God, however, wanted something different for humanity, especially in the case of His last message, Islam. He wanted it to be the norm for human society: for it to provide a clean, pure and sublime way of life that is practical, free of mystery as also one that is easy to implement.

"Kâfirler şöyle diyorlar: Bu, yalan söyleyen bir sihirbaz." Bunu söylerken, Tanrı'nın vahiylerini onlardan birine indirmiş olabileceği ihtimalini hesaba katmıyorlardı. Böyle söylemekle, sıradan insanları Peygamber'den uzaklaştırmayı, karışıklık yaratmayı ve dürüstlüğü, doğruluğu ve güvenilirliğiyle tanınan bir adamın ortaya koyduğu açık hakikati bulandırmayı amaçlıyorlardı.

“The unbelievers say: This is a sorcerer telling lies.” They said this, discounting the possibility that God might have sent His revelations to one of them. In saying so, they hoped to turn ordinary people away from the Prophet, to cause confusion and mar the clear truth that was being stated by the man who was known for his honesty, integrity and truthfulness.

Kureyş ileri gelenleri, Muhammed'i çok iyi tanıdıkları hâlde, iddia ettikleri gibi bir sihirbaz ya da yalancı olduğuna bir an bile inanmadılar.

The plain fact is that the Quraysh elders did not for an instant believe that Muĥammad, whom they knew very well, was a sorcerer or a liar, as they alleged.