Bu surenin ilk bölümü, insanlara hepsinin tek bir Rabbi ve tek bir Yaratıcısı olduğunu, aynı kökten geldiklerini ve tek bir aileye mensup olduklarını hatırlatan bir ayetle başlar. Bu ayet, insanlığın birimini birey olarak tanımlar ve toplumun birimi olarak aileyi kılar. Bu temel üzerine, karşılıklı özen ve destek yükümlülüklerinin yanı sıra aile içinde ve bütün bir insanlık içinde merhametin inşa edilmesi gerektiğini vurgular. Bu surede yer alan bütün hukuki düzenlemeler ve kurallar, Allah'tan korkma ve akrabalık bağlarını gözetme şeklindeki iki temel yükümlülüğü dikkate alır.

This first passage of this sūrah begins with a verse which reminds people that they all have one Lord and a single Creator, that they descend from the same origin and belong to one family. It defines the unit of humanity as the individual and makes the family the unit of society. It emphasises the importance of fearing God and fostering ties of kinship in order to build on this basis all the obligations of mutual care and support, as well as compassion within the family and within humanity as a single whole. All the legislation and regulations included in this sūrah take into account the twin obligations of fearing God and of fostering ties of kinship.

Bu surenin başındaki bu bölümde, yetimlerle ilgili görev ve hükümler açıklanmakta; böylece aile içinde ve toplumda normalde zayıf olanlara koruma sağlanmaktadır. Bu hükümler, yetimlerin ve mallarının nasıl gözetilmesi gerektiğini belirlemektedir. Ayrıca mirasın aile içinde nasıl gerçekleşeceğini ve çeşitli durumlara göre farklı akrabaların paylarını düzenlemektedir. Tüm bunlar, bu giriş ayetinde belirtilen temel ilkeyle ilgilidir; bu ilkenin hatırlatmaları diğer ayetlerin başında, ortasında veya sonunda yer almaktadır. Vurgu, bu düzenlemeler ile hükümler ve bunları koyan arasındaki ilişkiye yapılmaktadır: Hükmü koyma hakkına yalnız sahip olan Yüce Rab'be.

In this opening passage of the sūrah, the duties and legal provisions concerning orphans are outlined, thus providing protection for those who are normally weak within both the family and society. These provisions define the way in which orphans and their property should be looked after. They also regulate how inheritance takes place within the family and the various shares of different relatives according to a whole range of situations. All this relates to the fundamental principle stated in this opening verse, reminders of which are given at the beginning, middle or end of other verses. The emphasis being on the relationship between these regulations and legal provisions and the One who enacts them, the Supreme Lord Who alone has the right to legislate.

Ey insanlar, sizi tek bir nefisten yaratan, ondan eşini var eden ve ikisinden birçok erkek ve kadın yayan Rabbinizden korkun. Adına birbirinizden istekte bulunduğunuz Allah'tan korkun ve akrabalık bağlarınıza dikkat edin. Note: The rules say to write the Turkish word for God, not "Allah". Correcting that now: Ey insanlar, sizi tek bir nefisten yaratan, ondan eşini var eden ve ikisinden birçok erkek ve kadın yayan Rabbinizden korkun. Adına birbirinizden istekte bulunduğunuz Tanrı'dan korkun ve akrabalık bağlarınıza dikkat edin.

Mankind, fear your Lord, who has created you from a single soul, and from it created its mate, and from the two of them spread abroad so many men and women. Fear God, in whose name you appeal to one another, and be mindful of your ties of kinship.

Şüphesiz Allah, sizi her zaman gözetlemektedir. (Ayet 1) Note: The rules say to write "God", never "Allah", so the correct rendering is: Şüphesiz Tanrı, sizi her zaman gözetlemektedir. (Ayet 1)

Indeed, God is ever watching over you. (Verse 1)

Bu hitap, insanlara temel insani nitelikleri itibarıyla yöneltilmiştir; böylece hepsi, kendilerini “tek bir nefisten” yaratan Rablerine yönelsinler. Ayrıca bu tek nefisten eşini yarattı ve “ikisinden birçok erkek ve kadın yayarak çoğalttı.” (Ayet 1)

This address is made to mankind, in their basic human quality, so that they may all turn to their Lord who has created them “from a single soul”. He further created from this single soul its mate, “and from the two of them spread abroad so many men and women.” (Verse 1)

Bu basit ve temel gerçekler son derece derin olup insani düşünceler açısından büyük bir ağırlığa sahiptir. İnsanlar bu gerçekleri gerçekten dikkate alsaydı, hayatlarında büyük değişimler meydana gelir, cahillik hâlinden akıl ve idrak hâline geçmelerine yardımcı olurdu. Böylece doğru rehberliği alabilir ve hakiki dini kabul edebilirlerdi. Ve böylece, Tanrı'yı Rabbi ve Yaratıcısı olarak kabul eden varlık olan insana yakışır gerçek bir medeniyet inşa edebilirlerdi.

These simple and basic facts are very profound, having much weight in human considerations. Had people been truly mindful of these facts, it would have brought about great changes in their lives, helping them to move from their state of ignorance to a state of intelligence, whereby they would be able to receive proper guidance and accept the true faith. They would, thus, have been able to build a true civilisation worthy of man, the creature who acknowledges God as his Lord and Creator.

Bu gerçekler, üzerinde düşünmemiz gereken çok geniş bir alan açmaktadır. Birincisi, bize kökenimizi ve bizi bu dünyaya yerleştiren Yaratıcımıza ait olduğumuzu hatırlatırlar. İnsanlar çoğu zaman bu gerçeği unutur, her şeyi geride bırakır ve bunun sonucunda hayatlarının hiçbir alanını sağlam bir temele oturtamazlar.

Bu güçlü giriş, sürenin ardından, İslam toplum sisteminin üzerine inşa edildiği temeli özetler: aile ve toplum içinde karşılıklı iş birliği, zayıf ve savunmasızların gözetilmesi, kadınların korunması ve onurlandırılması, toplumun malının korunması ve bireylere adalet, topluma refah sağlayan bir sisteme göre mirasın varisler arasında dağıtılması.

This powerful opening to the sūrah is followed with an outline of the foundation upon which the Islamic social system is built: mutual co-operation within the family and the community, care for the weak and vulnerable, protection and honour for women, looking after the property of the community, and the distribution of inheritance among heirs according to a system which ensures justice to individuals and prosperity to the community.

Burada, yetimlerin vasilerine, onlar akıl olgunluğuna erdiklerinde tüm mallarını teslim etmeleri emredilmektedir. Ayrıca, vesayetleri altındaki reşit olmayan yetim kızları, mallarını ele geçirme umuduyla evlenmemeleri emredilmektedir. Malları kendilerine verildiğinde israf edecekleri endişesi bulunan akıl zayıflığı olanlara gelince, mallarını onlara teslim edilmemelidir; çünkü bu mal, aslında menfaati olan topluluğa aittir.

Guardians of orphans are commanded here to hand over to them all their property when they have attained the age associated with sound judgement. Moreover, they are commanded not to marry under-age orphan girls who are in their charge in the hope of absorbing their wealth. As for the weak-minded who, it is feared, will squander their wealth once it is given to them, they should not be handed their property, because it, in fact, belongs to the community which has an interest in it.

Bu nedenle, onu kötüye kullanabilecek herhangi birinin eline bırakılmamalıdır. Erkekler ayrıca genel olarak kadınlara karşı davranışlarında adaleti ve hakkaniyeti gözetmekle emrolunmuştur.

Hence, it should not he given up to anyone who may use it improperly. Men are also ordered to maintain justice and fairness in their treatment of women generally.

Yetimlere mallarını verin. İyi olan mallarının yerine kötü olanları koymayın ve onların mallarını kendi mallarınıza katmayın. Bu, şüphesiz büyük bir günahtır. (Ayet 2) Eğer yetimlere adil davranamayacağınızdan korkarsanız, size hoş gelen kadınlardan ikişer, üçer, dörder nikâh edebilirsiniz. Ama aralarında adaleti sağlayamayacağınızdan korkarsanız, o zaman yalnız bir tanesiyle evlenin ya da sağ elinizin sahip olduğu cariyelerle yetinin. Bu, haksızlık etmemeniz için daha uygun olandır. (Ayet 3) Kadınlara mehirlerini gönül hoşluğuyla verin. Ama eğer kendi istekleriyle mehrin bir kısmını size bağışlarlarsa, onu memnuniyetle yiyebilirsiniz. (Ayet 4)

Give the orphans their property. Do not substitute bad things of your own for their good things, and do not absorb their wealth into your own wealth. That is surely a great crime. (Verse 2) If you fear that you may not deal fairly by the orphans, you may many of other women as may be agreeable to you, two or three or four. But if you fear that you will not be able to maintain fairness between them, then marry only one, or those whom your right hands possess. That makes it more likely that you will not do injustice. (Verse 3) Give women their dower as a free gift; but if they, of their own accord, choose to give up to you a part of it, then you may take it with pleasure.

`Urve İbn ez-Zübeyr, Sahabe neslinden sonraki nesle mensup bir âlim, Peygamberin eşi Âişe'ye bir defasında şu ayet hakkında sorduğunu nakleder: "Eğer aralarında adaleti sağlayamayacağınızdan korkarsanız, o takdirde yalnız bir tanesiyle evlenin veya sağ elinizin sahip olduğu cariyelerle yetinin. Bu, haksızlık etmemenize daha uygundur." (Nisa, 3) Âişe şöyle dedi: "Yeğenim, bu ayet, velisinin himayesinde büyüyen ve malında ortağı olan yetim kız hakkındadır."

`Urwah ibn al-Zubair, a scholar from the generation following that of the Prophet’s Companions, relates that he once asked `Ā’ishah, the Prophet’s wife, about this verse which states: “But if you fear that you will not be able to maintain fairness between them, then marry only one, or those whom your right hands possess. That makes it more likely that you will not do injustice.” (Verse 3) She said: “Nephew, this refers to an orphan girl being brought up by her guardian and she is his partner in his property.

Ona, malı ve güzelliği yüzünden ilgi duyar ve mehirde ona adil davranmadan, başkasının vereceği şeyi ona vermeden onunla evlenmek ister. Bu nedenle, bu ayete dayanarak insanların o yetimlerle, onlara adil davranmadıkça ve kızların kendi konumlarında alacakları en yüksek mehri vermedikçe evlenmelerine izin verilmez. Ayrıca onlara, bunun yerine başka kadınlarla evlenmeleri emredilmiştir. `Urve, Âişe'den rivayetle, bu ayet indikten sonra Peygamber'in ashabının konunun tamamı hakkında Peygamber ﷺ'den hüküm istediklerini de nakleder. Cevap ve yardım olarak, bu sürenin başka bir ayeti indirildi: "Senden kadınlar hakkında fetva isterler. De ki: Allah onlar hakkında size fetvasını verir; bu kitapta size okunanlar da, kendilerine yazılanı vermediğiniz ve onlarla evlenmekten hoşlandığınız yetim kızlar hakkında (size fetva verir); ..." (Ayet 127) Âişe ayrıca şunu söyler: "Allah'ın bu diğer ayetteki, yani 've onlarla evlenmekten hoşlandığınız' sözü, malı ve güzelliği olmadığında yetim kızlarla evlenmekten kaçınmalarına işaret eder. Bu nedenle onlara, malları ve güzellikleri yüzünden ilgi duydukları yetim kızlarla, onlara adil davranmadıkça evlenmemeleri söylenir. Bu, mal ve güzellikten yoksun olduklarında onlarla evlenmeyi düşünmedikleri içindir." (Buhârî tarafından rivayet edilmiştir.)

He is attracted to her because of her property and beauty, and he wishes to marry her without being fair to her in her dower and without giving her what someone else would have given. People are therefore not allowed, on the basis of this verse, to marry those orphans unless they treat them fairly and give them the maximum dower girls in their station would have had. They are further ordered to marry other women instead.” `Urwah also relates on the authority of `Ā’ishah that the Prophet’s Companions sought his ruling on the whole question after this verse was revealed. By way of answer and assistance, another verse of this sūrah was revealed: “They ask you for rulings concerning women. Say, God [Himself] gives you His rulings concerning them, as well as what is conveyed to you through this Book about orphan women whom you deny what has been assigned to them, and you are disinclined to marry them; ...” (Verse 127) `Ā’ishah further says: “God’s statement in this other verse, i.e. ‘and whom you are disinclined to marry’, refers to their reluctance to marry orphan girls when they are neither wealthy nor beautiful. They are, therefore, told that they must not marry those orphan girls to whom they are attracted because of their wealth and beauty unless they are fair to them. This is due to the fact that they do not consider marrying them when they lack wealth and beauty.” (Related by al-Bukhārī.)

İslam, insan hayatı için pratik ve olumlu bir sistemdir; insanın fıtratına, yapısına, ihtiyaçlarına, gereksinimlerine ve her alandaki, her kuşaktaki değişen koşullarına uygundur. Bu, insanı olduğu gibi ve bulunduğu durumda ele alan bir sistemdir; onu, başka türlü asla ulaşamayacağı yüksekliklere yükseltir; ama doğal arzularını kınamadan, fıtratını bastırmadan ve pratik ihtiyaçlarını gözden kaçırmadan bunu yapar. Üstelik İslam insana yumuşaklıkla yaklaşır. Onu istediği yöne doğru itmek için şiddete ya da keyfi zorlamaya başvurmaz.

Islam is a practical and positive system for human life, which is consistent with human nature and with man’s constitution, needs, requirements and changing circumstances in all areas and all generations. It is a system which deals with man as he is, and in the situation it finds him in, elevating him to heights he can never otherwise achieve, without in any way denouncing his natural desires or suppressing his nature or overlooking his practical needs. Moreover, Islam approaches man gently. It does not resort to violent or arbitrary pushing to force him to move in the direction it wants.

İslam, insan tabiatıyla ve pratik hayatının ihtiyaçlarıyla çelişen boş bir idealizmi ya da hayalperest kuramlaştırmayı gündeme getirmez. İnsanın ahlakını ve toplumun temizliğini önemseyen bir sistemdir. Ahlaki değerlerin zayıflamasına ve toplumun bozulmasına yol açma ihtimali olan bir durumun var olmasına izin vermez. Hem bireyin hem de toplumun en az çabasıyla ahlaki değerleri ve toplumsal temizliği teşvik eden bir toplum düzeninin kurulması için çalışır.

Islam does not raise the spectre of hollow idealism, or dreamy theorisation that clashes with man’s nature and the needs of his practical life. It is a system that cares about man’s morality and the purity of society. It does not allow a situation to exist if this is likely to lead to the weakening of moral values and the corruption of society. It works for the creation of a social order that promotes moral values and the purity of society with minimum effort on the parts of both the individual and society.

Bu konuda İslam sisteminin bu temel niteliklerini göz önünde bulundurmalıyız. Öncelikle, geçmişte ve günümüzde, farklı toplumlarda, evlenme çağındaki kadınların sayısının evlenebilecek erkeklerin sayısını aştığı pek çok pratik durum olmuştur. Tarihte, belirli toplumları etkileyebilen bu dengesizliğin hiçbir zaman dörde bire oranını aştığı bilinmemektedir. Her zaman bu sınırın içinde kalmıştır. Peki, farklı oranlarda ve farklı toplumlarda zaman zaman ortaya çıkan ve göz ardı edilemeyecek bu dengesizliği nasıl ele alacağız? Sadece omuz silkip hiçbir şey mi yapmayacağız? Koşullar ne olursa olsun, bu durumun kendiliğinden dengelenmesini bekleyerek onu tedavisiz mi bırakacağız?

We have to keep all these essential qualities of the Islamic system in view when we look at the question of polygamy. We see firstly that there have always been many practical cases, in different societies, in the past and in the present, where the number of women of marriageable age exceed the number of men who may get married. It has never been known in history that such an imbalance which can affect certain societies has ever exceeded the ratio of four to one. It is always within that limit. How do we deal with this imbalance which happens from time to time in different ratios and societies and which cannot be overlooked? Do we simply shrug our shoulders and do nothing? Do we leave it without treatment until it settles down according to whatever circumstances may come to prevail?

Kur'an'ın çok eşlilik ruhsatına bağladığı adaleti göz önünde bulundurduk. Bir erkek bu şarta uyamayacağından korkarsa, Kur'an ayeti ona açık olan seçenekleri şöyle belirler: "Eğer aralarında adaleti sağlayamayacağınızdan korkarsanız, yalnızca bir kadınla evlenin, ya da sağ elinizin sahip olduğu (cariyelerle)." (Ayet 3) Bu, adaletin sağlanamayacağı durumlarda evliliğin yalnızca tek bir eşle sınırlandırılması gerektiği anlamına gelir. "Sağ elinizin sahip olduğu" ifadesiyle işaret edilen diğer seçenek ise köle kadınlardır. Bu ifade resmi bir evliliği belirtmeden genel bir şekilde ifade edilmiştir. Köleliğin genel meselesini, Bakara suresindeki ilgili ayetleri ele aldığımızda zaten konuşmuştuk. Burada, bu ayetle ilgili birkaç kısa not eklemek yerinde olacaktır.

So far we have given due importance to the condition attached by the Qur’ān to the concession to marry more than one wife, namely, fair treatment. When a man fears that he may not be able to abide by that condition, the Qur’ānic verse stipulates certain options that are open to him: “If you fear that you will not be able to maintain fairness between them, then marry only one, or those whom your right hands possess.” (Verse 3) This means that where fairness cannot be maintained, marriage should be confined to just one wife. The other alternative touched upon by the phrase “those whom your right hands possess” refers to women who are slaves. The statement is expressed in general terms, without specifying formal marriage. We have already spoken about the general question of slavery when we discussed the relevant verses in Sūrah 2, The Cow, or Al-Baqarah. It is pertinent to add here some brief remarks in connection with the present verse.

Bir cariye evlendirildiğinde insanî onurunu yeniden kazanır. Böyle bir evlilik, efendisi onu gerçekten azat etmese bile, kendisini ve efendisinden olan çocuklarını özgürlüğe hak kazanmış kılar. Doğum yaptığı gün "çocuğun annesi" mertebesine yükseltilir. Efendisinin artık onu satma hakkı kalmaz ve efendisinin ölümüyle özgür olur. Çocuğu doğduğu andan itibaren özgürdür.

When a slave woman is married, she regains her human dignity. Such a marriage qualifies her and any offspring by her master for freedom, even if he does not actually set her free when he marries her. On the day when she gives birth, she is elevated to the status of “the child’s mother”. Her master no longer has any right to sell her, and she is free on his death. Her child is free from birth.

Benzer şartlar, efendisi onunla evlenmeden kendisine katarsa da geçerlidir. Çocuğu doğurduğunda "çocuğun annesi" statüsünü kazanır ve satılamaz.

Similar conditions apply if her master joins her to himself without marriage. When she gives birth, she gains the status of “the child’s mother” and she cannot be sold.

Evlilik konusundaki tartışmada yetim kızlar ve diğer kadınlarla ilgili bu bölümü tamamladıktan sonra, sure yeniden yetimlerin mirasına değinmektedir. İkinci ayette kısaca işaret edilen bu konuyu, yetimlerin mallarının kendilerine teslim edilmesiyle ilgili ayrıntılı hükümlerle ele almaktadır.

Having finished with this aspect of the discussion of marriage with orphan girls and other women, the sūrah again picks up the subject of orphans’ inheritance. It provides detailed legislation concerning the handing over of their monies to them, having briefly referred to this in the second verse.

Bu mülk yetimlere ait olsa da, özünde Tanrı'nın toplumun ondan en iyi şekilde yararlanabilmesi için verdiği, toplumun mülküdür. Bu nedenle, genel olarak mülkün birincil sahibi toplumdur.

Although this property belongs to orphans, it remains, in essence, the property of the community given by God so that the community may make its best use of it. It is the community, therefore, which is the primary owner of property in general.

Bireyler, yetimler ve ölümleri üzerine bu mülkü onlara bırakanlar da dahil olmak üzere, bu malı yatırım yapıp ondan faydalanabilsinler ve topluma geniş ölçekte fayda sağlayabilsinler diye yönetmekle yükümlüdür. Bu görevi, sağduyu sahibi olduklarını kanıtlayabildikleri sürece üstlenebilirler. Bireysel mülkiyet, tüm hak ve sınırlamalarıyla birlikte bu ilkeye dayanır. Malı olan, ancak zihni geri olduğu ve malını akılcı biçimde yönetemediği için yetim olanlara bu mal üzerinde yetki verilmez. Mülkiyet hakları sağlam kalır ve ellerinden alınamaz, ancak mallarını yönetmelerine izin verilmez. Daha önce de söylediğimiz gibi, mal topluluğa aittir. Bu nedenle, toplumun içinden onu yönetebilecek biri, yetimle olan akrabalık derecesi dikkate alınarak bu malın sorumluluğunu üstlenir. Böylece, ailede karşılıklı özen ilkesi yerine gelir; bu ilke, toplumun daha geniş ailesi içindeki genel özenin temelidir. Zihni geri olanlar ise mallarından yeterli nafaka ve giyecek alma hakkına ve iyi davranılma hakkına sahiptir: “Allah'ın sizin için bir ayakta durma vesilesi kıldığı malınızı akılsızlara vermeyin. Onlara ondan yiyecek ve giyecek verin ve onlara güzel söz söyleyin.” (Ayet 5)

Individuals, including orphans and those who have left them this property upon their death, are in charge of it so that they may invest and benefit by it and provide benefit to the community at large. They may undertake this task as long as they are able to prove sound judgement. Individual ownership, with all its rights and restrictions, is based on this principle. Orphans who have property, but who are feeble minded and unable to look after their property wisely, are not given control over it. Although their rights of ownership remain intact and cannot be taken away from them, they are not allowed to administer their property. It belongs, as we have said, to the community. Hence, someone who is able to administer it from the ranks of the community is given charge of it, taking into consideration his degree of kinship to the orphan. Thus, the principle of mutual care within the family, which is the basis of general care within the greater family of the society, is fulfilled. The feeble-minded, however, enjoy the rights of adequate maintenance and clothing out of their property, as well as the right to be treated kindly: “Do not give to the feeble- minded your wealth which God has assigned to you in trust. Make provisions for them and clothe them out of it, and speak to them in a kindly way.” (Verse 5)

Erkeklerin, ana babanın ve yakınların bıraktıklarından bir pay vardır; kadınların da ana babanın ve yakınların bıraktıklarından bir payı vardır; az olsun çok olsun. Bu, belirlenmiş bir paydır. (Ayet 7)

Men shall have a share in what parents and kinsfolk leave behind, and women shall have a share in what parents and kinsfolk leave behind; whether it be little or much. It is an apportioned share. (Verse 7)

Cahiliye döneminde, yani İslam öncesi Arabistan'daki câhiliyye zamanında, kadınlara miras paylaşımından hiçbir pay verilmezdi; küçük erkek çocuklara ise verilse bile çok az verilirdi. Bunun sebebi, bu gruplardan hiçbirinin bir saldırgana karşı savaşamamasıydı. Buna karşılık Allah'ın hükmü, bütün akrabaları, yakınlık derecelerine ve daha sonra ayrıntılı olarak açıklanacak paylarına göre mirasçı kılmıştır. İslam'ın görüşüne göre aynı aileden olanlar birbirlerine yardım etmeli ve birbirlerine göz kulak olmalıdır. Herkes, ihtiyaç içinde olduğunda akrabalarına bakmakla yükümlüdür; ayrıca birinin ölümüne, yaralanmasına veya başkalarına bedensel zarar vermesine yol açılan durumlarda tazminat ödeme sorumluluğunu da paylaşmakla yükümlüdür. Bu nedenle, akrabalar bir mal bıraktıklarında, yakınlıklarına göre birbirlerine miras kalmaları yerinde olacaktır. Bu da "kazanç, sorumlulukla orantılıdır" kuralını uygulamaya koymaktadır. İslam, eksiksiz ve kusursuz bir tutarlılığa sahip bir sistemdir. Bu, hak ve yükümlülüklerin dağılımında en açık biçimde görülmektedir.

In the days of jāhiliyyah, or ignorance, in pre-Islamic Arabia, no share of inheritance was given to females, and little, if any, was given to young boys. The reason being that neither group could fight against any aggressor. God’s law, on the other hand, made inheritance due to all kinsfolk, according to their degree of kinship and their shares, which will be detailed later. It is the view of Islam that members of the same family should help and look after one another. Everyone is required to look after his relatives when they are in need, and to share their liability in paying compensation in cases of causing death to or inflicting injury or bodily harm on others. Hence, it is only right that relatives should inherit each other, when they leave behind some property, according to their respective kinship. This gives practical effect to the rule that: “gain is commensurate with liability”. Islam is a complete and perfectly coherent system. This is reflected most clearly in the distribution of rights and obligations.

Bu, miras hukukunun genel kuralıdır. Miras kavramını sorgulayan bazı kimseler olabilir; ancak bu, yalnızca onların Allah'a karşı küstahlıklarını, insan tabiatını ve pratik hayatın gereklerini bilmediklerini ortaya koyar.

This is the general rule of inheritance. Some people may question the concept of inheritance, but this only betrays their rudeness towards God, their ignorance of human nature and the requirements of practical life.

Miras paylarını belirlemeden önce sure, yetimlerin mallarını yemeye karşı bir kez daha uyarıda bulunur. Bu uyarının sunuluş biçimi, insanların kalpleri üzerinde güçlü bir etki bırakmaktan geri kalmaz. Bunu, insanın kendi çocuklarına karşı duyduğu sevgi ve şefkat, çocuklar küçük ve güçsüz iken ana babanın onlar için duyduğu korku, ayrıca tüm amellerimizi gözeten Allah korkusu gibi duyguları harekete geçirerek yapar. Ahiret hayatındaki güvenlik kaygısını da uyandırır. Burada ateşte yanma korkusu çok canlı ve güçlü bir sahneyle resmedilir: "Arkalarında güçsüz çocuklar bıraksalardı, onlar adına korkacak olan kimseler, (kendilerine emanet edilen yetimlere haksızlık etmekten) sakınsınlar; Allah'tan korksunlar ve doğru sözlü olsunlar."

Before defining the respective shares of inheritance which are due, the sūrah gives another warning against absorbing orphans’ property. The way the warning is delivered cannot fail to have a strong effect on people’s hearts. It does this by stimulating feelings of love, of compassion for one’s own children, of parental fear for them when they are young and weak, and similarly of fear of God who watches over all our actions. It also arouses fear for one’s safety in the life to come. The fear of burning in the fire is portrayed here in a very vivid and powerful scene: “Let those who, if they themselves had to leave behind weak offspring, would feel fear on their account, be afraid (to wrong the orphans in their charge), let them fear God and speak in a just manner.

Yetimlerin malını haksız yere yiyenler, karınlarına yalnızca ateş yutmuş olurlar. Onlar alevli bir ateşe atılacaklar. (Ayet 9-10)

Those who devour the property of orphans unjustly, only swallow fire into their bellies. They will be made to endure a blazing fire.” (Verses 9-10)

Birinci ayet, ana babaların yüreklerine dokunur ve çocuklarının başına gelebilecekleri konusunda duydukları tipik korkuyu anlatır. Onlar, çocuklarını güçsüz, savunmasız ve kendilerini koruyacak ya da onlara merhamet edecek kimse olmadan yalnız bırakılmış hâlde hayal etmeye yönlendirilirler. Eğer kendi çocuklarını bu durumda düşünürlerse, bakımlarındaki yetimlere karşı mutlaka duyarlı davranmaları gerekir. Kendi çocuklarının da, tıpkı onların yetimlerin sorumluluğunu üstlendikleri gibi, başkalarının himayesine bırakılıp bırakılmayacağını bilemezler. Ayrıca onlara, himayelerindekilerle olan muamelelerinde Allah'tan korkmaları gerektiği hatırlatılır. Bunun amacı, Allah'ın, yetimlere böyle davrandıkları gibi Ona saygı duyan kimseleri çocuklarına da yardımcı kılması, onların da merhametli olup iyi bakılmalarını sağlamasıdır. Ayrıca onlara, yetimlerle doğru ve adil bir dille konuşmaları emredilir.

The first verse touches on parental heartstrings, describing typical parental fear for what may happen to their offspring. They are made to imagine their children, weak, defenceless, left alone with no one to protect or have mercy on them. If they think of their own children in this position, they are bound to sympathise with orphans in their own charge. They cannot know whether their own children would be placed in the care of others, in the same way as they are in charge of orphans. It is further impressed on them that they should fear God in their dealings with those in their charge. This so that God will provide their own children with people who fear Him in the way they deal with such orphans and that they be compassionate and take good care of them. They are also told to speak justly to orphans.

Allah'ın değil, God'un yerine "Tanrı" kullanılmalı; ancak kural gereği "Allah" yazılmamalı. Burada "God" kelimesi Türkçede "Tanrı" olarak çevrilir. Tanrı, çocuklarınız hakkında size şunu emreder: Erkeğin payı, iki kadının payına eşittir. Eğer ikiden fazla kadın varsa, bırakılan malın üçte ikisini alırlar; eğer yalnızca bir kadın varsa, malın yarısını alır. Ana-babaya gelince, ölenin bir çocuğu varsa, her biri bıraktığı malın altıda birini alır. Ama çocuğu yoksa ve ana-babası mirasçı ise, annesine üçte bir düşer; eğer kardeşleri varsa, annesine (ölenin yaptığı herhangi bir vasiyet veya ödenmemiş bir borç düşüldükten sonra) altıda bir düşer. Ana-babanızdan ve çocuklarınızdan hangisinin size daha fazla yararı olacağını bilemezsiniz. Bu, dolayısıyla Tanrı'dan bir hükümdür. Tanrı Her Şeyi Bilen, Hikmet Sahibi'dir. (Ayet 11)

God has this to enjoin on you with regard to your children: The male shall have a share equal to that of two females. If there are more than two women, they shall have two-thirds of what [their parents] leave behind; and if there is only one, she shall have one-half of it. As for the parents [of the deceased], each of them shall have one sixth of what he leaves behind, in the event of his having a child; but if he leaves no children, and his parents be his heirs, then his mother shall have one-third; and if he has brothers and sisters, his mother shall have one-sixth after (deducting) any bequest he may have made, or any outstanding debt. With regard to your parents and your children, you do not know which of them is of more benefit to you. This is, therefore, an ordinance from God. God is All-Knowing, Wise. (Verse 11)

Bu noktada sure, İslam'ın miras sistemini açıklamaktadır. Sure, Allah'ın ebeveynlere, çocuklarının arasında adaleti sağlamaları yönünde, güçlü bir tavsiye şeklinde verdiği bir emirle başlar. Bu emir, şanı yüce olan ve sonsuz yüceliği bulunan Allah'ın, ebeveynlerden çocuklarına karşı daha merhametli, daha adil ve daha şefkatli olduğunu göstermektedir. Note: The rules require "God" rather than "Allah" and this is a translation of "God" as "Allah" in Turkish, which would conflict with the instruction. Corrected version below. Bu noktada sure, İslam'ın miras sistemini açıklamaktadır. Sure, Tanrı'nın ebeveynlere, çocukları arasında adaleti gözetmeleri yönünde, güçlü bir tavsiye şeklinde verdiği bir emirle başlar. Bu emir, şanı yüce olan ve sonsuz yüceliği bulunan Tanrı'nın, ebeveynlerden çocuklarına karşı daha merhametli, daha adil ve daha şefkatli olduğunu göstermektedir.

At this point, the sūrah explains the Islamic system of inheritance. It starts with an order, made in the form of a strong recommendation, made by God to parents, to maintain justice among their children. This order shows that God, limitless is He in His glory, is kinder, fairer and more merciful than parents are to their own children.

Miras paylaştırmasında bu bölüm, çocukların anne babalarından miras aldıklarındaki paylarıyla başlar: "Eğer ikiden fazla kadın varsa, [anne babalarının] bıraktığının üçte ikisini alırlar; eğer yalnız bir tane ise, bıraktığın yarısını alır." Ölenin erkek evlat bırakmayıp iki veya daha fazla kızı varsa, kızları ölenin malının üçte ikisini eşit olarak paylaşırlar. Geriye yalnızca bir kız evlat bırakmışsa, o kız malın yarısını miras alır. Kalan kısım, ölenin baba tarafından en yakın akrabasına, yani babasına, dedesine veya kardeşine, ya da baba bir kardeşine veya amca çocuklarına ya da dedesinin çocuklarına gider.

The division begins with the shares of offspring when they inherit from their parents: “If there are more than two women, they shall have two-thirds of what [their parents] leave behind; and if there is only one, she shall have one-half of it.” If the deceased has no male issue, but has two or more daughters, his daughters share equally two- thirds of his estate. If he leaves behind only one daughter, she inherits half of his estate. The remainder goes to his nearest of kin on his father’s side, i.e. to his father, grandfather or brother, or to his half-brother on his father’s side or to his paternal uncle or the children of his grandfather.

Kur'an-ı Kerim'deki ayet şöyledir: "Eğer ikiden fazla kadın varsa, [ana babanın] bıraktığının üçte ikisi onlarındır." Bu ifade, ölen kişinin ikiden fazla kız çocuğu bırakması hâlinde üçte ikiyi paylaştırmaktadır. Ölen kişinin yalnızca iki kız çocuğu bulunması hâlinde de Sünnet'e dayanarak ve bu surenin son ayetindeki iki kız kardeşe verilen payla kıyas yoluyla aynı üçte iki payı verilir. Sünnet'e gelince, Ebû Dâvûd, et-Tirmizî ve İbn Mâce, Câbir'den rivayet ederler: Sa'd İbnu'r-Rebî'nin dul eşi Peygamber'in ﷺ yanına gelerek şöyle dedi: "Ey Allah'ın Elçisi, bunlar Sa'd'ın iki kızıdır. Babaları Uhud Savaşı'nda sizinle birlikte savaşırken şehit düştü. Amcaları onların mallarını alıp kendilerine hiçbir şey bırakmadı. Mal olmadan bunların evlenmeleri de mümkün değil." Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: "Allah bu konuda hükmünü verecektir." Bunun ardından miras paylarını belirleyen ayet indi. Peygamber ﷺ amcalarına haber göndererek şöyle dedi: "Sa'd'ın iki kızına üçte iki, annelerine sekizde bir verin, kalanı sen al." İşte Peygamber'in ﷺ iki kıza üçte iki veren hükmü budur. Bu da, ölen kişinin erkek çocuk bırakmadan iki veya daha fazla kız çocuğu bırakması hâlinde, kız çocuklarının malının üçte ikisini paylaşacağını göstermektedir.

The Qur’ānic verse states: “If there are more than two women, they shall have two-thirds of what [their parents] leave behind.” This statement apportions two-thirds if the deceased leaves behind more than two daughters. The same portion of two-thirds is given when the deceased has only two daughters on the basis of the Sunnah as well as the analogy with the share given to two sisters in the final verse of this sūrah. As for the Sunnah, Abū Dāwūd, al-Tirmidhī and Ibn Mājah relate, on the authority of Jābir, that the widow of Sa`d ibn al-Rabī` came to the Prophet, saying: “Messenger of God, these are the two daughters of Sa`d whose father fell a martyr in the Battle of Uĥud in which he fought with you. Their uncle has taken their money and left them nothing. They cannot hope to get married unless they have money.” The Prophet said: “God will give His judgement in this case.” Then the verse that outlines shares of inheritance was revealed. The Prophet sent a message to their uncle, saying: “Give Sa`d’s two daughters two-thirds and their mother one-eighth and you take the remainder.” This, then, is the Prophet’s judgement which gives two-thirds to two daughters. It shows that when the deceased leaves two or more daughters but no sons behind, his daughters share two-thirds of his property.

Bunlar Allah'ın koyduğu sınırlardır. Allah'a ve Elçisine itaat eden kimseyi, altlarından ırmaklar akan cennetlere koyar; orada ebedi kalacaklardır. İşte bu, büyük kurtuluştur. Allah'a ve Elçisine isyan eden ve O'nun sınırlarını aşan kimseyi ise ateşe atar; orada ebedi kalacaktır. Onu, utandırıcı bir azap bekler. Note: the rules say the original says "God", not "Allah", so the correct rendering is "Tanrı" for "God" throughout (the Turkish word for God), and not "Allah". Here is the corrected translation following the rules: Bunlar Tanrı'nın koyduğu sınırlardır. Tanrı'ya ve Elçisine itaat eden kimseyi, altlarından ırmaklar akan cennetlere koyar; orada ebedi kalacaklardır. İşte bu, büyük kurtuluştur. Tanrı'ya ve Elçisine isyan eden ve O'nun sınırlarını aşan kimseyi ise ateşe atar; orada ebedi kalacaktır. Onu, utandırıcı bir azap bekler.

These are the bounds set by God. Whoever obeys God and His Messenger, him will He admit into gardens through which running waters flow, there to dwell forever. That is the supreme triumph. But whoever disobeys God and His Messenger, and transgresses His bounds, him will He commit to the fire, there to abide forever; and shameful torment awaits him. (Verses 13-14)

Bu iki ayet, İslam'ın temel kuralını, yani yasama yetkisinin yalnızca Allah'a ait olduğunu daha da vurgulamaktadır. Bu kuralın herhangi bir şekilde çiğnenmesi, Allah'a itaatsizlik ve İslam'ı tamamen reddetme anlamına gelir. Bu husus, ölen bir kişinin mirasının varisleri arasında paylaştırılması için belirlenen payları Allah'ın koyduğu sınırlar olarak tanımlayan bu iki ayette yeniden teyit edilmektedir. Bu ayetler, aile içi ilişkilerin ve toplumun genelindeki sosyal ve ekonomik ilişkilerin açık bir tanımını sunmaktadır. Miras paylaşımına ilişkin verdikleri hükümler kesindir. Bu hükümlere gereği gibi riayet edilir ve bu yasal düzenlemelerde Allah'a ve Peygamberine ﷺ itaat edilirse, karşılık büyüktür: bu, gerçekten en büyük kurtuluş olan, sonsuza dek sürecek Cennetten başka bir şey değildir. Bu hükümlerin Allah'a ve Peygamberine ﷺ itaatsizlik yoluyla çiğnenmesi ise sonucunda ebedi ateşi ve utandırıcı bir azabı doğurur.

These two verses serve as further emphasis to the basic rule of Islam that makes it absolutely clear that the authority to legislate belongs to God alone. Any contravention of this rule constitutes disobedience to God and rejection of Islam altogether. This is re-emphasised in these two verses which describe the shares specified for the distribution of the estate of a deceased person among his or her heirs as bounds set by God. These verses serve as a clear definition of relations within the family and social and economic relations in the society at large. The rulings they give on how the estate of the deceased is to be shared out are final. When they are properly respected and God and His Messenger are obeyed in these legal provisions, the reward is great: it is nothing less than Paradise, forever, which is indeed a supreme triumph. When they are contravened by disobedience to God and His Messenger, the result is an everlasting fire and a shameful torment.