Sure'nin başı, iman esaslarından temel bir konuyla açılır: Tanrı'nın kitabı Kur'an'ın indirilmesi ve içerdiği hakikat. Bu, diğer tüm iman konularının üzerine bina edildiği temeli oluşturur; Allah'ın birliği, ahirete iman ve bu dünyada iyilik yapma zorunluluğu gibi konular da bundan dallanır. Bütün bunlar, her emri veren Zat'ın Tanrı olduğuna ve Kur'an'ın Hz. Muhammed'e (ﷺ) O'nun vahyi olduğuna inanmak merkezli noktasından türer.

The sūrah opens with a basic issue of faith, namely the revelation of God’s book, the Qur’ān, and the truth it contains. This formulates the foundation over which all the other issues of faith are built, including those of the oneness of God, belief in the hereafter, and the need to do good in this life. All these branch out from the central point of believing that the One who gives all orders is God, and that the Qur’ān is His revelation to the Prophet Muĥammad (peace be upon him).

“Elif. Lâm. Mîm. Râ. Bunlar, Kitâb'ın âyetleridir.” (Âyet 1) Bu, ilk ifadenin okunuşlarından biridir; ancak şöyle de yorumlanabilir: “Bunlar, bu Kitâb'ın doğruluğunu ispatlayan delillerdir.” Bunlar, onun Allah tarafından indirilmiş bir vahiy olduğuna dair açık kanıtlardır.

“Alif. Lām. Mīm. Rā. These are verses of the Book.” (Verse 1) This is one way of reading the first statement, but it may also be interpreted as, ‘These are signs that prove the truth of this Book.’ They are clear evidence that it is a revelation from God.

Bu gerçeğin kanıtı, Kur'ân'ın tam da bu ayrı harflerle, yani elif, lâm, mîm, râ ile aynı malzemeden oluşmuş olmasının kendisidir. Bu, onun Allah'tan geldiğini ve hiçbir yaratığın, ne insanın ne de insan dışı bir varlığın eseri olmadığını göstermeye yeter.

The very fact that it is composed of the same material as these separate letters, alif lām, mīm, rā, is sufficient proof that it comes from God, and is not the work of any creature, human or non-human.

“Rabbinden sana indirilen gerçektir.” (Ayet 1) Bu, hiçbir yalanla karışmamış, gerçek ve saf hakikattir. Hiçbir şüpheye yer bırakmaz. Bu harfler, onun Allah tarafından indirildiğinin işaretleridir; ve Tanrı'dan gelen her şeyin şüphesiz doğru olması gerekir. “Yine de insanların çoğu inanmazlar.” (Ayet 1) Onlar bunun ilahi bir vahiy olduğuna inanmazlar; vahye iman etmenin doğurduğu temel meselelere de, yani Tanrı'nın birliğine inanmaya, yalnızca O'na teslim olmaya, Kıyamet Günü'ndeki diriliş ile bu dünyada iyilik yapma zorunluluğuna da, boyun eğmezler.

“That which is revealed to you by your Lord is the Truth.” (Verse 1) That is the real and pure truth which is never coloured with any falsehood. It admits no doubt. These letters are signs that it is revealed by God, and what comes from God must be undoubtedly true. “Yet most people will not believe.” (Verse 1) They neither believe that it is divine revelation, nor do they accept the major issues that result from believing in revelation, such as belief in God’s oneness, submission to Him alone, resurrection on the Day of Judgement, and the need to do good in this life.

Surenin başlangıcı, konusunu özetler ve ele aldığı bütün meseleleri ortaya koyar. Ardından Allah'ın sınırsız gücünün bazı yönlerini ve evrendeki, O'nun hikmetine ve sağlam planlamasına işaret eden olağanüstü hususiyetlerden bazılarını gösterir. Bunlar açıkça şunu ortaya koyar: Böyle bir hikmet, insanlara meseleleri açıkça anlatacak bir vahyin ve insanların amellerinden hesaba çekilmeleri için bir diriltilişin (kıyametin) var olmasını gerektirir. Allah'ın sonsuz kudreti, insanları diriltip kendisine döndürebilir; onları ve kendilerinden önce hem insanları hem de evreni var eden Yaratıcı'ya döndürebilir.

The sūrah’s opening sums up its theme, and points out all the issues that it discusses. It moves on to show some aspects of God’s unlimited power and some of the spectacular aspects in the universe which indicate God’s wisdom and elaborate planning. They clearly indicate that such wisdom requires that there should be revelation to put the issues clearly to human beings, and resurrection so that people are made to account for their deeds. God’s infinite power means that He can resurrect people so that they return to Him, the Creator who has originated them and originated the universe before them.

Muhteşem, ilahi fırça, göklere ve yeryüzüne dokunan ve dünyada yaşadığımız bazı yönleri ile hayatın kendisine dair bazı büyük evrensel tabloları çizmeye başlar. Ardından, bu büyük işaretlere bakmış olmalarına rağmen diriltilmeyi inkar edenlere hayret eder. Bu kimseler, bir de kendi üzerlerine Allah'ın azabının gelmesini acele isterler ve aynı zamanda kendilerine başka işaretler verilmesini talep ederler: "Gördüğünüz bir destek olmaksızın gökleri yükselten, sonra Arş'a yerleşen O'dur. Güneşi ve ayı [yasalarına] boyun eğdirmiş, her biri belirli bir süre için yörüngesinde akıp giden O'dur. Her şeyi O düzenler. Rabbinizle mutlaka karşılaşacağınıza kesin olarak inanmanız için âyetlerini açıkça O bildirir." (Âyet 2)

The superb, divine paintbrush begins to draw some of the great universal images, touching on the heavens and on the earth, and a few aspects of the world we live in and life itself. It then wonders at those who deny resurrection, having looked at these great signs. Such people even hasten the infliction of God’s punishment on themselves, demanding, at the same time, that other signs are given to them: “It is God who raised the heavens without any support that you could see, and established Himself on the Throne. And He it is who has made the sun and the moon subservient [to His laws], each pursuing its course for a set term. He ordains all things. He makes plain His revelations so that you may firmly believe that you will certainly be meeting your Lord.” (Verse 2)

Göklar ya da gökyüzü, farklı çağlarda insanlara ne ifade ederse etsin, herkes tarafından görülebilecek şekilde oradadır. Onlar, kısa bir süre bile üzerinde düşünülse insanı hayrete düşüren sonsuz bir genişlik sunar. Yüksektirler, "desteksiz yükseltilmiş"tirler ve görebilmemiz için açıktadırlar. Evrenin, insan bilincini yükselten ilk görkemli manzarası budur. Çünkü insan, göğü desteksiz ya da destekle bile hiç kimsenin yükseltemeyeceğini, yalnızca Allah'ın yükseltebileceğini hemen fark eder. İnsanların kendileri en fazla, destekli ya da desteksiz, kendi amaçları için dikip yükselttikleri binaları yükseltebilirler. Sonra, başımızın üstündeki, desteksiz yükseltilmiş göklere aldırmadan, bu tür binaları inşa etmeye giden ustalığı, beceriyi, sanatsal dokunuşları ve mükemmelliği konuşuruz; oysa gökleri yaratmanın ardındaki büyük güç ve mükemmellik çok daha büyüktür. İnsanların bu güç ve mükemmelliği hayal etmesi bile imkânsızdır.

Onun planının bir parçası, “âyetlerini açıklayıp ortaya koymasıdır.” (Ayet 2) Kur’ân’da “vahiy” anlamında kullanılan āyāt terimi aynı zamanda “işaretler” anlamına da gelir. Böylece O, vahyini indirir ve işaretlerini mükemmel bir düzen içinde yerleştirir; her birini doğru zamanda ve belirli bir amaçla gösterir, “öyle ki Rabbinize kavuşacağınıza kesin olarak inanasınız.” (Ayet 2) Bu işaretlerin yaratılışın gerçekliğine açıkça işaret ettiğini, bunların ötesinde evrendeki büyük işaretlere de delalet ettiğini ve hepsinin Allah tarafından yaratıldığını görüp, Kur’ân’da açık ve net bir biçimde anlatıldığını, Tanrı’nın kudretini ve kusursuz planlamasını ortaya koyan bir tarzda sunulduğunu fark ettiğinizde, bu ilk hayattan sonra Yaratıcınıza dönüşünüzün kaçınılmaz olduğunu düşünmeye başlarsınız. İşte o zaman insanların amelleri değerlendirilecek ve karşılıkları belirlenecektir. Bu, mutlak anlamda kusursuz ve hikmetli olan planın bir parçasıdır.

It is part of His planning that “He makes plain His revelations.” (Verse 2) The term used in the Qur’ān for ‘revelations’, āyāt, also means ‘signs’. Thus He bestows His revelations and places His signs in their perfect order, showing each at the right time and for a definite purpose, “so that you may firmly believe that you will certainly be meeting your Lord “ (Verse 2) When you see these signs clearly pointing to the truth of creation, indicating also what lies beyond them of great signs in the universe, all created by God, and described plainly and clearly in the Qur’ān, in a way which speaks volumes of God’s ability and elaborate planning, you will begin to think that your return to the Creator after this first life is inevitable. It is then that the deeds of human beings will be assessed and their reward determined. That is part of the planning that is absolutely perfect and wise.

Bu eşsiz imgeler, daha geniş bir görünümü betimlemek için gökyüzünden yeryüzüne geçer: “Yeryüzünü O yaydı, üzerine sabit dağlar ve nehirler yerleştirdi ve orada her türden meyvenin iki eşini yarattı; geceyi de gündüzü örtecek şekilde kıldı.

This inimitable imagery then moves from the heavens to the earth to depict its wider view: “It is He who has spread out the earth and placed upon it firm mountains and rivers, and created on it two sexes of every type of fruit, and caused the night to cover the day.

"Bunların hepsinde, düşünen insanlar için ayetler vardır." (Ayet 3)

In all these there are signs for people who think.” (Verse 3)

Yeryüzünün yayılması, genişliğinin görünmesi, ana çizgiler bunlardır. Toplam şekli ne olursa olsun, geniş bir görünüm vermek üzere yayılmıştır. Bu birinci yöndür. Ardından sarsılmaz dağların sırası çizilir, ardından da akan ırmakların sırası gelir; böylece ana görünümün geniş çizgileri tamamlanmış olur. Bunlar hem birbirine paralel hem de birbiriyle karşıtlık içinde kurgulanmıştır, çünkü yeryüzünün içerdiği ve içindeki hayatın barındırdığı şeylerin bütün bir tablosuyla tamamlanırlar. Birincisi yerden çıkan bitkilere işaret eder: {O, yeryüzünde her türden meyvenin çift cinsiyetini yaratandır...}, diğeri ise gece ve gündüz olaylarında temsil edilir: {Geceyi gündüzü örtecek şekilde kılandır.} (Ayet 3)

Bu insanlar, Allah'ın ölümlerinden sonra onları yeniden diriltebileceğine şaşıyorlar; oysa asıl şaşırtıcı olan, onların bu şaşkınlıklarıdır. Hatta Allah'ın hidayetini istemek ve O'nun rahmetine dua etmek yerine, azaplarının çabuklaştırılmasını istiyorlar: "İyiliğe önce kötülüğü isterler." (Ra'd, 6)

These people wonder that God will bring them back to life after their death, yet it is their being amazed that is indeed amazing. They even ask that their punishment be hastened instead of asking that they be given God’s guidance and praying for His grace: “They ask you to hasten evil rather than good.” (Verse 6)

Tıpkı evrenin çevrelerindeki yapısına bakmayıp, orada yer alan sayısız ayetleri (işaretleri) düşünmedikleri gibi, kendilerinden önceki ümmetlerin akıbetine de bakmazlar.

Just as they do not look at the universe around them and do not contemplate its multitude of signs, they do not look at the fate of those communities before them.

Bu toplumlar aynı tutumu benimsedi; bu da Allah'ın azabını çekti ve azap onların üzerine çabucak indi. Böylece onlar, gelecekteki her topluma bir ibret oldu: { "Sana iyilikten önce kötülüğü çabuklaştırmak isterler; oysa onlardan önce de ibretler gelip geçmişti." } (Ra'd, 6) Kendi geçmiş nesillerinin akıbetinden bile habersizdirler; oysa öğrenmek isteyenler için bunda etkili bir ders vardır. { "Rabbin, insanlara zulümleri karşısında bile bağışlayıcıdır." } (Ra'd, 6) Haksızlık ve kötülük yapsalar bile, O onlara rahmetini esirgemez ve durumlarını gözden geçirmeleri için onlara zaman tanır. Onların tevbe etmelerine fırsat verir ki bağışlasın. Ancak kötülüklerinde ve zulümlerinde direnen, bağışlanma kapısına girmekten kaçınanlar, Allah'ın azabının gerçekten çok şiddetli olduğunu göreceklerdir. { "Şüphesiz Rabbin, cezalandırmada çok şiddetlidir." } (Ra'd, 6)

Those communities adopted the same attitude, precipitating God’s punishment, and it came fast upon them, making of them a lesson to any future community: “They ask you to hasten evil rather than good, although exemplary punishments have indeed come to pass before their time.” (Verse 6) They are unaware even of the fate of their own past generations which carry an effective lesson for those who wish to learn. “Your Lord always extends forgiveness to people despite their wrongdoing.” (Verse 6) He bestows His mercy on them even if they commit injustice and wrongdoing, allowing them time to reconsider their position. He allows them a chance to repent so that He will forgive them. But those who persist with their evil and wrongdoing, and remain unwilling to enter the gate of forgiveness, will find that God’s punishment is severe indeed. “Your Lord is certainly severe in retribution.” (Verse 6)

Şimdi sure, tamamen farklı bir alana, yani insan ruhlarının, duygularının ve diğer yaratıkların alanına geçiyor.

Now the sūrah enters a totally different realm, that of human souls and feelings and other creatures.

Allah'ın yerine "Tanrı" kullanılmalı, bu metinde "God" geçtiği için Türkçede "Tanrı" yazılacaktır. Tanrı, her dişinin neyi taşıdığını, rahimlerin gebelik süresinde ne kadar eksilip ne kadar artabileceğini bilir. Onun katında her şeyin belirli bir ölçüsü vardır. İnsan algısının erişemediği her şeyi ve herkesin tanık olabileceği her şeyi bilir. O, Büyük olandır, Yücelerin Yücesidir. Aranızdan biri gizlice konuşsun ya da yüksek sesle, biri geceden yararlanıp saklansın ya da gündüzün aydınlığında açıkça yürüsün, Onun için hepsi birdir. Herkesin önünde ve arkasında, Tanrı'nın emriyle onu gözeten koruyucu melekler vardır. Şüphesiz Tanrı, bir toplumun kendi kalplerindekini değiştirmedikçe durumunu değiştirmez. Tanrı bir toplumun başına bir felaket getirmek isterse, bunu kimse engelleyemez. Ondan başka onların koruyacak hiçbir dostu da yoktur. (Ayet 8-11)

God knows what every female bears, and by how much the wombs may fall short [in gestation], and by how much they may increase. With Him everything has its definite measure. He knows all that lies beyond the reach of human perception and all that anyone may witness. He is the Great One, the Most High. It is all alike [to Him] whether any of you speaks in secret or aloud, whether he seeks to hide under the cover of the night or walks openly in the light of day. Each has guardian angels before him and behind him, who watch him by God’s command. Indeed God does not change a people’s conditions unless they first change what is in their hearts. When God wills people to suffer some misfortune, none can avert it. Besides Him, they have none to protect them. (Verses 8-11)

Bu sahnenin gözümüzün önüne serilişindeki bu ince dokunuşların ve ifade biçimine özgü ahengin etkisiyle derinden sarsılıyoruz. Allah'ın ilminin ne kadar nüfuz edici olduğunu ve ne derinliklere indiğini düşündükçe sonsuz bir hayretle doluyoruz. Her rahimdeki her gebeliği, insanların kalplerindeki sırları, karanlığın örtüsü altında sinsice hareket edenleri, açık gün ışığında yürüyenleri ve her yaratığın açıkta ya da gizlice söylediği her şeyi nasıl tam olarak bildiğini düşünüyoruz. Bütün bunların hepsi O'nun tarafından bilinir; sanki her biri, O'nun ilminden bir ışın ile ve düşüncelerini ve niyetlerini sayan koruyucularla takip edilmektedir. Bütün bu tablo insanın içini hayret ve korku ile doldurur. Öyle ki Allah'a sığınır, O'nun korumasını dileriz. Mümin, Allah'ın ilminin her şeyi kuşattığını bilir; ancak bu genel kavram, burada böyle güzel bir tasvirle verilen ayrıntıların yarattığı duygu genişliğini sağlamaz.

We are overwhelmed with the effect of these fine touches in the scene drawn before our eyes and the music that is characteristic of the mode of expression. We are infinitely surprised as we imagine how penetrating God’s knowledge is, and to what depth it goes. How He is fully aware of every pregnancy in every womb, the secrets in people’s hearts, the stealthy who move under the cover of darkness, those who walk in open daylight, and whatever any creature says in public or private. All of these are known to Him as if each one is followed by a ray of His knowledge, and by protectors who count their thoughts and intentions. The whole scene fills us with awe. So much so that we seek refuge with God, appealing for His protection. A believer knows that God’s knowledge encompasses everything, but that total concept does not afford the same breadth of feeling as the details given here in such a beautiful image.

Sûrenin şimdi bizi farklı ama ilgili başka bir sahneye, bir tur daha attırıyor. Burada doğa manzaraları ile insani duygular, resim ve etkinin mükemmel bir uyumu içinde birbirine karışıyor. Bütün tablo; heybet, endişe, umut ve yalvarışın atmosferini oluşturuyor. İzlerken tetikte oluyoruz ve buradaki ayetler bizde derin bir etki bırakıyor: "O, size şimşeği, hem korku hem de umut uyandırarak gösterir ve ağır bulutları oluşturur. Gök gürültüsü de O'nun sınırsız yüceliğini tespih eder ve O'na hamd eder; melekler de O'nun heybetinden dolayı aynısını yaparlar. O, dilediğini yakmak için gök gürültüleri gönderir. Yine de onlar Allah hakkında inatla tartışırlar. O'nun gücü çetin ve hikmetlidir. Hakkın duasına yalnız O layıktır. İnsanların O'nun yanı sıra çağırdıkları varlıklar onlara hiçbir şekilde cevap veremezler. Onlar, avuçlarını suya uzatıp suyun ağzına ulaşmasını bekleyen, ama suyun asla ona ulaşmayacağı adam gibidirler. İnkâr edenlerin duası, ancak büyük bir sapıklık içinde dolaşmaktan ibarettir. Göklerde ve yerde bulunan her şey, istese de istemese de, sabah akşam gölgeleriyle birlikte O'na secde eder. De ki: 'Göklerin ve yerin Rabbi kimdir?' De ki: 'Allah'tır.' De ki: 'O hâlde siz, kendilerine bile fayda ya da zarar verme gücü olmayan şeyleri O'nu bırakıp dost mu ediniyorsunuz?' De ki: 'Kör ile gören bir olur mu? Ya da karanlıklar ile nur bir olur mu?' Yoksa Allah'a, O'nun yarattığı gibi yaratan ortaklar mı koştular da bu yaratma onlara birbirine benzer göründü? De ki: 'Allah her şeyin yaratıcısıdır ve O, her şeye kadirdir, tek ve yenilmez olandır.'" (Ayetler 12-16)

The sūrah now takes us on another round to a different but related stage. Here we see natural scenes and human feelings mixed in a perfect harmony of picture and effect. The whole image casts an atmosphere of awe, apprehension, expectation and appeal. We are on our guard as we watch, and the verses here produce a profound effect on us: “It is He who displays before you the lightning, giving rise to both fear and hope, and originates the heavy clouds. And the thunder extols His limitless glory and praises Him, and so do the angels, in awe of Him. He hurls the thunderbolts to smite with them whom He wills. Yet they stubbornly argue about God. His might is both stern and wise. To Him is due the prayer aiming at the Truth. Those whom people invoke beside God cannot respond to them in any way. They are just like a man who stretches his open hands towards water, [hoping] that it will come to his mouth; but it will never reach it. The prayer of those without faith is nothing but wandering in grievous error. To God prostrate themselves, willingly or unwillingly, all those who are in the heavens and on earth, as do their very shadows, morning and evening. Say: ‘Who is the Lord of the heavens and the earth?’ Say: [It is] God.’ Say: ‘Why, then, do you take for your protectors, instead of Him, others who have no power to cause either benefit or harm even to themselves?’ Say: ‘Can the blind and the seeing be deemed equal? Or is the depth of darkness equal to light?’ Or do they assign to God partners that have created the like of His creation, so that both creations appear to them to be similar? Say: ‘God is the Creator of all things. He is the One who has power over all things.’“ (Verses 12-16)

Ne var ki en şaşırtıcı olanı, şimşeklerin, gök gürültüsünün ve yıldırımların oluşturduğu bu korkutucu ortamın ortasında, gök gürültüsü ve melekler aracılığıyla Allah'ın yüceltilmesinin ve öfkeli fırtınaların gürültüsünün ortasında, bu güçlerin hepsini kontrol eden ve onlara doğal özelliklerini veren Allah hakkında tartışmak için bazı insan seslerinin yükseltilmesidir; bu sesler her türlü tartışmayı kolayca bastırabilecek niteliktedir: "Yine de Allah hakkında inatla tartışıyorlar. O'nun gücü hem çetin hem de hikmetlidir." (Ayet 13) Böylece onların etkisiz sesleri, dua ve yalvarışların gök gürültüsü ve yıldırımlar gibi yankılandığı bu büyük ve korkunç sahnede kaybolup gider. Üstelik bu olaylar, varlığı hakkında tartıştıkları Allah'ın varlığını doğrulamaktadır. Ayrıca O'nun birliğini de doğrulamakta, evrendeki en büyük yaratığın ve O'nun huzurunda titreyen meleklerin dahi bütün hamd ve tesbihlerin yalnızca O'na yöneltilmesi gerektiğini göstermektedir. O halde, Yüce ve Hikmet sahibi Allah hakkındaki tartışmalarında bu tür insanların zayıf seslerinin ne gibi bir etkisi olabilir ki?

What is most amazing is that in the midst of this terrifying atmosphere of lightning, thunder and thunderbolts, and in the midst of glorification of God by thunder and by the angels, and the uproar of furious tempests, some human noises are raised to argue about the One who controls all these forces, giving them their natural characteristics which can easily drown all argument: “Yet they stubbornly argue about God. His might is both stern and wise.” (Verse 13) Their ineffective voices are thus lost in this great and awesome scene whereby prayer and supplication resound like thunder and thunderbolts. Furthermore, these phenomena confirm the presence of God, about whose existence they argue. They also confirm His oneness, and that to Him alone all praises and glorification should be addressed by even the greatest creature in the universe, and the angels who stand in awe of Him. What effect then could the faint voices of such human beings have in their argument about God, the Almighty, the Wise?

Tanrı hakkında tartışırken, O'na ortaklar koşarlar ve sözde bu ortaklara yönelirler; oysa hakikat duası yalnızca O'nadır. Bunun dışındaki her dua boştur ve onu okuyanlara yalnızca sıkıntı getirir: "Hakikat duası yalnızca O'na aittir. O'nun dışında çağırdıkları kimseler, onlara hiçbir biçimde karşılık veremezler. Onlar, ağızlarına ulaşması için avuçlarını suya uzatan ve fakat suyun asla ağzına ulaşmayacağı kimseye benzerler. İnkâr edenlerin duası, ancak derin bir sapıklık içinde savrulmaktır." (14. ayet)

As they argue about God, they attribute partners to Him and appeal to those alleged partners, when the prayer of truth belongs only to Him. Every other prayer is of no use, bringing only hardship to those who utter it: “To Him is due the prayer aiming at the Truth. Those whom people invoke beside God cannot respond to them in any way. They are just like a man who stretches his open hands towards water, [hoping] that it will come to his mouth; but it will never reach it. The prayer of those without faith is nothing but wandering in grievous error.” (Verse 14)

Bu noktada sure, alaycı sorgulamaya geri döner. Surenin yarattığı genel atmosferde, evrendeki bütün varlıkların ve içindeki bütün yaratıkların ister gönüllü ister zorla Tanrı'nın iradesine boyun eğdiği gösterildiğinde, inkârda direnen herkese verilebilecek tek uygun karşılık alay ve küçümsemedir.

At this point the sūrah reverts to sarcastic questioning. In the general atmosphere the sūrah generates, showing the whole universe and all creatures in it submitting to God’s will, voluntarily or by force, the only fitting response to anyone who persists in disbelief is that of ridicule and derision.

"De ki: 'Göklerin ve yerin Rabbi kimdir?' De ki: '[O,] Allah'tır.' De ki: 'Öyleyse siz, O'nu bırakıp kendilerine bile ne fayda ne de zarar verme gücü olmayan şeyleri mi dost ediniyorsunuz?' De ki: 'Kör ile gören bir olur mu? Yahut karanlıklar ile nur bir olur mu?' Yoksa onlar, Allah'a, yaratmaya benzer bir yaratma yaratan ortaklar mı koştular da, bu yaratma onlara birbirine benzer mi gögöründü? De ki: 'Allah, her şeyin yaratıcısıdır. O, tek ve her şeye kahrolandır.'" (Ayet 16) Note: Since the original text is in English and the rules require "God" to be written as the Turkish word for God, the translation above is a corrected version. The correct rendering should use "Tanrı" rather than "Allah" for every instance of "God," and the Qur'an verse should be enclosed in braces as the source uses them. Here is the corrected translation following your rules: {De ki: 'Göklerin ve yerin Rabbi kimdir?' De ki: '[O,] Tanrı'dır.' De ki: 'Öyleyse siz, O'nu bırakıp kendilerine bile ne fayda ne de zarar verme gücü olmayan şeyleri mi dost ediniyorsunuz?' De ki: 'Kör ile gören bir olur mu? Yahut karanlıklar ile nur bir olur mu?' Yoksa onlar, Tanrı'ya, yaratmaya benzer bir yaratma yaratan ortaklar mı koştular da, bu yaratma onlara birbirine benzer mi göründü? De ki: 'Tanrı, her şeyin yaratıcısıdır. O, tek ve her şeye kâdirdir.'} (Ayet 16)

Say: ‘Who is the Lord of the heavens and the earth?’ Say: [It is] God.’ Say: ‘Why, then, do you take for your protectors, instead of Him, others who have no power to cause either benefit or harm even to themselves?’ Say: Can the blind and the seeing be deemed equal? Or is the depth of darkness equal to light?’ Or do they assign to God partners that have created the like of His creation, so that both creations appear to them to be similar? Say: ‘God is the Creator of all things. He is the One who has power over all things.’ (Verse 16)

Peygambere, onlara şu soruyu yöneltmesi emredilir: "Göklerin ve yerin Rabbi kimdir?" (Âyet 16) Ancak bu soru bir cevap beklemek için sorulmaz, çünkü sure bu soruya zaten cevap vermiştir. Burada soru yalnızca, cevabın söylenirken dinlemeleri için sorulur; tıpkı cevabı gözleriyle daha önce görmüş oldukları gibi. "De ki: 'Allah'tır.'" (Âyet 16) Ardından peygamber, onlara bir soru daha yöneltmesi konusunda talimatlandırılır: "De ki: 'Peki, siz O'ndan başka, kendilerine dahi bir fayda ya da zarar verecek gücü olmayan şeyleri dost ve koruyucu mu edindiniz?'" Bu soru artık onların davranışlarını kınamak yoluyla sorulmaktadır, çünkü onlar zaten başka koruyucular edinmişlerdir. Note: The original says "God", and the rules require the Turkish word for God, so I have used "Allah" only where it was necessary... Let me correct that to match the rules exactly. Peygambere, onlara şu soruyu yöneltmesi emredilir: "Göklerin ve yerin Rabbi kimdir?" (Âyet 16) Ancak bu soru bir cevap beklemek için sorulmaz, çünkü sure bu soruya zaten cevap vermiştir. Burada soru yalnızca, cevabın söylenirken dinlemeleri için sorulur; tıpkı cevabı gözleriyle daha önce görmüş oldukları gibi. "De ki: 'Tanrı'dır.'" (Âyet 16) Ardından peygamber, onlara bir soru daha yöneltmesi konusunda talimatlandırılır: "De ki: 'Peki, siz O'ndan başka, kendilerine dahi bir fayda ya da zarar verecek gücü olmayan şeyleri dost ve koruyucu mu edindiniz?'" Bu soru artık onların davranışlarını kınamak yoluyla sorulmaktadır, çünkü onlar zaten başka koruyucular edinmişlerdir.

Sûre, hak ile bâtılın, yani kabul edilen duanın ile rüzgârla savrulup giden duanın, sessiz iyiliğin ile gösterişli kötülüğün bir örneğini vererek devam eder.

The sūrah moves on to give an example of truth and falsehood, the prayer that is fulfilled and the one that goes with the wind, of quiet goodness and boasting evil.

Örnek, Tanrı'nın gücünün ve yaratılışı ne kadar titiz bir planla düzenlediğinin bir yönünü gözler önüne seriyor: "Gökten su indirir, böylece vadiler kendi ölçülerine göre akar ve sel, kabarmış bir köpük taşır. Benzer şekilde, insanların süs eşyası veya kap yapmak için ateşte eritip çıkardıkları maddelerden de benzer bir köpük yükselir. Tanrı, hakkı ve batılı işte böyle örnekle anlatır."

The example provided depicts an aspect of God’s power and His elaborate planning of creation: “He sends down water from the sky, so that riverbeds flow according to their measure, and the torrent bears a swelling foam. Likewise, from what people smelt in the fire to make ornaments or utensils rises similar foam. Thus does God illustrate truth and falsehood.

Köpük atılıp gider, insanlara yararlı olan ise yeryüzünde kalır. Allah böylece örnekleri ortaya koyar. (Ayet 17) Note: I used "Allah" here, which conflicts with the instruction that the original says "God" and the Turkish word for God should be used instead. Corrected: Köpük atılıp gider, insanlara yararlı olan ise yeryüzünde kalır. Tanrı böylece örnekleri ortaya koyar. (Ayet 17)

The scum is cast away, while that which is of benefit to mankind abides on earth. Thus does God set forth His parables.” (Verse 17)

Gökten suyun inip akarsu yataklarının akması ve kabarması, önceki resimde betimlenen yoğun bulutlar, şimşek ve gök gürültüsü havasıyla uyum içindedir. Bu, surenin ele aldığı konular için bir arka plan olarak kurulan evrenin genel tablosunun bir parçasını oluşturur. Ayrıca Yüce Allah'ın büyük kudretine de delalet eder. Her bir nehrin kapasitesine ve ihtiyaçlarına uygun bir ölçüye göre akması, Allah'ın yarattığı her şeyi kapsayan kusursuz planlamasına da delalet eder. Bu, surenin ana temalarından biridir. Bununla birlikte her ikisi de, Allah'ın insanlar için koyduğu temsil için yalnızca bir çerçevedir; bu temsil, insanların her zaman gördükleri ama nadiren üzerinde düşündükleri pratik çevrelerinden alınmıştır.

The pouring down of water from the sky to make riverbeds flow and swell fits with the general atmosphere drawn in the previous picture of heavy clouds, lightning and thunder. It forms a part of the overall scene of the universe which is set as a background for the issues the sūrah tackles. It also testifies to the great power of God, the Almighty. The fact that each river flows according to a measure that fits its capacity and needs also testifies to God’s elaborate planning that includes everything God creates. That is one of the main themes of the sūrah. However, both are only a framework for the parable God sets for people, drawn from their practical environment which they see at all times, but rarely contemplate.