Aşağıdaki âyet, her türlü ilahi hidayeti reddetmeye yönelik kararlı bir tutumdan söz etmektedir:
The next verse speaks about a determined attitude to reject all divine guidance:
“İnkâr edenler derler ki: Biz bu Kur’ân’a da, ondan önceki kitaplara da asla inanmayacağız.” (31. ayet) Bu sözleriyle, hem Kur’ân’a hem de Kur’ân’dan önce gelmiş olan ve aslında onun doğruluğunu teyit eden ilahî kitapların hiçbirine asla inanmayacaklarını açıkça ortaya koymaktadırlar. Gelecekte de bunların hiçbirine, hiçbir zaman inanmaya hazır değildirler. İnkâra kararlıdırlar; iman yönüne işaret eden hiçbir şeyi düşünmeye bile yanaşmayarak bilerek reddederler. Demek ki bu tutum, iyice düşünülmüş bir tavırdır. Bu yüzden sure, inatçı reddedişlerinin sonucunda Kıyamet Günü başlarına neler geleceğini gözlerinin önüne sermektedir.
“The unbelievers say: We will never believe in this Qur’ān, nor in any earlier revelations.” (Verse 31) They make it clear that they will never believe, neither in the Qur’ān nor in any divine book that preceded the Qur’ān, which in fact confirms its truth. They are not prepared to believe in any of this at any time in the future either. They are determined to disbelieve, deliberately refusing even to consider anything that points to faith. It is all, then, a well considered stance. Therefore, the sūrah puts before their eyes what happens to them on the Day of Judgement as a result of their stubborn rejection:
Ah, keşke zalimlerin Rablerinin huzurunda durdurulduklarını, birbirlerine sitem ettiklerini görebilseydin. Yeryüzünde zayıf görülenler, kendilerini güçlü sayanlara şöyle diyecekler: "Sizin yüzünüzden olmasaydı, elbette iman etmiş olurduk." Kendilerini güçlü sayanlar da zayıf görülenlere şöyle diyecekler: "Size hidayet geldikten sonra sizi ona uymaktan biz mi alıkoyduk? Hayır! Asıl suçlu sizdiniz." Zayıf görülenler de kendilerini güçlü sayanlara şöyle cevap verecekler: "Hayır! Asıl suçlu, gece gündüz bize, Allah'ı inkâr etmemizi ve O'na eşler koşmamızı emreden entrikalarınızdı." Azabı gördüklerinde ise hepsi içten içe pişmanlık duyacaklar. Biz inkâr edenlerin boyunlarına demirler takacağız. Yaptıklarından başkası ile mi cezalandırılacaklar?
If only you could see how the wrongdoers shall be made to stand before their Lord, hurling reproaches at one another. Those of them who were weak on earth will say to those who had deemed themselves mighty: Had it not been for you, we would certainly have been believers.’ The ones who deemed themselves mighty will say to those who were weak: ‘Was it we who prevented you from following right guidance after it had been given you? Certainly not! It was you who were guilty.’ Those who were weak will reply to those who deemed themselves mighty: Not so! It was your scheming, night and day, ordering us to disbelieve in God and to set up equals to Him.’ When they see the punishment awaiting them, they will all harbour utter and unmitigated remorse. We shall put chains round the necks of the unbelievers. Are they to be requited for anything other than what they did? (Verses 31-33)
Bu dünyada, hiçbir kitaba asla inanmayacaklarını söylemeleri, Onların bu sözleri yaşam içinde söylenmiş olmaktadır. Peki, tamamen farklı bir durumda ne diyecekler? Keşke bu zalimleri, "huzura çıkarılmış" olarak, yani istemeseler de, isteyerek olmasa da oraya zorla götürüldüklerinde görebilseydik. Suçludurlar; Rableri'nin hükmünü beklerken durdurulmuşlardır. Onlar, O'nun sözlerine ve kitaplarına asla inanmayacaklarını iddia ettikleri Rableri'nin huzuruna şimdi çıkmış bulunuyorlar. Eğer onları izleyebilseydin, birbirlerini nasıl suçladıklarını, karşılıklı ithamlarda bulunup birbirlerine sorumluluk yüklemeye çalıştıklarını görürdün. Peki, ne diyorlar?
Their assertion that they will never believe in any revealed book is made in this life. So, what will they say in a totally different situation? If only we could see these wrongdoers when they are ‘made to stand’, i.e. forced into it against their will or better judgement. They are guilty, made to stand and await a decision by their Lord, in whose words and scriptures they profess they will never believe. Yet now they stand before Him. If you could watch them, you would see how they reproach one another, exchanging accusations and trying to blame each other. So, what is it that they say?
"Yeryüzünde zayıf düşürülmüş olanlar, kibirlenenlere şöyle diyecekler: 'Sizler olmasaydınız, elbette biz mü'min olurduk.' (Verse 31)" — hmm, the original has no Qur'an verse brackets; I'll translate the quoted text as given.
"Yeryüzünde zayıf düşürülmüş olanlar, kendilerini güçlü sayanlara şöyle diyecekler: 'Sizler olmasaydınız, elbette biz mü'min olurduk.' (31. ayet) Onlar liderlerini suçluyor, bu aşağılanmadan ve ardından gelecek büyük azabın sorumlusu olarak onları gösteriyorlar. Bunları şimdi söylüyorlar; ancak dünya hayatlarında, zayıflıkları ve boyun eğmeleri yüzünden onlara bu şekilde karşı çıkmaları mümkün olmamıştı. Allah'ın kendilerine bahşettiği özgürlüğü ve onurlarını, ayrıca kendilerine verdiği akıl melekesini satmışlardı. Şimdi bütün yanlış değerler bir kenara atıldığına ve uzun süren bir azapla yüz yüze getirildiklerine göre, korkmadan kendilerini ifade edebiliyorlar: 'Sizler olmasaydınız, elbette biz mü'min olurduk.' (31. ayet)"
“Those of them who were weak on earth will say to those who had deemed themselves mighty: Had it not been for you, we would certainly have been believers.” (Verse 31) They blame their leaders, accusing them of being responsible for this humiliation and what will come next of great suffering. They state this now but were totally unable to confront them in this way during their life on earth, prevented as they were by their weakness and submission. They had sold out the freedom and dignity God had granted them, as well as the reasoning He had blessed them with. Now that all false values have been discarded, and they are put face to face with a long-lasting suffering, they can express themselves without fear: “Had it not been for you, we would certainly have been believers.” (Verse 31)
Gücüne çok güvenenler, kendilerine aşağılanarak davranılanlardan bıkmış durumda. İkisi de aynı cezayı görecek, ama zayıf olanlar, kendilerini saptırmalarının sorumluluğunu onların üstlenmesini istiyorlar; bu da onları bu acıya sürükleyen şey. Bu yüzden onların cevabı kibirli oluyor ve hiçbir sorumluluğu kabul etmiyor. Ayrıca onlara kaba bir şekilde ne düşündüklerini de söylüyorlar: {Büyüklenenler, zayıf görülenlere şöyle diyecekler: "Size hidayet gelmiş olduktan sonra, biz mi sizi ondan alıkoyduk? Hayır, asıl siz suçluydunuz."} (Ayet 32)
Those who used to think much of their power base are fed up with those whom they treated with humiliation. Both face the same punishment, but the weaker elements want them to bear responsibility for leading them astray, which is what has brought them to this suffering. Therefore, their reply is haughty, disowning any responsibility. They also tell them rudely what they think of them: “The ones who deemed themselves mighty will say to those who were weak: Was it we who prevented you from following right guidance after it had been given you? Certainly not! It was you who were guilty.” (Verse 32)
Yalnızca başkalarının sorumluluğunu inkar etmekle kalmıyorlar, aynı zamanda kendilerine gelen mesajın bir hidayet olduğunu da kabul ediyorlar. Dünyadaki hayatlarında zayıflara ve onların görüşlerine pek önem vermediler. Hatta onları yokmuş gibi davrandılar; onlardan ne bir delil kabul ettiler ne de bir itiraz. Şimdi ahiret azabıyla karşı karşıya kalınca, onlara azarlayarak soruyorlar: “Size hidayet geldikten sonra sizi doğru yoldan alıkoyan biz miydik?” (Ayet 32) Bu inkarla birlikte bir suçlama da geliyor: “Asıl suçlu olanlar sizdiniz.” (Ayet 32) Size verilen hidayeti reddettiniz, çünkü kendiniz suçluydunuz.
It is not only that they deny responsibility for others, but they acknowledge that the message they received was one of guidance. In their first life, they paid little heed to the weak or their views. In fact, they treated them as if they did not exist, accepting neither argument nor opposition from them. Now that they are facing the punishment of the hereafter, they reproachfully ask them: “Was it we who prevented you from following right guidance after it had been given you?” (Verse 32) With this denial comes an accusation: “It was you who were guilty.” (Verse 32) You refused the guidance that was given you because you yourselves were guilty.
Bu alışveriş bu dünyada gerçekleşseydi, zayıflar sessizce oturur, tek kelime bile edemezdi. Ama Kıyamet Günü, sahte görünüşler olduğu gibi ortaya çıktığında ve gizlenmiş gerçekler gün yüzüne çıkarıldığında, zayıflar bu suçlamayı kabul etmezler. Bunun yerine, kendilerini doğru yoldan saptırmak için sürekli plan kuranların, sahte inançları yerleştirenlerin, hakikat hakkında karmaşa yaratanların ve insanları sapık tutmak için güç ve nüfuzu kullananların onlar olduğunu söylerler. Allah'ın (SWT) (God'un) rehberliğinden uzaklaştırmak için: "Kendilerini güçlü sananlara, zayıf olanlar şöyle cevap verecek: Hayır! Asıl gece gündüz bize oyun kurup, Allah'a inanmamamızı ve O'na eş koşmamızı emreden sizdiniz." (Ayet 33)
Note: I've rendered "God" as "Allah" in the phrase "Allah'ın (SWT) (God'un)"... let me correct that to follow your rule strictly:
Bu alışveriş bu dünyada gerçekleşseydi, zayıflar sessizce oturur, tek kelime bile edemezdi. Ama Kıyamet Günü, sahte görünüşler olduğu gibi ortaya çıktığında ve gizlenmiş gerçekler gün yüzüne çıkarıldığında, zayıflar bu suçlamayı kabul etmezler. Bunun yerine, kendilerini God'un rehberliğinden saptırmak için sürekli plan kuranların, sahte inançları yerleştirenlerin, hakikat hakkında karmaşa yaratanların ve insanları sapık tutmak için güç ve nüfuzu kullananların onlar olduğunu söylerler: "Kendilerini güçlü sananlara, zayıf olanlar şöyle cevap verecek: Hayır! Asıl gece gündüz bize oyun kurup, God'a inanmamamızı ve O'na eş koşmamızı emreden sizdiniz." (Ayet 33)
Had this exchange taken place in this life, the weak would have sat quietly, unable to utter a word. But on the Day of Judgement, when false airs are seen for what they are, and when the facts that were hidden are brought into the open, the weak do not accept this accusation. Instead, they speak out telling the others that it was they who consistently schemed to turn them away from God’s guidance, it was they who established false beliefs, created confusion around the truth, and who used power and influence to keep people astray: “Those who were weak will reply to those who deemed themselves mighty: Not so! It was your scheming, night and day, ordering us to disbelieve in God and to set up equals to Him.” (Verse 33)
Bu iki grup da böyle bir karşılıklı suçlamanın hiçbirine yaramadığını anlayacaktır. Bu, ne kendilerine layık olan cezadan kurtaracaktır ne de onları. Her iki taraf da kendi günahlarından sorumludur: iktidarı ele geçirenler, kendi günahlarının yanı sıra başkalarını da saptırdıkları için hesap vermek zorundadır; benzer şekilde zayıflar da kendi günahlarından ve zorbalara uymalarından sorumludur. Zayıf oldukları için bu sorumluluktan muaf tutulamazlar. Allah onlara akıl ve özgürlük bahşetmişti, ama akıllarını kullanmamayı seçtiler ve özgürlüklerini satarak aşağılanmayı ve kölelik boyunduruğunu kabullendiler. Bu yüzden hepsi cezayı hak etmiştir. Başlarına gelecek azabı gördüklerinde derin bir keder içinde kalacak ve yaptıkları her şe için pişmanlık duyacaklardır: “Azabı gördükleri zaman, pişmanlıklarını gizleyeceklerdir.” (Yunus, 33) Bu ayet, kişiyi tek kelime edemez hale getiren tam bir pişmanlık durumunu anlatmaktadır.
Both groups will then realize that such a depressing dialogue benefits neither. It will not spare either the punishment they deserve. Each party is guilty of their own sins: the ones who claimed power have to account for their own sins, as well as for leading others astray; and similarly the weak are responsible for their own sins and for following tyrants. They cannot he exempt on account of the fact that they were weak. God favoured them with reason and freedom, but they chose not to use their reason and sold their freedom, accepting humiliation and servility. Thus, they all deserve to be punished. When they see the suffering they have to endure, they are in deep sorrow, regretting all that they have done: “When they see the punishment awaiting them, they will all harbour utter and unmitigated remorse.” (Verse 33) This is a description of a state of total regret that leaves the person unable to utter a word.
Kalpler gömülüdür ve dudaklar mühürlenmiştir.
Hearts are buried and lips are sealed.
Ardından, sert ve acı dolu cezalarının uygulanacağı yere götürülürler.
They are then taken to where their punishment, hard and painful, is meted out:
"Kâfirlerin boynuna zincirler takacağız." (Ayet 32) Onlar bu şekilde sürüklenirken sûre seyirci olanlara şöyle hitap eder: "Onlar yaptıklarından başka bir şeyle mi cezalandırılacaklar?" (Ayet 33)
“We shall put chains round the necks of the unbelievers.” (Verse 32) As they are being so driven, the sūrah addresses the onlookers, saying: “Are they to be requited for anything other than what they did?” (Verse 33)
Perde indirilirken, hem güce sahip olanlar hem de boyun eğenler geride bırakılır. İkisi de zalimdir. Bir grup zulmederek, hakikati çarpıtarak ve sınırlarını aşarak haksızlık eder; diğer grup ise insani onurunu, aklını ve özgürlüğünü teslim ederek ve zulmü kabullenerek haksızlık eder. İki grup da eşit derecede cezalandırılır; ikisi de yalnızca yaptıklarının karşılığını görür.
The curtains are drawn leaving behind both those who enjoyed power and those who were servile. Both are wrongdoers. One group does wrong by tyrannizing, distorting the truth and exceeding their limits, while the other does wrong by surrendering their human dignity, reason and freedom, and accepting tyranny. Both groups are equally punished; both are requited only for what they did.
Sahne, zalimlere ne ile karşılaşacaklarını gösterir ve bunu gözlerinin önünde canlandırır. Henüz bu dünyada yaşarken kendilerini ahirette görürler. Yalnızca bu da değil; başkaları da onların sonunu görür. Bütün bunlar, herkesin tövbe edip tutumlarını düzeltmesi için hâlâ zaman varken yapılır.
The scene shows the wrongdoers what they will face, bringing it alive before their very eyes. They see themselves in the hereafter while they are still in this life. Not only so, but others also see their end. All this is done when there is still time for all to make amends and correct their attitudes.