Bu surenin açılış bölümü, Medine'de Müslüman topluluğun karşılaştığı dini grupların temel özelliklerini ortaya koymaktadır; Yahudiler dışında, onlara ise kısa ama yeterli bir atıf yapılmaktadır. Onlar, münafıkların "şeytanları" veya "kötü arkadaşları" olarak tanımlanmaktadır; bu tanım, onların niteliklerini ve rollerinin doğasını çok şey anlatmaktadır. Onlar, surenin ilerleyen bölümlerinde daha ayrıntılı olarak ele alınmaktadır.

This opening passage of the sūrah outlines the essential features of the religious groups the Muslim community faced in Madinah, with the exception of the Jews, to whom only a brief, but adequate, reference is made. They are described as the ‘satans’ or ‘evil companions’ of the hypocrites; a description that says a great deal about their qualities and the nature of their role. They are dealt with in more detail later on in the sūrah.

Bu grupların özelliklerini betimlerken Kur'an üslubunun ayırt edici nitelikleri açıkça görülmektedir. Kelimeler, bir sanatçının çizgi ve renkleri kullanması gibi kullanılır ve onlar aracılığıyla imgeler yavaş yavaş biçim ve canlılık kazanmaya başlar.

In delineating the features of these groups, the special characteristics of the Qur’ānic style are clearly displayed. Words are used as an artist uses lines and colours, and through them images slowly begin to take on shape and life.

Başlangıçta, birkaç kelime ve cümleyle, her çağda ve her dönemde yinelenen, insanların her birinin gerçek bir temsili olan üç tür insanın profili birleşir. Gerçekten de, tüm çağlardaki ve yerlerdeki insanlık, bu türlere ayrılabilir. Bu, Kur’ân üslubunun belagatinin ve gücünün güzel bir örneğidir. Bu kısa ve son derece bilgilendirici cümlelerde ve ayetlerde, resimler, hiçbir uzun ya da ayrıntılı anlatımın sağlayamayacağı bir güç ve odaklılıkla canlandırılır. Birkaç hızlı dokunuş, üslubun ve ahengin güzellikleriyle birleşerek en üst düzeyde bir etki yaratır.

At the outset, in a few words and sentences, profiles of three types of people merge, each a true representation of a group of human beings such as recurs in every day and age. Indeed, all mankind in all ages and places can be classified into these types. This is a fine example of the eloquence and power of the Qur’ānic style. In these brief and highly informative sentences and verses, pictures are brought to life with a power and focus that no lengthy or elaborate rendition could ever provide. A few rapid touches combine with the beauties of style and rhythm to supreme effect.

Bu özlü ve güçlü girişin ardından sure, dünyadaki bütün insanlara hitap ederek onları insanlığın ilk kesimine ait olmaya çağırır. İnsanı, eşi ve ortağı olmayan, Yaratan, Besleyen ve Rızık veren tek Tanrı'ya iman etmeye çağırır. Peygamber Muhammed ﷺ'in mesajının ve aldığı vahiylerin doğruluğundan şüphe eden şüpheciler, Kur'an'a denk tek bir sure getirmeye davet edilir. Bu meydan okumaya, Tanrı'nın mesajını reddedenler için korkunç bir azabın olacağına dair sert bir uyarı ve Tanrı'ya ve O'nun vahiylerine güvenip iman edenler için sonsuz mutluluk ve saadet vaadi eklenir.

Sure'nin başında üç Arapça harf yer alır: "Elif, lâm, mîm." (1. ayet) Bunun hemen ardından şu ifade gelir: "Bu Kitap'tır, onda hiçbir şüphe yoktur; Allah'tan korkanlar için bir hidayettir." (2. ayet)

The sūrah opens with three Arabic letters: “Alif, lām, mīm.” (Verse 1) This is immediately followed by the statement: “This is the Book, there is no doubt about it, a guidance for the God-fearing.’’ (Verse 2)

Kur'ân'ın birçok sûresi bu şekilde Arapça harf topluluklarıyla başlar ve bu soyut başlangıçların yorumları oldukça çeşitlidir. Bizim tercih ettiğimiz görüş, bunların Kur'ân'ın ilk muhatapları olan Araplar'ın kullandığı biçimiyle Arap dilinin harflerinden oluştuğunu vurgulamak amacı taşıdığıdır. Bununla birlikte bu kitap, aynı harfleri ve aynı dili kullanan hiçbir Arap yazarın asla eşleyemeyeceği kadar benzersiz ve aşkın bir eserdir. Rakiplere, ona benzer bir kitap, ya da on sûre, hatta eşdeğer nitelikte tek bir sûre meydana getirmeleri defalarca meydan okunarak çağrılmıştır. Bu meydan okumayı kabul edebilen hiç kimse olmamıştır.

Several sūrahs in the Qur’ān begin with a combination of Arabic letters in this way, and interpretations of these abstract openings vary quite widely. The one we tend to favour is that these are meant to emphasize the fact that the Qur’ān is a book composed of the letters of the Arabic language, in the same way as they are used by the Arabs who were the first people addressed by this divine revelation. Nevertheless, it is such an unparalleled and transcendent work that no Arab writer, using the same letters and the same language, could ever match its majesty and power. Rivals are repeatedly challenged to compose a book similar to it, or only ten sūrahs, or even a single sūrah, of matching quality. No one has ever been able to take up the challenge.

Bu, Allah'ın bütün yaratılışı için geçerlidir ama bu kez "God" kelimesini Türkçede "Tanrı" olarak yazıyoruz. Doğru çeviri: Bu, Tanrı'nın bütün yaratılışı için de geçerlidir. Örneğin toprak, bilinen özelliklere sahip elementlerden oluşur. İnsanın topraktan yapabildiği en iyi şeyler tuğlalar, kiremitler, kaplar ve çeşitli türde ve kullanımda yapılar olmuştur; bunlardan bazıları çok karmaşıktır. Ancak Tanrı, bu aynı elementleri kullanarak hayatı yaratmıştır; bu, insanın entelektüel ve yaratıcı yeteneklerinin çok ötesinde kalan, eşsiz bir sırdır.

This is true for all God’s creation. Soil, for example, is made up of elements of known properties. The best man has been able to make out of soil is bricks, tiles, vessels and structures of various types and uses, which are in some cases very sophisticated. But using these same elements, God has created life, the one outstanding secret that remains far beyond man’s intellectual and creative abilities.

Sûrenin devamında, takva sahibi olanların bir tarifi yapılır. Bunu yaparken Medine'deki ilk mü'min modelini ortaya koyar; bu model, gelecek nesillerin bütün Müslümanları için de evrensel bir örnek olacaktı: "Gayba iman ederler, namazı dosdoğru kılarlar ve kendilerine verdiğimiz rızıktan infak ederler. Sana indirilene ve senden önce indirilenlere iman ederler ve ahirete kesin olarak inanırlar." (Ayet 3-4)

The sūrah then gives a description of those who are God-fearing. In doing so it presents the early model of believers in Madinah, which was also to be the universal one for all future generations of Muslims: “Those who believe in what lies beyond the reach of human perception, observe Prayer and give of what We bestow upon them. Those who believe in what has been revealed to you and what was revealed before you, and are certain of the Hereafter.’’ (Verses 3-4)

Takva sahibi mü'minlerin en temel vasfı, gaybe derin bir iman ile ruhlarını zenginleştiren, dini görevlerine bağlılık gösteren, Allah'ın tüm elçilerini tanıyan ve ahirete karşı sarsılmaz bir yakîn taşıyan bilinçli ve aktif bir ahlakî bütünlüktür. Müslüman imanını tam bir bütün haline getiren ve mü'minleri kâfirlerden ayıran unsurlar bunlardır. Böylesine kapsamlı bir bakış açısı, insanın bu dünyadaki tüm çabalarına yön ve rehberlik etmesi amacıyla gönderilen Tanrı'nın insanlığa son mesajına layıktır. İnsan, bu mesajı benimseyip ışığında hareket ederek tam ve sağlıklı bir hayat sürmeye çağrılmıştır; bu mesaj insanın duygularını, eylemlerini, inançlarını, yaşam tarzını ve davranışlarını şekillendirir.

The most essential quality of the God-fearing believers is their conscious, active moral unity that enriches their souls with profound belief in the imperceptible, or ghayb, dedication to their religious obligations, recognition of all God’s messengers, and unshakeable certainty in the hereafter. Such are the ingredients that make the Muslim faith a complete whole and distinguishes believers from unbelievers. Such a thorough outlook is worthy of God’s final message to man, which was intended as a focus and a guide for all human endeavour on this earth. Man is called upon to adopt this message and lead a complete and wholesome life, guided by its light which shapes man’s feelings, actions, beliefs and ways of living and behaviour.

Bu niteliklerin her birine daha yakından baktığımızda, insan hayatının temelinde yer alan bir dizi temel değer olduğunu görürüz.

Looking more closely at each of these qualities, one discovers a number of essential values that are fundamental to human life.

"İnsan algısının sınırlarının ötesinde olan şeylere inanırlar." (3. ayet) İnsan algısının sınırları, müminlerin ruhlarının evrenin ve tüm varlığın arkasındaki kudretli güç olan Yaratıcılarına ulaşmasına engel olmaz. Doğal duyularının sınırlılığı, onların fiziksel dünyanın ötesine ulaşma arzularına ya da hayatın nihai hakikatlerini arayışlarına engel olmaz.

Bir sonraki insan modeli, inkârcıların modelidir. "Şüphesiz inkâr edenler için, onları uyarsan da uyarmasan da birdir; iman etmeyecekler. Allah onların kalplerini ve kulaklarını mühürlemiştir; gözleri de perdelenmiştir. Onlara büyük bir azap vardır." (Ayet 6-7)

The next human model we are presented with is that of the unbelievers. “For the unbelievers, it is alike whether you forewarn them or not, they will not accept the faith. God has sealed their hearts and ears; their eyes are covered; and a grievous punishment awaits them.” (Verses 6-7)

Önceki grupla arasındaki karşıtlık tamamen belirgindir. Allah'ın Kitabı kendi başına takva sahipleri için bir yol gösterici iken, inkârcılara yapılan hiçbir uyarı hiçbir etki yapmaz. Mümininin kabul edicililiği, inkârcının tamamen kabul etmezliğiyle tezat oluşturur; burada mümini Allah'a ve çevresindeki dünyaya bağlayan, görüneni gaybla ve açık olanı gizli olanla birleştiren bağlar tamamen yoktur. Kalpleri sımsıkı kapalıdır ve kulakları hiçbir şey işitmez. Hidayeti almaya ya da hakikati keşfetmeye tamamen muktedir değillerdir. Üstelik "gözleri perdelenmiştir." (Ayet 7) Hiçbir yere yön verecek bir ışık olmaksızın zifiri karanlık içindedirler. Bütün bunlar, Allah'ın uyarılarını görmezden gelmelerinin hak ettikleri karşılıktır.

The contrast with the previous group is total. While God’s Book in itself is a guide for the God-fearing, no warning to the unbelievers has any effect at all. The receptivity of the believer contrasts with the unbeliever’s total unreceptivity; here the ties that bind the believer to God and the world around, and link the seen with the unseen and the overt with the covert, are completely absent. Their hearts are firmly shut and their ears can hear nothing. They are utterly incapable of receiving guidance or discovering the truth. Moreover, “their eyes are covered.” (Verse 7) They are in total darkness, with no light to guide them anywhere. All this is their just reward for ignoring God’s warnings.

Bu âyetler, bu insanların "elim bir azap"a doğru giderken çizdiği tekdüze ve cansız tabloyu gösterir; bu, inat ve inkârın layık olduğu uygun ve yerinde bir karşılıktır.

The verses paint a grim and lifeless picture of these people on their way to “a grievous punishment”, which is a fitting and proper reward for obstinacy and disbelief.

Üçüncü modele geçiyoruz. Ayetlerin bu tür insanlar hakkında çizdiği tablo, ne birinci modelin parlak ve asil, ne de ikinci modelin karanlık ve aşağılık olan tablosu gibidir. Bu, sürekli değişen, yakalanması güç, geçici bir görüntüdür. Bunlar münafıklardır: “İnsanlardan öyleleri var ki: ‘Allah’a ve ahiret gününe inandık’ derler; oysa onlar inanmış değillerdir. Allah’ı ve iman edenleri aldatmaya çalışırlar; ama yalnızca kendilerini aldatırlar, farkında değillerdir. Kalplerinde bir hastalık vardır; Allah da hastalıklarını artırmıştır. Yalan söyledikleri için onlara acı bir azap vardır. Onlara: ‘Yeryüzünde bozgunculuk çıkarmayın’ denildiğinde: ‘Biz ancak ıslah edicileriz’ derler. Dikkat edin, asıl bozguncu olanlar onlardır; ama farkında değillerdir. Onlara: ‘İnsanlar iman ettiği gibi siz de iman edin’ denildiğinde: ‘Aptalların iman ettiği gibi mi iman edeceğiz?’ derler. Asıl aptal olanlar onlardır; ama bunu bilmezler. İman edenlerle karşılaştıklarında: ‘İman ettik’ derler; ama şeytani önderleriyle baş başa kaldıklarında: ‘Biz sizinle beraberiz, biz ancak alay ediyoruz’ derler. Allah onlarla alay eder ve azgınlıkları içinde bocalayıp durmalarına izin verir. İşte bunlar, hidayeti sapıklıkla değiştirenlerdir. Bu ticaretleri kâr getirmez ve onlar doğru yola ermezler.” (Ayet 8-16)

We now move on to the third model. The picture that the verses paint of this type of people is neither as bright and noble as the first nor as dark and base as the second. It is an elusive, evanescent image, constantly changing. These are the hypocrites: “There are some who say: “We believe in God and the Last Day’, yet, in truth, they do not believe. They seek to deceive God and the believers, but they are only deceiving themselves, though they may not realize it. There is sickness in their hearts, and God has aggravated their sickness. Painful suffering awaits them for the lies they keep telling. When it is said to them: “Do not spread corruption in the land’, they say: “We are but doers of good.’ But, they indeed are the ones who do spread corruption, though they do not realize it. When it is said to them, ‘Believe as other people have believed’, they say, Are we to believe as the fools believe?’ It is indeed they who are fools, though they do not know it. When they meet the believers, they say, ‘We believe’, but when they are alone with their devilish allies, they say, ‘We are with you, we are only mocking.’ God will put them to derision and let them continue their transgression, blundering blindly along. These are the ones who barter away guidance for error. Their transaction is profitless and they will receive no guidance.” (Verses 8-16)

Bu, Medine'deki bir grup insanın tasviriydi; ancak bu tablo her insan neslinde görülebilir. Bu tür insanlar, toplumun seçkin kesimleri arasında bulunur ve hakkı açıkça kabul edecek ya da açıkça reddedecek ahlaki cesaretten yoksundur. Sürekli olarak ahlaki üstünlük iddiasındadırlar, kendilerini herkesin üstünde görürler ve başkalarının anlayışını küçümserler. Bu nedenle bu ayetleri mutlak anlamlarıyla ele almalıyız; her neslin münafıklarını anlatan ayetlerdir. Gerçekten de bu ayetler, bütün toplumlarda bir olan insan ruhuna hitap eder.

Bu üç grubun üçüncüsü olan münafıkların karakterinin tasvirine, öncekilerin her ikisine ayrılandan daha fazla yer ayrıldığını görüyoruz. Bunun sebebi, önceki iki türün bir bakıma basit ve açık olmasıdır. Birinci tablo, açık görüşlü ve samimi niyetli insanları gösterir; ikincisi ise rehberlikten yoksun, amaçsızca dolaşan kimseleri resmeder. Üçüncü tabloda ise hilekâr, huzursuz, karmaşık ve hasta bir ruh hâline sahip olanları görürüz. Bu karakterin açıkça ve tam olarak ortaya konulabilmesi için daha fazla dokunuşa ve daha ince ayrıntıya ihtiyaç vardır.

We note that more space is devoted to the delineation of the character of the third group, the hypocrites, than to either of the preceding ones. This is because each of the first two types is, in a sense, simple and straightforward. The first picture shows people with clear vision and honest purpose, while the second paints those moving aimlessly, devoid of guidance. In the third picture we see those with a devious, restless, complex and sick disposition. Its delineation requires more touches and finer detail to be clearly and fully defined.

Bu üçüncü gruba ilişkin ayrıntılı bir anlatım, Medine'deki münafıkların o oluşum yıllarında Müslüman topluluğu zayıflatmada çok ciddi bir rol oynadığını ve bu topluluk içinde huzursuzluk ve istikrarsızlık tohumları ektiklerini göstermektedir. Ayrıca bu durum, münafıkların herhangi bir Müslüman toplulukta ne kadar geniş kapsamlı bir rol oynayabileceğinin bir işareti olup, onların faaliyetlerinin ve Müslümanlara karşı kurdukları zararlı entrikaların ortaya çıkarılması gerektiğini ortaya koymaktadır.

A detailed description of this third group also suggests that the role played by the hypocrites in Madinah in undermining the Muslim community during those formative years was a very serious one, and that they instigated trouble and instability in that community. It is also an indication of how far-reaching a role hypocrites can play in any Muslim community, and that there is a need to expose their activities and maleficent scheming against the Muslims.

Münafıklığın doğasını daha da açıklığa kavuşturmak ve ortaya koymak için başka örnekler verilmektedir: "Onlar, etrafını aydınlatan bir ateş yakmaya çalışan kimse gibidirler; Allah onların nurunu alıp götürdü ve onları karanlıkta bıraktı, hiçbir şey göremez oldular. Sağır, dilsiz ve kördürler; bu yüzden doğru yola asla dönemezler." (Bakara, 17-18)

Further examples are given to add more clarification and expose the nature of hypocrisy: “They are like one who sought to kindle a fire, and as it lit up all around him God took away their light and left them in darkness, unable to see anything. Deaf, dumb and blind, they can never return to the right path.” (Verses 17-18)

Medine'deki Yahudiler, Peygamber Muhammed ﷺ'in mesajının doğruluğu hakkında şüphe uyandırmaya çalışıyorlardı; münafıklar ise Mekke'deki putperest Araplar gibi şüpheci davranıyor ve mesajı sorguluyorlardı. Bu nedenle Kur'an'ın hepsine, nitekim genel olarak bütün insanlığa meydan okuduğunu görüyoruz. Kur'an şöyle buyurur: "Eğer kulumuza indirdiğimiz (Kur'an) konusunda şüphedeyseniz, onun bir benzerini getirin ve doğru sözlü iseniz, Allah'tan başka bütün şahitlerinizi çağırın." (Ayet 23)

The Jews of Madinah used to raise doubts about the truth of the Prophet Muĥammad’s message, while the hypocrites, like the pagan Arabs of Makkah, were sceptical and called it into question. Therefore we find the Qur’ān challenging them all, as indeed it challenges mankind in general, saying: “If you are in doubt as to what We have revealed to Our servant, then produce one sūrah comparable to it and call upon all your witnesses, other than God, if what you say is true.” (Verse 23)

Meydan okuma, Peygamber Muhammed'i Allah'ın "kulu" olarak nitelendirerek önemli bir gerçeği vurgulamakla başlar. Bu nitelendirme birkaç açıdan önemlidir: Birincisi, bu, Peygamber'in kendisine bir onurdur ve Allah'ın kulu olmanın bir insanın ulaşabileceği en yüksek onur olduğunun bir göstergesidir. İkincisi, Allah'a kulluğun evrensel insani bağlamdaki özünü teyit eder ve tüm insanları yalnızca Allah'a boyun eğmeye, O'na ortak koşulabilecek her şeyi reddetmeye çağırır. Allah'tan vahiy alıcısı olarak en yüksek onur mertebesine ulaşan Peygamber Muhammed ﷺ, aynı zamanda Allah'ın kulu olarak nitelendirilmekle de onurlandırılmıştır.

The challenge starts off with emphasizing an important fact by describing the Prophet Muĥammad as God’s ‘servant’. This description is significant in a number of ways: it is, first, an honour to the Prophet himself and an indication that to be a ‘servant’ of God is the highest honour a human being can attain. Second, it affirms the essence of servitude to God in the universal human context, calling on all men to submit only to God and renounce all partners that may be associated with Him. The Prophet Muĥammad, who attained the highest position of honour as a recipient of divine revelations, is also honoured by being described as a servant of God.

Bu meydan okumanın, bu surenin başlangıcıyla da ilgisi vardır; çünkü başlangıç, Kur'an'ın Arapların dilinde aşina oldukları aynı harflerden oluştuğunu işaret etmektedir. Eğer onlar, Kur'an'ın doğruluğu ya da hakikiliği konusunda herhangi bir şüphe taşıyorlarsa, ona benzer herhangi bir şey, hatta tek bir sure bile üretmekte özgürdüler ve onun lehinde tanıklık etmesi için dilediği herhangi bir tanığı çağırabilirlerdi. Peygamber ﷺ'in iddiası zaten Allah tarafından desteklenmişti.

The challenge is also related to the opening of this sūrah, which points out that the Qur’ān was composed of the very same letters the Arabs were familiar with in their language. If they were in any doubt as to its truth or veracity, they were free to produce anything, even one sūrah, comparable to it, and they could call any witnesses they wished to testify in their favour. The Prophet’s claim had already been supported by God.

Bu noktada sure, Kur'an'da temsillerin kullanımından söz eder: "Allah, bir sinek veya ondan daha aşağı bir şeyi örnek vermekten utanmaz. İman edenler, bunun Rableri katından gelen gerçek olduğunu bilirler; inkâr edenler ise 'Allah bu örnekle ne kastetmiş olabilir ki?' diye sorarlar. Allah bununla birçoklarını saptırır, birçoklarını da doğru yola iletir. Ama O, bununla yalnızca fasıkları saptırır. Fasıklar, Allah'ın ahdini sağlamlaştırıldıktan sonra bozanlar, Allah'ın birleştirilmesini emrettiği şeyleri koparanlar ve yeryüzünde bozgunculuk yapanlardır. İşte onlar ziyana uğrayanlardır." (Âyet 26-27)

At this point the sūrah speaks of the Qur’ānic use of parables: “God does not disdain to give a parable of a gnat, or a higher creature. Those who believe know that it is the truth from their Lord, while the unbelievers ask, ‘What could God mean by such a parable?’ In this way, God lets many go astray and gives guidance to many others, but none does He leave to go astray except the evildoers, who violate God’s covenant after having accepted it, and cut asunder what He has ordered to be joined, and spread corruption in the land. They are the losers.” (Verses 26-27)

Sūrah'da daha önce, münafıklar aşağılayıcı durumlarda gösterilmişti. Ayrıca Kur'an'ın önemsiz yaratıklara işaret eden temsiller kullandığını da fark ettiler. Bunlardan biri, inkârcıları örümceğe benzetir: "Allah'tan başkalarını dost edinenlerin durumu, kendine bir ev yapan örümceğin durumu gibidir. Evlerin en zayıfı şüphesiz örümceğin evidir. Keşke bilselerdi." (29: 41) Benzer şekilde Kur'an, sahte ilahlarının güçsüzlüğünü gösteren bir temsil daha aktarır: "Ey insanlar! Size bir örnek verildi; onu dinleyin. Allah'ın dışında yalvardığınız varlıklar, bir sinek yaratmak için bir araya gelseler bile bunu başaramazlar. Sinek onlardan bir şey kapsa, onu ondan geri alamazlar. Arayan da zayıf, aranan da zayıftır!" (22: 73)

Earlier in the sūrah, the hypocrites were shown in derogatory situations. They also realized that the Qur’ān uses parables referring to insignificant creatures. One of these compares unbelievers to spiders: “Those who take beings other than God for their protectors are like a spider which makes for itself a house. The frailest of all houses is the spider’s house. Could they only understand.” (29: 41) Similarly the Qur’ān cites a parable showing the powerlessness of their false deities: “Mankind/ An aphorism is set forth; hearken, then, to it. Those beings whom you invoke instead of God cannot create a fly, even though they were to join all their forces to that end. If a fly robs them of anything, they cannot rescue it from him! Weak indeed is the seeker, and weak the sought!” (22: 73)

Konunun başına dönmüş değiliz; sûrenin başında ele alınan, her insan toplumunda bulunan başlıca insan tiplerinin sunumu üzerindeyiz. Bu nedenle metin "kötülük yapanlar" hakkında daha ayrıntılı konuşmaya geçiyor. Onlar, "Allah'ın ahdini kabul ettikten sonra bozan, Allah'ın birleştirilmesini emrettiği şeyi koparıp ayıran ve yeryüzünde bozgunculuk çıkaran kimselerdir. İşte asıl ziyana uğrayanlar onlardır." (Ayet 27) Note: The Turkish rules above require "God" to be rendered as the Turkish word for God. Applying that, the translation should read: Konunun başına dönmüş değiliz; sûrenin başında ele alınan, her insan toplumunda bulunan başlıca insan tiplerinin sunumu üzerindeyiz. Bu nedenle metin "kötülük yapanlar" hakkında daha ayrıntılı konuşmaya geçiyor. Onlar, "Tanrı'nın ahdini kabul ettikten sonra bozan, Tanrı'nın birleştirilmesini emrettiği şeyi koparıp ayıran ve yeryüzünde bozgunculuk çıkaran kimselerdir. İşte asıl ziyana uğrayanlar onlardır." (Ayet 27)

We have not completely departed from the subject of the beginning of the sūrah: the presentation of the main types of people found in every human society. So the text turns to speak in more detail of the “evildoers”. They are those “who violate God’s covenant after having accepted it, and cut asunder what He has ordered to be joined, and spread corruption in the land. They are the losers.” (Verse 27)

Metin, belirli bir "antlaşma"dan, kesip ayırdıkları şeyden veya yaydıkları "fesadın" türünden genel terimlerle söz ediyor. Öncelik, belirli olayları veya örnekleri kaydetmek yerine bu tür insanların genel profilini tanımlamaya veriliyor. Allah'ın güvenini yitirmişler, sürdürülmesini emrettiği bütün bağları koparmışlar ve her türlü fesat ya da kötülüğü işleyebilecek durumdadırlar. Bunlar, şaşkınlığa ve hidayetin kaybına mahkûm edilmiş insanlardır; temel insani fıtratları bozulmuş ve saptırılmıştır. Vaktinden önce koparılmış, çürüyüp kuruyup gitmiş bir meyveye benzerler. Düşünceleri ve hayata bakışları tamamen çarpıtılmıştır, öyle ki müminlere hidayet ve yön veren her şey, onları yalnızca daha da kafalarını karıştırır ve helake ve azaba doğru sürükler.

The text speaks in very general terms, without specifying the ‘covenant’ or the thing they cut asunder, or the type of ‘corruption’ they spread. Priority is given to defining the overall profile of this type of people rather than recording any particular incidents or examples. They have lost God’s trust, severed all the ties He commanded to be maintained, and they are capable of perpetrating every kind of corruption or evil. These are people condemned to confusion and loss of guidance; their basic human nature has been corrupted and perverted. They are like a prematurely picked fruit that has rotted and withered away. Their minds and outlook on life are totally distorted, so that whatever gives believers guidance and direction only confounds them and sends them further towards ruin and damnation.

Sure sūre daha sonra bütün insanlığa hitap eder; Allah'a iman etmemelerini kınar. Allah, hayat veren ve hayatı alan, herkese rızık veren ve bütün evren üzerinde tam hâkimiyete sahip olandır. Sure şöyle buyurur: "Ölü iken size hayat veren Allah'ı nasıl inkâr edersiniz? Sonra sizi yeniden öldürecek, sonra da tekrar diriltecek. Ve siz O'na döndürüleceksiniz. Yeryüzündeki her şeyi sizin için yaratan O'dur. Sonra gökyüzüne yönelip onu yedi kat göğe şekillendirdi. O, her şeyi bilendir."

The sūrah then addresses all mankind, denouncing their disbelief in God who gives life and takes it away, and who provides for all and has full control over the whole universe: “How can you reject God who has given you life after you were dead? He will cause you to die again then He will bring you back to life. To Him you shall return. It is He who created for you all that is on earth. He then turned to heaven and fashioned it into seven heavens. He has knowledge of all things.” (Verses 28-29)

Tanrı'nın tüm bu apaçık delillerini gördükten sonra O'nu inkar etmek ya da reddetmek elbette çirkin ve hiçbir biçimde savunulamaz bir tutumdur. Kur'an burada insanlığa, yadsıyamayacakları ve sorgulayamayacakları gerçeklerle doğrudan hitap etmektedir. Kur'an, insanın hayatına ve insan varoluşunun aşamalarına değinmektedir. Tanrı, insanı ölü bir durumdan çıkarmış ve ona hayat vermiştir. Bu dönüşüm, göz ardı edilemeyecek ya da inkar edilemeyecek bir gerçektir ve yalnızca Tanrı'nın yaratıcı gücünü kabul etmekle açıklanabilir. Hayat bir yanılsama değildir; peki nasıl ortaya çıkmıştır? Dünyada canlıyı ölüden ayıran, bizim hayat dediğimiz bu eşsiz olguyu kim başlatmıştır? Hayat, ölümün tam karşıtı olan olağanüstü bir boyuttur; peki kaynağı nedir?

Denial or rejection of God after seeing all these manifest signs is certainly despicable and utterly unjustifiable. The Qur’ān here faces mankind directly with facts they cannot deny or question. It refers to their life and the phases of human existence. God brought man out of a state of death and gave him life. This transformation is a fact that cannot be ignored or denied, and can only be explained by acknowledging the creative power of God. Life is not an illusion, but how has it come about? Who has initiated this unique phenomenon we call life, which distinguishes the living from the dead in this world? Life represents an extraordinary dimension that is the complete antithesis of death, but where does it originate?

Bu soru, insanın merakını giderecek ve kalbini ile aklını huzura kavuşturacak bir biçimde yüzleşilip cevaplanması gereken bir sorudur. Onu bir kenara atmak ya da hayatı, yaratılışın kendisinden tamamen farklı olan yaratıcı bir güç dışında bir şeye bağlamak yeterli değildir. Bu soruya verilecek ilk cevap, hayatın Allah'tan geldiğidir. Bunu tartışanlar, başka bir cevap ortaya koysunlar. Note: per the rules, "God" must be written as the Turkish word for God, so the translation uses "Allah" only where... let me correct that: the translation should read as follows. Bu soru, insanın merakını giderecek ve kalbini ile aklını huzura kavuşturacak bir biçimde yüzleşilip cevaplanması gereken bir sorudur. Onu bir kenara atmak ya da hayatı, yaratılışın kendisinden tamamen farklı olan yaratıcı bir güç dışında bir şeye bağlamak yeterli değildir. Bu soruya verilecek ilk cevap, hayatın Tanrı'dan geldiğidir. Bunu tartışanlar, başka bir cevap ortaya koysunlar.