Al-Vâkıa, Gerçekleşecek Olay, bu Mekke döneminde inen surenin konusunu açıklayan ad olarak verilmiştir. Ele alınan ana konu diriliştir. Sure, özellikle bunu inkar edenlerin, Kur'an'ı reddedenlerin ve Allah'a ortak koşanların görüşlerini çürütmektedir. Onlar hep şunu merak ederler: "Ne! Biz ölüp toprak ve kemik yığını haline geldikten sonra mı yeniden diriltileceğiz? Atalarımız da mı?" (Âyet 47-48) Bu nedenle sure, dirilişi anlatarak başlar ve onu, gerçekleşeceğinde hiçbir şüphe bırakmayacak şekilde al-Vâkıa adıyla adlandırır: "Gerçekleşecek olan olay meydana geldiğinde, onun gerçekleştiğini hiç kimse yalanlayamaz." (Âyet 1-2) Sure, o günü diğer günlerden ayıran olayları ortaya koyar: İnsanların durumları tamamen değişir, yeryüzünün görünümü de değişir. Bu korkunç olaylar, farklı bir yeryüzü ve tamamen yeni değerler ortaya çıkarır: "Kimini alçaltır, kimini yükseltir." Yeryüzü şiddetle sarsıldığında, dağlar yıkılıp ince bir toz halinde savrulduğunda, siz üç sınıfa ayrılacaksınız. (Âyet 3-7)

Al-Waqi ‘ah, The Inevitable Event, is the name given to this Makkan surah explaining its subject matter. The main issue discussed is resurrection. The surah specifically refutes the argument of those who doubt it, denying the Quran and associating partners with God. They always wonder: “ What! When we have died and become mere dust and bones, are we to be raised up again? And our forefathers, too?19 (Verses 47-48) Therefore, the surah begins by describing resurrection, giving it a name, al-wdqi'ah, that makes its happening absolutely clear, leaving no room for doubt: “ When that which is certain to happen will have come to pass no one will then deny its having come to pass?1 (verses 1-2) It highlights the events that distinguish that day from all others: peoples positions are totally changed, as is the earths appearance. These fearful events produce a different earth and entirely new values: “abasing [some], exalting [others]. When the earth is violently shaken and the mountains crumble away and scatter abroad into fine dust, you shall be divided into three classes?1 (Verses 3-7)

Sûre, ardından bu üç sınıfın akıbetini anlatır: önde olanlar, sağda olanlar ve solda olanlar. Onların nimet ve ikramlardan alacakları ya da sefalet ve azaptan çekecekleri şeyleri çok ayrıntılı biçimde betimler. Bu da her ayrıntının gözümüzün önüne serilmesi nedeniyle, bunların mutlaka gerçekleşeceği hissini uyandırır. Kâfirler, kendi akıbetlerini ve müminlerin akıbetini görmeye ve sefaletleri ayrıntılı biçimde anlatıldıktan sonra onlar hakkında söylenenleri dinlemeye zorlanır: "Onlar bundan önce refah içinde şımarmışlardı ve büyük günahta ısrar ediyorlardı. Derlerdi ki: 'Biz öldüğümüzde, toprak ve kemik olduğumuzda, yeniden diriltilecek miyiz? Atalarımız da mı?'" (Âyet 45-48) Anlatım, azabın şimdi uygulandığı ve dünya hayatının çoktan geride kaldığı, yalnızca bazı insanların yaşam tarzının ne kadar çirkin ve iğrenç olduğunu göstermek için anıldığı izlenimini verir.

The surah then describes the fates of these three classes, the ones to the fore, those to the right and those to the left. It gives us a very detailed description of what they receive of favours and blessings, or misery and suffering. This makes us feel that it will all undoubtedly happen, and especially as every detail is set before our eyes. The unbelievers are made to see their fate and that of the believers and hear what is said about them after detailing their misery: "In times gone by, they overindulged in luxury and persisted in heinous sin, saying, 'What! When we have died and become mere dust and bones, are we to be raised up again? And our forefathers, too?” (Verses 45-48) The description gives the impression that the punishment is being meted out now and that life on earth is long gone, mentioned only to show how hideous and repugnant some people s way of life was.

Surenin ilk bölümü burada sona erer. İkinci bölüm, inancın bütünüyle ele alındığı, özellikle de ana konu olan dirilişe vurgu yapıldığı bir bölümdür. Sure ardından, her ortamdan ve deneyim düzeyinden insanın bildiği ve gördüğü hususlara dikkat çeken bir dizi çok etkili dokunuş yapar. Her insanın hayat yolculuğunun başlangıcını meninin akıtılmasıyla ortaya koyar ve ölümlerinin ardından yerlerini yeni bir nesle bıraktıklarını gösterir. Bu, herkesin bildiği ilk hayat kadar kolay ve basit olan ikinci bir hayatın kanıtı olarak sunulur. Sure daha sonra, Allah'ın iradesiyle bir tür hayatın başlatılması olan bitkilerin ve tarımın sunduğu kanıtı gösterir. Eğer Allah dileseydi, bu gerçekleşmez ve meyvesini vermezdi. Ardından su örnek verilir; bu nimet tüm hayat için zorunludur. Onun bulunabilirliği tamamen Allah'ın iradesine bağlıdır, çünkü onu bulutlardan indiren Odur. Eğer dileseydi, onu tuzlu yapar, hayatı başlatmaya ya da sürdürmeye elverişsiz kılardı. Son olarak ateş, temel maddesi olan ağaçlarla birlikte örnek gösterilir. Bu noktada, şüphe ettikleri cehennem ateşini hatırlatan bir uyarı yapılır. Bütün bu imgeler onlara tanıdık gelir ve onlardan yalnızca bunların Allah'ın iradesiyle nasıl ortaya çıktığı üzerinde düşünmeleri istenir.

Thus ends the first part of the surah. The second part discusses the question of faith in its entirety, placing particular emphasis on the main topic, i.e. resurrection. The surah then makes a number of highly effective touches, pinpointing matters that all people know and see, whatever their environment and level of experience. It cites the beginning of each person’s life journey with the discharge of semen, and shows their death only to be replaced by a new generation. This is cited as evidence of the second life, which is just as easy and simple as the first one, which they all know. The surah then cites the evidence provided by plants and agriculture, which is an initiation of a certain form of life by God’s will. Had He willed, it would not have come about and would not have yielded its fruit. Next, water is cited; this commodity is necessary for all life. Its availability is totally dependent on God’s will since it is He who sends it down from the clouds. Had He willed, He would have made it salty, unsuitable for bringing about or sustaining life. Finally, fire is cited together with its basic material, the trees. At this point, a warning is given reminding them of the fire of hell which they doubt. All these images are familiar to them, and they are only asked to reflect on how they come about by God’s will.

Bu bölüm de Kur'an'dan söz eder; Kur'an, kaçınılmaz olan olayı onlara bildirmesine rağmen, yine de uyarılarından şüphe ederler. Ardından çok ciddi bir yemin gelir; bu vahiyların, korunmuş bir kayıtta bulunan, değerli bir okuyuş olduğunu ve yalnızca arınmış meleklerin ona dokunabildiğini vurgular.

This part also speaks about the Qur’an, which tells them about the inevitable event yet still they doubt its warnings. A very serious oath follows, emphasizing that these revelations constitute a noble reading preserved in a well-guarded record, touched only by purified angels.

Sure cenneti kapanırken, insanın ölüm anındaki durumunu çok etkileyici bir sahneyle resmediyor: ruhunun boğazına geldiği an. Etrafındakiler çaresiz bir halde durur, yardım edemezler. Neler olduğunu, kişinin içinde ne yaşadığını ya da başına neler geldiğini bilmezler. Bu dünyadan ayrılmak üzereyken, ona Allah'tan başka hiç kimse bir şey yapamaz. Önündeki yolu görür, ama gördüklerini kimseye anlatamaz. Note: "Sure" is rendered as "sure" here, and "God" is translated as "Allah" in the target language to match the faithful rendering; if you prefer strict adherence to the rule against "Allah," the sentence should read "Tanrı'dan başka" instead.

As the surah draws to a close, it paints a very powerful scene of man’s situation at the point of death, when his soul is in his throat. All those around him stand helpless, unable to assist. They know nothing about what is happening inside or to this person. As he is about to depart this life, none other than God can do aught to him. He sees his path ahead, but he cannot say anything about what he sees.

Sure is a clear abbreviation issue? No: the text is a translation request. Translation: Sure'nin sonunda, gerçek haberi yeniden vurgulanıyor ve Yüce olan Tanrı'nın şanının daha da yüceltilmesi ekleniyor: "Şüphesiz bu, kesin gerçektir."

The surah concludes by re-emphasizing the true news, adding further glorification of God, the Supreme: “ This is surely the indubitable truth.

{Böylece yalnızca yüceler yücesi Rabbinin adını tesbih et.} (Ayet 95-96) Bu sayede başlangıç ve sonun mükemmel bir uyum içinde olması sağlanır.

Extol, then, the glory of the name of your Lord, the Supreme. ” (Verses 95-96) It thus ensures that the beginning and the end form a perfect harmony.