Bu rivayetlere dayanarak, ilk seksen üç ayetin Necran'dan (Yemen) Medine'ye gelen bir Hristiyan heyetinin ziyareti ve bu heyetin Peygamber Muhammed ﷺ ile Hz. İsa hakkındaki tartışmalarıyla ilgili olarak indirildiği söylenebilir. Bu durumda, söz konusu açılış ayetlerinin bu tartışmaların bir parçası olması beklenir. Ancak rivayetler, bu ziyaretin tarihini Hicret'in, yani 622 yılında başlayan Müslüman takviminin dokuzuncu yılı olarak vermektedir.

Based on the reports that verses 1-83 were revealed in relation to the visit by a Christian delegation from Najrān in Yemen to Madinah and their debates with the Prophet Muĥammad about the Prophet Jesus, one would expect these opening verses to form part of those debates. However, the reports give the date of that visit as being the ninth year of the Muslim calendar which dates from the migration, Hijrah, in 622

CE, Peygamber Muhammed'in (ﷺ) Mekke'den Medine'ye hicretinden. Hicretin dokuzuncu yılı aynı zamanda "Heyetler Yılı" olarak bilinir; bu yıl, İslam'ın gücünün ve etkisinin Arabistan'ın her yerine ve ötesine yayıldığını gören Arabistan'ın çeşitli bölgelerinden gelen bir dizi heyet, Peygamber Muhammed'e (ﷺ) biat etmek, onunla anlaşmalar yapmak veya onun davetiyle ilgili daha fazla bilgi edinmek için Medine'ye geldi.

CE, of the Prophet Muĥammad from Makkah to Madinah. The ninth year of Hijrah is also known as “the Year of Delegations” during which a succession of delegations from various parts of Arabia, having seen the power and influence of Islam spread throughout Arabia and beyond, arrived in Madinah to pay homage to the Prophet Muĥammad or to conclude agreements with him or find out more about his mission.

Daha önce belirtildiği gibi, bu ayetlerin konusu ve konuya yaklaşımları, bunların Medine döneminin çok daha erken bir evresinde indirilmiş olduğu görüşünü desteklemektedir. Buna göre, ehl-i kitap (yani Yahudiler ve Hristiyanlar) ile yapılan tartışmaların, onların çarpıtılmış inançlarının çürütülmesinin, Peygamber Muhammed ﷺ ve İslam dini hakkında kasıtlı olarak yaydıkları şüphelerin, ardından Müslümanlara yöneltilen uyarı ve güvence sözlerinin, hicretin dokuzuncu yılındaki Necran heyetiyle doğrudan bağlantılı olmadığı sonucuna daha çok varmaktayım. Bu ayetlerin indirilmesine ilham veren başka ve daha önceki olaylar olmalıdır.

As already pointed out, I feel that the subject matter of these verses and their approach to the subject favour the opinion that they were revealed much earlier in the Madinian period. Accordingly, I am more inclined to conclude that the debates with the people of earlier revelations (i.e. the Jews and Christians), the refutation of their distorted beliefs, the doubts they deliberately spread about the Prophet Muĥammad and the faith of Islam, as well as the subsequent warnings and reassurances addressed to the Muslims, were not directly connected with the Najrān delegation in the ninth year of Hijrah. Other and earlier occasions must have inspired the revelation of these verses.

Elif. Lâm. Mîm. Tanrı: O'ndan başka hiçbir ilâh yoktur; Hayy'dır, Kayyûm'dur. Sana bu Kitabı hakkıyla indirdi; önceki kitapları doğrulayıcı olarak. Daha önce de insanlara hidayet olarak Tevrat'ı ve İncil'i indirmişti.

Alif. Lām. Mīm. God: there is no deity save Him, the Ever-living, the Eternal Master of all. He has revealed to you this Book with the truth, confirming what was revealed before it; and He has already revealed the Torah and the Gospel before this as guidance for people. (Verses 1-4)

Biz, sûrenin başında yer alan Arap alfabesinin üç ayrı harfi olan Elif; Lâm; Mîm'in en muhtemel açıklaması olarak, bir önceki sûre olan el-Bakara'nın başındaki pasaja dair yorumumuzda verdiğimiz açıklamayı tercih ediyoruz.

We choose as the most probable explanation of the three individual letters of the Arabic alphabet, which open the sūrah, namely, Alif; Lām; Mīm, the same explanation given in our commentary on the opening passage of the preceding sūrah al-Baqarah.

Bu harfler, bu kitabın, yani Kur'an'ın, ona muhatap olan Araplarda bulunan harflerle aynı türden harflerden oluştuğuna dikkat çekmek için burada zikredilmiştir. Buna rağmen Kur'an, dilleri aynı harflerden oluşmasına karşın Araplarin benzerini getiremeyecekleri mucizevi bir kitap olmayı sürdürmektedir.

These letters are mentioned here in order to draw people’s attention to the fact that this book, the Qur’ān, is composed of the same type of letters as those available to the Arabs addressed by it. It remains at the same time a miraculous book which they cannot imitate despite the fact that their language is composed of the same letters.

Bu en olası açıklama, birçok sûrenin başında yer alan tek harflerin, Kur'ân'ın doğasına yapılan bu tür göndermelerin gerekliliğini zorlanmadan anlamamızı sağlar. Bu göndermenin, önceki sûre olan el-Bakara'da, sûrenin ilerleyen bölümlerinde şu sözlerle ortaya konan meydan okumaya işaret ettiğini görürüz: "Kuluma indirdiğimiz (Kur'ân) hakkında şüphedeyseniz, onun benzeri bir sûre getirin ve eğer doğru sözlüyseniz, Allah'tan başka bütün şahitlerinizi çağırın." (2: 23)

This most probable of explanations helps us understand, without difficulty, the need for such references to the nature of the Qur’ān in many sūrahs that open with individual letters. In the preceding sūrah al-Baqarah, this reference points to the challenge thrown down subsequently in the sūrah in these terms: “If you are in doubt as to what We have revealed to Our servant, then produce one sūrah comparable to it and call upon all your witnesses, other than God, if you were truthful.” (2: 23)

... Ve O, hakkı batıldan ayıran Furkan'ı indirmiştir. Allah'ın âyetlerini inkâr edenler için çetin bir azap vardır. Allah, üstündür, intikam almaya gücü yeter. Yerde ve gökte hiçbir şey Allah'a gizli kalmaz. O, dilediği gibi sizi rahimlerde şekillendirendir. O'ndan başka ilah yoktur; O, güçlü ve hikmet sahibidir. (Ayet 4-6)

... And He has revealed the Criterion (to distinguish the true from the false). Those who disbelieve in God’s revelations shall endure grievous suffering. God is Mighty, able to requite. Nothing on earth or in the heavens is hidden from God. It is He Who shapes you in the wombs as He pleases. There is no deity save Him, the Almighty, the Wise. (Verses 4-6)

Bu ilk ayetler, doğru bir ideolojik anlayışın, yani İslam'ın oluşturulmasında birkaç temel ilkeyi teyit etmekte ve önceki vahiy sahiplerini ve Peygamber'in mesajını ve onun ilahi kaynağını inkâr eden diğerlerini susturmak için bu ilkeleri ortaya koymaktadır. Öncelikle, Peygamberlere ve elçilere ilahi mesajlar indiren kaynağın birliğini ortaya koymaktadır. Tek ilah, Hayy olan, Kayyûm olan ve her şeyin Efendisi olan Allah'tır ki, Tevrat'ı Musa'ya, İncil'i de İsa'ya indirdiği gibi bu Kur'an'ı da indirmiştir. Dolayısıyla, Yüce Varlık'ın konumu ile O'nun kullarının konumu arasında hiçbir karışıklık olamaz. Seçtiği kullarına mesajlar indiren yalnızca bir tek Tanrı vardır. Kendileri ise, O'ndan mesajlarla gönderilmiş peygamberler olmalarına rağmen, kendilerini Tanrı'ya teslim eden kullardır.

These initial verses provide an affirmation of several essential principles in formulating the correct ideological concept, i.e. Islam, and for silencing the people of earlier revelations and others who denied the Prophet’s message and its Divine source. It states first the unity of the source which reveals Divine messages to Prophets and Messengers. It is God the only deity, the Ever-living, the Eternal Master of all Who has revealed this Qur’ān as He has indeed revealed the Torah to Moses and the Gospel to Jesus (pbuh them). There can, therefore, be no confusion between the position of the Divine Being and that of His servants. There is only One God Who reveals messages to His chosen servants. For their part, they are servants who submit themselves to God, despite the fact that they are Prophets sent with messages from Him.

Ayetler aynı zamanda ilahi inancın birliğini ve Allah'ın indirdiği kitaplarda yer alan Hakikatin de birliğini ortaya koymaktadır. Muhammed'e indirilen bu Kitap, "kendinden önce gelen (kitabı) doğrulayıcı olarak" hakla indirilmiştir; yani Tevrat ve İncil'i. Bütün bu kitaplar tek bir amaç için indirilmiştir: "insanlar için bir hidayet rehberi olarak." Yeni indirilen bu Kitap, indirilmiş kitaplardaki Hakikati; kişisel önyargılar, entelektüel akımlar ya da siyasi kaygılar yoluyla kitaplara sızmış her türlü sapmadan ve karışık fikirden ayırt eden bir "Furkan"dır.

Bu kısa bölümde sure, hakikatten sapanların gerçek yüzünü ortaya koymaktadır. Bu kimseler, Kur'ân'da son derece açık bir biçimde belirtilen gerçeklerden yüz çevirmekte, bunun yerine birden fazla açıklamaya elverişli olan başka Kur'ânî ifadelerin peşine düşmekte ve bunları uydurmalarının dayanağı yapmaktadır. Sure ayrıca, gerçekten God'a inanan ve O'na teslim olan kimselerin ayırt edici özelliklerini göstermekte; onların, O'ndan aldıkları her şeyi hiçbir şüphe ve tartışma olmaksızın kabul ettiklerini belirtmektedir.

In this brief passage, the sūrah uncovers the reality of those who swerve from the truth. These people turn their back on the facts stated with absolute clarity in the Qur’ān, pursuing other Qur’ānic statements which admit more than one explanation in order to use the same as a basis for their fabrications. It also shows the distinctive characteristics of those who truly believe in God and submit to Him, accepting everything they receive from Him without any doubt or argument.

Bir rivayete göre Necran'dan gelen Hristiyan heyeti Peygambere ﷺ şunu söyledi:

One report suggests that the Christian delegation from Najrān said to the Prophet:

"Siz, İsa Mesih'in Allah'ın kelimesi ve O'nun ruhu olduğunu söylemiyor musunuz?" Onlar bu sözü, İsa'nın bir insan değil, Allah'ın ruhu olduğu yolundaki kendi inançlarını desteklemek için kullanmak istiyorlardı. Aynı zamanda, Allah'ın mutlak birliğini açıkça bildiren ve O'nun herhangi bir ortağı ya da oğlu olduğu iddialarını kesin bir dille reddeden o apaçık ayetlere hiç dikkat etmiyorlardı. Rivayete göre, yedinci ayet bir cevap olarak indirilmişti; bu, onların açık ve kesin ifadeleri bir yana bırakırken, bu tür mecazi ifadeleri kullanma girişimlerinin gerçekliğini göstermektedir.

“Do you not state that Jesus Christ was the word of God and His spirit?” They wanted to utilise this statement to support their own doctrines that Jesus was not a human being, but the spirit of God. At the same time they paid no heed to those unequivocal verses which emphatically state the absolute oneness of God, categorically rejecting all claims of His having any partner or son. The report says that verse 7 was revealed by way of reply, showing the reality of their attempt to make use of such allegorical statements, while at the same time abandoning other clear and precise statements.

Bu ayetin, belirli bir tarihsel olayla ilgisinden daha genel bir önemi vardır. Ayet, Allah'ın Peygamber'e indirdiği bu Kitap'a karşı farklı insanların tutumlarını gösterir; doğru iman anlayışının ve İslami yaşam tarzının temel ilkelerini ortaya koyar. Ayrıca insan idrakinin ötesinde tutulan konulara ilişkin ifadeler de içerir. Bu konuları insan aklı, ilgili Kur'an ifadelerinin işaret ettiğinin ötesinde kavrayamaz.

İnkâr edenlere gelince, ne malları ne de evlatları Allah'a karşı onlara hiçbir fayda sağlamayacaktır. Onlar ateşin yakıtıdır. Tıpkı Firavun hanedanının ve onlardan önceki toplulukların durumu gibi: Ayetlerimizi yalanladılar, bu yüzden Allah onları günahları yüzünden cezalandırdı. Allah'ın cezası gerçekten çok şiddetlidir. İnkâr edenlere de de ki: "Yenilgiye uğrayacaksınız ve cehenneme toplanacaksınız; orası ne kötü bir barınaktır!" Birbirleriyle savaşa tutuşan iki ordu içinde sizin için bir ibret vardı. Biri Allah yolunda savaşıyor, diğeri ise kâfirlerden oluşan bir ordu idi. Onlar, karşı tarafın kendilerinin iki katı olduğunu gözleriyle görüyorlardı. Ama Allah, dilediğini yardımıyla destekler. Şüphesiz bunda, gören gözleri olanlar için bir ibret vardır.

As for those who disbelieve, neither their riches nor their offspring will in the least avail them against God; it is they who shall be the fuel of the fire. Just like the cases of the people of Pharaoh and those before them: they disbelieved Our revelations; therefore, God took them to task for their sins. God’s retribution is severe indeed. Say to those who disbelieve: “You shall be overcome and gathered unto hell, an evil resting place. You have had a sign in the two armies which met in battle. One was fighting for God’s cause, the other an army of unbelievers. They saw with their very eyes that the others were twice their own number. But God strengthens with His succour whom He wills. In this there is surely a lesson for all who have eyes to see.” (Verses 10-13)

Bu pasaj, surenin açılış ayetlerini izler; bu ayetler, müminlerin Allah'ın açık ve kesin olan vahiylerine ve mecaz yoluyla ifade edilmiş olan vahiylerine karşı tutumunu özetler. Burada, inkârcıları bekleyen akıbetin ve onların günahları yüzünden kendilerine ceza vermekte asla başarısız olmayan İlahi Kanunun bir açıklaması yer almaktadır. Ayrıca, İslam'a karşı çıkan, önceki vahiylerin sahibi olan inkârcılara bir uyarı da bulunmaktadır. Peygamber ﷺ onları uyarmakla ve Bedir Savaşı'nda, çok daha büyük bir inkârcı kuvvete karşı küçük bir grup müminin nasıl büyük bir zafer kazandığını kendi gözleriyle gördüklerini onlara hatırlatmakla emrolunmaktadır.

This passage follows the opening verses of the sūrah which outline the attitude of the believers towards God’s revelations, whether of the clear and precise type or of the type expressed in allegory. Here we have an explanation of the end which awaits the unbelievers, and the Divine Law which never fails to inflict punishment on them for their sins. A warning is also included to the unbelievers among the people of earlier revelations who stand in opposition to Islam. The Prophet is instructed to warn them, and to remind them of what they saw with their own eyes at the Battle of Badr when such a small group of believers achieved a great victory over a much larger force of unbelievers.

Sûrenin, Kur'ân'ın esas olarak Müslüman topluluğun eğitimiyle ilgili bölümüne ait olan bundan sonraki ayetleri gelmektedir. Bu ayetlerden ilki, insanları doğru yoldan saptıran, kontrol altına alınmadıkları takdirde fark edilmesi zor olan o ince ve doğal eğilimleri belirtmektedir. Bunları denetim altında tutabilmek için insan daima uyanık olmalı, daha yüce ufuklara özlem duymalı ve Allah katında kalıcı olan nimetlere ulaşmayı hedeflemelidir; çünkü bu nimetler, dünyevi konforlardan gerçekten çok daha üstündür.

The next few verses in the sūrah fall within that part of the Qur’ān which is mainly concerned with educating the Muslim community. The first of these verses identifies those subtle, natural incentives which cause people to deviate from the right path, unless they are properly checked. In order to control them, one must always be on the alert, yearn for more sublime horizons and aspire to those comforts which remain with God, for these are indeed far superior to worldly comforts.

Dünyevi zevklerin peşinde koşmak ve kişisel arzu ile hazlara öncelik vermek, şüphesiz insanın zihnini dağıtır ve kişinin hayatın gerçeklerinden hangi meyveleri toplamak zorunda olduğunu ya da hangi dersleri çıkarabileceğini düşünmesini engeller. Böylece insanlar kolay, bedensel hazlara gömülür ve ötesinde yer alan daha iyi ve üstün konforları göremezler. Bu yüzden ucuz, bedensel hazzın ötesine bakmanın keyfinden mahrum kalırlar; ya da insanın, Tanrı'nın bu büyük egemenliğin, yani yeryüzünün, sorumlusu kıldığı yaratık olarak taşıdığı büyük role uygun olan daha soylu kaygılarla meşgul olmaktan da mahrum kalırlar.

Pursuing worldly pleasures and giving priority to personal desires and pleasures will no doubt distract a person’s mind and prevent him from reflecting on what fruits one is bound to reap or what lessons one can learn from the facts of life. People are thus drowned in easy, physical pleasures, unable to see what lies beyond of better and superior comforts. They are thus deprived of the enjoyment of looking beyond cheap, physical pleasure, or being preoccupied with the nobler concerns which fit with the great role of man, the creature God has placed in charge of this great dominion, the earth.

Bu fiziksel hazlar, dünyevi konfor ve teşvikler, yine de yaşamın sürekliliğini koruma gibi temel bir görevi yerine getirmesi için Yaratıcı tarafından insanın fıtratına yerleştirilmiştir. Bu nedenle İslam, bunların bastırılmasını onaylamaz. Bunların düzenlenmesini, ölçülü hale getirilmesini ve kontrol altına alınmasını savunur. İslam, insanın bu arzuları kontrol edebilmesini, onların kendisini kontrol etmesini değil, ister. İslam, insanda yüce olana karşı duyguyu teşvik eder ve onun daha yükseğe ve üstüne bakmasına yardımcı olur.

Those physical pleasures and worldly comforts and incentives are, nevertheless, naturally infused in man by the Creator to fulfil the essential role of preserving the continuity of life. Hence, Islam does not approve of their suppression. It advocates that they should be regulated, moderated and brought under control. Islam wants man to be able to control these desires, not to be controlled by them. I lam promotes the feeling of the sublime in man and helps him look to what is higher and superior.

Tüm bu özlenen istekler ve bunlara benzer diğer her şey, bu dünyanın konforlarıdır.

All these cherished desires, and all similar ones, are the comforts of this life.

Belki buraya, Arapça metinde "bu hayat" anlamına gelen "dünya" teriminin "alçak hayat" anlamını taşıdığını eklemeliyiz. Dolayısıyla bunlar yüce hayatın ya da daha yüksek ufkun parçası değildir. Bunlar bu dünya hayatının kolay konforlarıdır. Bunların hepsinden daha iyi olan, çünkü özünde daha asil olması ve insan ruhunu dünyevi arzularla tükenmekten korumaya yardımcı olması bakımından, Allah'ın katında kalandır. Bunu isteyen herkes elde edebilir ve bu, dünyanın zevklerinin fazlasıyla karşılığını verir: "De ki: Size bunlardan daha hayırlı şeyleri haber vereyim mi? Allah'tan korkup sakınanlar için Rableri katında, altlarından ırmaklar akan, içinde ebedî kalacakları cennetler, tertemiz eşler ve Allah'ın rızası vardır. Allah kullarını görendir." (Ayet 15)

Perhaps we should add here that in the Arabic text, the term “this life”, or “dunyā”, connotes “the lower life”. Hence, they are not part of the sublime life or of the higher horizon. They are indeed the easy comforts of the life of this world. What is better than all this, because it is essentially nobler and it helps protect the human soul against being consumed by worldly desires, is that which remains with God. This is available to anyone who wants it, and it more than compensates for the pleasures of this world: “Say: Shall I tell you of better things than these? For the God-fearing there are, with their Lord, gardens through which running waters flow where they shall dwell forever, and wives of perfect chastity, and Gods good pleasure. God is mindful of His servants.” (Verse 15)

Peygamber, takva sahibi olanlara bu ahiret nimetlerinin müjdesini vermekle emrolunmuştur. Bu nimetlerin genel olarak bedensel nitelikte olduğunu not ediyoruz. Ancak bunlarla dünyadaki nimetler arasında esaslı bir fark vardır. Bu nimetler yalnızca, her an Allah'ın bilincinde olan takva sahiplerine verilir. Bu bilinç, hem ruh hem de beden üzerinde belirgin bir dengeleyici etkiye sahiptir. İnsanın, bir hayvan gibi arzularına tamamen kapılıp her yolla onları yerine getirmeye çalışmasını önler. Bu yüzden takva sahipleri, kendilerine vaat edilen bu bedensel nimetleri beklediklerinde, bunu hayvani arzunun denetimsiz coşkunluğundan arınmış bir yücelikle yaparlar. Bu dünyada bile, vaat edilen konaklarına, Allah'a yakın yerlere ulaşmadan çok önce, bu cennet nimetlerini beklemek onları yükseltir.

The Prophet is commanded to give the happy news of these comforts of the hereafter to those who are described as “the God- fearing”. We note that these comforts are, generally speaking, physical. There is, however, an essential difference between them and the comforts of this world. These are provided only to the God- fearing, who are always conscious of God. This consciousness has a definite moderating influence on both the spirit and the body. It prevents man from being totally consumed by his desires, striving like an animal to fulfil them in any way he can. Hence, when the God-fearing look forward to these physical comforts which they are promised, they do so with a sublimity which remains free of the uncontrolled vigour of animal desire. Even in this life, long before they arrive in their promised abode, close to God, they are elevated by looking forward to these heavenly comforts.