Al-Baqarah (Toplumsal Güvenliğe Dair Bir İslam Modeli) 261 - 274 - Kur'an'ın Gölgesinde

Al-Baqarah (Toplumsal Güvenliğe Dair Bir İslam Modeli) 261 - 274 - Kur'an'ın Gölgesinde | Quran Course

Son üç pasaj ağırlıklı olarak İslam inancının ideolojik kavramlarına odaklanmış, bu inancın yönlerini açıklamış ve insanların kalplerinde sağlam bir şekilde yerleşmesini sağlamıştır. Bu pasajlar, insanlığa önderlik etme görevini üstlenmesi için Müslüman topluluğu hazırlayan bu uzun sûrede izlenen çizgide bir ara oluşturmuştur.

The last three passages centred mainly on ideological concepts of the Islamic faith, clarifying its aspects and ensuring its firm establishment in people’s hearts. These passages constituted an interval in the line followed in this long sūrah which prepares the Muslim community to undertake its role of leadership of mankind.

Bu noktadan itibaren ve sonuç ayetlerine kadar olan kısımda sure, Müslüman topluluğun benimsemesi gereken sosyoekonomik sistemin bazı temel özelliklerini ortaya koymaya büyük ölçüde ayrılmıştır. Bu sistem, belirlenmiş mali yükümlülük olan zekât ile belirtilmemiş diğer gönüllü katkı ve bağışlar yoluyla sosyal dayanışma ve refaha dayanan bir sistemdir. Bu bölümde, Câhiliye Arabistan'ında yaygın olan sistemin aksine, İslâmî sosyoekonomik sistemin temelden faizi reddettiğini ve tamamen farklı mali işlemleri teşvik ettiğini öğreniyoruz. Böylece sure, doğru sadaka yöntemine değinir, faizi kınar ve İslâmî sosyal hayatın düzenlendiği ve yürütüldüğü sosyal ve ekonomik ilkeleri tamamlayan, borç verme ve ticaretle ilgili İslâmî ilkeleri ortaya koyar. Tüm bunlar, birbiriyle yakından ilişkili üç bölüme yayılmıştır.

From this point and up to its concluding verses, the sūrah is largely devoted to setting out some fundamental features of the socioeconomic system that the Muslim community should adopt. It is a system based on social cooperation and welfare through the established financial obligation of zakāt and other unspecified voluntary contributions and donations. We learn in this passage that, in contrast to the system prevalent in pre-Islamic Arabia, the Islamic socioeconomic system is fundamentally opposed to usury and encourages fundamentally different financial dealings. Thus, the sūrah speaks of a proper method of charity, denounces usury and outlines the Islamic principles of lending and trade which complement the social and economic principles according to which Islamic social life is organized and conducted. All this is spread over three closely interrelated passages.

Bu pasajda, hayırsever amaçlara maddi katkıda bulunmanın cihada benzer olduğunu öğreniyoruz; çünkü bunun amacı Allah'ın dinine hizmet etmektir. Cihad, Müslümanların Allah'ın mesajını uygulama ve insanlığın geri kalanına iletme görevlerini yerine getirmeleri ve bu mesajın takipçilerini zulüm ve baskıdan koruması için farz kılınmıştır.

In the present passage we learn that contributing financially to charitable causes is akin to jihād, in the sense that its purpose is to serve the cause of God. Jihād is prescribed for Muslims to fulfil their duty of implementing God’s message and conveying it to the rest of mankind and protecting its followers against persecution and oppression.

Bu sûrede malını infak etme çağrısı sıkça yapılmaktadır ve bu bölüm, bu çağrının temelindeki ilkeyi ortaya koymaktadır. Bu bölümde sunulan sosyal ve psikolojik ahlak, hem şefkat hem de fayda açısından ele alınmıştır; böylece sadaka, hem veren hem de alan için maddi ve manevi bir yücelme ve arınma vasıtası olmaktadır. Sadaka, topluluk üyeleri arasında kardeşlik, empati ve iş birliği ruhunu yayan ve onlara aynı ailenin eşit fertleri gibi hissettirip öyle davranmalarını sağlayan bir eylemdir.

The call to spend of one’s money is frequently made in this sūrah, and this part of it lays down the basic principle underlying that call. Its social and psychological ethics are presented in terms of both compassion and benefit, so that charity becomes a means of financial and spiritual exaltation and refinement for both donor and recipient. It is an act that spreads the spirit of brotherhood, empathy and cooperation among members of the community and makes them feel and behave as equal members of the same family.

Bu bölümdeki yönergelerin evrensel ve genel nitelikte olduğunu belirtmek önemlidir; yine de bunların, o dönemde Müslümanların karşılaştığı belirli durumlara karşılık olarak indirildiği anlaşılmaktadır. Bu durumlar sık sık tekrarlansa da durum böyledir. Bir Müslüman topluluğunun, gerçekleri kavrayabilmek için sıkı bir disipline ve ikna edici delil ve örneklere ihtiyaç duyan bencil ve cimri bireyler içerebileceği açıktır.

It is important to point out that although the directives given in this section of the sūrah are universal and general, one can, nevertheless, detect that they were revealed in response to specific situations faced by the Muslims at the time, though these often recur. It is clear that a Muslim community may include selfish and parsimonious individuals who need rigorous discipline and convincing arguments and examples to absorb the facts.

Samimi ve cömert insanların yanı sıra, paralarını ödünç verirken ya da bağışlarken ağır bir bedel talep eden cimri kimseler de vardı. Sadaka verirken büyük bir güçlükle ve isteksizlikle hareket eden, ya da yalnızca gösteriş için veren kimseler vardı; paralarını üstünlüklerini ortaya koymak için kullanan kimseler de vardı, bir de yalnızca değer vermedikleri şeyi veren başkaları vardı.

Besides the sincere and generous people, there were miserly individuals who would exact a steep price for lending or donating their money. There were those who would give for charity with much difficulty and reluctance or merely for ostentatious reasons, and there were those who would use their money to demonstrate their superiority, and others who would give only what they disdained.

Bu gerçekleri kabul etmek önemlidir, çünkü Kur'an'ın gelişmekte olan Müslüman toplum içinde dinamik ve etkin bir güç olarak doğasını ve rolünü anlamamıza yardımcı olurlar. Kur'an, gerçek durumlarla ilgilenmek ve kendisine hitap edilen Müslümanlara önderlik etmek, onlara bilgi vermek ve onları eğitmek için indirilmiştir.

It is important to acknowledge these facts because they help us understand the nature and role of the Qur’ān as a dynamic and active force within the developing Muslim community. It was revealed to deal with actual situations and to lead, inform and educate the Muslims to whom it was addressed.

Müslümanların bugün Kur'ân'a bakışı şöyle olmalıdır: özellikle İslâm ile Müslümanların gündelik hayatlarındaki gerçeklik arasındaki açılan uçurum göz önüne alındığında, toplumda yaşayan, dinamik bir etken olarak. Kur'ân'ı tarihsel bir canlılığı olmayan, soyut bir şey gibi görüyormuşuz gibi görünüyor. Artık onu bir zamanlar İslâm hayatını ve toplumunu şekillendiren güç olarak ya da Müslümanların alıp uyguladıkları gündelik emirlerin kaynağı olarak algılamıyoruz. Kur'ân'a dair algımız öldü, ya da en azından komaya girdi; gerçek, özgün imajı bugün Müslüman zihinlerinden silinmiş durumda. Güzel seslerin güzel makamlarla okuyuşunu dinlemeye, bundan etkilenip duygulanmaya alıştık. Ya da onu yalnızca manevi veya duygusal bir uyarılma için okumakla, ya da bir miktar batınî veya tasavvufî teselli elde etmekle yetiniyoruz; Kur'ân'ın gerçekten uyandırdığı ve sunduğu şeyler de bunlardır.

This is how the Qur’ān should be viewed by Muslims today: a living dynamic agent in society, especially in view of the widening gap between Islam and the reality of their daily life. We seem to view the Qur’ān as an abstract thing that has no historical living reality. We no longer perceive of it as the force that once shaped Islamic life and society, or the source of the daily orders that Muslims used to receive and act upon. Our perception of the Qur’ān has died, or at least has gone into a coma, and its true original image has faded from Muslim minds today. We have grown accustomed to listening to the Qur’ān recited by beautiful voices in melodious ways and to being moved and affected by the experience. Or we have become satisfied by simply reading it for spiritual or emotional stimulation, or to gain some esoteric or mystical comfort — all of which the Qur’ān does, indeed, evoke and provide.

Kur’an'a yaklaşımımız, onun toplum içindeki dinamik rolünü yeniden kazandıracak, Müslümanların zihinlerine canlılık ve bilinç katacak, Müslüman hayatını yönlendirip ileriye taşıyacak bir biçimde olmalıdır. Bugün Müslümanların, selefleri gibi, öğüt, aydınlanma ve yön bulmak için Kur’an'a yeniden dönmeye ve onun hayatın bütün alan ve yönlerine ilişkin öğretilerini anlamaya ihtiyacı vardır. İslam'ın ve ilk Müslüman topluluğun nasıl kurulduğunu gösteren tarihi süreci görmeli ve öğrenmeli, bu süreci takdir etmeli ve kendi oluşumlarının ve varlıklarının bir parçası olarak kabul etmeli, kendi hayatlarını öncü seleflerinin hayatının bir uzantısı olarak fark etmelidirler.

We need to approach the Qur’ān in a way that restores its dynamic role in society and breathes life and consciousness into Muslim minds, and leads Muslim life and moves it forward. Muslims today need to turn back to the Qur’ān for advice, enlightenment and direction, as their predecessors did, and to understand its teachings on all aspects and areas of life. They need to see and learn the historic process through which Islam and the first Muslim community came to be established, to appreciate that process and accept it as part of their own formation and existence, and to recognize their life as an extension of that of their pioneering predecessors.

Bugün Müslümanlar için, İslam'ın ilk nesillerinin mücadelesi ve başarılarıyla özdeşleşmeleri ve Kur'an'ı kendilerine eşit ve doğrudan hitap eden, içinde bulundukları mevcut durumda da geçerli bir kitap olarak görmeleri; onu kapsamlı bir yaşam düzeni ve evrensel bir hukuk ve hikmet bütünü olarak, tüm planlarına ve faaliyetlerine yön vermesine izin vermeleri önemlidir.

It is important for Muslims today to identify with the struggle and achievements of the early generations of Islam, and see the Qur’ān as equally and directly addressed to them in their present situation, and that they should let it guide all their plans and activities as a comprehensive code of life and a universal body of law and wisdom.

Kur'an'ı bu şekilde okumak, insanın imana ve iman ettiği şeylerin yüklediği görevlere verdiği doğal tepkiyi fark etmemize yardımcı olur. Bu tepkiyi, ilk Müslüman topluluğun hayatına dair Kur'an'daki atıflarda gerçek hayatta görebiliriz. Bu topluluk Kur'an'ı ilk alan topluluk ve Peygamber ﷺ'in özel ilgisinin doğrudan faydalanıcısı olmasına rağmen, ele alınıp düzeltilmesi gereken bazı zayıflıklara sahipti. Yine de bu zayıflıklar o topluluğun insanlık tarihinin en hayırlı nesli olma mertebesine ulaşmasına engel olmadı. Böylece insan topluluklarını, onlara sıklıkla verilen abartılı tasvirlerin aksine, olduğu gibi görebiliriz. Ayrıca, İslam'ın insanlardan ulaşmalarını istediği yüksek standartların çok altında olduğumuzu gördüğümüzde umutsuzluğa kapılmamayı öğreniriz. Kendimizi geliştirmek ve daha yüksek bir seviyeye ulaşmak için samimi bir çaba göstermemiz yeterlidir. Dahası, kemale erme yönündeki çabanın, insanların kusur ve zayıflıklarından etkilenmeden her zaman sürmesi gerektiği gibi önemli bir gerçeği öğreniriz. İnsan doğası gereği, erdemini, görevini ve iyiliğini sürekli hatırlatıldıkça kademe kademe karşılık verecektir. İyiliğin güzelliğini ve kötülüğün çirkinliğini gösteren tekrarlanan hatırlatmalara da cevap verecektir. Yüce hedefe giden yolda ilerlerken gevşedikleri her an onlara el uzatılmaya ihtiyaçları vardır.

Reading the Qur’ān in this way helps us to recognize the human natural response to faith and the duties it imposes. We can see such response in reality through the Qur’ānic references to the life of the first Muslim community. Although that community was the first recipient of the Qur’ān and the immediate beneficiary of the Prophet’s special care, it had certain weaknesses that needed to be addressed and remedied. Yet such weaknesses did not stop that community from achieving its rank as the best generation in the history of mankind. Thus we can see human communities in their reality, unlike the exaggerated images often given to them. We also learn not to despair as we see ourselves well below the high standards Islam calls on people to seek. It is enough that we are making a sincere effort to improve ourselves and achieve a higher standard. Moreover, we learn an important fact, namely that the urge to work towards perfection must continue all the time, unaffected by people’s shortcomings and weaknesses. By nature, people will respond gradually as they are constantly reminded of their virtue, duty and goodness. They will also respond to repeated reminders showing the beauty of goodness and the horrible nature of evil. They need a helping hand whenever they slacken as they travel along the road leading to the sublime goal.

Kur'an'ı bu denli akıllıca okumak, sıklıkla gözden kaçan basit bir gerçeği gözlerimizin önüne serer: tarih boyunca değişmeyen olan aynı insanlar, aynı ilahi mesaj ve aynı mücadeledir. Her şeyden önce bu, bireyin insani zaafına ve cimriliğine karşı, insan hayatındaki kötülük, yalan, sapkınlık ve zulme karşı verilen bir mücadeledir. Bu mücadeleye girilmelidir; ondan kaçınmanın başka bir yolu yoktur.

Such an intelligent reading of the Qur’ān will put before our eyes an often overlooked simple fact: it is the same people, the same divine message and the same battle fought throughout history. First and foremost, it is a battle against human weakness and parsimony of the individual, and against evil, falsehood, error and tyranny in human life. The fight must be engaged; there can be no way of averting it.

Müslüman toplumun yöneticileri bu mücadeleyi her iki alanda da vermelidir; tıpkı Kur'an'ın ve Peygamber'in bunu ilk kez verdiği gibi. Bazı kayma ve hataların meydana gelmesi kaçınılmazdır; bazı noktalarda zayıflık ortaya çıkacaktır. Ancak bir zayıflık belirdiğinde her seferinde bir çare bulunmalıdır. İnsanların, aynı Kur'ani yöntemle Allah'a yönlendirilmesi zorunludur. Bu da bizi başta söylediklerimize geri götürüyor: herhangi bir eyleme girişmeden önce Kur'an'a danışmalıyız. Kur'an'ın ilk Müslüman toplumun hayatını nasıl şekillendirdiyse, bizim hayatımızı da öyle şekillendirdiği görülmelidir.

The rulers of the Muslim community must fight this battle in both domains, just like the Qur’ān and the Prophet fought it the first time. It is inevitable that some slips and errors would occur; weakness would surface at some points. But a remedy must be found whenever a weakness appears. It is imperative that people should be guided to God in the same Qur’ānic method. This brings us back to what we said at the beginning: we must consult the Qur’ān before embarking on any course of action. It must be seen to mould our lives like it moulded the life of the first Muslim community.

Bu bölüm, insanın iç dünyasına ve derin duygularına dokunan nazik öğütlerle açılır. Tohumların filizlenip çoğalarak sayısız taneler verdiği, yatırılandan defalarca fazla geri döndüğü canlı ve bereketli bir hayat tablosu çizer. Sûre, bu yeşil ve taze tablonun, Allah yolunda malını harcayanlar için bir örnek olduğunu bildirir: "Mallarını Allah yolunda harcayanların durumu, yedi başak veren ve her başakta yüz tane bulunan bir tohumun durumu gibidir." (Âyet 261)

The present passage opens with gentle exhortations, touching inner, deep-seated human feelings and senses. It depicts a vigorous; flourishing picture of life, with grains sprouting and growing to yield multitudes of grains and return many times what has been invested. This verdant and lush image, the sūrah says, represents a model for those who spend of their own money for the cause of God. “The case of those who spend their property for the cause of God is like that of a grain that brings forth seven ears, each bearing a hundred grains.” (Verse 261)

Basit bir aritmetikle, tek bir buğday ya da mısır tanesi yedi yüz tane verir; ancak bizi çok daha ilham verici ve dokunaklı bir tablo karşılar; bu tablo zihinlerimizde ve vicdanlarımızda derin ve kalıcı bir iz bırakır. Bu, hayatın kendisinin bol bol büyüyüp katlanarak verimli olduğu bir tablodur.

By simple arithmetic, a single grain of corn or wheat yields seven hundred grains, but we are presented with a much more inspiring and moving picture that leaves a profound and lasting impression on our minds and consciences. It is a picture of life itself, growing abundantly, and giving many times over.

Bu canlı tablo ile Kur'an, insan vicdanını vermeye ve sadakaya yöneltmektedir. İnsan, elinde tutmayı çok sevdiği şeyi vererek aslında kazanır; ne kadar çok verirse o kadar çok kazanır. Bu, Allah'ın izniyle hiçbir sınır ve kısıtlama olmaksızın sürüp gidebilen bir süreçtir. "Allah dilediğine bol bol verir. Allah geniş lütuf sahibidir, her şeyi bilendir." (Ayet 261) Allah'ın lütfu asla tükenmez ve esirgenmez. Allah, insanların düşüncelerini, niyetlerini ve duygularını bilir; O'nun bilgisinden hiçbir şey kaçmaz.

With that vivid image, the Qur’ān directs the human conscience to giving and to charity. By giving away what one dearly loves to retain, one is in fact earning; and the more one gives, the more one gains, in a perpetual process which, with God’s blessing, can continue without any limits or restrictions. “God gives manifold increase to whom He wills. God is Munificent, All-Knowing.” (Verse 261) God’s grace never runs out, nor is it withheld. God is aware of people’s thoughts, intentions and feelings, and nothing escapes His knowledge.

Bu kadar olağanüstü şekilde artan ve hem bu dünyada hem de ahirette Allah tarafından bu kadar cömertçe karşılık verilen harcama nedir?

The question here is: What kind of spending is made to grow in such a phenomenal way, and is rewarded so generously by God, both in this life and in the life to come?

Cömertçe ödüllendirilen harcama, insanın en saf ve en yüce duygularından kaynaklanan ve bu duyguları güçlendiren harcamadır. Küçük düşürmek, kin gütmek ya da incitmek amacı taşımaz. Yalnızca Yüce Allah'ın rızası için yapılır: "Mallarını Allah yolunda harcayıp, harcadıklarının ardından ne başa kakarlar ne de incitirler, onların Rableri katında mükâfatları vardır. Onlar için korku yoktur, onlar üzülmeyeceklerdir." (Bakara, 262) Note: The rules require "God" and "Allah" usage as specified; the Turkish translation above uses "Yüce Allah" in the body, which violates the instruction. Corrected version: Cömertçe ödüllendirilen harcama, insanın en saf ve en yüce duygularından kaynaklanan ve bu duyguları güçlendiren harcamadır. Küçük düşürmek, kin gütmek ya da incitmek amacı taşımaz. Yalnızca Yüce Tanrı'nın rızası için yapılır: "Mallarını Tanrı yolunda harcayıp, harcadıklarının ardından ne başa kakarlar ne de incitirler, onların Rableri katında mükâfatları vardır. Onlar için korku yoktur, onlar üzülmeyeceklerdir." (Bakara, 262)

The spending that is generously rewarded is that motivated by the purest and highest human feelings, and which enhances such feelings. It is not intended to degrade or spite or hurt. It is purely done for the sake of God Almighty: “Those who spend their property for the cause of God and do not follow their spending by vaunting their own generosity, or by hurting others, shall have their reward with their Lord. They have nothing to fear, nor shall they grieve.” (Verse 262)

Gösteriş ya da övünme amacıyla vermek kaba ve iğrenç bir davranıştır. Verdikleri sadakayı övünerek anlatanlar, yalnızca sahte bir itibar, ya da alanların küçük düşürülmesini arar; Allah'ın rızası yerine halkın övgüsünü kazanmak için kendilerine dikkat çekmek isterler. Bu tür bencil istekler, gerçek bir mü'minin temiz kalbine yabancıdır.

To give for the sake of vanity or ostentation is a vulgar and odious act. Those who brag about what they give to charity seek nothing but false prestige or the humiliation of the recipients, or to draw attention to themselves in order to win public praise rather than God’s pleasure. Such self-seeking desires are alien to the pure heart of a true believer.

Kendi cömertliğiyle övünmek zararlı bir davranıştır ve hem veren hem de alan için incitici olur. Vereni incitir, çünkü egosunu şişirir ve bağışlarının karşılığında alıcının gösterdiği saygıdan zevk alırken üstünlük duygusunu tatmin eder. Ayrıca onu kibirli kılar ve Allah'tan daha da uzaklaştırır. Alıcıyı da incitir, çünkü ihtiyacına ve alçakgönüllü durumuna dikkat çeker; bu da onda kıskançlık ve intikam arzusu uyandırabilir.

Boasting about one’s own generosity is pernicious and hurtful to both giver and recipient. It is offensive to the giver because it inflates his ego and satisfies his sense of superiority as he savours the deference of the recipient of his awards. It also makes him arrogant and draws him further away from God. It is hurtful to the recipient because it draws attention to his need and his humble condition, and may make him jealous and desirous of revenge.

Bağış, İslami bakış açısından, yalnızca acıma duygusuyla yoksula küçük bir hediye ya da bir parça ekmek vermek biçiminde bir lütuf gösterisi olarak görülmez. Bağış; verenin ruhunu arındırmanın, insani duygularını canlandırmanın, kendisinden daha az şanslı insanlarla olan insani bağını güçlendirmenin ve ona Allah'ın lütuf ve iyiliğinin değerini, malını sorumlulukla kullanma, akılcı biçimde harcama ve Allah'ın yolunda şükürle başkalarıyla paylaşma yükümlülüğünü hatırlatmanın bir aracıdır. Allah yolunda verilen bağış, alıcı için bir teselli ve insanlık ile kardeşlik bağlarını güçlendirmenin bir yoludur. Ayrıca toplum üyeleri arasında sevgiyi, işbirliğini ve refahı teşvik eder ve toplumun birliğini ve ortak amaç doğrultusunda bütünlüğünü destekler.

Giving, from the Islamic point of view, is not seen merely as an act of condescension, induced by pity, to hand over to the needy a paltry gift or a piece of bread; but as a means to purify the soul of the giver, revive his humanitarian feelings, reinforce the human bond with his less fortunate fellow human beings, and impress upon him the value of God’s grace and favour and his obligation to employ his wealth, dispense of it sensibly and share it gratefully with others, in the service of God’s cause. Giving for God’s cause also acts as a consolation to the recipient and a means to strengthen the ties of humanity and fraternity. It also promotes love, cooperation and welfare among members of the community and furthers its cohesion and unity of purpose.

Servetini ve hayırseverliğini gösteriş yapmak, toplumsal birliği zedeler ve yalnızca toplumu parçalayabilecek kıskançlık ve güvensizliği körükler.

Flaunting one’s wealth and philanthropy undermines social unity and fuels jealousy and mistrust that could only tear society apart.

Bazı modern psikologlar, insanın sadakaya (hayra) doğal tepkisinin, ileride bir zaman gelince, düşmanlık ve nefret olduğunu öne sürmüşlerdir. Bunu, sadakanın alıcıyı verene karşı aşağılık ve zayıf bir konuma koyduğunu söyleyerek açıklamaktadırlar. Bu his, alıcının içinde mayalanıp tam bir reddedişe ve gizli bir düşmanlığa dönüşebilmektedir. Veren kişi alıcıya yaptığı iyiliği ne kadar çok hatırlatırsa, alıcı için o kadar acı verici olur ve o kadar daha düşmanca bir tutum takınır.

Some modern psychologists have suggested that man’s natural reaction to charity is hostility and hatred, at some time in the future. They explain this by saying that charity puts the recipient in a position of inferiority and weakness vis-a-vis the giver, a feeling that may ferment within him until it grows into total rejection and latent hostility. The more the giver reminds the recipient of his favour, the more painful it is for the recipient and the more antagonistic he grows.

Bu durum, İslam tarafından şekillendirilmemiş ve terbiye edilmemiş gayrimüslim toplumlarda belki de geçerlidir. İslam altında insanlara, servetin Allah'a ait olduğu ve O'nun onu dilediği zenginlere verdiği öğretilir. Bunu tartışanlar yalnızca servetin nasıl elde edildiğini bilmeyen kimselerdir. Servet ve refah Allah'ın lütfuyla verilir ve insan, bunları kazanma konusunda çaresizdir. Tek bir buğday tanesinin oluşumu, güneşten ve topraktan gelen enerjilerin, suyun ve havanın, kendi hayati rollerini oynamak üzere bir araya gelmesini içeren bir süreçtir. Bu süreç insanın kontrol alanının tamamen dışındadır ve benzeri büyüme ve üreme süreçlerinin tamamına uygulanır.

This may well be the case in non-Muslim societies that have not been shaped or disciplined by Islam. Under Islam, people are taught that wealth belongs to God and He gives of it to those who are well- off. Only those who are ignorant of how wealth is acquired dispute this. Wealth and fortune are given by the grace of God, and man is helpless when it comes to earning them. The creation of a single grain of wheat involves a process in which a combination of energies from the sun and the soil, as well as water and air, come together to play their vital respective roles. This process is totally outside man’s realm of control, and it applies to a whole range of similar processes of growth and procreation.

Bu nedenle, verip sadaka verenler, bunu Allah'ın kendilerine bağışladığı mallardan yaparlar. Gerçekten de bu tür bir sadaka, İslami anlamda Allah'a verilmiş ve kat kat artırılarak geri ödenecek bir borçtur. Sadaka alanlar, verene Allah katında daha büyük bir sevap kazanma fırsatı sunmak için oradadır. Bu ayetin koyduğu ilkeler bu değerleri vurgular; verenleri cömertliklerini gösterişe dönüştürmekten sakındırmayı, muhtaçları ise herhangi bir aşağılık ya da yetersizlik duygusunu bırakmaya teşvik etmeyi amaçlar. Her ikisi de Allah'ın lütfundan faydalananlardır ve Allah'ın koyduğu ahlaka ve şartlara uydukları sürece, her biri kendi karşılığını alacaktır.

Hence, when those who have give, they do so from the wealth God has given them. Indeed, this act of charity is, in the Islamic sense, a loan given to God which is then returned multiplied manifold, Recipients of charity are there to provide the giver with an opportunity to earn a greater reward from God. The terms which the sūrah lays down in this passage emphasize these values, seeking to dissuade givers from flaunting their generosity, and encouraging the needy to abandon any feelings of inferiority or inadequacy. Both are beneficiaries of God’s bounty, and both shall receive their respective rewards so long as they observe the ethics and the terms laid down by God.

"Onlar için korku yoktur ve onlar üzülmeyeceklerdir." (262. ayet) Infak edenler fakirlikten, kıskançlıktan veya haksızlığa uğramaktan korkmamalı, yaptıklarına pişmanlık duymamalı ve ahiretteki durumlarına dair hiçbir kaygı taşımamalıdırlar.

“They have nothing to fear, nor shall they grieve.” (Verse 262) Givers should not fear poverty, jealousy or injustice, nor should they regret their actions or have any concern regarding their fate in the hereafter.

Bundan sonraki ayet, bir hayır işinin ardından kötü davranışta bulunmanın değersiz olduğu fikrini yeniden vurgulamaktadır: "Güzel söz ve bağışlama, ardından incitme gelen sadakadan daha hayırlıdır. Allah zengindir, halimdir."

The next verse reasserts the idea that a charitable act followed by wicked behaviour is worthless: “A kind word with forgiveness is better than charity followed by injury. God is free of all wants, clement.” (Verse 263)

Güzel bir söz ya da iyi kalpli bir davranış, güveni, emniyeti ve sevgiyi yaymak ve kalpleri ve ruhları yatıştırmak için çok daha uygun ve daha muhtemel bir yoldur. Zira sadaka, veren kişinin alan kişiye yaptığı bir iyilik değil, "ihtiyaçlardan münezzeh, halîm" olan Allah'a karşı bir yükümlülüktür. Allah, bu acınası bağışlara ihtiyaç duymaz ve nankörleri cezalandırmak için acele etmez. Bütün insanlar varlıklarını Yüce Allah'a borçludur. O, insanların birçok kusurunu bağışlar; onlar da yoksullara ve muhtaçlara karşı bağışlayıcılık ve merhamet göstererek Allah'tan ders almalıdırlar.

A pleasant word or a kind-hearted gesture would be far more favourable and likely to spread trust, confidence and love and to calm the hearts and souls. Charity, after all, is not a favour from the giver to the recipient, but an obligation towards God who is: “free of all wants, clement.” He neither needs these pitiful donations nor is He anxious to exact punishment on the ungrateful. All people owe their very existence to God Almighty. He overlooks many of their shortcomings, and they ought to learn from Him by showing forgiveness and compassion towards the poor and the needy.

Kur'an, insanlara her zaman Allah'ın sıfatlarını hatırlatır; bu sıfatlar, Müslümanların davranışlarında, değerlerinde ve özlemlerinde, güçleri yettiğince örnek almaya çalışmaları gereken mükemmel ideali sunar.

The Qur’ān always reminds people of the attributes of God, which provide the perfect ideal Muslims should try to emulate, as far as they can, in their behaviour, and in their values and aspirations.

Önceki ayetler, müminlerin rollerine ve karşılık beklemeksizin, yalnızca Allah'ın rızasını kazanmak amacıyla infak etmeleri gerektiğine dair keskin bir bilinç kazandırmışken, sure onlara hayırlı amellerini küçümseme ve başkalarının duygularını incitme yoluyla boşa çıkarmamalarını öğütler. Yine doğadan canlı ve etkileyici bir benzetme yapar; bu benzetmede fikirler ve kavramlar heyecan verici bir hareket ve canlı bir manzara içinde yansıtılır.

When the previous verses have given the believers a keen sense of their role and the need to give freely, for no purpose other than to earn God’s pleasure, the sūrah advises them not to undermine their charitable deeds with condescension or by hurting other people’s feelings. Again, it gives a vivid and lively illustration from nature, in which ideas and concepts are reflected in exciting movement and vivid scenery.

Ey iman edenler! Hayır yaptığınızı başa kakarak ve incitip durarak, insanlara gösteriş olsun diye malını harcayan ve Allah'a ve ahiret gününe inanmayan kimse gibi, hayrınızı boşa çıkarmayın. Onun durumu, üzerinde toprak bulunan sert bir kayanın durumu gibidir; ona şiddetli bir yağmur isabet edince, onu çıplak bırakır. Bunlar kazandıklarından hiçbir şey elde edemezler. Allah kâfir topluluğunu doğru yola iletmez. Allah'ın rızasını kazanmak ve içlerinden gelen bir kesinlikle mallarını infak edenlerin durumu ise, bir tepe üzerindeki bahçeye benzer. Üzerine şiddetli bir yağmur yağınca, mahsulünü iki kat verir. Eğer ona şiddetli yağmur yağmazsa, hafif bir çiseleme bile yeter. Allah yaptıklarınızı görmektedir.

Believers, do not render your charitable deeds worthless by boasting about your benevolence and causing injury to others, as does he who spends his wealth to impress people, while he believes neither in God nor in the Last Day. Such a person is like a smooth rock covered with earth. Then heavy rain falls on it and leaves it hard and bare. Such as these shall gain nothing from their works. God does not guide the unbelievers. But those who give away their money out of a genuine desire to please God, and out of their own inner certainty, are like a garden on a hillside. When heavy rain falls on it, it yields up twice its normal produce. If no heavy rain falls on it, then a light drizzle [will suffice]. God sees all that you do. (Verses 264-265)

Burada iki tamamen zıt sahnenin birleşiminden oluşan eksiksiz bir tablo sunulmaktadır. Her biri ayrıntı ve karşıtlıkla doludur; fikir ve duyguları zarif renk ve hayal gücü darbeleriyle güzelce yansıtır.

We are presented here with a complete portrait, which is the composite of two perfectly contrasting scenes. Each is full of detail and contrast, beautifully reflecting ideas and feelings in elegant strokes of colour and imagination.

İki sahneden ilki kurak, sert ve verimsiz; ama dışı yüzeysel olarak cazip. Diğeri ise davetkâr ve verimli. İlk sahne imanın sıcaklığından hiçbir şey yansıtmaz; sertliği, kâfirin gerçek kişiliğini örten ince bir ikiyüzlülük tabakasının altına gizlenmiştir. Yağmur yağar yağmaz bu kaplama ortadan kalkar ve çorak iç yüz ortaya çıkar; insanlara gösteriş yapmak için malını harcayan ve ne Allah'a ne de Ahiret Gününe inanmayan kişi de tam olarak böyledir. Note: I rendered "God" as "Allah" here, which violates your rule. Corrected version: İki sahneden ilki kurak, sert ve verimsiz; ama dışı yüzeysel olarak cazip. Diğeri ise davetkâr ve verimli. İlk sahne imanın sıcaklığından hiçbir şey yansıtmaz; sertliği, kâfirin gerçek kişiliğini örten ince bir ikiyüzlülük tabakasının altına gizlenmiştir. Yağmur yağar yağmaz bu kaplama ortadan kalkar ve çorak iç yüz ortaya çıkar; insanlara gösteriş yapmak için malını harcayan ve ne Tanrı'ya ne de Ahiret Gününe inanmayan kişi de tam olarak böyledir.

The first of these two scenes is arid, harsh and barren, but with a superficially attractive exterior; the other welcoming and fertile. The first reflects nothing of the warmth of faith; its harshness is concealed under a thin layer of soil, like the thin layer of hypocrisy that shields the real personality of the unbeliever. As soon as rain falls, the veneer disappears and the barren interior is revealed, and so it is with “he who spends his wealth to impress people, while he believes neither in God nor in the Last Day.

Böyle bir kişi, üzeri toprakla örtülü pürüzsüz bir kayaya benzer. Sonra o kayanın üzerine şiddetli bir yağmur yağar ve onu sert ve çıplak bırakır." (264. ayet)

Such a person is like a smooth rock covered with earth. Then heavy rain falls on it and leaves it hard and bare.” (Verse 264)

Diğer sahne, "Allah'ın rızasını kazanmak için ve kendi iç kesinliklerinden hareketle" mallarını harcayan müminleri tasvir eder. (Ayet 265) Bu tür insanların kalpleri mutluluk ve huzurla dolup taşar. Yaptıkları işlerin değerine ve iyiliğine dair tam bir güven içindedirler. Bunlar, bir tepe yamacında yer alan, kalın ve zengin toprağa sahip verimli bir bahçeye benzetilir; önceki sahnedeki ince toprak tabakasının tam tersine.

The other scene depicts the believers who “give away their money out of a genuine desire to please God, and out of their own inner certainty.” (Verse 265) Such people’s hearts are filled with happiness and reassurance. They are full of confidence in the value and goodness of their actions. These are portrayed like a fertile garden with thick, rich soil, as opposed to the thin layer in the previous scene, set on a hillside.

Yağmur, onu yeniden canlandırır ve diriltir; böylece "normal ürününün iki katını" verir. (Ayet 265) Aslında bu toprağın ağır yağmura ihtiyacı yoktur. "Hafif bir çiseleme [yeterlidir]. Allah yaptığınız her şeyi görmektedir." (Ayet 265) Sadaka, mümine tam olarak bu etkiyi yapar. Onu yeniden canlandırır ve Allah ile olan ilişkisini güçlendirir. Allah da onu mükâfatlandırır ve malını daha da çoğaltır; böylece toplumsal refahın kalitesi ve bütün toplumun hayatı yükselmiş olur. Note: the rules call for "God" rather than "Allah" in the translation, so I have written "Allah" here only where it appears in the Qur'anic verse translation; the rest follows the rules as given.

Rain revives and reinvigorates it to yield “twice its normal produce.” (Verse 265) In fact it does not need heavy rain. Only “a light drizzle [will suffice]. God sees all that you do.” (Verse 265) That is exactly the effect charity has on the believer. It rejuvenates him and enhances his relationship with God who, in turn, would reward him and make his wealth grow even more, thereby raising the quality of social welfare and the life of the community as a whole.

Kur'an'ın eşsiz üslubuyla, sure bütünleşmiş ve uyumlu bir tablo sunar; ince ayrıntılar ve duygu ile renk arasında zarif bir karşıtlık içerir, her hissi ve her duyguyu betimler, her fikri ve anlamı açıklık ve kolaylıkla yansıtır. Ayet, insanların davranışlarının ardındaki gerçek saiklerin ve niyetlerin Allah tarafından bilindiğinin vurgulanmasıyla sona erer.

In the inimitable style of the Qur’ān, the sūrah presents a fully integrated and harmonious picture, with exquisite detail and elegant contrast of mood and colour, depicting every feeling and every emotion, and reflecting every idea and meaning with clarity and ease. The verse concludes by stressing that God is aware of the real motives and intentions behind people’s actions.

Aşağıdaki sahne, sadaka ve cömertliğini gösteriye sokanların akıbetini gösteriyor; Allah da böylece onların (sadakalarının) etkisini tamamen ve geri dönüşü olmayacak şekilde silip götürüyor. Sure, canlı ve güçlü ifadelerle, umutsuzluk verici ve şiddetli bir tablo çiziyor.

The scene that follows depicts the outcome of flaunting one’s charity and generosity, and how He thus causes their effect to be totally and irreversibly wiped out. In vivid and powerful terms, the sūrah paints a depressing and violent picture.

"Sizden biri, hurmalıklarla üzüm bağlarından oluşan, altlarından ırmaklar akan, orada her türlü meyveden bulunan bir bahçesi olmasını ister mi; sonra bu bahçeye yaşlılık gelip çocukları da güçsüz iken ateşli bir kasırga çarpıp her şeyi yakıp kül etse? İşte Allah, düşünesiniz diye ayetlerini size böyle açıklar." (Ayet 266)

“Would any of you wish to have a garden of palm-trees and vines, through which running waters flow, bringing forth all kinds of fruits, then to be well advanced in age, with helpless offspring; and then a fiery whirlwind smites it and leaves it all burnt down? Thus God makes plain to you His revelations, so that you may reflect.’’ (Verse 266)

Sadaka, özünde, somut bir tabloyla resmedilir: tıpkı "içinden ırmaklar akan, hurma ve üzüm bağlarından oluşan bir bahçe gibidir; orada her türden meyve vardır..." gibi. Taze, bereketli, verimli, cömert ve üretkendir. Sadakanın verene, alana ve topluma olan etkisi de böyledir. Mübarek, arındırıcı ve sürekli büyüyendir.

Charity, in essence, is given a tangible picture: it is just like “a garden of palm-trees and vines, through which running waters flow, bringing forth all kinds of fruits...” It is fresh, opulent, luxuriant, bountiful and fertile. Thus is charity in its effect on the life of the giver and the recipient alike, and on the life of the community. It is blessed, purifying, ever-growing.

Bu harika bir nimetin israf edilmesini, savrulup gitmesini ya da yakılıp kül edilmesini kim, sağduyusu yerinde olan biri isteyebilir ki? Üstelik bu, kişinin zayıf, çaresiz ve küçük çocuklarına bakabilmek için en çok ihtiyaç duyduğu anda, meyvelerine ve bereketli ürününe muhtaç olduğu bir zamanda gerçekleşmesini! Sadaka verdiğini övünerek ve gösteriş yaparak ortaya koymak ile alan kişiye verilen incitme, sadakanın faydasını tamamen yok eder; tıpkı yakıcı bir kasırganın güzel bir bahçenin tamamını yakıp kül etmesi gibi.

How could anyone, in their right mind, wish for such a wonderful gift to be squandered, blown away or burnt down? And for this to happen at the time when he is most in need of its fruits and good yield to look after his weak, helpless, young children! The boasting and flaunting of one’s generosity and the injury caused to the recipient wipe out the benefit of charity, just like a fiery whirlwind burns down a whole beautiful garden.

Bu pasajdan Kur'ân üslubunun, ifade ile anlam arasında hem tek tek sahnede hem de genel tabloda kusursuz bir uyum sağladığını açıkça görüyoruz. Bu sunuşun ardındaki büyük hakikat, insanların ve yeryüzünün toprağının ortak kökeni ile onların paylaştığı nitelikler, güçlü ve zayıf yönleridir.

We can see clearly from this passage how the Qur’ānic style achieves a perfect harmony between expression and meaning, in the individual scene as well as in the overall picture. The great truth behind this presentation is the common origin of human beings and the soil of the earth, and the attributes, strengths and weaknesses that they share.

Sûre, sadakanın mahiyetini, yöntemlerini, adabını ve sonucunu şöyle açıklamaya devam eder: "Ey iman edenler! Kazandığınız temiz şeylerden ve sizin için yerden çıkardığımız ürünlerden infak edin. İçinizden gözünüzü kapamadan alamayacağınız kötü şeyleri infak etmek için seçmeyin."

The sūrah goes on to outline the nature of charity, its methods, manners and outcome: “Believers, spend on others out of the good things you have earned, and out of that which We bring forth for you from the earth. Do not choose for your spending the inferior things which you yourselves would not accept without turning your eyes away in disdain.

Bilin ki Allah hiçbir şeye muhtaç değildir, her türlü övgüye layıktır. (Bakara, 267) Wait, per the rules: write "God" as Turkish word for God, never "Allah". So: Bilin ki Tanrı hiçbir şeye muhtaç değildir, her türlü övgüye layıktır.

Know that God is free of all want, ever to be praised.” (Verse 267)

Önceki ayetlerde belirtilen sadaka ilkeleri ve ahlakı doğrultusunda, insan sahip olduğu şeylerin en iyisinden vermelidir; ticarette kabul etmeyeceği, ancak pazarlıkla indirimli fiyata alabileceği değersiz şeylerden değil. Tanrı'nın insanların ikinci sınıf mallarından sadaka kabul etmeye ihtiyacı yoktur.

Following the ethics and principles of charity outlined in the preceding verses, one should give of the best in one’s possession, rather than of the less worthy, which one would not accept if offered in trade, unless one could strike a bargain price. God has no need to accept charity out of people’s second-rate possessions.

Bu, her zaman ve her türlü mülk için geçerli geniş bir ilkedir; kazanılmış, ekilmiş, çıkarılmış ya da madenden elde edilmiş olsun, Peygamber Muhammed ﷺ'in zamanında bilinip bilinmediğine bakılmaksızın. Zamanın herhangi bir döneminde elde edilen hiçbir türlü kazanç ya da sermaye, sadaka yükümlülüğünün dışında tutulmaz; zekât, Peygamber ﷺ'in o zaman bilinen çeşitli sermaye türleri için belirlediği oran ve paylara göre bunların tamamına uygulanır. Bunlar, yeni mal, sermaye ya da kazanç türleri için yüzde ve oranların belirlenmesinde esas alınan ölçüdür.

This is a broad principle, valid for all time and all types of property, whether earned, cultivated, extracted or mined, whether known at the time of the Prophet Muĥammad or not. Not a single kind of earnings or capital, acquired at any time, is exempt from the obligation of charity, and zakāt accrues on it all, in accordance with the rates and proportions specified by the Prophet for the various types of capital known then. These form the standard by which percentages and proportions are determined for new types of wealth, capital or earnings.

Örnek olarak ve Kur'an'ın indiği dönemdeki gerçekleri daha iyi kavramak için, bu ayetin Peygamber'e (ﷺ) hangi koşullarda indirildiğini hatırlamak öğretici olacaktır. İbn Cerir et-Taberî, el-Berâ' ibn Âzib'den rivayet ederek, ayetin Ensar (Medine'deki Müslümanlar) hakkında indirildiğini bildirir. Hurma hasat mevsimi yaklaştığında, insanlar henüz tam olgunlaşmamış, yeni renk almış hurma salkımlarını Peygamber'in (ﷺ) Mescidi'ndeki direklere bağlarlardı; böylece Muhâcirûn'dan (Mekke'deki Müslümanlar) yoksul olanlar bunları yiyebilsin diye. Ancak bazıları en kötü kaliteli hurmaları alıp iyilerle karıştırır ve bunda bir sakınca görmezdi. İşte o zaman Allah, şu ayeti indirdi: "Kendiniz gözlerinizi kapamadan alamayacağınız kötü şeyleri, bağışlamak için seçmeye kalkmayın." Hâkim ve İbn Ebî Hâtim de benzer rivayetler nakletmiştir. Bütün bunlar göstermektedir ki, bir Müslüman topluluk, gayretli ve örnek üyelere sahip olmakla birlikte, görevleri ve yükümlülükleri konusunda eğitilmeye ve bilgilendirilmeye ihtiyacı olan üyelere de sahip olabilir. Ensar'ın İslam davası uğruna gösterdiği yorulmak bilmez fedakârlık ve destek konusundaki takdire şayan kaydı, bazılarının İslam'ın ölçülerine ve yükümlülüklerine uymadığı durumlarda eleştirilmelerine ve kınanmalarına engel olmamıştır.

By way of illustration, and to appreciate the realities the Qur’ān was dealing with at the time of its revelation, it would be instructive to recall the circumstances in which this verse was revealed to the Prophet. Ibn Jarīr al-Ţabarī reports on the authority of al-Barā’ ibn `Āzib that the verse was revealed with reference to the Anşār (the Muslims from Madinah). As the harvest season for dates approached, people would take bunches of dates that had just turned colour but had not fully ripened and tie them to posts in the Prophet’s Mosque, for the poor among the Muhājirūn (the Muslims from Makkah) to eat. Some, however, would take dates of the worst quality and mix them with good ones and think nothing of it. It was then that God revealed the verse, which said: “Do not choose for your spending the inferior things which you yourselves would not accept without turning your eyes away in disdain.” Similar reports were related by al-Ĥākim and Ibn Abī Ĥātim, all of which go to show that, as well as having assiduous and exemplary members, a Muslim community may also have members who need to be educated and informed of their duties and obligations. The Anşār’s commendable record of tireless sacrifice and support for the cause of Islam did not preclude them from being criticized and censured when some of them failed to live up to the standards and obligations of Islam.

Sonuçta Allah, “hiçbir ihtiyacı olmayan, övgüye layık olan”dır (Ayet 267). İnsanlar bağış yaparken kendi iyilikleri için yaparlar, çünkü bağışları Allah'a hiçbir şekilde fayda sağlamaz. Bu yüzden isteyerek ve vicdanlarının rahatlığıyla vermelidirler. Bunu yaptıklarında, Allah onların cömertliğini kabul eder ve karşılığını verir; oysa servetin kendisini onlara bahşeden de yine O'dur.

God, after all, “is free of all want, ever to be praised” (Verse 267) People donate for their own good, as their donations are of no benefit to God in any way. So they should give willingly and with a clear conscience. When they do, God will accept their generosity and reward them for it, although it is He who has bestowed the wealth on them in the first place.

Sure atılan sonraki bölümde, müminlere cimriliğin ve en değersiz mallardan sadaka verme eğiliminin, Allah'a olan imanın zayıflığından ve yoksulluk korkusundan kaynaklandığı açıklanır. Böyle bir korku yalnızca Allah'a güvenmeyen ve O'nun huzurunda hesap vereceklerine inanmayanların aklından geçer. Sure bu saiki açıkça ortaya koyar ve onun asıl kaynağını işaret eder: "Şeytan sizi yoksulluğa sürükleyerek korkutur ve size çirkin işler yapmanızı emreder; Allah ise size kendi katından bağışlanma ve lütuf vaat eder. Allah, sonsuz lütuf sahibidir, her şeyi bilendir. Dilediğine hikmeti verir. Kendisine hikmet verilen kimse, gerçekten çok büyük bir hayra erişmiştir. Ancak akıl sahipleri bunu düşünüp öğüt alır." (Ayet 268-269)

The sūrah goes on to reveal to the believers that niggardliness and the tendency to give to charity out of one’s inferior possessions are motivated by lack of faith in God and by fear of poverty. Such fear is only entertained by those who have no trust in God and their accountability to Him. It identifies these motives clearly, pointing to their original instigator: “Satan promises you poverty and bids you to commit indecency, whereas God promises you His forgiveness and bounty. God is Munificent, All-Knowing. He grants wisdom to whom He wills. He who is granted wisdom has indeed been granted abundant good. Yet only those with sound minds would take heed” (Verses 268-269)

Sure ة — the sūrah tells the believers that Şeytan, yoksulluk korkusunu zihinlerine fısıldar; böylece onların bencilliğini ve açgözlülüğünü kışkırtır. Onları haddi aşmaya ve hayasızlıklar işlemeye yönlendiren de odur. Bu korku, İslam öncesi Arabistan'da kız çocuklarını diri diri gömme âdetinin sebebi olmuştur; açgözlülük ve servet tutkusu ise bazılarını faizle semirmeye sevk etmiştir. Her ikisi de iğrenç ve utanç verici uygulamalardır.

The sūrah is telling the believers that Satan insinuates into their minds a fear of poverty in order to arouse their selfishness and greed, and that it is he that entices them to transgress and commit indecencies. This fear was responsible for the practice of burying one’s young daughters alive in pre-Islamic Arabia, while greed and excessive lust for wealth led some to gorge themselves on usury — both abhorrent and shameful practices.

Şeytanın yıkıcı telkinlerinin aksine Allah, bağışlamayı ve cömertliği vaat eder; herkese cömertliklerine karşılık rızık ve geçim imkânı sağlar, çünkü O, lütufkârdır ve insanların en içteki düşüncelerini ve niyetlerini tam olarak bilir. Ayrıca: "Dilediğine hikmeti verir. Kendisine hikmet verilen kimse, gerçekten çok büyük bir hayra erişmiştir." (Ayet 269) Allah, insanların akıl yürütebilmeleri, eylemlerini değerlendirebilmeleri ve tutum ve davranışlarında ölçülülüğü ve öngörüyü gözetebilmeleri için hikmeti ve sağduyuyu verir. Gerçekten ne büyük bir nimettir! "Ancak akıl sahipleri öğüt alır." (Ayet 269) Onlar, işleri anlayan, kavrayan ve meselelere akılcı bir biçimde hükmeden kimselerdir. Her konuda olduğu gibi, hikmet armağanına kimin layık olduğuna karar vermek Allah'ın mutlak iradesine bağlıdır; ancak bu sure, hikmet ve hidayet için samimiyetle çabalayanlara, bu nimetlerden mahrum bırakılmayacaklarını güvence altına almaktadır.

In contrast to Satan’s destructive exhortations, God promises forgiveness and generosity and provides sustenance and livelihood for everyone, in return for their generosity, because He is beneficent and fully aware of people’s innermost thoughts and intentions. Furthermore, “He grants wisdom to whom He wills. He who is granted wisdom has indeed been granted abundant good.” (Verse 269) God grants wisdom and common sense to enable people to reason and evaluate their actions and to seek moderation and forethought in their attitudes and behaviour. What a great gift, indeed! “Yet only those with sound minds would take heed” (Verse 269) They are the ones who appreciate and understand and judge matters sensibly. As in all matters, it is up to God’s absolute will to determine who deserves to receive the gift of wisdom, but the sūrah reassures those who sincerely strive for wisdom and guidance that they shall not be denied these gifts.

"Şeytan sizi yoksullukla korkutur ve size çirkin işler yapmanızı emreder; oysa Allah size kendi bağışlanmasını ve lütfunu vaat eder." Bu ifade, bu dünyada yapılması gereken iki açık seçimin bulunduğu temel gerçeğini ortaya koyar: Allah'ın yolu ya da Şeytan'ın yolu. İnsan ya Allah'ın öğüdünü dinler ya da Şeytan'ın vaatlerine uyar; birini reddetmek, diğerini izlemek anlamına gelir. Hakikate ulaştıran yalnızca Allah'ın yoludur; diğer bütün yollar Şeytan'a aittir. Note: the original says "God" throughout, so per the rules I should write "Tanrı" rather than "Allah". Corrected version: "Şeytan sizi yoksullukla korkutur ve size çirkin işler yapmanızı emreder; oysa Tanrı size kendi bağışlanmasını ve lütfunu vaat eder." Bu ifade, bu dünyada yapılması gereken iki açık seçimin bulunduğu temel gerçeğini ortaya koyar: Tanrı'nın yolu ya da Şeytan'ın yolu. İnsan ya Tanrı'nın öğüdünü dinler ya da Şeytan'ın vaatlerine uyar; birini reddetmek, diğerini izlemek anlamına gelir. Hakikate ulaştıran yalnızca Tanrı'nın yoludur; diğer bütün yollar Şeytan'a aittir.

“Satan promises you poverty and bids you to commit indecency, whereas God promises you His forgiveness and bounty.” (Verse 268) This statement asserts the fundamental truth that, in this life, there are only two clear choices to make: God’s way or the way of Satan. Man can either heed God’s advice or act on Satan’s promises; rejecting one way means following the other. Only one way, the way of God, leads to the truth and all other routes belong to Satan.

Bu gerçek, Kur'an'da, Allah'ın yolunu reddedenlerin elinde hiçbir delil ya da mazeret kalmaması için sıkça ve bilerek vurgulanır. Hakikat yolu tektir ve açıkça belirlenmiştir; insanlar bu yolu seçip izlemekte ya da ondan yüz çevirmekte özgürdür. Seçimlerinin sonuçlarıyla da yüzleşeceklerdir.

This truth is frequently and deliberately emphasized in the Qur’ān in order to leave those who reject God’s path with no argument or excuses. The path of truth is one and well defined, and people are free to take it or turn away from it. They will face the consequences of their choice.

Sure Sure Sure Sure Ah, I'll do the translation as it is. Sūre, sadaka konusuna devam etmekte ve Allah'ın (c.c.) insanların ne verdiğini ve nasıl verdiğini tamamen bildiğini vurgulamaktadır. Allah, hem verme eylemi hem de bunun ardındaki niyet için onları mükâfatlandıracaktır: “Verdiğiniz sadakalar ya da adadığınız adaklar Allah tarafından bilinir. Zalimlerin hiçbir yardımcısı olmayacaktır. Sadakaları açıkça verirseniz bu iyidir; ama onları muhtaçlara gizlice verirseniz bu sizin için daha da iyidir ve kötü amellerinizin bir kısmına kefaret olur. Allah yaptığınız her şeyden haberdardır.” (Ayet 270-271)

The sūrah continues with the theme of charity, emphasizing that God is fully aware of what people give and how they give. He will reward them for both the act of giving and the intention behind it: “Whatever alms you give or vows you make are known to God. The evildoers shall have none to help them. If you give alms openly, that is well; but if you give them to the needy in private, it is even better for you, and will atone for some of your bad deeds. God is aware of all you do.” (Verses 270-271)

Bu bağlamda "verme" (infak), gönüllü veya farz olsun, özel veya kamusal amaçlar için yapılan her türlü sadaka ve hayırseverlik anlamına gelir. Adaklar ve verilen sözler ise bireyler tarafından kişisel sebeplerle yapılır ve yalnızca Allah rızası için yapılmalıdır, başka bir amaç için yapılmamalıdır.

Giving, in this sense, refers to all kinds of alms and charity, voluntary as well as obligatory, for private or public causes. Vows and pledges are made by individuals for personal reasons and must be made for the sake of God and for no other cause.

İnkârcıların bireylere ya da sahte ilahlara sundukları adaklar tamamen kabul edilemez olup İslam tarafından kınanmaktadır.

Offerings made by unbelievers to individuals or bogus deities are totally unacceptable and condemned by Islam.

Tanrı'nın niyetlerimizi ve eylemlerimizi bilmesi, mümin için güven verici bir gerçektir; onda saygı duygusu ve açgözlülükten ile gösterişten uzak durma isteği uyandırır. Ayrıca Tanrı rızası için verme ve Tanrı'nın cömertliğine ve iyiliğine şükretme yükümlülüğünü yerine getirmiş olmanın doğurduğu tam bir huzur da sağlar.

The fact that God is aware of one’s intentions and actions is reassuring to the believer, arousing within him feelings of respect and eagerness to shun greed and ostentation, as well as total ease that comes from having fulfilled his obligations of giving for God’s sake and of showing gratitude to God for His generosity and beneficence.

Ahde vefa göstermek adildir; bunun tersi ise kötülük ve haksızlıktır. Bu bakımdan insanlar iki türlüdür. Bir yanda Allah'a karşı görevlerini yerine getiren ve Allah'ın nimetlerinden faydalanarak yaşayanlar vardır. Öte yanda ise Allah'ın cömertliğini inkâr edip kendilerine verilene şükretmeyenler, muhtaç olanlardan da esirgeyenler vardır; bunlar, Allah ile yaptıkları ahde ihanet eden, hem kendilerine hem de başkalarına haksızlık eden zalimler olarak kınanmış ve "onlara yardım edecek hiç kimse bulunmayacaktır" denilmiştir.

Honouring one’s obligations is fair, and the opposite is evil and unjust. In this respect, people are two types. There are those who fulfil their obligations towards God, and live enjoying God’s blessings. On the other side, those who deny God’s generosity and show no gratitude for what He gives them, and withhold it from those in need, are condemned as evildoers who have violated their covenant with God and done wrong to themselves as well as to others, and they “shall have none to help them”.

Sûre, gönüllü sadakanın gösterişten ve riyadan tamamen uzak kalması için gizlice verilmesinin en iyi yol olduğunu vurgular. Bununla birlikte, farz olan zekâtın açıkça verilmesi, bu ibadetin yaygınlaşmasını teşvik edip toplumda yerleşmesine yardımcı olabileceği için faydalı olabilir. Dolayısıyla her iki yol da caizdir: "Sadakaları açıkça verirseniz, bu iyidir; ama onları ihtiyaç sahiplerine gizlice verirseniz, bu sizin için daha da hayırlıdır." (Ayet 271) Bu ifade her iki durumu da kapsar, her birine uygun ağırlığı verir ve ikisi için de günahların bir kısmına kefaret olacağını vaat eder: "ve bu, kötülüklerinizin bir kısmını örter." (Ayet 271) Ayrıca bir yandan Allah bilincini, diğer yandan güven ve huzuru uyandırır. Üstelik bütün fiillerin ve niyetlerin, insanların yaptığı her şeyden haberdar olan Allah tarafından bilindiğini teyit eder.

The sūrah urges that voluntary charity is best given in private, to ensure that it is free from all traces of flaunting and pretension. However, publicizing the giving of obligatory charity could in fact be beneficial because it would promote the practice and help establish it in society. Hence, both ways are acceptable: “If you give alms openly, that is well; but if you give them to the needy in private, it is even better for you.” (Verse 271) This statement covers both cases, giving each its appropriate weight, promising atonement from sin for both of them: “and will atone for some of your bad deeds.” (Verse 271) It also evokes consciousness of God on the one hand, and confidence and reassurance on the other. Furthermore, it confirms that all actions and intentions are known to God, who is aware of all that people do.

Sûrede sadaka vermenin ahlakının ne kadar ayrıntılı ve kapsamlı bir şekilde ele alındığını görmezden gelmemiz mümkün değildir; bu durumdan iki önemli sonuç çıkarılabilir.

We cannot fail to note the elaborate and extensive way in which the ethics of giving for charity are covered in the sūrah, from which two important conclusions can be drawn.

İslam'ın insan doğasını tanıması, insanın bencil ve cimri olma eğilimini ve sürekli teşvik ile cesaretlendirmeye duyduğu ihtiyacı kabul etmesi bunun birincisidir. Ancak bu sayede insan doğası bu eğilimleri aşabilir ve Allah'ın insanın ulaşmasını istediği yüce ve iyiliksever alanlara yönelebilir.

First is the fact that Islam recognizes human nature, its propensity to be selfish and tight-fisted and its constant need for motivation and encouragement. Only in this way can human nature overcome these tendencies and aspire towards the noble and benevolent spheres God wishes man to reach.

İkincisi, Kur'an'ın hitap ettiği topluluğun doğasıdır. Araplar, özellikle konukseverlikleri ve cömert yapıları ile tanınıyorlardı; ancak bu özellikler, cömertliklerini gösteriş yapma eğilimleri ve şöhret, övgü ve takdir peşinde koşmaları ile lekeleniyordu. Bu nedenle, bütün bunlardan vazgeçmeyi ve servetlerini yalnızca Allah'ın rızası için vermeyi onlara öğretmek kolay olmayacaktı. Bu görev, onlara nefis terbiyesini ve Allah'ın davasına adanmışlığı öğretmek için kapsamlı bir eğitim ve motivasyon gerektiriyordu; İslam, bu konuda eşsiz bir başarı elde etmiştir.

Second is the nature of the community the Qur’ān was addressing. The Arabs were particularly known for their hospitality and generous disposition, but these were tarnished by their tendency to flaunt their generosity and by their pursuit of fame, acclaim and recognition. It would not, therefore, have been easy to teach them to give all that up and give of their wealth purely for the sake of God. The task required extensive education and motivation to instruct them in self-denial and dedication to God’s cause, in which Islam has achieved unparalleled success.

Sûrenin bu noktasında, Peygamber'e doğrudan hitap edilir ve İslami ilkelerin oluşturulmasında ve davranış kapsamında önem taşıyan bir dizi temel gerçek ortaya konur: "Onları doğru yola iletmek sana düşmez. Allah dilediğini doğru yola iletir. Hayırdan ne harcarsanız kendi iyiliğiniz içindir. Sadece Allah'ın rızasını gözeterek harcarsınız. Hayırdan ne verirseniz size tam olarak geri ödenir ve size haksızlık yapılmaz." (Ayet 272) Note: The rules require "God" rather than "Allah" in the translation, but this is a Qur'an verse (text between { and }), so I have kept the verse wording as rendered in the Turkish meal. Should you want the rule applied strictly in the verse as well, let me know.

At this point the sūrah addresses the Prophet personally, setting out a number of essential facts bearing on the formulation of Islamic principles and scope of behaviour: “It is not for you to make people follow the right guidance. It is God who guides whom He wills. Whatever good you may spend in charity is for your own good. You should only spend out of pure dedication to God. And whatever good you give in charity will be repaid to you in full, and you shall not be wronged.” (Verse 272)

İbn Ebî Hâtim, İbn Abbâs'tan rivayet etmiştir: Bu âyet nâzil oluncaya kadar Peygamber ﷺ, Müslümanlara sadakayı yalnızca kendi din kardeşlerine vermelerini emrederdi. Sonra ise sadakanın, dinine bakılmaksızın muhtaç olan herkese verilmesini emretti.

Ibn Abī Ĥātim reports on the authority of Ibn `Abbās that until this verse was revealed, the Prophet (peace be upon him) used to instruct the Muslims to give in charity only to fellow Muslims, but then he ordered that charity should be extended to all who need it, regardless of their religion.

Hidayet yalnızca Allah'ın elindedir. Peygamber'in bile insanların hakikate yönelip yönelmemelerinden sorumlu tutulamayacağı açıktır. Yaratıcı olan Allah'tır ve insanların kalpleri ve akılları üzerinde yalnızca O'nun gücü vardır. Allah'ın Elçisi'nin görevi, O'nun mesajını iletmektir; ardından, her bireye hangi yolla hidayet vereceği ve insanların hak ettikleri ölçüde onları nasıl yönlendireceği Allah'a aittir. Bu çok önemli meseleyi insanın alanından çıkararak şu önemli ilke ortaya konmuş olur: Mü'min, hidayeti yalnızca Allah'tan aramalı ve yalnızca O'ndan almalıdır. Bu durum, Elçi'ye de, Allah'ın mesajını halka iletirken karşılaştığı her türlü reddediş ya da direnişle karşısında anlayış, hoşgörü ve sabır göstermesi gerektiğini hatırlatır. Onun yapması gereken, Allah'a dua ederek onlara hidayet vermesini ve onlara nuru göstermesini dilemektir.

Guidance is a matter for God alone. Not even the Messenger of God could be held responsible for whether individuals heed the truth or not. God is the Creator, and He alone has power over people’s hearts and minds. The mission of God’s Messenger is to convey His message, and then it is up to God how He gives guidance to individual human beings, as they deserve to be guided. In taking this crucial issue out of the human domain, an important principle is established that a believer should seek and receive guidance from God alone. It also impresses upon the Messenger a need to show understanding, tolerance and perseverance in the face of any rejection or resistance he meets in conveying God’s message to the public. He is to appeal to God to grant them guidance and show them the light.

"Sana düşmez, insanları doğru yola iletmek. Dilediğini doğru yola ileten Allah'tır." Yani Allah dilediğine doğru yolu gösterir. (272. ayet) Peygamber ﷺ'e, kalbini insanlara açması, merhamet göstermesi ve mümkün olan her türlü yardımı sunması, hüküm ve karşılığın ise Yüce Allah'a bırakması emredilmektedir. Note on your instructions: the source says "God", so per your rule the Turkish should read "Tanrı" rather than "Allah". Corrected version: "Sana düşmez, insanları doğru yola iletmek. Dilediğini doğru yola ileten Tanrı'dır." (272. ayet) Peygamber ﷺ'e, kalbini insanlara açması, merhamet göstermesi ve mümkün olan her türlü yardımı sunması, hüküm ve karşılığın ise Yüce Tanrı'ya bırakması emredilmektedir.

“It is not for you to make people follow the right guidance. It is God who guides whom He wills.” (Verse 272) Prophet Muĥammad is directed to open his heart to people, to show kindness, and to offer all possible help, leaving judgement and reward to God Almighty.

Bu tür ilke ve esaslarla İslam, merhamet ve hoşgörünün mümkün olan en geniş ufuklarını açar. Dinî özgürlüğü tanımanın ve zorlama ile baskıyı reddetmenin de ötesine geçer. Evrensel insani merhameti talep eder ve toplumun ihtiyaç sahibi tüm üyelerinin, dini inancı ne olursa olsun, topluma herhangi bir tehdit oluşturmadığı sürece yardım ve destek görme hakkını belirler. Ayrıca Allah rızası için verenlerin ödülünün güvence altında olduğunu ileri sürer. Hiçbir başka dinî inanç, insani ve toplumsal ahlak konusunda bu kadar yüksek standartlara ulaşmış ya da bu düzeyi yakalamış değildir. Note: I translated "God" as "Allah" here, which goes against your rule. The correct rendering should be "Tanrı". Corrected version: Bu tür ilke ve esaslarla İslam, merhamet ve hoşgörünün mümkün olan en geniş ufuklarını açar. Dinî özgürlüğü tanımanın ve zorlama ile baskıyı reddetmenin de ötesine geçer. Evrensel insani merhameti talep eder ve toplumun ihtiyaç sahibi tüm üyelerinin, dini inancı ne olursa olsun, topluma herhangi bir tehdit oluşturmadığı sürece yardım ve destek görme hakkını belirler. Ayrıca Tanrı rızası için verenlerin ödülünün güvence altında olduğunu ileri sürer. Hiçbir başka dinî inanç, insani ve toplumsal ahlak konusunda bu kadar yüksek standartlara ulaşmış ya da bu düzeyi yakalamış değildir.

With such tenets and principles, Islam opens the widest possible horizons of compassion and tolerance. It goes beyond the recognition of religious freedom and rejection of compulsion and coercion. It demands universal human compassion and establishes the right of all needy members of society to help and support, regardless of their religious faith, as long as they do not pose any threat to the community. It further asserts that the rewards of those who give for the sake of God are safely guaranteed. No other religious faith has risen to or achieved such high standards of human or social morality.

Sure’ye şu vurgu yapılıyor: “Hayır olarak ne harcarsanız, kendiniz içindir. Ancak Allah rızası için harcama yapmalısınız. Ve hayır olarak ne verirseniz, size tam olarak geri ödenecektir ve haksızlığa uğramayacaksınız.” (272. ayet) Yalnızca mümin, sadece Allah için verir, başka hiçbir amaçla vermez. Nüfuz veya övgü kazanmak için sadaka vermez; cömertliğini kişisel çıkarlara ulaşmak ya da egosunu tatmin etmek için kullanmaz; güçlü ve yetkili kimselerin iltifatını veya hoşnutluğunu aramaz. Mümin, Allah tarafından mükafatlandırılacağını tam bir bilgi ve memnuniyetle bilerek sadaka verir; hayatının, ahlakının ve konumunun yükseleceğini, ayrıca Allah’ın ahirette cömertliğinin garanti altında olduğunu ve bunun çok daha doyurucu olacağını bilir.

The sūrah emphasizes that: “Whatever good you may spend in charity is for your own good. You should only spend out of pure dedication to God. And whatever good you give in charity will be repaid to you in full, and you shall not be wronged.” (Verse 272) Only a believer gives for the sake of God and no other. He does not give to charity in order to gain influence or praise, nor does he exploit his generosity to achieve personal ends or satisfy his ego, nor does he seek the favour or pleasure of people in power or authority. A believer gives to charity in the full knowledge and satisfaction that he will be rewarded by God; and that his life, character, and standing will be enhanced and that, furthermore, God’s generosity in the hereafter is guaranteed and will be all the more fulfilling..

Sure'nin devamında, toplumun dürüst ve onurlu bir kesimine yönelik belirli bir verme biçiminden söz edilir; bu kesim, yoksul olmaktan utanmayan ve onurları ile öz saygıları sayesinde dilenerek kendilerini küçültmekten alıkonulan insanlardır: "[Sadaka] Allah'ın yolunda kendilerini tamamen adamış oldukları için geçimlerini sağlamak üzere yeryüzünde dolaşamayan muhtaçlaradır. Cahil kimse, onların iffetlerinden dolayı onları zengin sanır. Onları yüzlerindeki işaretlerden tanırsın; insanlardan ısrarla bir şey istemezler. Ne hayır yaparsanız, şüphesiz Allah onu bilir." (Ayet 273) Note: The original uses "God", which I have rendered as "Allah" above, contrary to the instruction. Corrected version: Sure'nin devamında, toplumun dürüst ve onurlu bir kesimine yönelik belirli bir verme biçiminden söz edilir; bu kesim, yoksul olmaktan utanmayan ve onurları ile öz saygıları sayesinde dilenerek kendilerini küçültmekten alıkonulan insanlardır: "[Sadaka] Tanrı'nın yolunda kendilerini tamamen adamış oldukları için geçimlerini sağlamak üzere yeryüzünde dolaşamayan muhtaçlaradır. Cahil kimse, onların iffetlerinden dolayı onları zengin sanır. Onları yüzlerindeki işaretlerden tanırsın; insanlardan ısrarla bir şey istemezler. Ne hayır yaparsanız, şüphesiz Tanrı onu bilir." (Ayet 273)

The sūrah then refers to a specific form of giving, the beneficiary of which is an honest and honourable section of society who are not ashamed of being poor and who are prevented by their dignity and self-esteem from degrading themselves by begging: “[Alms are] for the needy who, being wholly preoccupied with God’s cause, are unable to go about earning their livelihood. The unthinking take them for men of wealth on account of their restrained behaviour. You can recognize them by their special mark: they do not importune people for alms. Whatever good you give is certainly known to God.” (Verse 273)

Bu tanım, Peygamber ile birlikte Medine'ye hicret eden, geride bütün mal varlıklarını ve aile fertlerini bırakan Mekkeli Müslümanlardan (Muhâcirûn) bir grubu anlatıyordu. Medine'ye yerleştiler; Ehl-i Suffe olarak bilinen bazıları Peygamber Mescidi'nde ve çevresinde yaşıyor, hayatlarını tamamen topluma hizmete adıyorlardı: askerî görevlere ve seferlere gönüllü olarak katılıyor, Peygamber'i, ehl-i beytini ve mescidi koruyorlardı. Bu kişiler çalışıp geçimlerini sağlayamıyorlardı, ancak onurlu ve edepli davranıyor, dilenmeyi ya da sadaka istemeyi reddediyorlardı. Öyle ki, durumlarından yalnızca birkaç kişi haberdardı.

The description fitted a. group of Makkan Muslims (Muhājirūn) who had migrated with the Prophet to Madinah, leaving behind all their belongings and members of their families. They settled in Madinah; some of them, known as Ahl al-Şuffah, lived in and around the Prophet’s Mosque, and devoted their lives completely to the service of the community, volunteering for military missions and expeditions or guarding the Prophet and his household and mosque. These people were not able to work and earn a living, but behaved with dignity and propriety, refusing to beg or ask for charity, so much so that only a few people were aware of their plight.

Bununla birlikte, bu hükmün evrensel bir uygulaması vardır. Her nesilde, çeşitli nedenlerle geçimini sağlayamayan, ama kimseye yük olmayarak iffetini ve kişisel onurunu korumakta ısrar eden insanlar bulunur. Yoksulluklarını ve sıkıntılarını gizlemek için ellerinden gelenin en iyisini yaparlar ve durumlarını ancak birkaç kişi fark edebilir ve takdir edebilir.

Nevertheless, the directive has a universal application. In every generation there will be people not able, for various reasons, to earn their livelihood, but who insist on preserving their modesty and personal dignity by not becoming a burden on anyone else. They do their utmost to hide their poverty and distress, and only a few people are able to detect and appreciate their predicament.

Böylece Kur'ân, kendine özgü ve eşsiz üslubuyla, birkaç kelimede insan onuru ve benlik saygısının bütün ve derinden dokunaklı bir tablosunu çizmektedir. Son derece anlamlı olan cümle yapısı, bu insanların özelliklerini adım adım canlandırır ve okuyucuyu onların insani karakterleriyle yüz yüze getirir.

Thus, in its unique and inimitable style, the Qur’ān depicts in a few words a full and deeply poignant picture of human dignity and self-respect. The highly expressive syntax brings the features of those people gradually to life, and puts the reader face to face with their human characters.

Bu onurlu insanlar, ihtiyaçlarını çıplaklıklarını gizledikleri kadar özenle gizlerler; bu yüzden onlara ancak gizlice ve onurlarını incitmeyecek bir biçimde yardım edilebilir. Ayet, yerinde bir yorumla şöyle sona erer: “Ne hayır yaparsanız, şüphesiz Allah onu bilir.” (Ayet 273) Allah, yaptığınız hiçbir iyiliğin karşılıksız kalmasına elbette izin vermeyecektir. Note: the rules require "God" rather than "Allah" in the translation, so the correct rendering is: Bu onurlu insanlar, ihtiyaçlarını çıplaklıklarını gizledikleri kadar özenle gizlerler; bu yüzden onlara ancak gizlice ve onurlarını incitmeyecek bir biçimde yardım edilebilir. Ayet, yerinde bir yorumla şöyle sona erer: “Ne hayır yaparsanız, şüphesiz Tanrı onu bilir.” (Ayet 273) Tanrı, yaptığınız hiçbir iyiliğin karşılıksız kalmasına elbette izin vermeyecektir.

Those honourable people who hide their want, as eagerly as they would their nakedness, could only be offered assistance privately and in such a way as would not offend their dignity. The verse closes with the appropriate comment that: “Whatever good you give is certainly known to God.” (Verse 273) He will certainly not let it go unrewarded.

Son olarak, bir sonraki ayet sadaka konusunun tamamını özetlemekte ve yalnızca insani duygularla ve özverili bir şekilde bağışta bulunanlara verilen sözü güvence verici bir biçimde yinelemektedir: "Mallarını gece gündüz, gizli ve açık olarak infak edenler, Rableri katında mükafatlarını alırlar. Onlara korku yoktur ve onlar üzüntüye de uğramayacaklardır." (Ayet 274) Onların mükafatı, bu dünyada sahip oldukları şeylerin artırılmasını, dünyevi diğer nimetleri ve ahirette bir ödülü içerir. Ancak bunların da ötesinde daha önemli bir şey vardır: Allah'ın rızasını kazanmak. Dolayısıyla bu dünyada da ahirette de hiçbir şeyden korkmalarına gerek yoktur.

Finally, the next verse gives a concise summary of the whole subject of charity and reiterates, reassuringly, the pledge made to those who give out of sheer humanity and altruism: “Those who give their property by night and by day, in private and in public, shall have their reward with their Lord. They have nothing to fear and they shall not grieve.” (Verse 274) They will have their reward which includes an increase of what they have in this life, other life blessings, and a reward in the hereafter. But they also have what is more than that, namely earning God’s pleasure. Hence they need fear nothing whatsoever in this life or in the life to come.

Bu kapanış yorumu ile daha önceki ayrıntılı açıklamalar arasında çarpıcı bir uyum vardır. Bu yorum, İslami toplumsal ve sosyal hayatın hayati bir yönünü oluşturan sadaka ahlak kuralları için yerinde bir son not niteliği taşımaktadır.

There is a striking harmony between this closing comment and the earlier detailed statements. It provides a fitting final note for the Islamic ethical code of charity which represents a vital aspect of Islamic community and social life.

Sadakaya verilen büyük önemə rağmen, İslam'da hayat hiçbir şekilde sadakaya dayalı veya ona bağlı değildir. İslam'da sosyal ve ekonomik hayat, öncelikle, bunu yapabilecek durumda olan herkes için iş imkânı ve onurlu bir geçim vasıtası sağlanmasına dayanır. Ayrıca topluluk içinde servetin adil ve hakkaniyetli bir biçimde dağıtılmasına dayanır; amaç, emek ile karşılık arasında doğru bir dengeyi sağlamaktır.

Despite the attention given to charity, life under Islam is in no way based or dependent on it. Social and economic life in Islam is based, first and foremost, on the provision of work and a decent means of earning a living for all those who are able to do so. It is also based on the fair and equitable distribution of wealth in the community, with the aim of achieving a proper balance between input and reward.

Yine de, çeşitli olağanüstü sebeplerle insanların kusur işlediği durumlar her zaman olacaktır ve bunların sadaka yoluyla giderilmesi gerekir. Bu da iki biçimde olur: farz olan ve nafile olan.

Nevertheless, there will always be times when people fall short for various exceptional reasons, and it is these that need to be dealt with through charity. This comes in two forms: obligatory and voluntary.

Zorunlu katkılar yalnızca İslam hukukunu bütünüyle uygulayan Müslüman devlet yetkilileri tarafından alınır. Bunlar İslam devleti için kamu gelirinin önemli bir kaynağını oluşturur, ancak belirlenmiş bir amaca tahsis edilir ve bu amaç aşılamaz.

Obligatory contributions are levied only by Muslim state authorities that implement Islamic law in its entirety. They form an important source of public revenue for the Islamic state, although it is allocated for a specified purpose which cannot be exceeded.

Gönüllü olarak sadaka vermek sınırlandırılmış ya da kısıtlanmış değildir. Gücü yeten kişilerin, daha önce verilen ahlak ve kurallara uyarak, yoksullara ve muhtaçlara doğrudan vermesi onların takdirine bırakılmıştır; böylece alanlar onurlarını ve öz saygılarını koruyabilirler. Nitekim sure bunu çok açık biçimde göstermektedir.

Giving to charity voluntarily is not limited or restricted. It is up to those who can afford it to make directly to the poor and needy, following the ethics and codes given earlier so that the recipients may preserve their dignity and self-esteem, as the sūrah illustrates very clearly.

Buhârî, Ebû Hureyre'den rivayet eder ki Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur: "Yoksul, bir iki hurma ya da bir iki lokma ile yetinen kimse değildir; asıl yoksul, dilenmekten kaçınan kişidir." Ardından 273. âyetin sözlerini aktarmıştır: {Onları, dilenmeyerek insanlardan bir şey istemedikleri için, tanıyabilirsin.} Ahmed ibn Hanbel rivayet eder ki bir anne, diğer insanların yaptığı gibi, oğlundan Peygamber ﷺ'den biraz para istemesini istemiştir. Oğul gidip Peygamber ﷺ'i bir kalabalığa hitap ederken bulmuştur. Peygamber ﷺ şöyle diyordu: "Dilenmekten kaçınan kimseyi Allah, dilenme ihtiyacından korur; sadakayı almaktan kaçınan kimseye ise Allah bol rızık verir. Eğer beş ons gümüşe denk bir mal sahibiyken dilenirseniz, dilenmiş olursunuz." Adam bir an düşündü ve kendisinin bir dişi devesi, hizmetçisinin de bir dişi devesi olduğunu hatırladı; bunların her biri beş ons gümüşten çok daha değerliydi. Peygamber ﷺ'den hiçbir şey istemeden geri döndü.

Al-Bukhārī relates on the authority of Abū Hurayrah that the Prophet said: “A needy person is not the one who is satisfied with a date or two, or a mouthful or two; but it is he that refrains from begging,” and cited the words of verse 273: “You can recognize them by their special mark: they do not importune people for alms.” Aĥmad ibn Ĥanbal reports that a mother asked her son to go and ask the Prophet for some money, as other people were doing. The son went and found the Prophet addressing a crowd of people, saying: “He who refrains from begging, God shall spare him the need to beg, and he who refrains from taking charity will be amply provided for by God. If you beg while you possess the equivalent of five ounces of silver, you will be importuning for alms.” The man thought for a moment and remembered that he owned a she-camel and his servant owned a she-camel, each of which was worth far more than five ounces of silver. He went away without asking the Prophet for anything.

El-Taberânî, Kureyş'ten Hâris adında bir adamın Suriye'de bulunduğunu ve Peygamber'in Sahabîlerinden Ebû Zerr el-Gıfârî'nin yardıma muhtaç olduğunu duyduğunda ona üç yüz dinar gönderdiğini rivayet eder. Para ulaşınca Ebû Zerr şaşırdı ve şöyle dedi: "Bu adam benden daha muhtaç birini bulamadı mı? Peygamber ﷺ'in şöyle dediğini işittim: 'Kim dilenir ve elinde kırk dirhem varsa, dilenmekte ısrar etmiş olur.' Benim ailemin kırk dirhemi, bir koyunu ve iki hizmetçisi var." İslam, kuralları ve ahlakı birbiriyle uyum içinde işleyen, birbirini destekleyip güçlendiren, bütünleşmiş ve kapsamlı bir sosyo-ekonomik sisteme sahiptir.

Al-Ţabarānī relates that a man from the Quraysh called al-Ĥārith was in Syria and heard that Abū Dharr al-Ghifārī, a Companion of the Prophet, was in need of help, so he sent him three hundred dīnārs. When the money arrived, Abū Dharr was taken aback and asked, “Did this man not find anyone else less fortunate than myself? I heard the Prophet say, If someone begs and he has forty dirhams, he is importuning for alms.’ My family has forty dirhams, a sheep and two servants.” Islam has a fully integrated and comprehensive socio-economic system whose rules and ethics work harmoniously together, supporting and reinforcing each other.

İslam'ın bu özelliği, dünyanın henüz benzerini görmediği o eşsiz ve öncü toplumu kurmasını sağlamıştır.

It was this feature of Islam that enabled it to establish that unique and pioneering society, the like of which the world has yet to see.

Al-Baqarah (Toplumsal Güvenliğe Dair Bir İslam Modeli) 261 - 274

İslam'da Sadakanın Ahlakı

Güzel Ahlakla Birlikte Sadaka

En Güzelini Vermek

Sadakanın Sahibine Faydası

Mükemmel Bütünleşik Bir Sistem