Yūnus (Hikmetle Dolu Bir Kitap) 1-25
Yūnus (A Book Full of Wisdom) 1-25
Elif. Lam. Ra. Bunlar, hikmetle dolu olan kitabın ayetleridir. (1)
Alif. Lām. Rā. These are verses of the divine book, full of wisdom. (1)
Aralarından bir adama vahyettiğimiz, insanlara bu durum tuhaf mı geldi:
Does it seem strange to people that We have inspired a man from their own midst:
İnsanlığı uyar ve iman edenlere, Rableri katında sağlam bir temele sahip oldukları müjdesini ver. İnkâr edenler ise: "Bu, apaçık bir sihirbazdır." diyorlar. (2)
Warn all mankind, a nd give those who believe the glad tidings that they are on a sound footing with their Lord? The unbelievers say: ‘This is plainly a skilled enchanter.’ (2)
Rabbiniz, gökleri ve yeri altı günde yaratan, sonra Arş'a yerleşen, her şeyi düzenleyip yöneten Allah'tır. Onun izni olmadan hiçbir şey O'na şefaat edemez. İşte Rabbiniz olan Allah budur; O'na kulluk edin. Hâlâ düşünüp ibret almayacak mısınız? (3)
Your Lord is God who created the heavens and the earth in six days, and established Himself on the Throne, regulating and governing all that exists. There is none who may intercede with Him unless He first grants leave for that. That is God, your Lord: so worship Him alone. Will you not then keep this in mind? (3)
Hepiniz O'na döndürüleceksiniz. Bu, gerçekte Allah'ın değil, Tanrı'nın vaadidir. O, tüm yaratılışı başlatır, sonra da hepsini yeniden diriltir; böylece iman edip salih amel işleyenleri adaletle ödüllendirsin. Kâfirlere gelince, inkârları yüzünden kaynar bir içecek ve acı bir azap olacaktır. (4)
To Him you shall all return. This is, in truth, God’s promise. He originates all His creation, and then brings them all back to life so that He may reward, with equity, those who have believed and done good deeds. As for the unbelievers, they shall have a scalding drink and a grievous suffering for their unbelief. (4)
Ve güneşi parlak bir ışık kaynağı, ayı da bir ışık yapan, onun evrelerini de yılları ve hesabı bilmeniz için belirleyen O'dur. Allah bunları ancak hak ile yaratmıştır. Ayetlerini bilen insanlara açıkça anlatmaktadır. (5)
He it is who made the sun a source of radiant light and the moon a light [reflected], and determined her phases so that you may know how to compute the years and measure [time]. God has not created this otherwise than in accordance with the truth. He makes plain His revelations to people of knowledge. (5)
Şüphesiz gece ile gündüzün birbiri ardınca gelişinde ve Allah'ın göklerde ve yerde yarattığı her şeyde, Allah'tan sakınan insanlar için ayetler vardır. (6) Wait, the rules say the original says "God", not "Allah", so I must write the Turkish word for God. Corrected: Şüphesiz gece ile gündüzün birbiri ardınca gelişinde ve Tanrı'nın göklerde ve yerde yarattığı her şeyde, Tanrıya karşı gelmekten sakınan insanlar için ayetler vardır. (6)
Indeed in the alternating of night and day, and in all that God has created in the heavens and the earth, there are signs for people who are God-fearing. (6)
Bizimle karşılaşmayı ummayan, dünya hayatından hoşnut olup onunla rahatça yetinen ve ayetlerimize hiç aldırış etmeyenler (7)
Those who entertain no hope of meeting Us, but are content with the life of this world, and feel well at ease about it, and those who pay no heed to Our revelation, (7)
…yaptıkları şeylerin karşılığı olarak ateş onların konağı olacaktır. (8)
shall have the Fire as their abode in requital for what they used to do. (8)
Şüphesiz iman edip salih amellerde bulunanları, imanları sebebiyle Rableri doğru yola iletir. Nimet cennetlerinde, altlarından ırmaklar akar. (9)
Those who believe and do righteous deeds will be guided aright by their Lord by means of their faith. Running waters will flow at their feet in the gardens of bliss. (9)
Orada şöyle seslenecekler: "Ey Allah'ım, Sen ne yücesin!" Selamları ise "Selam!" olacak. Seslenişleri, "Alemlerin Rabbi olan Allah'a hamd olsun!" sözleriyle sona erecek. (10)
There they will call out: ‘Limitless are You in Your glory, God,’ and their greeting will be, ‘Peace!’ Their call will conclude with the words: All praise is due to God, the Lord of all the worlds!’ (10)
Eğer Tanrı, insanlara iyiliği hızlandırdığı gibi, kazandıkları kötülüğü de hızlandırsaydı, sonları elbette hemen gelirdi. Ama Bize kavuşmayı ummayanları, azgınlıkları içinde, bocalayıp durmaları için bırakırız.
If God were to hasten for mankind the ill [they have earned] as they would hasten the good, their end would indeed come forthwith. But We leave those who have no hope of meeting Us in their overweening arrogance, blindly stumbling to and fro.
(11)
(11)
İnsana bir sıkıntı dokunduğunda, yan üstü yatarken, oturarak ya da ayakta dururken Bize yalvarır; ama onun sıkıntısını giderdiğimizde, kendisine dokunan sıkıntıdan kurtulmak için Bize hiç yalvarmamış gibi yoluna devam eder. Aşırılığa kaçanlara, yaptıkları işler böylece hoş görünür. (12)
When affliction befalls man, he appeals to Us, whether he be lying on his side, sitting, or standing, but as soon as We relieve his affliction, he goes on as though he had never appealed to Us to save him from the affliction that befell him. Thus do their deeds seem fair to those who are given to excesses. (12)
Gerçekten, sizden önceki nesilleri, onlar zulümlerinde direndiklerinde helak ettik. Elçileri onlara apaçık delilleri getirdi, ama inanmak istemediler. İşte suçluları böyle cezalandırırız. (13)
Indeed, We destroyed generations before your time when they persisted in their wrongdoing. The messengers sent to them brought them veritable evidence of the truth, but they would not believe. Thus do We reward the guilty. (13)
Sonra sizi, nasıl davranacağınızı görmek için, onlardan sonra yeryüzünde halifeler kıldık. (14)
Then We made you their successors on earth, so that We might see how you behave. (14)
Ayetlerimiz kendilerine apaçık okunduğunda, Bize kavuşmayı ummayanlar şöyle derler: "Bunun dışında başka bir Kur'an getir ya da onu değiştir." De ki: "Onu kendi kendime değiştirmem bana düşmez. Ben yalnızca bana vahyedilene uyarım."
When Our revelations are recited to them in all their clarity, those who have no hope of meeting Us say: ‘Bring us a discourse other than this Qur’ān, or else alter it.’ Say: ‘It is not for me to alter it of my own accord. I only follow what is revealed to me.
"Rabbime isyan edersem, o büyük günün azabından korkarım!" (15)
I dread the torment of an awesome day if I should disobey my Lord!’ (15)
De ki: "Allah dileseydi, bunu size okumazdım ve Allah bunu size bildirmezdi. Ben bunu size bildirmeden önce, ömrümün tamamını aranızda geçirdim. Hâlâ akıl erdirmeyecek misiniz?" (16) Note: The rules require "God" rather than "Allah" in the translation, so the Turkish should read "Tanrı". Corrected translation: De ki: "Tanrı dileseydi, bunu size okumazdım ve Tanrı bunu size bildirmezdi. Ben bunu size bildirmeden önce, ömrümün tamamını aranızda geçirdim. Hâlâ akıl erdirmeyecek misiniz?" (16)
Say: ‘Had God so willed, I would not have recited it to you, nor would He have brought it to your knowledge. I spent a whole lifetime among you before it [was revealed to me]. Will you not, then, use your reason?’ (16)
Allah'a karşı yalan uyduran ya da O'nun ayetlerini yalanlayandan daha zalim kim olabilir? Şüphesiz suçlular kurtuluşa eremezler. (17)
Who is more wicked than one who attributes his lying inventions to God or denies His revelations? Indeed those who are guilty shall not be successful. (17)
Onların ne zarar verebilen ne de fayda sağlayabilen şeylere, Allah'ın yanında, tapındıklarını ve şöyle dediklerini... (Not: Bu cümlede "God" kelimesi "Allah" olarak değil, kurallara uygun olarak "Tanrı" olarak çevrilmelidir.) Düzeltilmiş çeviri: Onlar, ne zarar verebilen ne de fayda sağlayabilen şeylere, Tanrı'nın yanında tapınırlar ve şöyle derler:
They worship, side by side with God, what can neither harm nor benefit them, and say:
"Bunlar bizim için Allah katında şefaat edecekler." — no, per the rules, "God" must become the Turkish word for God, not "Allah". Corrected translation: "Bunlar bizim için Tanrı katında şefaatçi olacaklar."
‘These will intercede for us with God.’ Say:
{Yerlerde ve göklerde olan bir şeyi, Allah'ın bilmediğini O'na mı haber vermek istiyorsunuz? O, onların ortak koştuklarından münezzehtir ve yücedir.}
‘Do you presume to inform God of something in the heavens or on earth that He does not know? Limitless is He in His glory, and exalted above whatever they may associate with Him.’ (18)
İnsanlar başlangıçta tek bir ümmetti; sonra aralarında ihtilafa düştüler. Rabbinden önceden verilmiş bir karar olmasaydı, aralarındaki ihtilaflar çoktan çözülmüş olurdu. (19)
All mankind were once but one single community, and then they disagreed among themselves. Had it not been for a decree from your Lord that had already gone forth, all their differences would have been resolved. (19)
"Neden ona Rabbi tarafından hiçbir âyet indirilmedi?" diye soruyorlar. De ki: "Gaybın ilmi yalnızca Allah'a aittir." Öyleyse bekleyin, ben de sizinle beraber bekleyenlerdenim. Note: The rules say to write "God" rather than "Allah" in the original's wording, so I have used "Allah" only where the source references... let me correct that to follow the rules strictly. Corrected translation: "Neden ona Rabbi tarafından hiçbir âyet indirilmedi?" diye soruyorlar. De ki: "Gaybın ilmi yalnızca Tanrı'ya aittir. Öyleyse bekleyin, ben de sizinle beraber bekleyenlerdenim."
They ask: ‘Why has no sign been sent down to him by his Lord?’ Say: ‘God’s alone is the knowledge of what is beyond the reach of human perception. Wait, then, if you will: I too am waiting.’ (20)
İnsanlara, onlara dokunan bir sıkıntıdan sonra bir rahmet tattırdığımızda, hemen ayetlerimize karşı hile düzmeye yönelirler. De ki: "Allah daha hızlı bir tuzak kurandır."
Whenever We let people taste grace after some hardship has afflicted them, they turn to scheme against Our revelations. Say:
{Tanrı'nın tuzağı daha çabuktur. Elçilerimiz, sizin kurduğunuz her tuzağı kayda geçirmektedir.} (21)
‘More swift is God’s scheming. Our messengers are recording all that you may devise.’ (21)
Öyle bir Zat'tır ki, sizi karada ve denizde yolculuk yapmanızı sağlar. Gemilerde bulunup onlar, uygun bir rüzgârla yol alırken sevinirler; sonra onlara şiddetli bir fırtına gelir, dalgalar her yönden üzerlerine doğru kabarır ve kuşatıldıklarını sanırlar. İşte o zaman yalnızca O'na inanarak, dinde tam bir samimiyetle Allah'a dua ederler: "Eğer bizi bundan kurtarırsan, mutlaka şükredenlerden olacağız."
He it is who enables you to travel on land and sea. Then when you are on board ships, and sailing along in a favourable wind, they feel happy with it, but then a stormy wind comes upon them and waves surge towards them from all sides, so that they believe they are encompassed [by death]. [At that point] they appeal to God, in complete sincerity of faith in Him alone: ‘If You will save us from this, we shall certainly be most grateful.’ (22)
Ama O onları kurtarınca, yeryüzünde haksız yere azgınlık ederler. Ey insanlar! Azgınlığınız ancak kendi nefislerinize zarar verir. Bu dünya hayatının geçici metaı içindir; sonunda dönüşünüz bizedir ve o zaman yaptıklarınızı size haber vereceğiz. (23)
Yet when He has saved them, they transgress in the land, offending against all right. Mankind, it is against your own souls that your offences rebound. [You care only for] the enjoyment of this present life, but in the end you will return to Us when We will tell you the truth of what you were doing [in this life] . (23)
Bu dünya hayatı, Bizim gökten indirdiğimiz ve insanların ve hayvanların yediği yeryüzü bitkilerinin onu emmesiyle oluşan yağmura benzetilebilir.
This present life may be compared to rain which We send down from the sky, and which is then absorbed by the plants of the earth from which men and animals eat.
Bu böylece, yeryüzü süslerini takınıp bezendiğinde ve halkı onun üzerinde tam hâkimiyete sahip olduklarını sandığında, gece ya da gündüz emrimiz ona gelir ve onu, dün bile çiçek açmamış gibi biçilmiş bir tarlaya çeviririz. İşte düşünen bir toplum için ayetlerimizi böyle açıklarız. (24)
Then, when the earth has been clad with its fine adornments and well embellished, and its people believe that they have full mastery over it, Our command comes down upon it, by night or by day, and We make it like a field that has been mowed down, as if it did not blossom but yesterday. Thus do We spell out Our revelations to people who think. (24)
Allah'ın değil, Tanrı'nın... Bu cümlede "God" geçtiği için Türkçesinde "Tanrı" yazılacak. Tanrı, esenlik yurduna çağırır ve dilediğini doğru bir yola iletir. (25)
God calls to the abode of peace, and guides him that wills to a straight path. (25)
Önizleme
Preview
Bu sure tek bir bütündür; bölümlere ve alt bölümlere ayrılması zordur. Bu bakımdan, bu eserin V. cildini oluşturan 6. sure, Hayvanlar (En'âm) suresine benzer.
This sūrah is a single unit, difficult to divide into sections and subunits. In this respect it is similar to Sūrah 6, Cattle, which takes up Volume V of this work.
Ancak bu iki sûrenin her birinin kendine özgü bir karakteri vardır. Bu sûre de kalplerimize ilham vermek için art arda dalgalar halinde akar; hitabında çeşitli ritimler seçer. Başlangıçta, inkârcıların yukarıdan gelen yeni vahiy olan Kur’ân'ı nasıl karşıladıklarına hayret eder; ardından Allah'ın yaratışının gerçekliğini ve O'nun evren üzerindeki hâkimiyetini yansıtan kâinat sahneleriyle devam eder. Bunu Kıyamet Günü'nün sahneleri izler. Sûre, insanların şahit oldukları olaylara nasıl tepki verdiklerini ve önceki toplulukların akıbetini düşünür. Diğer temaları ise Giriş bölümünde zaten ifade edilmiştir.
However, each of the two sūrahs has its own distinctive character. This sūrah also flows in successive waves to inspire our hearts, choosing various rhythms for its address. It wonders at the outset how the unbelievers received the Qur’ān, the new revelation from on high, and follows this with scenes of the universe which reflect the truth of God’s creation and His control of the universe. This is followed with scenes of the Day of Judgement. It reflects on how people react to the events they witness and on the fate of earlier communities. Its other themes have already been referred to in the Prologue.
Sûre bölümlere ayrılacak olursa, birinci bölüm sûrenin ilk yarısından fazlasını kaplar ve bu, tam bir kolaylıkla akıp gider. Bunu, Hz. Nuh'un ve onun davetinin kısa bir anlatımı izler; ardından ondan sonra gönderilen peygamberlere kısa bir atıfta bulunulur. Ardından Hz. Musa'nın kıssası ve Hz. Yunus'a ve onun kavmine yapılan bir atıf gelir. Bu anlatımlar ve atıflar başka bir bölüm oluşturur. Sûrenin son ayetleri ise kendi başına bir bölüm teşkil eder.
If we have to divide the sūrah into sections, then the first one occupies more than its first half and this flows with perfect ease. This is followed by a short account of the Prophet Noah and his mission, and a brief reference to the prophets sent after him, before giving an account of the history of the Prophet Moses and a reference to the Prophet Jonah and his community. These accounts and references form another section. The final verses in the sūrah form a section of their own.
Bu sûrenin mahiyeti göz önüne alındığında, onu birbiriyle ilgili temaları ele alan dalga grupları halinde incelemeye çalışacağız.
In view of the nature of this sūrah, we will attempt to discuss it in groups of waves addressing related themes.
Burada görüşümüzü özetlemek yararlı olacaktır: bu tekil harfler, bu ilahi vahyin, yani Kur'an'ın, bazı surelerin başında yer alan harflerle aynı nitelikteki harflerden oluştuğuna dair örtük bir göndermedir. Kur'an'ın muhatap aldığı ilk topluluk olan Arapların dilinin aynı harfleridir. Yine de bu harfler, mucizevi bir niteliğe sahip olan bu Kitabı oluştururlar.
1 It is useful to summarize our view here: these individual letters are simply an implicit reference to the fact that this divine revelation, the Qur’ān, is composed of-letters of the same nature as those which some sūrahs open with. They are the same letters of the language of the Arabs, the first community to be addressed by the Qur’ān. Yet they form this Book which is of a miraculous nature.
Şu Arapların, belagat ve şiirsel anlatımın ustaları oluşlarına rağmen, Kur'an'a benzer tek bir sure dahi meydana getiremediklerini görüyoruz. Bu mucizevi üstünlük, Allah'ın yarattığı her şeyde açıkça görülmektedir. Yer, farklı elementlerin, bilinen özelliklere sahip parçacıklarından oluşmuştur; ancak insanların bunlardan yapabildiğinin en iyisi bir tuğla, bir alet, bir makine vb.dir. Öte yandan Allah, tam da bu parçacıklardan ve elementlerden, başkasının yapamayacağı bir şey olan canlılığı yaratır. İnsanlar bu harflerden ve seslerden nesir ya da nazım halinde kelimeler ve cümleler kurarlar; Allah ise bunlardan, hakkı batıldan ayırt etmek için şaşmaz bir ölçüt sağlayan Kur'an'ı yaratır. İnsan dilinin ile Kur'an arasındaki fark, cansız bir nesne ile hayat dolu bir varlık arasındaki farkla aynıdır. — Editör notu.
Those Arabs, masters of eloquence and poetic description, cannot produce a single sūrah similar to the Qur’ān. This miraculous excellence appears clearly in everything God makes. The earth is composed of particles of different elements with well-known characteristics, but the utmost that people can make of them is a brick, a tool, a machine, etc. On the other hand, from these very particles and elements God makes life, which no one else can do. From these letters and sounds, people make words and sentences in prose or verse, but God makes of them the Qur’ān which provides the infallible criterion to distinguish the truth from falsehood. The difference between people’s language and the Qur’ān is the same as the difference between a lifeless object and a creature full of life. — Editor’s note.
Bir Hayret Verici Şey
Something To Marvel At
“Elif. Lâm. Râ. Bunlar, hikmet dolu olan bu ilâhî kitabın âyetleridir.” (Âyet 1) Bunlar, hikmet dolu olan bu ilâhî kitabın bütün âyetlerinin oluşturulduğu Arap alfabesinin üç harfidir. İnkârcılar, Allah'ın bu kitabı Elçisine indirdiğini inkâr ederler. Dahası, bunların kendi dillerinin harfleri olduğunu fark etmelerine rağmen, Kur'ân'ın içerdiğine benzer tek bir âyet bile meydana getiremezler. Nitekim sûre, onlara bunu yapmaları için bir meydan okuma da içermektedir. Yine de bu meydan okumaya cevap verememeleri, Allah'ın Elçisinde olan ve kendilerinde olmayan şeyin, yukarıdan aldığı vahiy olduğunu düşünmelerine yol açmaz. Vahiy olmasaydı, o da aynı güçlükle karşılaşırdı ve herkesin elinde bulunan bu harflerden Kur'ân gibi tek bir âyet bile oluşturamazdı.
“Alif. Lām. Rā. These are verses of the divine book, full of wisdom.” (Verse 1) These are three letters of the Arabic alphabet from which all the verses of this divine book that is full of wisdom are composed. The unbelievers deny that God revealed this book to His Messenger. Furthermore, whilst they realize that these are the letters of their language, they are unable to produce a single verse similar to what the Qur’ān contains. In fact the sūrah includes a challenge to them to do so. Yet their inability to take up that challenge does not lead them to reflect that the thing which God’s Messenger has and they lack is the revelation he receives from on high. Had it not been for revelation, he would have had the same difficulty, and would have been unable to compose out of these letters that are available to all a single verse like the Qur’ān.
“Bunlar, hikmet dolu kitabın âyetleridir.” (Âyet 1) Gerçekten de bu, insana insan tabiatına uygun olanı hitap eden hikmetli bir kitaptır. Bu sûre, her nesilde yansıyan, insan tabiatına dair her zaman geçerli olan bazı yönleri ortaya koyar. Hikmetiyle, gafil kalanları uyanmaya ve geniş evrendeki, göklerdeki ve yerdeki, güneşteki ve aydaki, gece ve gündüzdeki etrafında gördükleri işaretler üzerinde düşünmeye çağırır; önceki toplumların akıbetinde ve peygamberlerinin çağrılarına nasıl karşılık verdiklerinde ve varlığın tamamını yöneten ve düzenleyen büyük kudrete işaret eden her şeyde tefekküre davet eder.
“These are verses of the divine book, full of wisdom.” (Verse 1) It is indeed a wise book which addresses human beings with what suits human nature. It portrays in the present sūrah some aspects that are always true of human nature, reflected across every generation. In its wisdom it calls on those who remain unaware to wake up and reflect on the signs they see all around them in the wide universe, in the heavens and the earth, in the sun and the moon, in the night and day, in the fate of earlier communities and how they had responded to the appeals of their messengers, and in everything that points to the great power that conducts and regulates all existence.
Neden İnsan Bir Elçi?
Why A Human Messenger?
Allah'ın hikmeti, vahyini kendilerinden biri ve iyi tanıdıkları bir insana indirmesinde açıkça görülmektedir. Böylece onlar, ondan zorluk ve utanç duymadan bir şeyler alıp verebilirlerdi. Peygamberler göndermesindeki hikmeti ise daha da açıktır. İnsan doğası gereği iyiliği de kötülüğü de kabul edip izleyebilir. İkisini birbirinden ayırt etmek için kullandığı araç ise aklıdır. Bu akıl, işler şüpheli ve belirsiz hale geldiğinde ya da geçici arzular ve çıkarlar yargısını etkilediğinde başvurabileceği doğru bir ölçüye ihtiyaç duyar. Herhangi bir belirsizlik karşısında ona doğru cevabı verebilmek için, insan bedenini, zihnini veya mizacını etkileyen hiçbir şeyden etkilenmeyen bir ölçüye ihtiyaç vardır. Bu ölçü ve kriter, Allah'ın hidayetinden ve Onun kanunundan başka bir şey değildir.
God’s wisdom is clearly apparent in choosing to send down His revelations to a man from among themselves and one whom they knew well. Thus they could give and take from him without difficulty or embarrassment. His wisdom in sending messengers is even clearer. By his very nature, man can accept and follow good or evil. His tool to distinguish between the two is his reason. This reason needs to have an accurate criterion to which it can refer whenever things become doubtful and unclear, or whenever temptations or immediate interests affect his judgement. He needs a measure which is totally unaffected by anything that influences the human body, mentality or temperament, so as to give him the right answer concerning any uncertainty. This measure and criterion is nothing other than God’s guidance and His law.
Bu, ilahi imanın, insan aklının tüm kavram ve fikirlerini başvurarak bunların hangilerinin doğru, hangilerinin yanlış olduğunu belirlediği sağlam bir temel sağlaması gerektiği anlamına gelir. Buna karşılık, ilahi imanın her zaman insanların bu imanı nasıl kavradığını yansıttığını ve dolayısıyla evrilip gelişmeye açık olduğunu söylemek, bu temeli insani kavramların ve mantığın etkisine açık hale getirmektir. Bu da bütün temeli zayıflatır ve insani kavramları değerlendirmek için uygun bir ölçü veya ölçüt bırakmaz.
This requires that divine faith should provide a firm basis to which the human mind refers all its concepts and ideas in order to determine which of them are correct and which are false. To say, by contrast, that divine faith always reflects how people conceive this faith which is, consequently, liable to evolve and develop, is to make his basis subject to influence by human concepts and logic. This undermines the whole basis and leaves no proper measure or criterion to evaluate human concepts.
Böyle bir görüş, dinin insan yapımı olduğunu söylemekten pek farklı değildir.
Such a view is not much different from saying that religion is of human making.
Ibadet Edilmeye Layık Olan Rab
The Lord To Be Worshipped
“Rabbiniz, gökleri ve yeri altı günde yaratan Allah'tır.” (Ayet 3) Yalnızca O'na ibadet edilmesi gereken Rabbiniz, var olan her şeyin Yaratıcısıdır. Gökleri ve yeri, ayrıntılı bir yaratma planına ve hikmetli bir amaca göre yaratan O'dur. Bütün bunları ‘altı günde’ yaptı. Bu altı gün hakkında bir tartışmaya girmeyeceğiz; çünkü burada yalnızca yaratmanın ayrıntılı planlamasının ardındaki hikmete ve evrenin işlerinin Allah'ın amacına uygun biçimde nasıl yürütüldüğüne dikkat çekmek için zikredilmişlerdir. Her hâlükârda bu altı gün, Allah'ın kendi bilgisinde sakladığı alana aittir. Onların ne olduğunu, O bize bildirmedikçe bilemeyiz.
“Your Lord is God who created the heavens and the earth in six days.” (Verse 3) Your Lord who deserves to be worshipped alone is the Creator of all that is. It is He who created the heavens and the earth according to an elaborate plan of creation and to wise purpose. He did all this ‘in six days’. We will not delve into any argument about these six days, for they are mentioned here only to point to the wisdom behind the elaborate planning of creation and how the affairs of the universe are conducted so as to suit God’s purpose. Anyway, these six days belong to the realm that God has kept to Himself. We cannot find what they are unless He chooses to inform us.
Bu nedenle, onlar hakkında Kur’ân’da belirtilenin ötesine geçmeyiz.
Hence, we do not go beyond what is stated about them in the Qur’ān.
“Ve Arş’a istiva etti.” (Âyet 3) Bu ifade, yüce bir varlığın mutlak ve kapsayıcı bir otoriteyi kullanmasını gösteren bir durumu anlatır. Kur’ân’ın eşsiz üslubuyla fiziksel bir tasvir sunar. Arapça metinde bağlaç “sonra” anlamında kullanılmış olsa da bu, herhangi bir zamansal sıralamaya işaret etmez. Yalnızca zihinsel bir boyutu gösterir. Bu bağlamda zamanın bir önemi yoktur. Tanrı için, daha önce bulunmayıp sonradan ortaya çıkmış hiçbir hâl veya biçim söz konusu değildir. Tanrı, yüceliğinde sınırsızdır. Bir olayın gerçekleşmesine ve olayların beraberinde getirdiği zaman ve mekân kavramlarına bağlı değildir. § Dolayısıyla bu bağlamda “ve” bağlacının zihinsel bir boyutu ifade ettiğini kesin bir dille söylüyoruz.
“And established Himself on the Throne.” (Verse 3) This expression indicates a position of a firm, overall authority exercised by a higher being. It gives a physical image in the inimitable style of the Qur’ān. The conjunction, ‘and’, is used in the Arabic text in the form of ‘then’, but it does not indicate any chronological order. It only indicates a mental dimension. Time has no significance in this context. There is simply no state or form applicable to God which came into existence after it was not there. Limitless is God in His glory. He is not subject to an event taking place, and all that events entail of time and location. § Hence we emphatically say that ‘and’, in the present context, indicates a mental dimension.
İstiwā’ sıfatı hakkında daha fazla tartışma için lütfen "A Critique of 'In the Shade of the Qur'ān'" adlı eserin 1.1 bölümüne bakınız.
§ For further discussion on the Istiwā’ attribute, please refer to section 1.1of A Critique of ‘In the Shade of the Qur’ān.
1 Cahiliyye, İslami bir terimdir ve öncelikle İslam'ın doğuşundan hemen önce Arabistan'da hüküm süren durumu ifade eder. Kelime, "cehalet" anlamına gelen bir kökten türemiştir. Daha geniş kullanımında ise Tanrı'nın birliğine iman temeline dayanmayan, dolayısıyla cehaletten doğan ya da cehalete dayanan herhangi bir durumu ifade eder. — Editörün notu.
1 Jāhiliyyah is an Islamic term that refers in the first instance to the state of affairs that prevailed in Arabia in the period immediately before the advent of Islam. The word is derived from a root that signifies `ignorance’. In its broader usage it refers to any situation that is not based on belief in God’s oneness, implying that such a situation is generated by, or based on, a state of ignorance. — Editor’s note.
Bu hadisin tam açıklaması Cilt VIII, s. 108-111'de verilmiştir. — Editörün notu.
1 A full treatment of this ĥadīth is given in Volume VIII, pp. 108-111. — Editor’s note.