Bu sûre, İsrâ, ya da Gece Yolculuğu, Peygamber Mekke'de yaşarken indirilmiştir. Tanrı'yı yüceltmekle başlar ve O'na hamdetmekle sona erer. Bu sûrede birçok konu yer alır; bunların çoğu doğrudan iman meselesiyle ilgilidir, ancak bazıları bireysel ve toplumsal davranışları ile bunların imana dayanan ahlakî temelini ele alır. Ayrıca İsrâil Oğulları'na ilişkin, Peygamber'in gece yolculuğunda yeryüzündeki varış noktası olan Mescid-i Aksâ ile ilgili kıssalar ile Âdem ve Şeytan kıssasının bazı yönlerini ve Tanrı'nın insanoğluna bahşettiği onuru da içerir.

This sūrah, Al-Isrā’, or The Night Journey, was revealed whilst the Prophet lived in Makkah. It begins with glorifying God and ends with praising Him. It includes a number of themes, most of which directly relate to the issue of faith, but some tackle certain aspects of individual and social behaviour and its moral basis of faith. It also includes stories about the Children of Israel relevant to the Aqşā Mosque, the Prophet’s terrestrial destination on his night journey, as well as some aspects of the story of Adam and Satan, and the honour God has granted to mankind.

Ancak surenin içindeki en belirgin unsur ve merkezi noktası, Peygamber’in (sallallahu aleyhi ve sellem) bizzat kendisidir. Sure, Mekke halkının ona karşı takındığı tutumu, Kur’an’da somutlaşan ve yol gösterdiği mesajı ve bu mesajın nasıl karşılandığını, inkârcıların onu nasıl kabul ettiğini incelemektedir. Bu da mesajın niteliği ve Allah’ın elçilerinin rolü hakkında bir tartışmaya yol açar. Peygamber’in mesajının, onu destekleyecek fiziksel ve olağanüstü bir olgudan, yani mucizeden yoksun olmasıyla ayrıldığına işaret eder. Allah’ın takdiri şöyledir: Daha önce ilahi bir mesajı desteklemek üzere böyle bir olgu ya da mucize verildiğinde, mesajı inkâr etmeye devam edenler kısa süre içinde helak edilmişlerdir. Sure ayrıca, iman, hidayet ve sapkınlık konularında bireysel sorumluluk ilkesini, toplumsal davranış konularında ise ortak sorumluluk ilkesini ortaya koyar. Ancak bütün bu sorumluluklar, Allah’ın mesajını peygamberler ve elçiler aracılığıyla insanlığa açıkça bildirmesinden sonra geçerlidir. Onların görevi öğüt vermek, uyarmak, doğru nasihatte bulunmak ve her şeyi açıklığa kavuşturmaktır: “Biz her şeyi en açık biçimde ayrıntılarıyla bildirdik.” (Verse 12)

However, the most prominent element in the sūrah and its central point is the Prophet himself (peace be upon him). It examines the attitude adopted by the people of Makkah to him, as well as the message he preached, embodied in the Qur’ān, and the guidance it provides and how the unbelievers received it. This leads to a discussion about the nature of the message and the role of God’s messengers. It points to the distinction of the Prophet’s message by virtue of it having no physical, preternatural phenomenon to support it. It has been God’s will that when such a phenomenon, or miracle, was formerly given in support of a divine message, those who continued to deny the message were shortly destroyed in consequence. It also states the principle of individual responsibility in matters of faith, guidance and error, and collective responsibility in matters of social behaviour. However all such responsibility applies after God has made His message clear to mankind through prophets and messengers whose task is to advise, warn and give sound counsel, and also to make everything clear: “Most clearly have We spelled out everything.” (Verse 12)

Sûre, Tanrı'yı sürekli överek ve yüceltmekte, kullarına bahşettiği bütün nimetlerden dolayı Ona hamd edip şükretmenin gerekliliğini anmaktadır. Sûre, Tanrı'yı yüceltmekle başlar: "Kulunu, Mescid-i Haram'dan [Mekke'deki] Mescid-i Aksa'ya [Kudüs'teki] geceleyin götüren Zat, her türlü eksiklikten münezzehtir..." (Ayet 1) Kısa bir süre sonra İsrailoğulları'na Tanrı'nın birliğine iman etmeleri emredilir ve kendilerinin, "Bizim şükreden bir kulumuz" olan Nuh'un soyundan geldikleri hatırlatılır. (Ayet 3) Kâfirlerin sahte tanrıları hakkındaki iddiaları anıldığında sûre şöyle yorumlar: "O, onların O hakkında söylediklerinden çok yücedir ve her şeyin üzerinde en yücedir. Yedi gök, yer ve onlarda bulunanların hepsi O'nu tesbih eder. Her şey O'nu hamd ile tesbih eder; ama siz onların tesbihini anlayamazsınız. Şüphesiz O, halimdir, çok bağışlayıcıdır." (Ayetler 43-44) Sûre, Kur'an okunduğunda şöyle diyen önceki ilahi dinlerin mensuplarından bazılarını nakleder: "Rabbimizin şanı yücedir! Rabbimizin va'di gerçekleşmiştir." (Ayet 108) Sûredeki son ayet şöyledir: "De ki: Hamd, oğul edinmeyen, hükümranlığında hiçbir ortağı olmayan ve zillet yüzünden bir veliye ihtiyacı bulunmayan Tanrı'ya mahsustur. Ve O'nu tekbirle yücelt." (Ayet 111)

The sūrah repeatedly praises God and glorifies Him and mentions the need to praise and thank Him for all the blessings He bestows on His servants. It begins with glorifying Him: “Limitless in His glory is He who transported His servant by night from the Sacred Mosque [in Makkah] to the Aqşā Mosque [in Jerusalem]...” (Verse 1) Soon afterwards, the Children of Israel are commanded to believe in God’s oneness and are reminded that they belong to the offspring of Noah who was ‘a truly grateful servant of Ours.’ (Verse 3) When the unbelievers’ claims about their false deities are mentioned, the sūrah comments: “Limitless is He in His glory and sublimely exalted is He above everything they may say [about Him]. The seven heavens extol His limitless glory, as does the earth, and all who dwell in them. Indeed every single thing extols His glory and praise, but you cannot understand their praises. He is indeed Forbearing, Much Forgiving.” (Verses 43-44) The sūrah quotes some of the people of earlier divine religions who say when the Qur’ān is recited to them: “Limitless in His glory is our Lord! Truly has the promise of our Lord been fulfilled.” (Verse 108) The last verse in the sūrah states: “And say, All praise is due to God who has never begotten a son; who has no partner in His dominion; who needs none to support Him against any difficulty.’ And extol His greatness.” (Verse 111)

Böylece sure, birden fazla konuyu ele almasına rağmen tek bir eksen etrafında döner. Surenin ilk bölümü gece yolculuğundan söz eder: "Kendisine âyetlerimizden bazılarını gösterebilmek için kulunu gece Mescid-i Haram'dan, çevresini bereketlendirdiğimiz Mescid-i Aksâ'ya götüren Allah'ın şanı pek yücedir." (Âyet 1) Ayrıca bu yolculuğun amacını da belirtir:

Thus the sūrah revolves around one axis although it tackles several subjects. Its first part mentions the night journey: “Limitless in His glory is He who transported His servant by night from the Sacred Mosque [in Makkah] to the Aqşā Mosque [in Jerusalem] — the environs of which We have blessed.” (Verse 1) It also specifies the purpose of this journey:

“ki Biz ona Âyetlerimizden bazılarını gösterelim.” (1. Âyet) Sûre, Kudüs'teki mescit bağlamında, Mûsâ'ya verilen kitabı ve İsrâiloğulları için onda neyi takdir ettiğini anar; onların zulümleri ve bozgunculukları yüzünden iki yıkım ve dağılma olayından söz eder. Aynı yollara dönerlerse üçüncü ve dördüncü kez uyarılacakları bildirilir. Ardından bu son ilâhî vahyin, yani Kur'ân'ın, en doğru olan yola ilettiği belirtilir; insan ise çoğu zaman kontrol edemediği tepkilerin etkisiyle sürüklenmektedir. Sûre ayrıca, ilâhî hidayete uyma ya da ondan sapma konusunda bireysel sorumluluk kuralını, davranış ve uygulamalar bakımından ise toplumsal sorumluluk kuralını ortaya koyar.

“so that We might show him some of Our signs.” (Verse 1) In connection with the mosque in Jerusalem the sūrah mentions the hook revealed to Moses and what God determined in it for the Children of Israel, speaking about two episodes of destruction and diaspora because of their injustice and corruption. They are warned about a third and a fourth time if they revert to the same ways. It then states that this last divine revelation, the Qur’ān, guides to the path that is straightest, while man is often driven by uncontrollable reactions. It also states the rule of individual responsibility with regard to following divine guidance or straying away from it, and collective responsibility with regard to behaviour and practice.

İkinci bölüm, Tanrı'nın birliği (tevhid) hakikatini ele almakta ve bunu, iş ve davranış değerleri de dahil olmak üzere bütün toplumsal düzenin üzerine inşa edilmesi gereken temel olarak görmektedir. İmanın bu merkezi meselesi, bütün insan hayatının etrafında döndüğü eksen olmalıdır.

The second part speaks about the truth of God’s oneness, considering it the basis upon which the whole social set up should be built, including the values of work and behaviour. This central issue of faith should be the pivot around which all human life turns.

Üçüncü bölüm, Tanrı'ya kız çocukları ve ortaklar atfeden putperest batıl inançlardan söz eder. Ayrıca diriliş ve inkârcıların bunun gerçekleşebileceğini asla hayal edemeyecekleri konusuna değinir. Kur'an vahiylerini nasıl aldıklarını ve Peygamber ﷺ hakkında tekrarladıkları uydurma iddiaları gösterir. İnananlara, inkârcıların yalanlarının aksine, daha güzel bir söz söylemeleri emredilir.

The third part speaks of pagan superstitions which attribute daughters and partners to God. It also mentions resurrection and how the unbelievers could never imagine it would take place. It shows how they received Qur’ānic revelations and the fabrications they reiterated about the Prophet (peace be upon him). It commands the believers to say something better, unlike the falsehood of unbelievers.

Sûrenin dördüncü bölümünde, Peygamber ﷺ'e fiziksel mucizeler veya olağanüstü olaylar verilmemesinin sebebi açıklanmaktadır. Daha önceki topluluklara bu tür mucizeler verildiğinde ve onlar hakikat mesajını inkâr etmeyi sürdürdüklerinde, bu durumlarda Allah'ın koyduğu kanun onlara uygulanmış ve helak edilmişlerdir. Sûre, Allah'ın Peygambere gösterdiği vizyona dayanan uyarılara karşı kâfirlerin tutumuna ve sapık yollarında direnmelerine değinmektedir. Bu bağlamda, şeytan veya İblîs'in kıssasından bir bölüm anlatılmakta ve onun insanın ebedî düşmanı olarak kalacağına dair beyanı zikredilmektedir. Bu kısım, kâfirlerin doğru yoldan sapmalarının sebeplerinin bir açıklaması gibidir. Sûre, insanlığı Allah'ın azabına uğramaktan sakındırarak ve Allah'ın lütfunu ve insanoğluna verdiği şerefi hatırlatarak bu konuda yorum yapmaktadır. Allah'a itaat eden kullarını neyin beklediğini anlatır ve bunu, her topluluğun önderleri veya rehberleri çağrılarak huzura getirileceği günde itaatsizlerin akıbetiyle karşılaştırır. "Amel defterleri sağ ellerine verilenler, defterlerini okuyacaklardır. Kıl kadar bile haksızlığa uğratılmayacaklardır. Bu dünyada kör olan kimse, ahirette de daha kör olacak ve doğru yoldan daha da uzak düşecektir." (Âyet 71-72)

In the fourth part the sūrah explains the reason for not giving the Prophet physical miracles or preternatural phenomena. When such miracles were given to earlier communities and they continued to deny the message of truth, the law God has set in such cases applied to them and they were destroyed. It refers to the unbelievers’ attitude to the warnings based on the vision God showed to the Prophet, and their persistence in their erring ways. In this connection a part of the story of Iblīs, or Satan, is mentioned and his declaration that he would remain for ever man’s determined foe. This part of the story appears to be an exposition of the reasons for the unbelievers going astray. It comments on this by warning mankind against incurring God’s punishment, coupled with a reminder of God’s grace and the honour He has given to mankind. It tells them about what awaits God’s obedient servants, contrasting it with what awaits the disobedient on the day when every community is summoned by calling their leaders or guides. “Those who are given their records in their right hands will read their records. None shall be wronged by as much as a hair’s breadth. But whoever is blind in this world will be even more blind in the life to come, and still further astray from the path of truth.” (Verses 71-72)

Surenin son bölümü, kâfirlerin Peygamber'e (ﷺ) karşı kurdukları tuzaklardan ve onu kendisine vahyedilenin en azından bir kısmından uzaklaştırmak için yaptıkları girişimlerden bahseder. Ayrıca onu Mekke'den çıkarma yönündeki girişimlerinden de söz eder.

The final part of the sūrah speaks about the unbelievers’ schemes against the Prophet (peace be upon him), and their attempts to lure him away from at least part of what was revealed to him. It mentions their attempt to expel him from Makkah.

Gerçekten ayrıldığında, Allah'ın emriyle hareket etmişti. Onu zorla sürgün etmiş olsalardı, önceki zamanlarda peygamberlerini sürgün eden veya öldüren topluluklara olduğu gibi, onlar da helak olurlardı. Allah, surede Peygamber'e ﷺ, tebliğ görevine devam etmesini, Kur'an okumasını ve namazlarına önem vermesini emreder; ayrıca O'nun, girişinde ve çıkışında hakikate uygun ve samimi bir şekilde yardım etmesi için dua etmesini ve hakikatin ortaya çıktığını, bâtılın ise mutlaka yok olacağını ilan etmesini emreder. Sure, bu Kur'an'ın inananlar için bir şifa ve hidayet kaynağı olduğunu belirtir. Ancak insanın bilgisi yetersiz kalmaya devam eder. "Size ancak az bir bilgi verilmiştir." (Ayet 85)

When he actually left, he did so carrying out God’s orders. Had they forcibly expelled him, they would have been destroyed, as happened to communities which in former times expelled their prophets or killed them. God commands the Prophet in the sūrah to carry on with his mission, reciting the Qur’ān and attending to his prayers, appealing to God to enable him to enter and leave in a true and sincere manner, and to declare that the truth has come to light and falsehood is certain to wither away. The sūrah states that this Qur’ān is a source of cure and guidance to believers. Man’s knowledge, however, remains inadequate. “You, [mankind], have been granted but little knowledge.” (Verse 85)

Sure'ye, Kur'an'a ve onun bütün insanlığa yönelik meydan okumasına dair konuşmasını sürdürmektedir.

The sūrah continues to speak about the Qur’ān and its challenge to all mankind.

Ancak inkar edenler somut mucizeler talep ediyorlardı ve Peygamber'in risaletini desteklemek üzere meleklerin indirilmesini istiyorlardı. Ona süslü bir evi, içinden ırmaklar akan hurma ve asma ağaçlarıyla dolu bir bahçesi olmasını ya da kendileri için bir su kaynağının fışkırtılmasını önerdiler; hatta kendisinin göğe çıkıp onlara okumaları için yazılı bir mektup getirmesini istediler. Bütün bu talepler, ikna olmak için bir kanıt isteğinden değil, inatçılıktan kaynaklanıyordu.

Yet the unbelievers required physical miracles, and asked for angels to be sent down in support of the Prophet’s message. They suggested that the Prophet should have a house of adornments, or a garden with date and vine trees, through which rivers run, or that he should cause a spring of water to gush forth for them, or that he himself should climb up to heaven and bring them a written letter to read. All these demands were dictated by intransigence, not by the desire to have proof to ensure conviction.

Sûre, tüm bunların Allah'ın Elçisinin görevinin ve mesajının doğasının sınırlarını aştığını belirtir. Bu konuyu Allah'a bırakır. Bu tür talepleri ve bunları ileri sürenleri alaya alır; onlara, Allah'ın lütfunun hazineleri üzerinde tasarruf hakkına sahip olsalar bile, bu lütfun her zaman bol, asla tükenmez olduğunu, yine de onu vermekten çekineceklerini söyler. Evrendeki her şeyin Allah'ı tesbih ettiğini idrak etmeleri onlara yeterliydi. Musa'ya verilen mucizelerin, ona karşı çıkmaya kararlı olanların fikirlerini değiştirip ona uymalarını sağlamadığını hatırlamalıydılar. Bu yüzden Allah onlara cezasını indirmiştir.

The sūrah replies that all this is beyond the limits of the role of God’s Messenger and the nature of his message. It leaves matters in this regard to God. It derides such demands and those who make them, telling them that had they had control over the treasures of God’s grace, which is always abundant, never exhausted, they would still fear to give it away. It was sufficient for them to realize that everything in the universe glorifies God. They should have remembered that the miracles given to Moses did not lead the ones determined to oppose him to change their minds and follow him. Hence, God inflicted His punishment on them.

Sure ए। Sure'nin sonunda Kur'an'ın içinde bulunan hakikat hakkında kısa bir söylem yer almaktadır. Wait, correcting my typo: Sūre'nin sonunda, Kur'an'ın içinde bulunan hakikat hakkında kısa bir söylem yer almaktadır.

The sūrah concludes with a short discourse about the truth inherent in the Qur’ān.

Kur'an, Peygamber'in bunu uzun bir süre boyunca insanlara okuyabilmesi için, farklı durum ve koşullara uygun olacak şekilde parça parça indirilmiştir. İnsanlar da yaşam koşullarına yönelik uygulamalı yaklaşımından etkilenirlerdi. İlim sahibi kişiler ona tevazuyla karşılık verdiler. Ondan öylesine etkilendiler ki ağladılar ve Allah'a secde ettiler. Sure, başlangıcında Allah'ı tesbih ettiği gibi, daha sonra da hiçbir zaman bir oğul ya da bir ortak edinmemiş olan Allah'a hamd ederek sona erer.

It was revealed in passages, so that the Prophet could read it to people over a long time, as would befit different occasions and circumstances. People would then be influenced by its practical approach to living conditions. It was received by people of sound knowledge with humility. They were so influenced by it to the extent that they wept and prostrated themselves to God. The sūrah then concludes with praising God who has never taken to Himself a son or a partner, just as it began with glorifying Him.

Peygamberimizin Mekke'deki Mescid-i Haram'dan Kudüs'teki Mescid-i Aksa'ya yaptığı gece yolculuğu ve oradan en yüksek göğe ve bildiğimiz hiçbir şeyin olmadığı âleme yükselişi birkaç rivayette zikredilmektedir. Bu konu, günümüzde de devam eden pek çok tartışmanın konusu olmuştur. Peygamberimiz ﷺ'in gece yolculuğunun hangi yerden başladığına dair çeşitli rivayetler vardır. Bazıları bunun, ayetin ifadesine uygun olarak bizzat mescidin kendisi olduğunu ileri sürmektedir.

The story of the night journey by the Prophet from the Sacred Mosque in Makkah to the Aqşā Mosque in Jerusalem, and then his ascension from there to the highest heaven and the world of which we know nothing, is mentioned in several reports. It has been the subject of much controversy, which continues even today. There are various reports about the place from which the Prophet’s night journey started. Some suggest that it was the mosque itself, which fits with the phraseology of the verse.

Bir rivayette Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur: "Mescidde, Hicr-i İsmail'de, yarı uykudayken, Gabriel bana Burak ile geldi..." Ayrıca yolculuğunun, amcaoğlu Ümmü Hani'nin evinden başladığı da rivayet edilmektedir. Bu rivayet, "Mescid-i Haram" teriminin, mescidi çevreleyen bütün Haram bölgesini kapsadığı esasına dayanarak kabul edilebilir. İbn Abbas'ın, "Haram bölgesinin tamamı bir mesciddir." dediği rivayet edilmektedir. Yine rivayet edilmektedir ki, yolculuğa çıkarıldığı sırada Ümmü Hani'nin evinde uyuyordu ve gece bitmeden evine döndü. Olayı amcaoğluna anlatarak ona şöyle dedi: "Peygamberleri gördüm ve onlara imamlık yaptım." Mescide gitmek üzere evden çıkmak üzereyken Ümmü Hani onu durdurdu ve şöyle dedi: "Az önce bana anlattıklarını insanlara söylersen sana inanmayacaklarından korkarım." Peygamber ﷺ, "İnanmayacak olsalar da onlara anlatacağım." diyerek niyetini açıkça belirtti. Peygamber ﷺ mescitte oturduğunda, İslam'ın en büyük düşmanı Ebu Cehil yanına gelip ondan bir haber olup olmadığını sordu. Peygamber ﷺ ona gece yolculuğunu anlattı. Ebu Cehil, Peygamber ﷺ'in anlatacağı bu garip haberi dinlemek üzere insanları toplanmaya çağırdı. Peygamber ﷺ anlatırken, bazıları duyduklarını reddetmenin bir işareti olarak alkışlamaya başladı, bazıları ise inanmazlıkla ellerini başlarına koydu. Daha önce İslam'ı kabul etmiş olanlardan bazıları ise geri dönerek artık Müslüman olmadıklarını ilan etti. Bazıları da Peygamber ﷺ'in en yakın Sahabisi Ebu Bekir'in tepkisini öğrenmek için yanına gitti. Ona Muhammed ﷺ'in Kudüs'e gidip gece içinde geri döndüğünü iddia ettiği söylendiğinde Ebu Bekir şöyle dedi: "Eğer gerçekten böyle söylediyse, doğru söylüyordur." Onların böyle tek bir hikayeye inanmasına şaşırdıklarını ifade etmeleri üzerine Ebu Bekir şöyle dedi: "Bunda şaşılacak ne var? Ben ondan çok daha akıl almaz bir şey söylediğinde bile inanıyorum."

One report quotes the Prophet as saying: “As I was in the mosque, at Ĥijr Ismā`īl, half asleep, Gabriel came to me with al-Burāq...” It is also reported that his journey began from the house of his cousin Umm Hānī. This report is acceptable on the basis that the term, ‘the Sacred Mosque’, includes the whole Ĥaram area, which surrounds the mosque. Ibn `Abbās is reported to have said, “The whole of the Ĥaram area is a mosque.” It is also reported that he was sleeping in Umm Hānī’s house when he was taken on his journey and returned home before the night was over. He related the event to his cousin and told her: “I saw the prophets and led them in prayer.” As he was about to leave to go to the mosque, she stopped him, saying: “I fear that people will not believe you if you tell them what you have just told me.” The Prophet made clear his intention to tell them, ‘even though they would not believe me.’ When the Prophet sat in the mosque, Abū Jahl, the arch-enemy of Islam, went to him and asked him whether he had any news. The Prophet told him of his night journey. Abū Jahl called on people to gather and listen to the strange news the Prophet had to tell them. As the Prophet did so, some of them started clapping as a gesture of rejecting what they heard while others put their hands on their heads in disbelief. Some who had earlier accepted Islam now turned away declaring that they were no longer Muslims. Some went to Abū Bakr, the Prophet’s closest Companion, to find out what his reaction would be. When they assured him that Muĥammad actually claimed to have made the return journey to Jerusalem overnight, Abū Bakr said: “If he has actually said this, he is telling the truth.” When they expressed their amazement that he would believe such a singular story, Abū Bakr said: “What is so surprising? I do believe him when he says something even more incomprehensible.