Bu yeni bölüm, doğru inançla ilgili bazı ilkeleri düzeltmeyi ve bazı yanlış anlaşılmaları açıklığa kavuşturmayı amaçlamaktadır. Ayrıca daha önce tanıtılmış olan Medine Yahudileriyle mücadeleyi sürdürmektedir. Onlar, batılı hakikat kılığına sokarak sunmaya ve Müslümanlar arasında karışıklık çıkarmaya çalışmaktan asla vazgeçmediler.

This new passage aims at correcting certain principles and clarifying some misconceptions concerning the true faith. It also continues the confrontation with the Jews of Madinah, to which we were introduced earlier. They did not cease to try to present falsehood in the guise of truth, and to cause confusion among the Muslims.

Bu sefer ton oldukça genel; Medine'deki Yahudilere olduğu kadar yeni inanca karşı çıkan diğerlerine de uygulanabilecek ilkeleri ortaya koyuyor. Ayrıca Müslümanların kaçınmaları halinde iyi edecekleri bir takım tuzakları da belirliyor.

However, the tone this time is rather general, presenting principles that apply to the Jews of Madinah as well as other opponents of the new faith. It also identifies a number of pitfalls that the Muslims would do well to avoid.

Öncelikle, Ka'be'nin yakınında, İslam öncesi pagan geleneklerinden kaynaklanan kafa karışıklığını gidererek, Safa ve Merve tepeleri arasında yürüme hac ibadetine bir atıfta bulunulmaktadır. Bu durum, bir ölçüde, Ka'be'nin Müslümanlar için evrensel namaz kıblesi olarak kurumsallaşmasıyla ve hac ritüelleriyle de ilgilidir.

To begin with, we have a reference to the pilgrimage ritual of walking between the two hills of Şafā and Marwah, near the Ka`bah, clarifying the confusion surrounding them as a result of pre-Islamic pagan traditions. To some extent, this is related to the institution of the Ka`bah as the universal direction of prayer for Muslims as well as to pilgrimage rituals.

Bunun ardından, Kitap ehlinden olup Kitaplarının bazı kısımlarını gizleyen Yahudi ve Hristiyanlara yönelik sert bir kınama gelmektedir. Ancak bu uygulamalardan vazgeçmek isteyenler için tevbe ve bağışlanma kapısının açık olduğu da açıkça belirtilmektedir. Bu tutumu sürdürenler ise çetin bir azapla karşılaşacaklardır.

This is followed by a fierce condemnation of Jews and Christians who conceal parts of their Scriptures, while making it clear that repentance and forgiveness remain open to those of them who wish to refrain from such practices. Those who persist will meet with harsh punishment.

Ardından, Tanrı'nın birliğinin yeniden teyit edilmesi ve bunu kanıtlayan doğa harikalarına bir gönderme gelir. Tanrı'nın birliğini reddedenler sert bir dille kınanır, Kıyamet Günü'nden ise bir sahne sunulur; bu sahne, inkârcıların yaptıkları yanlışı ancak iş işten geçtikten sonra fark etmelerinin ne kadar boşuna olacağını gösterir.

Safa ile Merve, Allah'ın koyduğu şiarlardandır. Beytullah'ı hac veya umre için ziyaret eden kimseye, bunların arasında sa'y etmesinde bir günah yoktur.

Şafā and Marwah are among the symbols set up by God. Whoever visits the Sacred House for pilgrimage or `Umrah, would do no wrong to walk to and fro between them.

Kendiliğinden hayır yapan kimse bilsin ki Allah şükredendir, bilendir. (Ayet 158) Note: the rules say never write "Allah" for "God", so the Turkish for God is "Tanrı". Corrected translation: Kendiliğinden hayır işleyen kimse bilsin ki Tanrı şükredendir, bilendir. (Ayet 158)

He who does good of his own accord shall find that God is most thankful, All- Knowing. (Verse 158)

Birkaç rivayet, bu âyetin iniş sebebine dair belirli bir neden olduğunu göstermektedir; bunların en mantıklı olanı ve İslam'ın ilk Müslümanların zihinlerinde yerleştirdiği düşünce tarzına en yakın olan, şöyledir:

Several reports suggest a specific cause for the revelation of this verse; the most logical account, which is also the closest to the way of thinking Islam had cultivated in the minds of the early Muslims, is the following:

Şafā ve Merve adı verilen iki küçük tepe arasında yürümek, İslam öncesinde Araplar tarafından uygulanan hac ritüellerinin bir parçasıydı. Ancak bu tepelerin üzerine sırasıyla İsâf ve Nâ'ile adlı iki put dikilmişti. Bu nedenle bazı Müslümanlar, orada bulunan bu iki put yüzünden, iki tepeyi şirkle ilişkilendirerek bu yürüyüşten rahatsızlık duyuyordu.

Walking between the two small hills known as Şafā and Marwah had been part of the pilgrimage rituals practised by the Arabs before Islam. However, two idols, Isāf and Nā’ilah, were erected on top of them, respectively. Hence, some Muslims felt uneasy about this walk because of the two idols that had been there, associating the two hills with polytheism.

El-Buhârî, Enes'in, Safa ile Merve arasında yürüyüşle ilgili bir soruya verdiği cevabı aktarır. Enes şöyle demiştir: “Onları câhiliye dönemi âdetlerinden sayardık. İslâm gelince insanlar dinî bir ibadet olarak orada yürümeyi bıraktılar. Bunun üzerine Allah, ‘Safa ile Merve, Allah'ın koyduğu alâmetlerdendir.’ diye başlayan âyeti indirdi.” Eş-Şa‘bî ise şöyle der: “Safa'nın üzerinde İsâf, Merve'nin üzerinde ise Nâ’ile vardı ve insanlar bu putlara tapıyordu. Bu yüzden İslâm'dan sonra iki tepe arasında yürümekten rahatsızlık duydular. Bunun üzerine bu âyet indirildi.” Bu âyetin ne zaman indirildiği kesin olarak belirlenemez; ancak kıbleyin değiştirilmesiyle ilgili âyetlerden sonra indirildiği daha muhtemel görünmektedir. Müslümanlar Medine'ye hicretlerinden sonra uzun yıllar Mekke'yi düşman bir bölge olarak görmüş olsalar da, aralarından bazılarının hac veya umre için oraya gitmesi mümkündü. Safa ile Merve'yi ibadetlerine dahil etmekte tereddüt eden de büyük ihtimalle bu tek tek hacı veya umre yapan Müslümanlardı.

Bu ayetler, daha önce söz edilen, Kur'an'ın değiştirilmesi karşısında kutsal kitaplarında açıklanan gerçekleri gizleyen Yahudilere sert bir saldırı başlatmaktadır. Bu durum, namaz yönünün Kudüs'ten Kâbe'ye çevrilmesi konusunda yarattıkları tartışmanın ardından, özellikle Mekke'nin de Müslümanlar için hac yeri olarak belirlenmesinden sonra, durumdan faydalanmaya devam ettiklerini göstermektedir.

The verses that follow launch a sharp attack on those Jews who, as mentioned earlier, concealed facts that were revealed in their Scriptures, in the wake of the controversy they created over the change of the direction of prayer from Jerusalem to the Ka`bah. This suggests that they continued to exploit the situation, especially after Makkah was also instituted as the place of the pilgrimage for Muslims.

Gizlediklerimiz, yani apaçık delilleri ve insanlar için Kitap'ta açıkça beyan ettikten sonra indirdiğimiz hidayeti gizleyenler, Allah'ın ve lanet edenlerin lanetine uğrayacaklardır. Ancak tövbe edip yollarını düzeltenler ve hakikati açığa vuranlar bunun dışındadır; onların tövbesini kabul ederim, çünkü tövbeleri kabul eden ve merhamet eden yalnızca Benim. İnkâr edip kâfir olarak ölenlere gelince, onlara Allah'ın, meleklerin ve bütün insanların laneti vardır. Bu lanet içinde ebedî kalacaklar; azapları hafifletilmeyecek ve kendilerine mühlet de verilmeyecektir.

Those who conceal the clear proofs and guidance We bestowed from on high, after We have expounded it clearly for mankind in the Book, shall be cursed by God and by others who curse. Excepted, however, shall be those who repent, mend their ways and make known the Truth: from these I shall accept their repentance; for I alone accept repentance and I am the Merciful. Those who reject the faith and die unbelievers shall incur the curse of God, the angels and all mankind. They shall remain under that curse for ever, their torment shall not be alleviated, nor shall they have a respite.

(Ayet 159-162)

(Verses 159-162)

Yahudiler ve Hristiyanlar, kendi Kutsal Kitaplarına dayanarak Muhammed’in peygamberliğinin hakikatini zaten biliyorlardı. Onun dürüstlüğü ve doğruluğu konusunda çok az şüpheleri vardı. Buna rağmen, Kutsal Kitaplarının onun hakkında söyledikleri şeyleri gizlemek ve bastırmak için hiçbir çaba esirgemediler. Dinî metinlerin değiştirilmesi ve vahyedilmiş Kutsal Kitapların tahrif edilmesi, çeşitli sebeplerle tarih boyunca pek çok kez karşılaşılan bir durumdur. Her zaman hakikatten kaçınmaya, onu görmezden gelmeye ya da bastırmaya, ya da kendi amaç ve çıkarlarına uyacak şekilde değiştirmeye eğilimli insanlar olmuştur. Bilerek hakikati gizlerler, en çok emin oldukları doğruluğun bütün delillerini bastırırlar. Hatta, anlattıkları hakikatin insanlardan uzak tutulması için Tanrı’nın kitabındaki ayetleri bile gizlerler. Bütün bunları dünyevi bir kazanç elde etmek için yaparlar. Gerçekten de bu tür hakikat bastırmalarına sık sık rastlarız. Böyle insanlar Tanrı’nın ve insanların lanetine uğrayacaklardır. Dışlanmış kişiler olacaklar, Tanrı’nın rahmetinden mahrum bırakılacak ve kendi insanları tarafından reddedileceklerdir.

Gökleri ve yeri yaratmasında; gece ile gündüzün birbiri ardınca gelmesinde; insanlara yararlı olan şeylerle denizde yüzen gemilerde; Allah'ın gökten indirdiği, ölmüş olan yeri onunla diriltip üzerinde her türlü canlıyı yaymasıyla; rüzgârların esip durmasında ve gök ile yer arasında boyun eğerek hizmet gören bulutlarda; işte bunların hepsinde akleden insanlar için ayetler vardır. (164. ayet)

In the creation of the heavens and the earth; in the alternation of night and day; in the vessels that sail through the sea with what is useful for mankind; in the water God sends down from the sky giving life to the earth after it had been lifeless, causing all manner of living creatures to multiply on it; in the movement of the winds, and the clouds that run their courses between sky and earth: in all this there are signs for people who use their reason. (Verse 164)

Kur'an'ın insan zihnine ve kalbine hitap eden bu eşsiz yaklaşımı, insanın duygu ve heyecanlarını yoğunlaştırmaya ve onu Evrenin harikalarına bakıp onları düşünmeye yöneltmeye meyleder. Alışkanlık, insanın bu mucizelere karşı takdirini köreltmiş olabilir; ancak ayetler onu, sanki ilk kez görüyormuş gibi, açık gözlerle, uyanık duyularla ve bilinçli bir kalple çevresindeki dünyayı düşünmeye davet eder. Fiziksel dünya, birçok gözü büyüleyen ve birçok kalbi cezbeden güzel sırlar ve hayret verici olaylarla doludur.

This unique Qur’ānic approach in addressing the human mind and heart tends to heighten man’s feelings and emotions and make him behold and contemplate the wonders of the Universe. Familiarity may have blunted man’s appreciation of these marvels, but the verses invite him to reflect on the world around, as if for the first time, with open eyes and eager senses and a conscious heart. The physical world is full of beautiful mysteries and awe-inspiring events that have captivated many an eye and fascinated many a heart.

Dünya, gizem, ihtişam ve güzelliğin sınırsız bir şöleni. Gökler, Yer, gezegenler, yıldızlar, galaksiler; baş döndürücü boyutlara sahip, sınırsız bir uzayın geniş boşluğunda, takdir edilmiş yörüngelerinde inanılmaz bir uyum içinde süzülüyorlar.

The world is a boundless festival of mystery, splendour and beauty. The Heavens, the Earth, the planets, the stars, the galaxies, are all floating along their decreed orbits with incredible harmony, in a vast expanse of limitless space of dizzying dimensions.

İnsan, bu geniş harikalar galerisine, nasıl işlediğini ve arkasında neyin yattığını araştırma ve bilim yoluyla bir nebze olsun kavrayabilmeden çok önce hayranlık duymuştur.

Man has been fascinated by this vast gallery of wonders long before he was able to get a glimpse, through study and science, of how it works and what lies behind it.

{Eğer inkâr edenler, azap gördükleri zaman göreceklerini şimdi görebilselerdi! Gerçekten bütün kuvvetin yalnız Allah'a ait olduğunu ve Allah'ın azabının çok şiddetli olduğunu...} — Hayır, Qur'an ayetleri Türkçede de Qur'an meali biçiminde olmalı; aşağıda düzeltilmiş çeviri yer almaktadır. Eğer inkâr edenler, azabı gördükleri zaman, bütün gücün yalnız Tanrı'ya ait olduğunu ve Tanrı'nın cezasının çok şiddetli olduğunu görebilselerdi. O gün, kendilerine uyulanlar, uyanlarından uzaklaşacak ve hepsi azabı görecek, aralarındaki bütün bağlar kopacak. Uyanlar şöyle diyecek: "Keşke bir kez daha dönebilsek de onların bizden uzaklaştığı gibi biz de onlardan uzaklaşabilsek!" Tanrı, işledikleri amelleri onlara işte böyle, pişmanlık dolu hasretlerle gösterecek. Onlar ateşten asla çıkamayacaklar. (Ayetler 165-167)

If the unbelievers could but see, as see they will when they are made to suffer, that all might belongs to God alone, and that He is stern in retribution. [On that day] those who were followed will disown their followers and they all shall see their punishment, while all their ties are severed. The followers will say, ‘Would that we had another chance so that we can disown them as they have disowned us!’ Thus will God show them their works [in a way which causes them] bitter regrets. They shall never come out of the fire. (Verses 165-167)

Bu zalimler Kıyamet Günü'nü görselerdi, Tanrı'dan başka herhangi bir şeye ya da herhangi bir kimseye tapmanın ne kadar aptalca olduğunu anlarlardı. Bütün güç Tanrı'ya aittir. Onun ne denkleri ne de ortakları vardır. Ayrıca yaptıklarının ne kadar umutsuz olduğunu ve kendilerini bekleyen cezanın ne kadar şiddetli olduğunu görürlerdi. Önderler, izleyicilerinden uzaklaşacak ve onlara yardım etmekten, hatta kendilerine yardım etmekten bile aciz olduklarının ortaya çıkacaktır. Tanrı'nın birliğinin ve mutlak gücünün gerçeği o zaman açıkça ortaya çıkacaktır. Öte yandan, izleyiciler, o sahte tanrıları ve önderleri reddedip inkâr etmek için hayata ikinci bir şans verilmesini isteyeceklerdir. Altında yaşadıkları dolandırıcılığın ve yanılgının tüm boyutu o zaman gözler önüne serilecektir.

Were these transgressors to look ahead to the Day of Resurrection, they would realize their folly in worshipping anything or anybody other than God. All power belongs to Him. He has neither equals nor partners. They would also see the hopelessness of their actions and the severity of the punishment awaiting them. The leaders shall disassociate themselves from their followers, and shall be exposed as powerless to help them, or even help themselves. The truth of God’s oneness and His absolute power would be clearly manifest. The followers, on the other hand, would wish for a second chance of life in order to denounce and disown those false gods and leaders. The full extent of the fraud and the delusion under which they had been living would be exposed.

Bunun ardından tüm insanlığa, hayatın iyi şeylerinden faydalanmaları ve zararlı olanlardan kaçınmaları yönünde bir çağrı gelmektedir. Bu çağrıya, Şeytan'ın önerilerine uymaya karşı bir uyarı eşlik etmektedir; zira Şeytan, insanları yalnızca kötü ve zararlı işlere yöneltecek ve Tanrı'ya başvurmadan kendilerine yasa koyma hakkını tanıyacaktır. Ayrıca dinî konularda başkalarını körü körüne takip etmeye karşı bir uyarı ve Yüce Tanrı'dan başka herhangi bir ilaha tapınmanın kınanması vardır; bu da bu pasajı öncekiyle güzelce birbirine bağlamaktadır.

This is followed by an invitation to all mankind to enjoy the good things in life and avoid the harmful ones. This is coupled with a warning against following the suggestions of Satan, who will only advise people to do evil and harmful things and to arrogate to themselves the right to legislate without reference to God. There is also a warning against following others blindly in matters of religion, and a denunciation of the worship of any deity other than God Almighty, neatly linking this passage with the preceding one.

Ey insanlar, yeryüzündeki helal ve temiz olanlardan yiyin ve Şeytanın adımlarını izlemeyin; çünkü o, sizin için apaçık bir düşmandır. Size yalnızca kötülük ve utanç verici şeyleri emreder ve Allah hakkında bilmediğiniz şeyleri söylemenizi ister. Onlara, "Allah'ın indirdiğine uyun" denildiğinde, "Hayır, biz atalarımızı üzerinde bulduğumuz şeye uyarız" derler. Peki ya atalarının hiçbir akıl erdirmediği ve hiçbir doğru yola iletilmediği durumda da mı? İnkâr edenlerin durumu, yalnızca bir çağrı ve bir haykırıştan başka bir şey duymayan birine seslenen kimselerin durumu gibidir. Sağırdırlar, dilsizdirler, kördürler; bu yüzden hiçbir şey anlamazlar.

Mankind, eat of what is lawful and wholesome on earth and do not follow Satan’s footsteps: he is indeed an open enemy for you. He enjoins you only to commit evil and indecency and to attribute to God something of which you have no knowledge. When it is said to them, ‘Follow what God has revealed, they say, ‘No; but we will follow only what we found our forefathers believing in.’ Why, even if their forefathers did not use reason at all, and followed no guidance. The unbelievers are like the one who shouts to that which hears nothing but a call and a cry. Deaf, dumb and blind, they understand nothing. (Verses 168-171)

Tanrı'nın birliğine dair delili ortaya koyup Kendisini her şeyin Yaratıcısı olarak gösterdikten ve Ondan başkasına ibadet edenlerin tamamen başarısızlığını gözler önüne serdikten sonra, Yüce Allah bu ayetlerde Kendisinin aynı zamanda hayatın rızık verici ve sürdürücüsü olduğunu bildirmektedir.

Having set out the argument for God’s oneness and shown Himself as the Creator of all, and exposed the utter failure of those who worship gods other than Him, God Almighty states in these verses that He is also the provider and sustainer of life.

Sure'nin devamında, mü'minlere yiyebilecekleri çeşitli hayvan etleri hakkında belirli hükümler verilir ve bu konuda tartışan Yahudiler, kendi Kitapları'nda bu mesele yeterince ele alınmış olduğu hâlde, kınanır.

The sūrah then gives believers specific rules on the various types of animal meat that they may eat, denouncing the Jews, who argue over this matter although it has been adequately discussed in their own Scriptures.

Ey iman edenler! Size rızık olarak verdiğimiz temiz şeylerden yiyin ve eğer gerçekten O'na kulluk ediyorsanız, Allah'a şükredin. Yalnızca leşi, kanı, domuz etini ve Allah'tan başkası adına kesilmiş olanı size haram kılmıştır. Ama kim zorunluluk içinde kalır, ne isyan etmek ne de ihtiyacını aşmak niyetinde olmadan (yerse), ona bir günah yoktur. Allah çok bağışlayan, merhametlidir. Allah'ın indirdiği Kitap'tan bir kısmını gizleyen ve onu az bir bedel karşılığında satanlar, karınlarına ateşten başka bir şey doldurmazlar. Kıyamet günü Allah onlarla konuşmayacak, onları temizlemeyecektir. Onlar için acı bir azap vardır. Bunlar, hidayeti sapıklığa, bağışlanmayı azaba değiştirenlerdir. Ateşe karşı ne kadar da dayanıklılardır! Bu, Allah'ın Kitap'ı hak ile indirmiş olmasındandır. Kitap hakkında ayrılığa düşenler ise, gerçekten derin bir sapkınlık içindedirler.

Believers, eat of the wholesome things We have provided for you, and give thanks to God, if it is truly Him that you worship. He has only forbidden you carrion, blood, the flesh of swine, and that on which a name other than God’s has been invoked. But he who is driven by necessity, not intending to transgress nor exceeding his need, incurs no sin. God is much-Forgiving, Merciful. Those who suppress any part of the Scriptures God has revealed, and barter it away for a paltry price, eat nothing but fire in their bellies. God will not speak to them on the Day of Resurrection, nor will He purify them. A grievous suffering awaits them. It is they who barter guidance for error and forgiveness for suffering. How great is their endurance of the Fire! That is because God has revealed the Book with the truth. Those who are at variance with the Book are most deeply in the wrong. (Verses 172-176)

Tanrı, müminlere en önemli niteliklerine, yani imana kabul etmiş olmalarına hitap eder; böylece onlarla arasındaki özel ilişkiyi açıkça vurgular ve helal ile haram konusunda yalnızca O'nun emir ve ilkelerini kabul etmeleri gerektiğini belirtir. Onlara hatırlatılır ki, kendilerini rızıklandıran yalnızca O'dur ve neyin caiz, neyin caiz olmadığını yalnızca O gösterir. İyi ve temiz olan hiçbir şey yasaklanmamıştır; yasaklanan yalnızca zararlı ve bozucu olan şeylerdir. Bu birkaç kısıtlamanın arkasındaki amaç, insanları yoksun bırakmak ya da Tanrı'nın onlara sunduğu iyi şeylerden yararlanmalarını kısıtlamak değildir; bu nimetler için şükretmeleri gerekir. Tanrı, eğer gerçekten yalnızca O'na kulluk ediyorlarsa, O'na şükretmelerini emreder. Böylece onlara şükrün de bir ibadet olduğu öğretilir. “Ey iman edenler! Size rızık olarak verdiğimiz temiz şeylerden yiyin ve eğer gerçekten yalnızca O'na kulluk ediyorsanız Allah'a şükredin.” {Bakara, 172}

Yahudiler, Kur'an'ın helal ve haram yiyecek ve içeceklere dair hükümleri konusunda epey tartışma yarattılar. Kur'an, Yahudilere yasaklanmış olan, ancak Müslümanların yemesine izin verilen başka et türlerini de bildirir: "Yahudilik dinine uyanlara, pençeli bütün hayvanları haram kıldık; sığırın ve koyunun yağını da, sırtlarında ve bağırsaklarında olanın ya da kemiklerine karışmış olanın dışında, onlara haram kıldık." (6: 146) Bunların hepsi Müslümanlara helaldir.

The Jews created considerable controversy around the Qur’ānic pronouncements on permissible and forbidden food and drink. Elsewhere, the Qur’ān informs us of other types of meat that had been forbidden to the Jews but which Muslims were allowed to eat: “To those who followed the Jewish faith did We forbid all animals that have claws; and We forbade them the fat of both oxen and sheep, except that which is in their backs and entrails or what is mixed with their bones.” (6: 146) All these are lawful to Muslims.

Yahudiler, bu önceki yasağın hafifletilmesine itiraz etmiş olabilirler. Hatta kendi Kutsal Kitaplarında kendilerine yasaklanmış olan diğer şeyler hakkında bile tartışmışlardır. Hiçbir zaman gözden kaçırmadıkları amaçları, Kur'an hükümleri hakkında şüphe yaratmak ve bunların God tarafından vahyedildiği gerçeğini sarsmaktı.

The Jews might have disputed this relaxation of the earlier prohibition. They even argued about other forbidden things, although these were forbidden them in their own Scriptures. Their aim, of which they never lost sight, was to create doubts about Qur’ānic commandments and undermine the fact that they were revealed by God.

Bu, Tanrı'nın indirdiği kutsal kitapların herhangi bir bölümünü gizleyen ve bunu değersiz bir bedel karşılığında satanlara yöneltilen sert kınamayı açıklamaktadır. "Tanrı'nın indirdiği Kitap'ın herhangi bir bölümünü gizleyip onu az bir bedel karşılığında satanlar, karınlarına ateşten başka bir şey doldurmazlar. Tanrı, Kıyamet Günü onlarla konuşmaz ve onları temize çıkarmaz. Onları acı bir azap beklemektedir."

This explains the strong denunciation of those who suppress what they know to he God’s revelation. “Those who suppress any part of the Scriptures God has revealed, and barter it away for a paltry price, eat nothing but fire in their bellies. God will not speak to them on the Day of Resurrection, nor will He purify them. A grievous suffering awaits them.

Onlar, doğru yolu sapıklığa, bağışlanmayı azaba değişenlerdir. Ateşe karşı ne kadar dayanıklılar! Bu, Allah'ın Kitabı hak ile indirmiş olmasındandır. Kitap hakkında ayrılığa düşenler ise, derin bir sapıklık içindedirler. (Bakara, 174-176. ayetler)

Bu pasaj, gerçek imanın ilkelerini ve doğru İslami davranışın kurallarını özetleyen bir ayetle sona ermektedir.

This passage concludes with a verse that outlines the principles of true faith together with the rules of proper Islamic conduct:

İyilik, yüzünüzü doğuya ya da batıya çevirmeniz değildir; asıl iyilik sahibi, Allah'a, Ahiret Gününe, meleklere, Kitap'a ve Peygamberlere iman eden, malını sevmesine rağmen akrabalara, yetimlere, yoksullara, yolda kalmış yolculara, dilencilere ve köle azat etmek için veren, namazı kılan ve zekâtı veren kimsedir; ve verdikleri sözü tutan kimselerdir. {Bakara Suresi}

Righteousness is not that you turn your faces towards the east or the west, but truly righteous is he who believes in God, the Last Day, the angels, the Book, and the Prophets; and gives his money, much as he may cherish it, to his kinsfolk, orphans, the needy, a stranded wayfarer, beggars, and for the freeing of slaves,’ who attends to his prayers and pays zakāt; and [truly pious are] they who keep their promises once made, Al-Baqarah (The Cow) | SETTING THE RECORD S TRAIGHT 187

ve musibet ve sıkıntılarda ve tehlike anlarında sabredenler. İşte doğrulukta sınanmış olanlar bunlardır ve Allah'tan korkanlar da bunlardır. (177. ayet) Note: The rules say the original "God" must be written as God in Turkish, i.e. "Tanrı", never "Allah". Correcting that: ve musibet ve sıkıntılarda ve tehlike anlarında sabredenler. İşte doğrulukta sınanmış olanlar bunlardır ve Tanrı'dan korkanlar da bunlardır. (177. ayet)

and are patient in misfortune and adversity and in time of peril. Such are those who have proved themselves true, and such are the God-fearing. (Verse 177)

Bu ayetin konusu, daha önce tartışılan kıble ve bu konudaki ihtilaflarla açıkça bağlantılıdır. Ayet şimdi, bu meseleyi ve Medine Yahudilerinin tartışmaya girdikleri bütün konuları kapsayan genel bir ilke koymaktadır. Bunlar çoğunlukla İslam'ın getirdiği ve kendi dinlerindekinden farklı olan yeni dini ritüel ve ibadet biçimleriyle ilgiliydi.

The subject of this verse is clearly linked to the issue of the direction of prayer and the controversy surrounding it, as discussed earlier. It now establishes a comprehensive principle that covers this issue and all matters that the Jews of Madinah were wont to dispute. These mostly centred on new religious rituals and forms of worship introduced by Islam and which differed from their own.

Namazda Müslümanların yönelmesi gereken yerin değiştirilmesinin, ibadetlerin ve ritüellerin tüm yönlerinin ardındaki amaç, hiçbir zaman insanların yüzünü çevirdiği yön ya da herhangi bir dış biçim olmamıştır. Bunlar ibadete değerini ve anlamını veren, ya da insanları iyi ve salih kılan şeyler değildir. Salihlik, bireyin vicdanını ve topluluğun zihniyetini şekillendiren bütünsel bir duygunun, bir tutumun ve bir davranış biçiminin sonucudur. Etkileri bireyin hayatında ve toplumun bütününde hemen ve sürekli olarak görülen bir disiplindir. Bu unsurlar olmasaydı, doğuya ya da batıya yönelmenin, ya da namazın sonunda veya namazın çeşitli hareketlerini yerine getirirken yüzü sağa ve sola çevirmenin hiçbir etkisi ve anlamı olmazdı.