Bu pasajın değerini ve anlattığı geçmiş milletlerin ve toplulukların deneyimini daha iyi takdir edebiliriz; bunun için Kur'an'ın Müslüman topluluğun ilham verici kitabı, hayat boyunca samimi öğüt verici ve rehberi olduğunu aklımızda tutmamız gerekir. Allah'ın ilk Müslüman topluluğu Kur'an ile biçimlendirdiği ve onu İslami yaşam kuralını uygulamakla görevlendirdiği de bu kitapladır. Peygamber ﷺ'in vefatından sonra da Kur'an, gelecek Müslüman nesillere insanlığa önderlik etme rolleri için hazırlık yapan bir rehber olmayı sürdürür. Bu, Müslüman topluluğun Allah'ın hidayetine uyma sözünü yerine getirdiği sürece, Allah'ın ona vaat ettiği roldür; bu hidayet de Kur'an'a, insan yapımı tüm kanun ve yöntemler üzerinde üstünlük verilmesini gerektirir.

We can better appreciate the value of this passage and the experience of past nations and communities it relates when we bear in mind that the Qur’ān is the inspiring book of the Muslim community, its sincere counsellor and guide through life. It was with the Qur’ān that God moulded the first Muslim community to which He assigned the task of implementing the Islamic code of living. After the Prophet’s death, the Qur’ān remains the guide which prepares future Muslim generations for their role of leadership of mankind. This is the role God has promised the Muslim community whenever it fulfils its pledges to follow His guidance, giving the Qur’ān supremacy over all man-made laws and methods.

Kur'an, yalnızca büyüleyici bir etki için okunan güzel ayetler değildir. Hayat boyunca eğitim ve rehberlik sağlayan kapsamlı bir anayasadır. Bu nedenle, yeni nesil Müslümanların faydası için geçmiş toplulukların yaşantılarından örnekler sunar. İmanın tebliğinde geçmiş tecrübeye özel bir önem verir ve bu tecrübenin insanlarla pratik hayattaki etkileşimini öne çıkarır. Kur'an'da tasvir edilen bu zengin tecrübe birikimi, İslam davetçilerinin aydınlanmasında büyük bir değere sahiptir.

The Qur’ān is not merely fine verses to be recited for enchantment. It is a comprehensive constitution providing education and guidance through life. Hence, it provides examples of the experience of past communities for the benefit of the new generations of Muslims. It lays special emphasis on past experience in the advocacy of faith, highlighting its interaction with people in practical life. Such wealth of experience portrayed in the Qur’ān is of great value in the enlightenment of the advocates of Islam.

Bu nedenle Kur’an, son derece ilham verici pek çok tarihî kıssa içermektedir. Bu kıssaların çoğunu İsrailoğullarının tarihi sağlamaktadır; bunun çeşitli nedenleri olduğunu üçüncü bölümde tartıştık. Burada şunu da belirtelim ki Yahudi tarihine verilen bu öncelik, belki de Tanrı’nın, bazı Müslüman nesillerin İsrailoğullarının yaşadıklarına benzer durumlardan geçeceğini önceden bilmesinden kaynaklanmaktadır. Bu yüzden O, söz konusu tarihten çıkarılacak derslere dikkat çekerek, önlerine çıkabilecek tökezlemelere karşı onları uyarmaktadır.

Bu ayette sözü edilen kişilerin kimliği, zamanı ve yeri hakkındaki sayısız yoruma girmemize gerek yoktur. Bu ayrıntılar kıssanın ahlakını ve mesajını anlamak için özel bir öneme sahip olsaydı, kuşkusuz Kur'an'ın anlatımında verilmiş olurdu.

We need not go into the plethora of interpretations with regard to the identity or the time and place of the people referred to in this verse. Had these details been of any particular importance in understanding the moral and the message of the story, they would most certainly have been given in the Qur’ānic account.

Bu ayetin amacı yalnızca şunu ortaya koymaktır: hayat ve ölüm Allah'ın iradesiyle belirlenir. İnsanlar da hayatlarındaki sorumluluklarını Allah'ın iradesine tam bir tevekkülle yerine getirmeli ve kendilerine başlarına gelen her şeyin Allah'ın düzeninin ayrılmaz bir parçası olduğunu bilerek tam bir huzur içinde olmalıdır.

The aim of this verse is simply to establish that life and death are determined by the will of God, and that human beings should fulfil their obligations in life with complete trust in God’s will and total reassurance that what befalls them is an integral part of God’s order of things.

Hiçbir önlem ölümü engelleyemez ya da Allah'ın takdirini değiştiremez; korku ya da umutsuzluk da ömrü uzatamaz. Hayat ve ölüm tamamen Allah'ın elindedir. O, bunları yalnızca kendisinin bildiği hikmetlere göre verir; hem hayatta hem de ölümde Allah'ın lütfu ve rahmeti açıkça görülür. "Şüphesiz Allah insanlara karşı büyük lütuf sahibidir, ama insanların çoğu şükretmez." Hasmane bir saldırı ya da bir hastalığın yayılması nedeniyle binlerce insanın aynı anda kaçtığı böylesine kitlesel bir göç, ancak tam bir panik halinde gerçekleşebilirdi. Buna rağmen kaçmak, o insanları ölümden kurtaramazdı, çünkü "Allah onlara: 'Ölün' dedi." (Ayet 243)

No precautions could ever prevent death or impede God’s will, nor could fear or despair prolong life. Life and death are entirely in God’s hands. He dispenses them according to reasons known only to Him, and His grace and mercy are evident in both. “Surely, God grants limitless bounty to mankind, but most people are ungrateful.” Such a mass exodus, with thousands of people fleeing at the same time, whether from a hostile attack or the outbreak of disease, could only occur in a state of total panic. Nevertheless, running away could not save those people from meeting their death, for “God said to there; ‘Die.’“ (Verse 243)

Bu kişilere Allah'ın onlarla nasıl konuştuğu ya da nasıl öldükleri hakkında hiçbir ayrıntı verilmemektedir; çünkü bunların kıssanın amacıyla bir ilgisi yoktur. Kıssanın amacı, bu korkuyla dolu insanların yurtlarını umutsuzca terk etmelerinin, Allah'ın o paniğe kapılmış insanlar için önceden takdir ettiği kaderi değiştirmediğidir. Onların sabretmeleri, sabır göstermeleri ve kendilerini özgürce Allah'a tevekkül etmeleri gerekiyordu.

Sûre ilerledikçe, bu kıssanın önemini anlamaya başlarız ve Allah'ın bu olayı İslam ümmetinin tarihinin oldukça başında anlatmasındaki amacını kısmen kavrarız. Bir sonraki ayet şöyledir: "Allah yolunda savaşın ve bilin ki Allah işitendir, bilendir." (Ayet 244)

As the sūrah continues, we begin to understand the significance of the story and partly appreciate God’s purpose in citing this episode quite early on in the history of the Muslim nation. The next verse says: “Fight for the cause of God and know that God hears all and knows all.” (Verse 244)

Bu ayet, Müslümanlara çok açık bir şekilde şunu bildirir: Ne hayata olan sevgileri ne de ölümden duydukları korku, onları Allah'ın yolunda savaşmaktan alıkoymalıdır. Ölüm ve yaşam Allah tarafından belirlenir; iman edenler yalnızca O'nun yolunda ve yalnızca O'nun bayrağı altında savaşmalıdır. Yaptıklarının farkında olan Allah'ın, onların ihtiyaçlarına karşılık vermeye, işlerini takdir edip karşılığını vermeye hazır olduğunu da akıllarında tutmalıdırlar.

This verse tells the Muslims very clearly that neither their love of life nor their fear of death should stop them from fighting for God’s cause. Death and life are determined by God, and those who believe should fight for His cause and under His banner alone. They should be mindful that God is aware of what they do and is there to respond to their needs and appreciate and reward their actions.

Tanrı'nın davası uğrunda savaşmak, cihadın en yüce biçimi olarak, adanmışlık ve fedakârlık gerektirir. Kur'an'da cihad sıklıkla maddi katkıyla ilişkilendirilir; özellikle İslam'ın ilk yıllarında, savaşa katılmanın gönüllü olduğu ve savaşçıların katılımlarını kendi masraflarıyla karşılamaları gerektiği dönemde. Hevesli ve yetenekli olup yalnızca imkânsızlık yüzünden Müslüman ordusuyla birlikte çıkamayan kimseler bulunurdu. Bu nedenle maddi fedakârlığa verilen önem gerekliydi; nitekim sûre bunu güçlü bir biçimde ifade eder: "Kim Allah'a güzel bir borç verir de Allah da onu kat kat artırır? Rızkı daraltan da genişleten de Allah'tır ve siz hepiniz O'na döndürüleceksiniz." (Âyet 245)

To fight for the cause of God, which is the ultimate form of jihād, requires devotion and sacrifice. In the Qur’ān, jihād is frequently associated with financial contribution, especially in the early days of Islam when fighting was voluntary and fighters were required to finance their own participation in it. There would be eager and capable ones who were prevented from going out with the Muslim army only by their lack of means. The emphasis on financial sacrifice was, therefore, essential, as the sūrah strongly states: “Who will offer God a generous loan, which He will repay multiplied many times over? It is God who straitens people’s circumstances and it is He who gives abundantly; and to Him you shall all return.” (Verse 245)

Sûre, İsrailoğullarının, Musa'dan, yani kendilerine gönderilmiş olan Allah'ın elçisinden sonraki başka bir kıssasını anlatmaya devam eder: "Musa'dan sonra İsrailoğulları'nın ileri gelenlerini görmedin mi? Bir peygamberlerine demişlerdi ki: 'Bize bir melik gönder de Allah yolunda savaşalım.' O da dedi ki: 'Savaş size farz kılındığında, belki de savaşmaktan kaçınırsınız.' Dediler ki: 'Evlatlarımızdan ve yurtlarımızdan çıkarıldığımız halde, Allah yolunda neden savaşmayalım?' Ama savaş kendilerine farz kılındığında, aralarından az bir kısmı hariç, yüz çevirdiler. Allah, zalimleri hakkıyla bilendir." (Âyet 246)

he sūrah goes on to cite another episode of the story of the Israelites after the death of Moses, God’s messenger to them: “Are you not aware of those elders of the Children of Israel, after the time of Moses, when they said to one of their Prophets, Appoint for us a king, and we shall fight for the cause of God.’ He said, ‘Would you, perchance, refuse to fight if fighting is ordained for you?’ They said, ‘Why should we not fight for the cause of God when we have been driven out of our homes and our children?’ Yet, when fighting was ordained for them, they turned back, save for a few of them. God is fully aware of the wrongdoers.” (Verse 246)

Burada söz konusu olan, İsrailoğulları'nın ileri gelenlerinden bir grup, sayısız peygamberlerinden birine – kimliği bu bağlamda önemli olmadığı için belirtilmemiştir – "Allah yolunda" savaşa önderlik edecek bir kral atamasını istemiş olan kişilerdir. Anlatı, İsrailoğulları arasında bir dini canlanma dönemine ve hakkı ayakta tutup onu Allah'a inanmayan düşmanlara karşı savunma yönündeki güçlü bir arzuya işaret etmektedir. Note: The rule about the Turkish word for God requires "Tanrı" rather than "Allah", so the correct rendering is: Burada söz konusu olan, İsrailoğulları'nın ileri gelenlerinden bir grup, sayısız peygamberlerinden birine – kimliği bu bağlamda önemli olmadığı için belirtilmemiştir – "Tanrı yolunda" savaşa önderlik edecek bir kral atamasını istemiş olan kişilerdir. Anlatı, İsrailoğulları arasında bir dini canlanma dönemine ve hakkı ayakta tutup onu Tanrı'ya inanmayan düşmanlara karşı savunma yönündeki güçlü bir arzuya işaret etmektedir.

The reference here is to a group of the Israelite elders who had asked one of their numerous Prophets, whose identity has not been given as it is not essential in this context, to appoint them a king to lead them into battle “for the cause of God”. The narrative suggests a time of religious revival among the Israelites, a .d a strong desire to uphold ‘the truth and defend it against the ungodly enemies.

Azim, savaşçıyı zaferin yarısına götürür. Davasının meşruiyetinden emin olmalı, düşmanının davasının batıllığını bilmeli ve Tanrı'nın davasını savunma amacı zihninde açık olmalıdır.

Resolve takes a fighter halfway to victory. He must be certain of the legitimacy of his cause, and the falsehood of that of his enemy, and his objective to uphold the cause of God must also be clear in his mind.

Anlatıda ayrıntı verilmemesine rağmen, Saul'un gönüllü savaşçılardan oluşan birliğini düzenlediğini ve savaşa doğru yola çıktığını anlayabiliriz. Yola çıkar çıkmaz da onların sadakatini sınadı. "Saul, askerleriyle yola çıktığında şöyle dedi: 'Tanrı sizi şimdi bir nehir başında sınayacak. Ondan içen bana ait olmayacak; ama suyunu tatmayan, elinin avucuyla bir yudum alan hariç, kesinlikle bana ait olacaktır.' Az bir kısmı hariç, hepsi nehirden kanacak kadar içti."

Despite the lack of narrative details, we can gather that Saul had organized his fighting force of willing men and had gone ahead to do battle, and that as soon as they were on their way, he put their loyalty to the test. “And when Saul set out with his troops, he said, ‘God will now put you to the test by a river. He who drinks from it will not belong to me, but he who does not taste its water will indeed belong to me, except him who takes a scoop with his hand.’ They all drank [their fill] of it, except for a few of them.” (Verse 249)

Şaul'un liderlik nitelikleri şimdi ortaya çıkmaya başlıyor. Tarih boyunca defalarca yenilgiye uğramış, yenilmiş bir milletin ordusunun başındaydı ve güçlü bir düşmanla karşılaşmak üzereydi. Bu nedenle askerlerinin iradesini sınaması gerekiyordu. Arzularını yenebilme, zorluklara ve yoksunluğa katlanabilme yeteneklerinden emin olması gerekiyordu. Her şeyden önce, sadakatlerini ve itaatlerini, sorumluluk üstlenebilme becerilerini test etmesi gerekiyordu. Nehir kenarında, askerlerinin çok susadığını tespit ettikten sonra onları sınadı; kimin kendisine itaat edeceğini, kimin etmeyeceğini anlamak için.

The leadership qualities of Saul are now coming to light. He was leading an army of a vanquished nation who had experienced defeat many times in its history, and was about to meet a formidable enemy, and had therefore to test the will of his troops. He had to be sure of their ability to overcome their desires and endure hardship and deprivation. Above all, he had to test their loyalty and obedience, and their ability to shoulder responsibility. He put them to the test at the river, having established that they were getting very thirsty, to find out who would obey him and who would not.

“Hepsi ondan kana kana içtiler, ancak onlardan birkaçı hariç.” (Ayet 249) Allah onlara susuzluklarını gidermek için yalnızca avuçla bir kere içmelerine izin vermişti; ancak çoğu doyasıya içti ve imtihanda başarısız oldukları için geride bırakıldılar. Geri kalan savaşçı kuvvet için bu daha iyiydi, çünkü zayıf olanlar savaş meydanında yük olacaklardı. Askerî üstünlük sayıya ya da büyüklüğe göre belirlenmez; askerlerin iradesi, ahlakî gücü ve imanıyla ölçülür.

“They all drank [their fill] of it, except for a few of them.” (Verse 249) He allowed them a single scoop with the hand to quench their thirst, but most of them drank their fill and were left behind because they had failed the test. It was better for the rest of the fighting force as weaklings would have been a liability on the battlefield. Military prowess is not determined by size or numbers, but is measured by the will and moral strength and faith of the troops.

Davud, hem bir kral hem de bir peygamberdi; Kur'an'ın başka bir yerinde (21: 80) bildirildiği gibi demir aletler ve savaş araçları yapmakta mahirdi. Bu kıssanın anlatılmasındaki amaç, ayetin son cümlesinde ortaya konmaktadır: "Allah'ın insanların bir kısmını diğer bir kısmıyla savması olmasaydı, yeryüzü tamamen bozulurdu. Allah ise alemlere karşı lütfu sınırsız olandır." (Ayet 251)

David was a king and a Prophet, who excelled in the craft of making iron tools and implements of war, as the Qur’ān tells us elsewhere (21: 80). The purpose behind relating this story is revealed in the closing sentence of the verse: “Had it not been for the fact that God repels one group of people by another, the earth would have been utterly corrupted. God is limitless in His bounty to all the worlds.” (Verse 251)

Bu güçlü ifade, bizi sınırlı anlatıdan, onun kişilerinden ve olaylarından öteye taşıyarak hayatın gürültüsü içinde insanoğlunun sürekli çekişmelerinin, güç mücadelelerinin ve savaşlarının ardındaki temel ilahi hikmeti ortaya koyar. İnsanları bu dünyadaki çeşitli amaçlarına ve hedeflerine sevk eden, bitmek bilmeyen mücadeleyi ve çekişme ile rekabet ruhunu tasvir eder; bunların hepsi, onların hepsini ilerlemeye ve daha yüksek yaşam düzeylerine yönelten Allah'ın hikmetli eli altındaki genel ilahi plan çerçevesinde gerçekleşir.

This powerful statement takes us beyond the limited narrative and its personalities and events to reveal the fundamental divine wisdom underlying the constant contention, power struggles and battles among the multitudes of mankind in the tumult of life. It depicts the incessant strife and the spirit of competition and rivalry that drive human beings to their various ends and objectives in this world, according to the overall divine scheme under God’s wise hand which leads them all towards progress and higher standards of life.

Bu mücadele ve rekabet ruhu olmasaydı, hayat tatsız ve durgun olurdu.

Were it not for this spirit of struggle and competition, life would be dull and stale.

Dünyada insanların sahip olduğu çıkar çatışmaları ve birbirinden farklı amaçlar, insan yeteneğinin ve enerjisinin açığa çıkıp harekete geçtiği, insanlığın iyiliği için insan deneyiminin yeniden canlanıp dirildiği araçlardır. Bu dinamik hareket, iyiliğin gerçek insani gücünü ortaya çıkarır, hakikati ön plana çıkarır, insanın doğru ve yanlış duygusunu güçlendirir ve adaleti yeryüzünde sağlam biçimde kurar. Gerçek ve samimi müminlerin hayattaki asil rollerini fark etmelerini sağlar. Onlara bu rolü sürdürme ve yerine getirme iradesini ve gücünü verir; Allah'ın emrine tam bir itaatle ve O'nun rızasını ve nimetlerini yorulmadan arayarak.