Bu uzun pasaj, yasama yetkisinin yalnızca Allah'a ait olduğunu, helal ve haramı yalnızca O'nun belirlediğini açıkça ortaya koymaktadır. Bu temel kural bir kez kabul edildiğinde, önemi ne derece olursa olsun tüm konularda geçerli hale gelir. Sözle ya da fiille yasama yetkisi iddia eden her kimse, aslında yalnızca Allah'a ait olan ilahlık sıfatını iddia etmiş olur. Başka bir deyişle, kişi yalnızca izin verilenin sınırlarını aşmakla kalmaz, aynı zamanda Allah'ın otoritesine de saldırır. Herhangi bir yasa toplumsal gelenekler veya insanların görüşleri temel alınarak çıkarılırsa, pratikte bunlar Allah'ın Elçisi'ne vahyettiği şeye tercih edilmiş olur. Dolayısıyla bu, imandan tümden bir sapma niteliği taşır.

This long passage makes it clear that the authority to legislate belongs only to God who alone determines what is permissible and what is forbidden. Once this basic rule is established, it becomes applicable in all matters, regardless of their degree of importance. Anyone who claims the authority to legislate, by word or deed, is actually claiming Godhead, which belongs only to God Himself. In other words, he does not simply transgress the bounds of what is permitted, he also assaults God’s authority. If any legislation is enacted on the basis of social traditions or people’s views, then, in practical terms, these are preferred to what God revealed to His Messenger. As such, it constitutes a departure from faith altogether.

Bu pasaj, farklı alanlardaki bir dizi hükmü içeren uzun bir yasa listesini sunmaktadır. Her bir hüküm, iman edenlere yönelik bir hitapla başlar. Bu hitap, onlara temel niteliklerini hatırlatır; bu nitelik, Allah'ın üstünlüğünü, egemenliğini ve hüküm koyma yetkisini koşulsuz olarak kabul etmeyi ifade eder. Bu yönüyle hitap, imanın temel niteliğini yeniden vurgular. Buna, Allah'a itaat etmeleri ve Resulü'ne itaat etmeleri, Allah'ın hükümlerinden yüz çevirmekten sakınmaları yönünde bir emir eklenir. Allah'ın azabına karşı bir uyarı da yapılır; ardından Allah'ın bağışlanmasını ve rahmetini kazanma ihtimali sunulur. Müminlere, izleyecekleri kendi yollarının olduğu söylenir. Allah'ın otoritesine boyun eğmeyen hiç kimseye aldırış etmemeleri istenir.

This passage provides a long list of legislation in different areas. Every piece begins with an address to those who believe. It is a reminder to them of their essential quality, which implies unqualified `acknowledgement of God’s supremacy, sovereignty and authority to legislate. As such, it is an address which re-emphasises the basic quality of faith. This is coupled with a commandment to obey God and His Messenger and to beware of turning one’s back on God’s legislation. A warning against God’s punishment is added, only to be followed with the prospect of earning His forgiveness and mercy. The believers are then told that they have their own way to follow. They are to pay no heed to anyone who does not submit to God’s authority.

Passajın başında mü'minlere yapılan ilk hitap, onlara Allah'ın sıfatlarından hiçbirini kullanma haklarının olmadığını hatırlatır; çünkü bu sıfatlar tamamen Allah'a aittir. Dolayısıyla onlar, Allah'ın kendilerine helal kıldığı temiz ve iyi şeylerden hiçbirini kendilerine yasaklayamazlar. Allah'ın kendilerine verdiği bu iyi yiyeceklerden kendi iradeleriyle yemekten kaçınarak bir tür kendi kendine koyulmuş yasak gösterisi yapmaları da caiz değildir. Onlar, bu helal ve temiz rızkı kendilerine sağlayanın Allah olduğunu unutmamalıdırlar. Neyin caiz, neyin yasak olduğunu belirleme yetkisi yalnızca O'na aittir.

The first address in this passage to the believers reminds them that they may not exercise any of God’s attributes, since these belong totally to God. As such, they may not forbid themselves any of the wholesome and good things that God has made lawful to them. It is not open to them to make a demonstration of self-imposed prohibition, refusing to eat of such good food God has given them. They must remember that it is God who has provided them with such lawful and wholesome sustenance. It is only He who may designate things as permissible or forbidden:

"Ey iman edenler! Allah'ın size helal kıldığı iyi şeyleri kendinize haram kılmayın. Haddi aşmayın; çünkü Allah haddi aşanları sevmez. Allah'ın size rızık olarak verdiği helal ve temiz şeylerden yiyin ve inandığınız Allah'tan sakının." Note: The rules require writing "God" rather than "Allah" in the translation. Applying that, the Turkish reads: "Ey iman edenler! Tanrı'nın size helal kıldığı iyi şeyleri kendinize haram kılmayın. Haddi aşmayın; çünkü Tanrı haddi aşanları sevmez. Tanrı'nın size rızık olarak verdiği helal ve temiz şeylerden yiyin ve inandığınız Tanrı'dan sakının."

“Believers, do not forbid yourselves the good things God has made lawful to you. Do not transgress; God does not love the transgressors. Eat of what God has provided for you of lawful and wholesome things, and have fear of God in whom you believe.” (Verses 87-8)

Yasama meselesi, ilahlık meselesiyle yakından bağlantılıdır. İnsanların hayatını düzenleme yetkisi yalnızca Tanrı'ya aittir. Bu yetkisi, insanları yaratmış ve onlara yiyecek ve rızık vermiş olmasından kaynaklanır. Dolayısıyla, kendi rızıklarından dilediğini onlara helal kılmak ve bunların herhangi bir kısmını onlara haram ilan etmek hakkı yalnızca O'na aittir. İnsanlar da bu mantığı kabul ederler. Bir şeyin sahibi olan kimse, onu dilediği şekilde elden çıkarma hakkına sahiptir. Bu temel ilkeyi çiğneyen herkes şüphesiz bir haddi aşandır. İnanan kimselerin, inandıkları Tanrı'ya saldırmaması beklenen bir şeydir. Bir müminin Tanrı'nın otoritesine saldırması aklın almayacağı bir durumdur.

The whole question of legislation is closely linked to that of Godhead. It is God alone who has the sole authority to regulate for people’s lives. His authority is derived from the fact that it is He who has created human beings and provided them with food and sustenance. Hence, to Him alone belongs the right to make permissible to them whatever He pleases of His own provisions and to declare any part of such provisions forbidden to them. Human beings themselves acknowledge this logic. Whoever owns something enjoys the right to dispose of it in any way he pleases. Anyone who violates this basic principle is undoubtedly a transgressor. It is only to be expected that believers do not make an assault on God in whom they believe. It is inconceivable that a believer could ever assault God’s authority.

Aşağıdaki ayet, yeminlere ve bunların kefaretine ilişkin olup, Peygamber'in o Sahabileri gibi, helal olan bir şeyden kendilerini alıkoymak için yemin eden kimselerin durumlarını ele almak üzere indirilmiş görünmektedir. Kur'an ayrıca, neyin haram, neyin helal kılınacağına karar vermenin insanların yetkisinde olmadığını açıkça belirtmektedir. Bu yetki, Peygamber'in o Sahabilerinin inandığı Allah'a aittir. Bu Kur'an ayeti, iyi bir şeyi yapmaktan alıkoyan veya kötü bir şeyi yapmayı üstlenen tüm yeminleri de kapsamaktadır. Yemin eden bir kişiye, yemini bozmanın daha iyi olduğu ve Allah'ın rızasını kazanmaya daha uygun olduğu açıkça anlaşıldığında, yemini bozması ve bu Kur'an ayetinde belirtilen yöntemlerden biriyle kefaret vermesi gerekir.

The verse that follows, which refers to oaths and their atonement, appears to have been revealed in order to deal with such cases when people make an oath in order to solemnise their abstention from something permissible, as was done by those Companions of the Prophet. The Qur’ān also makes it clear that it is not up to human beings to declare things forbidden or permissible. That authority belongs to God, in whom those Companions of the Prophet believed. This Qur’ānic verse also deals with all vows of abstention from doing something good or vows to undertake something evil. Whenever it is clear to a person who has made an oath that breaking it is better and more conducive to earning God’s pleasure, he should break it and atone for it in one of the methods defined by this Qur’ānic verse.

`Abdullāh ibn `Abbās says that it was revealed in connection with those people who forbade themselves wholesome types of food and clothes as well as appropriate marriages. They had vowed to abide by these restrictions. When the commandment, “Believers, do not forbid yourselves the good things God has made lawful to you,” was revealed, they asked: “What shall we do with our oaths?” This verse giving the necessary verdict was then revealed. It makes clear that God does not take people to task for oaths which they may utter without thought, or those which they may pronounce “off the cuff,” as it were, without consciously deciding to make an oath.

`Abdullāh ibn `Abbās says that it was revealed in connection with those people who forbade themselves wholesome types of food and clothes as well as appropriate marriages. They had vowed to abide by these restrictions. When the commandment, “Believers, do not forbid yourselves the good things God has made lawful to you,” was revealed, they asked: “What shall we do with our oaths?” This verse giving the necessary verdict was then revealed. It makes clear that God does not take people to task for oaths which they may utter without thought, or those which they may pronounce “off the cuff,” as it were, without consciously deciding to make an oath.

Helal ve haram hükümleri, yani hükümlerin koyulması bağlamında ve Medine'deki Müslüman topluluğun şekillendirilmesi kapsamında, cahiliye döneminin karanlık günlerinden kalan tüm izlerin temizlenmesiyle birlikte, sarhoş edici içkiler ve kumar ile Allah'a ortak koşma uygulamaları hakkında açık ve kesin bir hüküm verilmektedir. Note: The original says "God" and "the Lawgiver" is not mentioned here, so no change to that.

It is within the context of legislation, permissibility and prohibition, as well as the moulding of the Muslim community in Madinah, purging it from all remaining traces of past tradition of the dark days, that a clear and decisive verdict is given on intoxicating drinks and gambling, coupled with practices of associating partners with God.

Ey iman edenler! İçkiler, kumar, dikili taşlar ve fal okları, şeytanın işi olan iğrenç şeylerdir. Öyleyse kurtuluşa erebilmeniz için bunlardan uzak durun. Şeytan, içkiler ve kumar yoluyla aranıza düşmanlık ve nefret sokmak ve sizi Allah'ı anmaktan ve namazdan alıkoymak istemektedir. Artık bunlardan vazgeçecek misiniz?

Believers, intoxicants, games of chance, idolatrous practices and divining arrows are abominations devised by Satan. Therefore, turn away from them so that you may be successful. Satan seeks only to stir up enmity and hatred among you by means of intoxicants and games of chance, and to turn you away from the remembrance of God and from prayer. Will you not, then, desist? (Verses 90-1)

Câhiliye Arabistan'ında içki içmek, kumar oynamak, putlar ve fal oku, hem uygulama hem de gelenek açısından birbiriyle yakından ilişkili, önemli unsurlardı. Araplar içkiyi aşırılık derecesinde içerlerdi. İçki içmenin insanlara bir üstünlük kazandırdığını düşünürlerdi. Şiirlerinde içkiden, övünülecek bir uygulama olarak ya da başkalarını överken bir vasıta olarak sık sık söz ederlerdi. Toplumsal toplantılarda içki içmek, hayvan kesimiyle birlikte yapılırdı; kesilen hayvanlar hemen pişirilir, bu içki meclislerine katılanlara, şarabı sunanlara ve bu tür toplantılara devam edenlere yemek sağlanırdı. Hayvanlar putların ayakları dibinde kesilir, putlar da kurbanın kanıyla sıçratılırdı. Bu tür toplumsal etkinliklerde, kurban etinin paylaşımını belirlemek amacıyla fal oku atılırdı.

Drinking, gambling, idols and divining arrows were important aspects of pre- Islamic Arabia. They were closely related in both practice and tradition. The Arabs used to drink to the point of extravagance. They considered that drinking afforded people distinction. They often mention drinking in their poetry as a practice to be proud of or to praise others with. In social gatherings, drinking was coupled with the slaughter of animals which were immediately cooked to provide food to those who took part in these drinking bouts, those who served wine and those who frequented such gatherings. The animals were slaughtered at the feet of idols which were sprayed with the blood of their sacrifice. In such social events, the act of divining arrows was practised in order to determine the sharing out of the sacrificial meat.

Görünüşe göre bu ayetlerden ilki, yani Nahl suresindeki ayet, İslam'ı kabul etmeden önce kendisini içki düşkünü bir adam olarak tanımlayan Ömer İbnü'l-Hattâb'ı bir miktar endişelendirmiş ve içki konusunda kesin bir hüküm istemesine yol açmıştır. Bu ayet, hurma ve üzümün kullanım amaçları arasında ayrım yapar; onları "sarhoş edici şeyler ve hoş bir rızık" olarak tanımlar. (16: 67)

It seems that the first of these verses, i.e. the one in Sūrah 16, caused `Umar ibn al- Khaţţāb, who described himself prior to embracing Islam as a man of drink, some worry and he wished for a clear-cut ruling on drinking. That verse makes a distinction between what people use dates and grapes for, as it describes them as “intoxicants and wholesome food.” (16: 67)

`Umar ibn al-Khaţţāb [Allah ondan razı olsun] şöyle dediğini rivayet eder: “Rabbim, içki konusunda bize açık bir hüküm ver.” Bunun üzerine Bakara suresindeki şu ayet indi: “Sana içki ve kumar hakkında soruyorlar. De ki: Bu ikisinde büyük bir günah vardır, insanlar için bazı faydaları da olsa, günahları faydalarından çok daha büyüktür.” (2: 219)

`Umar ibn al-Khaţţāb [may God be pleased with him] reports that he said: “My Lord, give us a clear-cut ruling on drinking.” The verse in Sūrah 2 was then revealed, stating: “They ask you about intoxicants and games of chance. Say: In both there is great evil although they have some benefits for people; but their evil far exceeds their benefit.” (2: 219)

Ömer çağrıldı ve ayet kendisine okundu. O şöyle dedi: "Rabbim, içki konusunda bize kesin bir hüküm ver." Bunun üzerine dördüncü surede şu ayet indirildi: "Ey iman edenler, sarhoş olduğunuzda namaza yaklaşmayın; ne söylediğinizi bilinceye kadar [bekleyin]." (4:

`Umar was called in and the verse was recited to him. He said: “My Lord, give us a clear-cut ruling on drinking.” The verse in Sūrah 4 was then revealed: “Believers, do not attempt to pray when you are drunk, [but wait] until you know what you are saying.” (4:

43) Ömer çağrıldı ve ayet kendisine okundu. Yine şöyle dedi: "Ey Rabbim, içki hakkında bize açık bir hüküm ver." Bunun üzerine bu sûrede, yani Mâide sûresinde şu ayet indi: "Şeytan, içki ve kumar yoluyla aranızda düşmanlık ve kin tohumları ekmek, sizi Allah'ı anmaktan ve namazdan alıkoymak ister. Artık bu işlerden vazgeçecek misiniz?" (Mâide, 91) Ömer bir kez daha çağrıldı ve ayet kendisine okundu. Şöyle dedi: "Vazgeçtik, ey Rabbim! Vazgeçtik." (Nesâî, Ebû Dâvûd, Tirmizî ve İbn Mâce tarafından rivayet edilmiştir.)

43) `Umar was called in and the verse was recited to him. He once again said: “My Lord, give us a clear-cut ruling on drinking.” The verse in this sūrah, The Repast, was then revealed, stating: “Satan seeks only to stir up enmity and hatred among you by means of intoxicants and games of chance, and to turn you away from the remembrance of God and from prayer. Will you not, then, desist?” (Verse 91) `Umar was called in once more and the verse was recited to him. He said: “We do desist, my Lord! We do desist.” (Related by al-Nasā’ī, Abū Dāwūd, al-Tirmidhī, and Ibn Mājah.)

Bu yasağın kapsamına giren sarhoş edici maddelerin doğasını burada açıklamak faydalıdır. Ebû Dâvûd, Abdullah İbn Abbas'tan şu hadisi rivayet etmiştir:

It is useful to explain here the nature of intoxicants which are meant in this prohibition. Abū Dāwūd relates this ĥadīth on the authority of `Abdullāh ibn `Abbās:

“Her demlenen şey şaraptır ve her sarhoş edici madde haramdır.” Ömer, Peygamber'in minberinde durarak, Peygamber'in Sahabilerinden bir grubun da hazır bulunduğu bir ortamda Müslümanlara hitap etti. Şöyle dedi: “İçkileri yasaklayan Kur'an ayeti indiğinde, sarhoş edici içkiler beş tür üründen elde ediliyordu:

“Everything that is brewed is wine, and every intoxicant is forbidden.” `Umar addressed the Muslims, standing on the Prophet’s pulpit, with a group of the Prophet’s Companions in attendance. He said: “When the Qur’ānic verse was revealed prohibiting drinks, intoxicants were derived from five types of produce:

üzüm, hurma, bal, buğday ve arpa. "Şarap, akılı bulandıran her şeydir." Bu ifadeler açıkça göstermektedir ki sarhoş edici içecekler, sarhoş edici etkisi olan her fermente içeceği kapsar. Belli bir türle sınırlı değildir. Sarhoş eden her şey haramdır.

grapes, palm dates, honey, wheat and barley. Wine refers to everything that blurs the mind.” These statements clearly indicate that intoxicants include every brewed drink which causes intoxication. It is not restricted to a particular type. Whatever intoxicates is forbidden.

Bilinçsizlik, hangi sarhoş edici madde yüzünden olursa olsun, İslam'ın her Müslümandan istediği uyanıklık haliyle tam bir zıtlık içindedir. Bu uyanıklık sayesinde Müslüman, her an Allah ile olan bağını bilinçli olarak hisseder ve bütün düşünce ve davranışlarının Allah'ı memnun edecek nitelikte olmasına özen gösterir. Bu uyanıklık ve bilinç hâliyle Müslüman, hayatın doğru biçimde gelişmesine olumlu katkıda bulunur ve onu zayıflık ile bozulmaya karşı korur. Ayrıca kendini, malını ve namusunu korur; Müslüman topluluğunu, onun düzenini ve hukukunu her türlü saldırıya karşı korumaya yardımcı olur. Müslüman, yalnızca kendisi ya da kendi zevkleri ile baş başa bırakılmış değildir. Aksine, her an yerine getirmesi gereken görevleri vardır ve bu görevler onun daima uyanık olmasını gerektirir. Bu görevler; Rabbine karşı görevleri, kendisine karşı görevleri, ailesine ve üyesi olduğu Müslüman topluluğa karşı görevleri ile bütün insanlığa karşı görevlerini kapsar. Müslüman, İslam'ın izin verdiği helal zevklerden yararlanırken bile, hiçbir türden zevk ya da arzunun esiri olmamak için tam bilincini korumalıdır. Bütün arzularının kontrolü kendisinde olmalı ve onları tam bir denetim sahibi olarak yerine getirmelidir. Sarhoşluk ise bunun tam tersi bir haldir.

Bu ayetler, sarhoş edici her türlü içkiyi tamamen yasaklayıp onları şeytanın işi bir pislik olarak nitelendirdiğinde, iki grup insan aynı sözlerle, ancak tamamen farklı sebeplerle soru sordu. Peygamber'in çok titiz davranan birkaç Ashabı şöyle dedi: "İçkinin hâlâ helal olduğu dönemde vefat eden Ashabımız ne olacak?" Bazıları ise şöyle dedi: "Uhud Savaşı'nda, karınlarında içki varken öldürülenler ne olacak?" Yani içki yasaklanmadan önce içmişlerdi. Müslüman toplumun arasına şüphe tohumları ekmek için her fırsatı kollayan başka bir grup da benzer şeyler söyledi. Amaçları, Müslümanların İslami hükümlerin arkasındaki akla olan güvenini zayıflatmaya çalışmaktı. Ayrıca, içkinin yasaklanmasından önce ölenlerin, bedenlerinde bu pislikle öldükleri için tamamen kaybolmuş olduklarını hissettirmek istiyorlardı.

When these verses were revealed totally prohibiting all intoxicants, and describing them as an abomination devised by Satan, two groups of people raised a query in the same wording but for totally different reasons. A few of the Prophet’s Companions who were very scrupulous said: “What about our Companions who died when intoxicants were still lawful to drink?” Some of them said: “What about those killed in the Battle of Uĥud, with intoxicants in their bellies?” i.e. before they were forbidden to drink. Another group who were keen to seize every chance to sow the seeds of doubt among the Muslim community said similar things. Their aim was to try to weaken the Muslims’ trust in the reasoning behind Islamic legislation. They also wanted to convey the feeling that those who died before the prohibition of intoxicants were totally lost, since they died with this abomination in their bodies.

Bu ayetin amacı budur: "İman edip salih ameller işleyenlere, Allah'a karşı gelmekten sakındıkları, iman ettikleri ve salih ameller işledikleri sürece, ve yine sakınıp iman etmeye ve iyilik yapmaya devam ettikleri sürece, yedikleri hiçbir yiyecekten dolayı bir sorumluluk yoktur. Allah iyilik yapanları sever." (93. ayet)

Hence, the purpose behind the following verse: “Those who believe and do righteous deeds shall have no blame attached to them for any food they may have eaten, so long as they fear God and truly believe and do righteous deeds, and continue to fear God and believe, and remain God-fearing and persevere in doing good. God loves those who do good” (Verse 93)

Bu ayet, yasaklanmamış olanın helal olduğunu ve yasağın, bu açıklamanın yapıldığı andan itibaren başladığını, bundan önceki herhangi bir zamandan değil, ifade eder. Geriye dönük bir yasak ve cezalandırma olamaz; ne bu dünyada ne de ahirette, açık bir hüküm bildirilmeden ceza uygulanamaz. İçkinin yasaklanmasından önce ölmüş olanların korkacak bir şeyi yoktu, çünkü yasak olan bir şey içmemişler ve herhangi bir itaatsizlik işlememişlerdi. Onlar Allah'tan korkar, salih amellerde bulunurlardı; O'nun niyetlerini ve yaptıklarını tamamen bildiğini bilirlerdi. Böyle biri ne itaatsizlik etmiş ne de yasak bir şey içmiştir.

Sure‑e devam eder ve ihram hâlindeyken avlanmanın yasaklarını, bunun öldürülmesine karşılık ne gerektiğini ele alarak daha başka yasaklardan söz eder. Ayrıca Mekke'deki Kâbe'nin, yani İbadet Evi'nin kutsallığının amacından, haram aylardan ve sûrenin başındaki âyetlerde belirtildiği gibi, dokunulmaması gereken adanmış ve süslenmiş hayvanlardan bahseder. Bu bölüm, Müslüman bireyler ve Müslüman toplum için net bir değerler ölçüsünün kurulmasıyla sona erer. Bu ölçüye göre, az miktardaki iyilik, çok olsa bile kötülükten çok daha değerlidir.

The sūrah continues to elaborate on further prohibitions, speaking about game when one is in the state of consecration, or iĥrām, and what compensates for its killing. It further speaks of the purpose of the sanctity of the House of Worship in Makkah, the sacred months, dedicated and garlanded cattle which must not be touched as the sūrah makes clear in its opening verses. This part concludes with the establishment of a clear standard of values for Muslim individuals and Muslim society. According to this standard, a small amount of good is far more valuable than evil, plentiful as it may be.

Ey iman edenler! Allah, ellerinizin ve mızraklarınızın erişebileceği avdan sizi mutlaka sınayacaktır; böylece Allah, gaybda Kendisinden korkanları ayırt etsin. Bundan sonra kim haddini aşarsa, onun için acı bir azap vardır.

Believers, God will certainly try you by means of game which may come within the reach of your hands or your spears, so that God may mark out those who truly fear Him in their hearts. Whoever transgresses after all this will have grievous suffering.

Ey iman edenler! Hac ihramında iken av hayvanını öldürmeyin. Sizden kim bile bile bir av hayvanını öldürürse, sizden iki adil kişinin hükmüyle, öldürdüğüne denk bir hayvanı Kâbe'ye kurban olarak göndermesi gerekir. Ya da bunun kefareti, yoksullara yemek yedirmek veya buna denk oruç tutmaktır. Böylece yaptığı işin kötü sonucunu tatsın. Allah geçmişte olanları affetti; ama kim bu suçu tekrarlarsa, Allah ondan intikam alır. Allah üstündür, intikam sahibidir. Su canlıları ve denizin çıkardığı her şey, sizin ve yolcular için bir geçim kaynağı olarak size helal kılındı. Ancak ihramda olduğunuz sürece kara avı size haram kılındı. Hepiniz huzuruna toplanacağınız Allah'a karşı takva sahibi olun. Allah, Kâbe'yi, dokunulmaz ibadet evini, bütün insanlık için bir simge kıldı; aynı şekilde haram ayı ve boyunlarına gerdanlık takılan kurbanlık hayvanları da. Bu, Allah'ın göklerde ve yerde olan her şeyi bildiğini ve her şeyi tam olarak kuşattığını bilmeniz içindir. Bilin ki Allah'ın azabı çetindir, Allah da çok bağışlayan, merhamet edendir. Elçinin görevi ancak tebliğdir. Allah, açığa vurduğunuz ve gizlediğiniz her şeyi bilir. (Ayet 94-99)

Believers, kill no game while you are on pilgrimage. Whoever of you kills game by design shall make amends in cattle equivalent to what he has killed, adjudged by two persons of probity among you, to be brought as an offering to the Ka’ bah; or else he may atone for his sin by feeding needy persons, or by its equivalent in fasting, so that he may taste the evil consequences of his deeds. God has forgiven what is past; but whoever repeats his offence, God will inflict His retribution on him. God is Almighty, Lord of retribution. Lawful to you is all water game, and whatever food the sea brings forth, as a provision for you and for travellers. However, you are forbidden land game as long as you are in the state of consecration [or iĥrām]. Be conscious of God, to whom you shall all be gathered. God has made the Ka`bah, the Inviolable House of Worship, a symbol for all mankind; and so too the sacred month and the garlanded sacrificial offerings. This, so that you may know that God is aware of all that is in the heavens and the earth, and that God has full knowledge of everything. Know that God is severe in retribution and that God is Much- Forgiving, Merciful. The Messenger’s duty is but to deliver the message [entrusted to him]. God knows all that you reveal, and all that you conceal. (Verses 94-99)

Hac ya da umre ihramdayken avlanmanın yasak olduğu bir dönemde kolay av sunulmasının imtihanı, Müslüman topluluğun başarıyla geçtiği çok sayıdaki imtihandan biriydi. Allah'ın bu Müslüman topluluğa ve onun eğitimine gösterdiği özen, tür imtihanlarda kendini gösterir. Bu özel olayda Allah, mü'minlere imtihanının ardındaki amacı şöyle bildirir: "Allah, gaybında kendisinden korkanı belli etsin diye." (Bakara/94 değil, Mâide/94) Gerçekten Allah'tan korkmak, yani O'ndan kalbinde korkmak, imanın bir insanın vicdanında yerleşmesinin sağlam temelidir. Davranışını şekillendirir ve insanın yeryüzündeki halifeliğini uygulamaya koymanın özüdür.

The trial of providing easy game at the time when it was prohibited to kill during the period of consecration, or iĥrām, was one of the numerous tests that the Muslim community successfully passed. The care God took of this Muslim community and its education is reflected in such tests. In this particular incident, God tells the believers of the purpose beyond His test: “So that God may mark out those who truly fear Him in their hearts.” (Verse 94) Being truly God-fearing, or fearing Him in one’s heart, is the solid basis on which faith is established in a person’s conscience. It mould’s one’s behaviour and it is the essence of putting man’s vicegerency on earth into practice.

İnsanlar Allah'ı görmezler, ancak gerçekten O'na inandıklarında kalplerinde O'nun varlığını hissederler. Onlara göre O, algılama yetilerinin tümünün erişebileceği ötesindedir; fakat kalpleri O'nu bilir ve O'ndan korkar. Bu büyük gerçeğin, sağlam ve sarsılmaz bir inançta kesinliği, Allah'ı görmeden ve varlığını duyularımızla hissetmeden, duyularına dayanan bir inançla eşit, hatta ondan üstün bir inanç gücüne ulaşmak gerçekten büyük bir şeydir. Bir mümin, Allah'ı görmeden "Allah'tan başka ilah yoktur" diye ilan eder. Böyle bir inancın olması, insanın doğal yetilerinden faydalanan ve doğal yeteneklerinin tümünü en iyi biçimde kullanan, daha üstün bir insanlık düzeyine doğru atılmış büyük bir adımın göstergesidir. Bu, hemen algısının ötesine bakamayan hayvani varlık alanından büyük bir uzaklaşmayı temsil eder. Öte yandan insan, ruhunun algılama yetilerinin erişiminin ötesinde olana bakmasını engelleyip duygularını çevresindeki maddi dünyayla sınırlandırdığında, üstün yetilerini kapatmış olur ve sürekli olarak maddi ve duyusal dünyasında kalır.

Human beings do not see God, but they feel His presence in their hearts when they truly believe in Him. To them, He is beyond the reach of all their faculties of perception, but their hearts know and fear Him. The certainty of this great truth in a firm, unshakeable belief in God, and achieving, without seeing Him or feeling His presence with our senses, a strength of belief equal, if not superior, to that based on one’s senses is something great indeed. A believer declares that “there is no deity other than God” without having seen Him. To have such belief is indicative of a huge step forward towards a superior level of humanity that taps man’s natural faculties and makes the best use of all his natural abilities. This represents a great departure away from the realm of animal existence that cannot look up to anything beyond its immediate perception. On the other hand, when man bars his soul from looking up to what lies beyond the reach of his faculties of perception and confines his feelings to the material world surrounding him, he shuts down his superior faculties and lingers permanently in his material and sensual world.

Burada şu soruyu sormak belki yerinde olur: Bu yasakların ardındaki amaç nedir? Allah, insanlık için bir güvenlik bölgesi sağlamak istemektedir; insanlar bu bölgede hayatın kaygılarından sığınacakları bir yer bulabilsinler. Bu bölge, Kâbe'yle, Dokunulmaz İbadet Evi'yle ve haram aylarla temsil edilmektedir. Hayatta mücadele eden insanların, ırkı ve etnik kökeni ne olursa olsun, birbirleriyle çarpıştığı bir savaşın ortasında huzurlu bir sığınak sunarlar. İnsanların arzuları, hırsları ve ihtiyaçları onların mücadelesini sürdürmeye devam eder; ancak bu güvenlik bölgesi onları çağırır, böylece kaygıların yerini güven, çatışma sevgisinin yerini barış sevgisi, düşmanlık ve korkunun yerini kardeşlik ve güvenlik alır. Üstelik bu kavramlar yalnızca teori ve idealler düzeyinde kalmaz; insanlara bu duyguları kavrayıp sürdürebilmeleri için gerçek hayatta pratik bir eğitim verilir. Böylece bu kavramlar, gerçek hayatla ilgisi olmayan kuru sözler ve hayaller değil, somut bir gerçeklik olarak görülür.

It is perhaps pertinent to ask here about the purpose behind these prohibition rules. Well, God wishes to provide a security zone for mankind, where they seek refuge from life’s worries. This zone is represented by the Ka`bah, the Inviolable House of Worship, and the sacred months. They offer a haven of peace in the midst of the raging battle between those in combat through life, regardless of their race and ethnic origin. Their desires, ambitions and needs continue to fuel their struggle, but this security zone beckons to them so that it may substitute reassurance for their worries, love for conflict, brotherhood and security for hostility and fear. What is more is that such concepts are not confined to the realm of theories and ideals; people are given practical training in real life to grab such feelings and maintain them. Thus, they are seen as a reality, not mere words and visions that have no bearing on real life.

Allah yerine "Tanrı" kullanıyorum ve kurallara uygun olarak Peygamber'in adından sonra ﷺ yazıyorum; Kur'an ayetleri { } içinde olmadığı için burada Peygamber'in geçtiği yerde ﷺ kullanılmalı. Tanrı, Kâbe'yi, Muhterem Ev'i, bütün insanlık için bir simge kılmıştır; aynı şekilde Haram ayı ve boyunlarına çelenk takılmış kurban hayvanlarını da. Bu, bilesiniz diye: Tanrı, göklerde ve yerde olan her şeyi bilir ve Tanrı, her şeyi tam olarak bilendir. Bilin ki Tanrı, cezalandırmada şiddetlidir ve Tanrı, çok bağışlayan, merhametli olandır. Peygamber ﷺ'in görevi ancak (kendisine emanet edilen) mesajı tebliğ etmektir. Tanrı, açığa vurduğunuz her şeyi de, gizlediğiniz her şeyi de bilir. (Ayet 97-99)

God has made the Ka`bah, the Inviolable House of Worship, a symbol for all mankind; and so too the sacred month and the garlanded sacrificial offerings. This, so that you may know that God is aware of all that is in the heavens and the earth, and that God has full knowledge of everything. Know that God is severe in retribution and that God is Much-Forgiving, Merciful. The Messenger’s duty is but to deliver the message [entrusted to him]. God knows all that you reveal, and all that you conceal. (Verses 97-9)

Bu bölümün sonunda Allah, her şeyi doğru biçimde değerlendirebilmemiz için bize bir ölçü sunar. Bu terazide yalnızca iyi ve temiz olan ağırlık taşır; kötü ve çirkin olan ise hiçbir ağırlık taşımaz. Böylece bir Müslüman, pisliğin bol, kötülüğün çok olduğunu gördüğünde aldanmaktan korunur. “De ki: Kötü ile iyi bir olmaz; kötülüğün çokluğu sana hoş gelse bile. Ey akıl sahipleri, Allah'tan korkun ki kurtuluşa erebilesiniz.” (Ayet 100)

At the concluding part of this passage God provides us with a standard so that we may give correct judgement of all things. In these scales, only what is good and wholesome is weighty, while that which is foul and evil carries no weight. This prevents a Muslim from being deceived when he finds that the foul is plentiful and the evil too numerous. “Say: Evil and good are not equal, even though the abundance of evil may be pleasing to you. Have fear of God, you who are endowed with understanding, so that you may triumph.” (Verse 100)

Burada iyi ve kötü, hangi yiyeceklerin ve avın helal, hangilerinin haram olduğunu açıklama bağlamında anılmaktadır. Haram kılınan şey kötüdür, helal olan her şey ise iyidir. İyi ile kötünün elbette eşit olamayacağı açıktır; kötü, insanı çekip baştan çıkaracak kadar bol olsa bile. İyi olan, pişmanlık, israf, acı veya hastalık gibi kötü sonuçlarla takip edilmeyen bir haz sağlar. Kötü şeylerden elde edilen zevk, hayatın iyi şeylerinden alınacak en küçük bir payla bile kıyaslanamaz. Üstelik iyi şeylerle insan, hem bu dünyada hem de ahirette güvenlik içinde yaşar. İnsan aklı, Allah korkusu sonucu arzuların zincirlerinden kurtulup keskin bir uyanıklığa eriştiğinde, kaçınılmaz olarak iyiyi kötüye tercih edecektir. Bu da hem bu dünyada hem de ahirette başarı ve zafere mutlaka götürecektir: "Ey akıl sahipleri, Allah'tan korkun ki kurtuluşa eresiniz." (Ayet 100)

Evil and good are mentioned here within the context of elaborating which food and game are permissible and which are forbidden. What is forbidden is evil, while everything that is permissible is good. Certainly the good and the evil cannot be equal, even though the evil may come in such plenty that it attracts and tempts people. That which is good provides enjoyment that is not followed by foul consequences, such as regret, waste, pain or disease. The pleasure gained out of evil things cannot be matched even by a modicum of the good things in life. What is more is that with the good things, man enjoys safety in this life and in the life to come. When the human mind is free of the shackles of desire as a result of its being God-fearing and when it has attained a keen watchfulness, it will inevitably prefer good to evil. This is bound to end in success and triumph, both in this world and in the Hereafter: “Have fear of God, you who are endowed with understanding, so that you may triumph.” (Verse 100)

Sure'ye, Müslümanlara, Peygamber'e karşı takınmaları gereken nezaket düzeyine dikkat çekmek üzere geçmektedir. Onlara, Peygamber'in sustuğu konular hakkında soru sormamaları söylenmektedir; özellikle de bu tür konular ele alındığında soruyu soranı zor duruma sokabilecek ya da utandırabilecek, ya da Peygamber'e ağır görevler veya Allah'ın rahmeti gereği Müslümanlara yüklemeyi seçmediği kısıtlamalar yükleyebilecek konular hakkında.

The sūrah moves on to draw the attention of the early Muslims to the standard of politeness they must adopt with the Prophet. They are told not to ask him about matters on which he remains silent, particularly such matters which, should they be tackled, may cause hardship or embarrassment to the person raising the question, or may impose on him heavy tasks or restrictions that God, out of His mercy, has chosen not to impose on the Muslims.

Ey iman edenler, size açıklandığında başınıza sıkıntı açacak şeyler hakkında soru sormayın. Kur'ân indirilirken bunlar hakkında soracak olursanız, size açıklanır. Allah bunları bağışlar; çünkü Allah çok bağışlayan, yumuşak davranandır. Sizden önceki insanlar da bu tür şeyleri sordular ve bu yüzden inkâra düştüler.

Believers, do not ask about matters which, if made known to you, may cause you hardship. If you should ask about them while the Qur’ān is being revealed, they shall be made plain to you. God will forgive you these; for God is Much-Forgiving, Forbearing. People before your time inquired about them, and on that account they came to deny the truth. (Verses 101-102)

Bazı insanlar Peygamber ﷺ'e çok sayıda soru yöneltirdi.

Some people used to put numerous questions to the Prophet (peace be upon him)

...bir emir veya yasak verilmemiş olan konular hakkında soru sormak. Bazıları, Kur'an'ın insanlara kolaylık olsun diye genel ifadelerle anlattığı konuların ayrıntılarını sürekli soruyordu. Bazıları ise açığa çıkarılmaması gereken konuları soruyordu; çünkü bunların açığa çıkarılması ya soruyu soran kişiye ya da başkalarına zarar verecekti. Örneğin, hac farizasını bildiren ayet indiğinde bir adamın Peygamber ﷺ'e haccın her yıl farz olup olmadığını sorduğu rivayet edilmektedir. Peygamber ﷺ bu soruyu hoş karşılamadı; çünkü Kur'an ayeti konuyu belirsiz bırakmıştı: "Oraya gidecek gücü yetenlerin Beyt'i hacca gitmesi, Allah'ın insanlar üzerindeki hakkıdır." (3: 97) Haccı bir kez yerine getirmek bu farizanın yerine getirilmesi için yeterlidir. Haccın her yıl farz olup olmadığını sormak ise metne çok daha zor bir anlam yüklemek ve Allah'ın koymadığı bir yükümlülüğü aramak demektir.

asking him about matters on which no order or prohibition had been given. Some were always asking about the details of matters that the Qur’ān gave in general terms, to make them easier for people. Some asked about matters which need not be exposed, because exposure would cause a problem either to the person putting the question or to others. It is reported, for example, that when the verse establishing the duty of pilgrimage was revealed, a man asked the Prophet whether pilgrimage was a duty every year. The Prophet disliked the question because the Qur’ānic verse left the matter Unspecified: “Pilgrimage to this House is a duty owed to God by all people who are able to undertake it.” (3: 97) To offer the pilgrimage once is sufficient for this duty to be fulfilled. To ask whether it is a duty required every year is to give the text a much harder interpretation and one which God has not imposed.

Allah'ın değil, Tanrı'nın kullarından bazı konuları bilinmez tutması ya da bazı hususları genel ifadelerle bırakması mümkündü. İnsanların bu tür konuları olduğu gibi bırakmalarında bir zarar yoktur. Peygamber ﷺ zamanında bu konularda soru sormak, onlara üzücü cevaplar getirebilir ya da hem kendilerini hem de sonraki nesilleri fazla yükün altına sokabilirdi. Bu nedenle Tanrı, müminlere zarar verebilecek nitelikteki bazı konular hakkında soru sormamalarını emreder. Ayrıca, Kur'an'ın indiği dönemde, Peygamber ﷺ hayattayken bunlar hakkında soru sormaları durumunda cevap alacaklarını, ancak bu cevapların kendilerine daha önce Tanrı tarafından zorunlu kılınmamış yükümlülükler getireceği konusunda da onları uyarır: "Ey iman edenler! Size açıklansa sizi üzecek şeyleri sormayın. Eğer Kur'an indirilirken onları sorarsanız, size açıklanır. Tanrı bunları bağışlamıştır; Tanrı çok bağışlayan, yumuşak davranandır." (Ayet 101) Bu ayet, Tanrı'nın yükümlülükleri hafif tutmak amacıyla hiç söylemediği ya da ayrıntısız bıraktığı konuları sormamaya dair açık bir talimat içerir; hac ibadeti bunun bir örneğidir.

God has kept certain matters unknown to man, or He might have expressed certain matters in general terms. It does not harm people to leave such matters in the form God has left them. To question these at the time of the Prophet might have provided them with distressing answers, or might have overburdened both them and future generations. Hence, God tells the believers not to ask about certain matters which if revealed might be harmful. He also warns them that should they ask about these during the Prophet’s lifetime, when the Qur’ān was being revealed, for then they would have their answers, but these would impose on them obligations that God did not originally make binding: “Believers, do not ask about matters which, if made known to you, may cause you hardship. If you should ask about them while the Qur’ān is being revealed, they shall be made plain to you. God will forgive you these; for God is Much-Forgiving, Forbearing.” (Verse 101) The verse carries a clear instruction not to inquire about matters which God has left out or stated without details in order to keep duties lighter, as in the case of pilgrimage.

Ardından Allah, daha önce kendilerine vahiy verilmiş olan ümmetlere örnek verir.

God then gives the example of former communities that were given revelations.

Bazıları, hükümler ve yükümlülükler hakkında çok sayıda soru sorarak işlerini kendilerine zorlaştırdı. Bunun sonucunda Allah onların üzerine yeni yükümlülükler farz kıldığında, bunları yerine getiremediler ve böylece onları reddetmiş oldular. Eğer işleri Allah'ın başlangıçta belirttiği şekliyle bıraksaydılar, Allah'ın onlara vermek istediği daha kolay görevlerden faydalanabilirlerdi. Sorumluluklarını yerine getirememe sorunuyla uğraşmak zorunda da kalmazlardı.

Belki bu zikrettiğimiz hadisler, Kur'ân'daki ifadelerle birlikte, İslam'ın ilim talebi sistemini ortaya koymaktadır. İlk olarak açıkça belirtilmesi gereken nokta şudur: İslam'ın bakış açısına göre ilim, gerçek bir ihtiyacı karşılamak ve o ihtiyacı gidermek için aranır. İnsanın melekeleri ve idrak güçleri, İslam'ın gayb dediği şeylerin ayrıntılarını araştırmak için harcanamayacak kadar değerlidir. Gayb, insan idrakinin erişiminin ötesinde kalan şeyleri ifade eden bir terimdir. Çünkü bu tür bilgi, insan hayatındaki gerçek veya pratik bir ihtiyacı karşılamak için aranmaz. İnsan aklı için, gaybı onu tarif eden Zât'ın anlattığı biçimiyle inanmak yeterlidir. İnsan aklı, gaybın mahiyetini ve ayrıntılarını araştırmak için bu inancın ötesine geçtiğinde, gerçek bir sonuca ulaşamayacaktır; çünkü bu bilgiye ulaşmak için gerekli melekelerle donatılmamıştır. Allah, bu konuda bilmemiz gereken her şeyi bize vermiştir. Bunun ötesinde yapılacak her araştırma boşa harcanmış bir çaba olur; bu, kılavuzsuz çölde yürümeye çalışmaktan farksızdır. Böyle bir yolculuk ise mutlaka tam bir kayıpla sonuçlanır.

Perhaps these aĥādīth we have quoted, together with statements in the Qur’ān, delineate the Islamic system of pursuing knowledge. The first point to make clear is that, from the Islamic point of view, knowledge is sought to face a real need and to satisfy that need. Human powers and faculties are too precious to expend in pursuing detailed matters of what Islam calls ghayb, a term which refers to what lies beyond the reach of human perception. That is because such knowledge is not sought to meet any real or practical need in human life. It is sufficient for the human mind to believe in that ghayb as described by the One who has described it. When the human mind goes beyond that belief in order to investigate its nature and details, it will not attain any true results, because it is simply not equipped with the necessary faculties to achieve that knowledge. God has given us all that we need to know about it. Any further pursuit is a waste of effort; it is no more than trying to walk in the desert without a guide. It is bound to end in total loss.

İslami hükümler, ihtiyaç duyulduğunda, pratik durumlar ortaya çıktıkça onlarla yüzleşmek için araştırılır. Bu, doğru İslami yaklaşımdır.

As for Islamic rulings, these are sought when needed, to face practical situations as and when these take place. This is the proper Islamic approach.

Mekke döneminde İslami vahiylerin tamamında tek bir idari hüküm bile belirtilmemiştir; ancak bazı şeyleri yapmak için emirler verilmiş, bazı şeylerden de kaçınılması istenmiştir. Hadd cezaları ve tazir cezaları, kefaretler ve benzeri ayrıntılı hükümler ise ancak Medine'de İslam devleti kurulduktan sonra indirilmiştir; çünkü bu devlet, bu ayrıntıları uygulayabilecek ve hayata geçirebilecek durumdaydı.

Daha önce, Mücâhid'in İbn Abbâs ve Saîd b. Cübeyr'den naklettiği, ayrıntılı olarak açıklandıklarında mü'minleri zorlayacak ya da üzecek bazı konularda soru sorulmamasını emreden ayetin nüzul sebebine dair yorumlarını içeren bir rivayeti zikretmiştik. Aynı rivayette, sorularının İslâm öncesi dönemde bilinen ve uygulanan şeyleri de kapsadığı belirtilmektedir.

We have already mentioned a report in which Mujāhid quotes Ibn `Abbās and Sa`īd ibn Jubayr’s comments on the immediate reason for revealing the verse instructing the believers not to put questions concerning certain matters which would cause them difficulty or distress should they be stated in detail. The same report mentions that their questions included things and practices known in pre- Islamic days.

Hangi özel şeylerin ve uygulamaların kastedildiğini belirleyemedik; ancak sûrenin, gereksiz ayrıntıları sorma yasağının hemen ardından belirli türdeki hayvanların adanmasından söz etmesi, ikisi arasında bir şekilde bağlantı bulunduğunu düşündürmektedir. Bu kadarını söylemek yeterlidir; bundan sonra bu tür putperest uygulamalara atıfta bulunan ayete geçiyoruz.

We have not been able to determine which particular things and practices were referred to, but the fact that the sūrah mentions the dedication of certain types of cattle immediately after the instruction not to ask unnecessary questions of detail suggests that the two are somehow linked. This is all that we need to say before discussing the verse that refers to such idolatrous practices.

Tanrı, yarık kulaklı dişi deveyi, serbest otlatılan dişi deveyi, ikiz doğumlarda hayvanlar için kurban edilen putları veya çalışmaktan azat edilmiş erkek develeri koyan kişi değildir. İnkâr edenler, kendi uydurdukları yalanları Tanrı'ya atfederler. Çoğu akıl erdirmez. Onlara, “Tanrı'nın indirdiğine ve Elçi'ye gelin” denildiğinde, “Babalarımızı üzerinde bulduğumuz yol bize yeter” derler. Babaları hiçbir şey bilmeyen ve hiçbir doğru yola iletilmemiş olsalar bile mi? (103-104. ayetler)

It was not God who instituted [superstitions like those of] a slit-ear she camel, or a she-camel let loose for free pasture, or idol sacrifices for twin-births in animals, or stallion-camels freed from work. It is unbelievers who attribute their own lying inventions to God. Most of them never use their reason. When they are told, “Come to that which God has revealed and to the Messenger, “they reply, “Sufficient for us are the ways we found our fathers following.” Why, even though their fathers knew nothing and were devoid of all guidance? (Verses 103-104)

İnsan zihni bir kavşakta bulunur: ya Allah'ın ona bahşettiği asıl fıtratını korur ya da başka bir yola sapar. Eğer bu yolu seçerse, tek Rabbi olan, evrenin Rabbi Tanrı'yı tanıyacaktır. Ona boyun eğecek ve O'nun koyduğu yasaları kabul edecek, diğer bütün rablik türlerini reddedecektir. Bu, Tanrı'nın yasasından başka her yasayı reddedeceği anlamına gelir. Bu durumda insan zihni Rabbiyle olan bağlantısını son derece kolay bulacak, O'na ibadet etmeyi ise son derece basit ve açık bulacaktır. Ya da insan zihni cahiliyenin labirentinde yolunu kaybedebilir; her yönden karanlıkla ve her kavşakta bir efsaneyle karşılaşır. Zalim ilahlar her türlü ibadet ritüeli ve kurban talep eder; bunlar zamanla artar ve çoğalır. Bir putperest o zaman kökenlerini unutur, ama onları alışkanlık gücüyle sunmaya devam eder. Çok sayıda ilaha ibadet etme talepleri altında kıvranacak ve bu, Tanrı'nın insana verdiği bütün onurdan onu mahrum bırakacaktır.

Belirli deve türlerini, inanç mirasına dayanan koşullarla tanrıları için adayan ve bunu körü körüne kabul eden bazı insan toplulukları vardı. Bunlar nelerdi? Bu uygulamalara ilişkin kuralları kim koymuştu? Her bir hayvan türünü açıklayan rivayetler birbirinden oldukça farklıdır. Bu tür uygulamalar hakkında bir fikir vermesi için bunlardan yalnızca birkaçını zikredeceğiz.

There were certain types of cattle people consecrated for their deities on conditions based in their inherited myths and which people accepted blindly. What were these? Who made the regulations concerning them? We have widely differing reports explaining each type of cattle. We will mention only a couple of these definitions to give an idea of such practices.

Zuhrî, Said ibn el-Müseyyeb'den naklederek şunu söyler: bahîre, yani "kulağı yarılmış dişi deve", sütü putlara adanmış olandı. [Şüphesiz ki bu süt alınır ve tapınakların bakıcıları tarafından kullanılırdı.] İkinci tür olan sâibe, putlara adanmış ve istediği yerde otlamak üzere serbest bırakılmış dişi deveydi. Üçüncü tür olan vasîle, arka arkaya iki dişi deve doğuran dişi deveydi. Bunu putları için kurban ederlerdi. Dördüncü tür olan hâmî ise çiftleşme için beslenen erkek deveydi. Belirli sayıda dişi deveyi gebe bırakmasını sağladığında, sırtının ısındığını söyleyerek onu serbest bırakır ve salıverirlerdi.

Al-Zuhrī quotes Sa`īd ibn al-Musayyib who says that the baĥīrah, or “a slit-ear she- camel” was one whose milk was dedicated for deities. [Needless to say, the milk was taken and used by the custodians of the temples.] The second type, sā‘ibah, was a she- camel dedicated to deities and let loose to graze wherever it wanted. The third type, waşīlah, was a she-camel that gave birth to two she-camels consecutively. This they would sacrifice for their deities. The fourth type, hāmī, was a male camel kept for breeding. When he had ensured conception for a set number of she-camels, they said that his back had warmed and he was freed and let loose.

Dilbilimciler de benzer tanımlar yapmaktadır. Birinci tür, bahîra, kulağı geniş ölçüde yarılmış bir dişi devedir. Bir dişi deve beş kez doğum yapıp beşincisinde erkek bir deve doğurduğunda, Araplar onun kulağını adağa adanmışlığın bir işareti olarak yarardı; böylece kimsenin ona binmesi ya da yiyecek için kesmesi yasaklanırdı. Onun otlağa ya da suya engellenmesi de asla olmazdı. Yorgunluktan bitap düşmüş bir adam onu görse bile ona binmezdi. İkinci tür, sâibe, serbest bırakılmış bir dişi deveydi. Bir kişi hastalığından iyileştiğinde, uzun bir yolculuktan döndüğünde ya da benzeri bir durumda şükür olarak bir adak sunmak istediğinde, “Devem serbesttir” derdi. Böylece o da birinci türle aynı biçimde adanmış olurdu.

Linguists have similar definitions. The first type, baĥīrah, is a she- camel whose ear has been widely slit. When a she-camel has given birth five times, producing in the fifth a male camel, the Arabs would slit its ear as a mark of consecration, prohibiting anyone from riding or slaughtering it for food. It would never be turned away from pasture or water. Even when a man suffering from fatigue saw it, he would not ride it. The second type, sā’ibah, was a she-camel let loose. When a person wanted to make an offering as a gesture of gratitude after his recovery from illness or return from a long journey or the like, he would say, “My she-camel is free.” It would, thus, be consecrated in the same fashion as the first type.

Kur'an bu konularla ilgilenirken, öncelikle Tanrı'nın bu hayvanların adanması uygulamalarını başlatmadığını belirtir. Peki, inkârcılar için bu uygulamaları kim koymuştur? "Tanrı, kulağı yarılmış bir dişi deve, serbest otlatılmak üzere bırakılmış bir dişi deve, ikiz doğumlar için hayvanlara yapılan put kurbanları ya da iş yapmaktan azat edilmiş erkek develer gibi [batıl inançları] koymamıştır." (Ayet 103) Tanrı'nın koyduğundan başka bir kurala veya öğretiye uyanlar inkârcılardır ve Tanrı hakkında asılsız iddialarda bulunurlar. Kendi yasalarını koyup bunların Tanrı'nın yasası olduğunu iddia edebilirler. Ya da kendi sistemlerinde Tanrı'nın yasasına yer bırakmayarak kendi yasalarını koyma hakkını kendilerinde görebilirler; ama aynı zamanda Tanrı'ya itaatsizlik etmediklerini de ileri sürerler. Bütün bunlar, Tanrı hakkında yalan uydurmaktan başka bir şey değildir. "Yalan uydurmalarını Tanrı'ya isnad edenler, inkârcılardır. Çoğu akıl erdirmez." (Ayet 103)

As the Qur’ān deals with these aspects, it states first of all that God has not initiated those practices of consecrating cattle. Who, then, has set those practices for the unbelievers? “It was not God who instituted [superstitions like those of] a slit-ear she- camel, or a she-camel let loose for free pasture, or idol sacrifices for twin-births in animals, or stallion-camels freed from work.” (Verse 103) Those who follow any code or doctrine other than the one God has laid down are unbelievers, making false claims against God. They may enact their own laws and claim that these are God’s law. Or they may claim for themselves the right to promulgate their own laws, allowing no room for God’s law in their system, but at the same time, they claim that they do not disobey God. All this is no more than fabricating lies against God. “It is unbelievers who attribute their own lying inventions to God. Most of them never use their reason.” (Verse 103)

Putperest Araplar, Tanrı'nın İbrahim'e vahyettiği din olan dine uyduklarını sanıyorlardı. Tanrı'yı tamamen inkar etmiyorlardı. Nitekim O'nu, O'nun gücünü ve evren üzerindeki hâkimiyetini kabul ediyorlardı. Buna rağmen kendi kanunlarını ve mevzuat koyuyorlar, bunların hepsinin Tanrı'nın hükmünün parçası olduğunu iddia ediyorlardı. Bu yönüyle kâfirdiler. Aynı tanım, cahiliye hâlinde bulunan her insan için geçerlidir; kendi kanunlarını koydukları zaman, bunları Tanrı'nın hükmünden sayıp saymamalarına bakılmaksızın.

The pagan Arabs used to believe that they were following the faith of Abraham, as revealed to him by God. They did not deny God altogether. Indeed they acknowledged Him, His power and control over the universe. Nevertheless, they enacted their own laws and legislation, claiming that these were all part of God’s law. As such they were unbelievers. The same description applies to all people in any state of ignorance, when they make their own laws, whether they claim them to be part of God’s law or not.

Kâfirlerin durumu açıklandıktan sonra sure, inananları ayrı bir grup olarak gösteren bir ifadeye yer verir; bu grup, üstlenmesi gereken görev ve yükümlülüklerle ayırt edilir. Sure, onlara diğer insanlara karşı nasıl bir tutum takınmaları gerektiğini belirler. Onlara, Allah'ın rızasından başka bir karşılık bekleyemeyeceklerini bildirir. Bu dünyada hiçbir karşılık peşinde koşmamalıdırlar. "Ey iman edenler! Asıl sorumlu olduğunuz şey kendi nefsinizdir. Doğru yolda olduğunuz sürece, sapanlar size zarar veremez. Hepiniz Allah'a döndürüleceksiniz. O, yapmakta olduklarınızı size bildirecektir." (Âyet 105)

When the situation of the unbelievers was explained, the sūrah makes a statement showing the believers as a separate group, distinguished by the duties and obligations they have to fulfil. It defines for them what attitude they should take to other people. It tells them that they may look forward to no reward other than that of God. They should aspire to no reward in this life. “Believers, it is but for your own souls that you are accountable. Those who go astray can do you no harm if you [yourselves] are on the right path. To God you all must return. He will then make you understand all that you were doing [in life].” (Verse 105)

Bu, onlarla davalarına karşı düşmanca tavır içinde olanlar arasında tam bir kopuş olması durumudur. Üstelik kendi aralarında karşılıklı destek ilişkisi de bulunmalıdırlar, çünkü tek bir ümmet oluştururlar: “Ey iman edenler, sizin sorumlu olduğunuz şey yalnızca kendi nefsinizdir. Doğru yolda olduğunuz sürece sapan kimseler size zarar veremez.” (Âyet 105)

It is a case of a complete break between them and those who are hostile to their cause. Moreover, they should have a relationship of mutual support among themselves, since they form one community: “Believers, it is but for your own souls that you are accountable. Those who go astray can do you no harm if you [yourselves] are on the right path.” (Verse 105)

Bu ayetin müminlere söylediği şudur: Kendilerine dikkat etsinler, nefislerini arındırsınlar ve tamamen topluluklarına bağlı kalsınlar; başkalarının ne söylediğine ya da ne yaptığına, onlar ne kadar uzaklara sapmış olsalar da, aldırış etmesinler. Mümin olarak, diğer hiç kimseden bağımsız, ayrı bir birim oluştururlar. Bu birlik içinde birbirlerine tam bir karşılıklı dayanışma ile göz kulak olurlar. Bunun dışında, kimseyle herhangi bir bağa ya da sadakat ilişkisine ihtiyaçları yoktur.

What this verse says to the believers is that they should take care of themselves, purifying their souls and committing themselves wholly to their community, paying no attention to what others may say or do, even though they may go far astray. As believers, they are a separate unit, independent of all others. In this unit, they take care of one another, in complete mutual solidarity. Other than this, they have no need for any bonds or ties of loyalty with anyone.

Sure dizinin bu bölümü, yolculukta olan ve evinden, toplumundan uzakta bulunan vasiyet sahibine ait vasiyete şahitlik etmenin hükümlerinin özetiyle sona erer. Bunlar, bu sûrede İslam toplumundaki belirli muamelelerle ilgili verilen son hükümlerdir. İnsanların kendi haklarına kavuşmalarını sağlamak için güvenceler sunarlar.

The passage is concluded with an outline of the rulings applicable to witnesses to a will, when the testator is away from home and from his society. These are the final rulings given in this sūrah on certain transactions in Islamic society. They provide guarantees to ensure that people receive what is rightly theirs.

Ey iman edenler! Ölüm size yaklaştığında ve vasiyet etmek üzereyken, aranızdan iki adil kişi şahit olsun; yeryüzünde yolculuk ederken ölüm acısı sizi yakalarsa, başka kimselerden de iki şahit olsun. Namazdan sonra bu ikisini alıkoyun ve eğer bir şüpheniz varsa, Allah'a yemin ettirin: "Bunun karşılığında, yakın bir akraba da olsa, hiçbir bedel almayız; Allah katında şahitlik ettiğimiz hiçbir şeyi de gizlemeyiz; yoksa günahkârlardan oluruz." Ancak sonradan bu iki şahidin bu günaha bulaştığı anlaşılırsa, bu kez hakkı olanlar arasından, asıl sahip olan yakınlardan iki kişi onların yerine geçsin. Her ikisi de Allah'a yemin etsin: "Bizim şahitliğimiz, bu iki kişinin şahitliğinden elbette daha doğrudur. Hakkı aşmadık; yoksa zalimlerden oluruz."

Believers, let there be witnesses to what you do when death approaches you and you are about to make bequests: two persons of probity from among your own people, or two others from outside, if the pangs of death come to you when you are travelling through the land. Detain them both after prayer, and if you have any doubt in mind, let them swear by God, “We shall not sell this [our word] for any price, even though it were for a near kinsman; and neither shall we conceal anything of what we have witnessed before God; for then we should be among the sinful.” But if afterwards it should come to light that the two [witnesses] have been guilty of [this very] sin, then two others should replace them from among those immediately concerned. Both shall swear by God, “Our testimony is indeed truer than that of these two. We have not transgressed the bounds of what is right; for then we should be among the evil-doers.

“Böylece insanlar, ya gerçeğe uygun olarak şahitlik yapacaklar ya da kendi yeminlerinden sonra başkalarının yeminlerinin alınmasından korkacaklardır. Allah'tan korkun ve O'nu dinleyin. Allah, yoldan çıkmış kimseleri hidayete erdirmez.” (Ayet 106-108)

“Thus it will be more likely that people will offer testimony in accordance with the truth; or else they will fear that the oaths of others may be taken after their oaths. Have fear of God and hearken to Him. God does not guide those who are iniquitous. (Verses 106-108)