Üçüncü Bölüm'de ele aldığımız pasaj, İsrail oğullarını Tanrı'nın onlara bahşettiği birçok lütfu ve onların süregelen nankörlüğünü hatırlatan bir noktayla sona ermişti. Bu pasajda, Tanrı'nın lütfunu ve İsrail oğullarının bu lütfa karşı nankör tepkisini gösteren bir dizi sahne gördük; bazıları genel hatlarıyla çizilmiş, bazıları ise ayrıntılı olarak anlatılmıştı. Bu anlatımın doruk noktası, kalplerinin taştan daha sert olduğunun betimlenmesiydi.

The passage we discussed in Chapter 3 ended on a note reminding the Children of Israel of the many favours God had bestowed on them and their continued ingratitude. We witnessed a number of scenes, some drawn in general outline and some elaborate, showing God’s favours and the Israelites’ ungrateful response. This culminated in the description of their hearts as harder than rocks.

Bu pasaj Müslüman topluluğa hitap etmekte ve İsrail oğullarının entrikalarına dair bir çerçeve sunmaktadır; onların sinsi ve kötü niyetli planlarını anlatmaktadır. Müslümanlar, böyle bir geçmişe ve doğaya sahip olan Yahudilerin onları her zaman saptırmaya çalışacağı konusunda uyarılmaktadır. Bu hitabın uzunluğu ve kullandığı farklı üslup ve yaklaşımlar, Medine'deki Yahudilerin Müslüman topluluğu zayıflatmak için giriştikleri kötü planların büyüklüğünü göstermektedir.

This passage addresses the Muslim community, giving it an outline of the machinations of the Children of Israel, and their devious, wicked scheming. The Muslims are warned that, with such history and nature, the Jews will always try to lead them astray. The length of this address, and the different styles and approaches it employs are indicative of the magnitude of the wicked schemes the Jews of Madinah employed to undermine the Muslim community.

Sûre zaman zaman İsrailoğullarını, Müslümanların huzurunda, Allah'a verdikleri ahitler ve bunları nasıl bozdukları konusunda yüzleştirir. Hatta onlar, bazı Peygamberlerini, istediklerine boyun eğmediklerinde öldürmeye kadar gitmişlerdir. Ayrıca ilahi kanuna aykırı davranışlarını, asılsız iddialarını ve Kitaplarını tahrif etmelerini de anlatır.

Every now and then, the sūrah confronts the Children of Israel, in front of the Muslims, with the pledges they gave to God and how they violated them. They went as far as killing some of their Prophets when those Prophets would not comply with their wishes. It also describes their violation of divine law, their false arguments and distortion of their Scriptures.

Pasaj, onların Müslüman toplumla uzun tartışmalarını ve kullandıkları yanlış iddiaları vurgulamaktadır. Pasaj, Peygamber'e (ﷺ) onların iddialarını nasıl ortaya çıkaracağını ve argümanlarını nasıl çürüteceğini, gerçeği açık ve basit bir şekilde ortaya koyarak öğretmektedir. Onların iddialarından biri, Allah katındaki özel konumları sebebiyle cehennemde yalnızca birkaç gün kalacaklarıydı. Tanrı, Elçisine (ﷺ) bu iddiayı nasıl çürüteceğini şöyle buyurarak bildirmektedir: “De ki: ‘Tanrı'dan böyle bir söz mü aldınız? Tanrı sözünden asla dönmez. Yoksa Tanrı hakkında bilmediğiniz şeyleri mi söylüyorsunuz?’” (Ayet 80)

Onların size inanacaklarını mı umuyorsunuz? Oysa içlerinden bir grup, Allah'ın sözünü dinler, sonra onu anlamış olduktan sonra bile bile tahrif ederlerdi. {Onlar iman edenlerle karşılaştıklarında, "İman ettik" derler; ama yalnız kaldıklarında birbirlerine, "Allah'ın size açıkladığını onlara anlatıyor musunuz ki, bu sözü Rabbinizin huzurunda aleyhinize delil olarak kullansınlar? Hâlâ akıl erdiremiyor musunuz?" derler.} Allah'ın gizlediklerini de açığa vurduklarını da bildiğini bilmiyorlar mı?

Do you hope that they will accept your message when some of them would listen to the word of God then, having understood them, knowingly distort it? When they meet the believers, they say, ‘We believe,’ but when they find themselves alone, they say to one another, Need you inform them that which God has disclosed to you? They will only use it in argument against you before your Lord? Will you not use your reason?’ Do they not know that God is well aware of all that they conceal and all that they reveal?

(Ayet 75-77)

(Verses 75-77)

Bölümün sonuna doğru, İsrailoğullarının katı ve boyun eğmez yapısı hakkında bilgi verildi. Bu, umutsuzluk ve ümitsizlik gölgesi düşüren karanlık bir tablo; onlardan hiçbir hayrın çıkabileceği düşünülemez gibi görünüyor.

Towards the end of the last section, we were told about the rigid and relentless nature of the Israelites. It is a gloomy portrait that casts a bleak shadow of despair and hopelessness; it would seem impossible that any good would come out of them.

Bu bağlamda sûre, bazı Müslümanların Yahudilerin İslam'ı kabul edeceği yönündeki umutlarının dayanağını sorgulamaktadır.

With that in mind, the sūrah questions the grounds for any hope, as entertained by some Muslims, that the Jews would accept Islam.

Böyle bir umut boşunaydı, çünkü Yahudiler gerçeği kabul edip benimsemelerini sağlayacak idrak ve anlayıştan yoksun görünüyordu.

Such a hope was ill-founded because the Jews seemed to lack the perception and the understanding that would lead them to acknowledge the truth and accept it.

Tanrıya olan iman ve inanç, sinsilik ve eğrilikten arınmış, sade, incelmiş ve açık yürekli bir mizaç gerektirir. Gerçekten samimi, Tanrıdan korkan, O'nun sözlerini çarpıtmayacak ya da bir kez ilan edildikten sonra hakikati yok etmeye kalkışmayacak; özenli ve duyarlı bir yaradılış gerektirir.

Faith and belief in God require a straightforward, refined and receptive nature that is free of deviousness and perversity. It requires a caring, sensitive nature that is truly sincere and fearful of God, that would not distort His words or try to obliterate the truth once it is declared.

İsrailoğullarının ileri sürdüğü ve ilahi adaletle doğrudan çelişen, hiçbir mantıksal veya dini öğretiye dayanmayan en kötü şöhretli iddialardan biri, ne kadar sapsalar ve yoldan çıksalar da cezalandırılmayacakları inancıydı. Onlara göre cehennem ateşi onlara ancak birkaç gün, hatta hiç dokunmayacaktı; bundan sonra da sonsuza dek Cennet'te kalacaklardı.

One of the most notorious claims made by the Israelites which stood in direct conflict with divine justice, and had no basis in logic or religious doctrine, was that they were immune to punishment no matter how much they erred or deviated. Hell fire, they said, would touch them for no more than a few days, if at all; after which they would abide in Paradise for ever.

Bu iddiada bulunmak için dayanakları neydi? Cehaletlerinden ve atalarının kurnaz yalanlarından doğan saf bir umut dışında hiçbir şey. İnsanlar uzun bir süre boyunca yoldan sapıp dini inançlarının gerçek ruhundan uzaklaştıklarında, geriye yalnızca bir cephe, gerçekte pek bir anlam taşımayan yüzeysel bir kimlik kalır. Bu tür insanlar, dini imanlarına dudak hizmeti vererek doğruluk ve kurtuluş yanılsamasını sürdürmeye devam ederler. Doğru imanı takip ettiklerini iddia etmelerinin, Allah'ın azabından kendilerini koruyacağını sanırlar: "Onlar, 'Bize birkaç günden başka ateş dokunmayacak' derler. De ki: 'Bunun için Allah'tan bir söz mü aldınız? Allah sözünden asla dönmez. Yoksa bilmediğiniz bir şeyi Allah'a mı isnad ediyorsunuz?'" (Ayet 80)

What basis did they have for such a pompous claim? Nothing but sheer wishful thinking based on ignorance and the cunning lies of their elders. When people stray away and find themselves, over a long period, divorced from the true spirit of their religious belief, they end up with a mere facade, a superficial identity that means little in reality. Such people will continue to cherish the illusion of righteousness and salvation by paying lip service to their religious faith. They imagine that their claims of following the right faith will spare them God’s punishment: “They declare, ‘The fire will not touch us except for a few clays.’ Say, ‘Have you received such a promise from God — for God never breaks His promise — or do you attribute to God something of which you have no knowledge?’“ (Verse 80)

Ne güçlü bir reddiye! Bu iddialarını doğrulamak için Tanrı'dan ne gibi bir vaat ya da güvence var? Gerçek şu ki, böyle bir şeyleri yok. Soru retorik bir sorudur; içinde bir miktar alay ve azarlama tınısı taşımaktadır.

What a powerful rebuttal! What promise or assurance do they have from God to substantiate their claims? The truth is that they have no such thing. The question is a rhetorical one, carrying a whiff of sarcasm and reproach.

Bir sonraki ayet, İslam'ın insana, hayata ve evrene dair genel bakış açısına dayanan en temel kavramlardan birini ortaya koyan kesin bir hüküm bildirmektedir. Ödül, hem miktar hem de nitelik bakımından doğrudan amele bağlıdır: "Şüphesiz kötülük kazanıp günahı kendisini kuşatmış olanlar, ateşin ashabıdır; onlar orada ebedî kalacaklardır. İman edip salih amellerde bulunanlar ise cennet ehlidir; onlar orada ebedî kalacaklardır." (Bakara, 81-82)

Sure e bu sure, Müslümanlara Yahudilerin doğası ve eğri, sinsi yolları hakkında daha fazla bilgi verirken, aynı zamanda bu vahiyleri Yahudilerin kendileriyle yüzleştirmektedir.

The sūrah tells the Muslims more about the nature of the Jews and their crooked and devious ways while, at the same time, confronting the Jews themselves with these revelations.

Biz İsrailoğullarından şu söz de almıştık: "Yalnız Allah'a kulluk edeceksiniz..." — ancak burada "Allah" yerine "Tanrı" yazılmalı. Doğru çeviri şöyle: "İsrailoğullarından şu söz almıştık: 'Yalnız Tanrı'ya kulluk edin; ana babaya, akrabaya, yetimlere ve yoksullara iyilik edin; insanlara güzel söz söyleyin; namazı dosdoğru kılın ve zekâtı verin.' Ama birkaç kişi dışında hepiniz yüz çevirdiniz ve aldırış etmediniz. Yine sizden şu söz almıştık: Birbirinizin kanını dökmeyecek ve birbirinizi yurdunuzdan çıkarmayacaksınız. Siz bunu kabul ettiniz ve buna tanıklık ettiniz. Ama işte şimdi kendi aranızda adam öldürüyor, içinizden bir kısmını yurtlarından çıkarıyor, onlara karşı günah ve haksızlıkta birbirinize yardım ediyorsunuz. Size esir olarak gelselerdi, fidye verip onları kurtarırdınız."

We made this covenant with the Children of Israel: “Worship none but God; show kindness to parents and kinsfolk and to the orphans and the poor; speak kindly to all people; attend regularly to your prayers and pay the obligatory alms.’ But, except for a few, you turned away and paid no heed. We made a covenant with you that you shall not shed your own blood or drive yourselves out of your own homeland. You acknowledged all that and bore witness to it. Yet there you are, slaying yourselves, and driving some of your own people out of their homes, collaborating against them in sin and injustice. Had they come to you as captives you would have ransomed them.

Onların sürgün edilmesi size kesinlikle yasaktır. Öyleyse siz Kitap'ın bir kısmına inanıp bir kısmını mı inkar ediyorsunuz? Sizden bunu yapanların cezası, bu dünya hayatında rezil olmaktan başka bir şey değildir. Kıyamet günü de onlar en şiddetli azaba çarptırılacaklardır. Çünkü God yaptıklarınızdan habersiz değildir.

Their expulsion is indeed forbidden to you. Do you, then, believe in some parts of the Scriptures and deny others? Those of you who do this will have nothing for their reward other than ignominy in this life and, on the Day of Resurrection, they shall be committed to a most grievous suffering. For God is not unaware of what you do.

(Ayet 83-85)

(Verses 83-85)

Daha önce İsrailoğullarıyla yapılan Tanrı'nın ahdine değinilmişti; burada bu ahdin daha fazla ayrıntısını öğreniyoruz.

Sûre daha sonra İsrailoğullarını, Allah'ın mesajlarına ve elçilerine, kendi peygamberleri de dahil olmak üzere nasıl davrandıklarının kayıtlarıyla yüzleştirir: "Musa'ya Kitabı verdik ve ardından art arda elçiler gönderdik. Meryem'in oğlu İsa'ya açık deliller verdik ve onu Ruhu'l-Kudüs ile destekledik. Ne zaman bir elçi, nefislerinizin istemediği bir mesajla size gelse, kibirlenmez miydiniz? Kimini yalanladınız, kimini de öldürdünüz." (Âyet 87)

The sūrah then confronts the Israelites with their record of how they treated God’s messages and messengers, including their own prophets: “We gave Moses the Book and caused a succession of messengers to follow him. To Jesus, son of Mary, We gave clear proof and supported him with the Holy Spirit. Why is it that every time a messenger comes to you with a message that does not suit your fancies, you glory in your arrogance, charging some (messengers) with lying and slaying others?” (Verse 87)

İsrailoğullarının İslam'ı kabul etmemeleri için ileri sürdükleri başlıca gerekçe, kendi peygamberlerinin kendilerine verdiği pek çok öğretiye sahip olmalarıydı. Ancak Kur'an bu iddiayı reddeder ve onların bu peygamberleri ve öğretileri nasıl karşıladıklarındaki utanç verici tutumu gözler önüne serer.

The Israelites’ main argument for not accepting Islam was that they were in possession of a great many such teachings that had been given to them by their own prophets. The Qur’ān, however, rejects that claim and exposes the disgraceful manner in which they had received those prophets and their teachings.

Daha önce Musa ile olan karşılaşmalarını öğrenmiştik; burada ondan sonra gelen ve benzer muameleye maruz kalan başka peygamberleri, Meryem oğlu İsa'ya kadar görüyoruz. İsa (aleyhisselam) onlara açık delillerle, mucizeler göstererek hakikati getirdi ve Kutsal Ruh, Cebrail Melek ile desteklendi. Peki onların ona karşı tutumu neydi? Kendi kutsal kitapları, kendilerine gönderilen bütün peygamberlere karşı yaşanan üzücü bir ret, kınama ve korkunç nankörlük hikâyesine tanıklık eder: “Ne zaman bir peygamber, nefislerinizin hoşlanmadığı bir şeyi size getirdi de, kibirlendiniz; bir kısmını yalanladınız, bir kısmını da öldürdünüz?” (Ayet 87)

We have already been told of their encounter with Moses (peace be upon him), and here we learn of more prophets coming after him and receiving similar treatment, right up to Jesus, the son of Mary. Jesus (peace be upon him) came to them with clear evidence of the truth, including the performance of miracles, and was supported by the Holy Spirit, the Archangel Gabriel. But what was their attitude towards him? Their own Scriptures testify to a sad tale of rejection, denunciation and appalling ingratitude towards all the prophets who were sent to them: “Why is it that every time a messenger comes to you with a message that does not suit your fancies, you glory in your arrogance, charging some (messengers) with lying and slaying others?” (Verse 87)

Sure selin sūre, onların bağnazlığını ve aldatıcılığını ortaya koymaya devam eder. Şöyle buyurur: “Onlara, ‘Allah'ın indirdiğine iman edin’ denildiğinde, ‘Biz yalnızca bize indirilene iman ederiz’ derler. Oysa bunun dışındakini, kendilerindeki (kitapları) doğrulayıcı olduğu halde hak olmasına rağmen inkâr ederler.” (Bakara, 91) Note: I've written "Allah" in the Turkish text because the Turkish rendering of the Qur'an verse conventionally uses that name, but per your rules I should have written "God" for the original's word. Corrected version below: Sure selin sūre, onların bağnazlığını ve aldatıcılığını ortaya koymaya devam eder. Şöyle buyurur: “Onlara, ‘Tanrı'nın indirdiğine iman edin’ denildiğinde, ‘Biz yalnızca bize indirilene iman ederiz’ derler. Oysa bunun dışındakini, kendilerindeki (kitapları) doğrulayıcı olduğu halde hak olmasına rağmen inkâr ederler.” (Bakara, 91)

The sūrah then goes further in exposing their bigotry and deception. It says: “When it is said to them, ‘Believe in what God has revealed,’ they say, ‘We believe in what has been revealed to us.’ They deny everything else, although it is the truth, corroborating the revelations they have.” (Verse 91)

Bu, Medine'deki Yahudilerin İslam'ı ve Kur'an'ı kabul etmeye çağrıldıklarında verdikleri cevap olurdu. Kendi peygamberlerinin öğrettiklerini yeterli ve eksiksiz sayarlar, Isa ve Muhammed ﷺ'in, bütün peygamberlerin sonuncusu olarak (hepsinin üzerine selam olsun) aldığı vahiyler de dahil olmak üzere, bunların dışındaki her şeyi reddederlerdi. Kur'an, İsrailoğullarının Tanrı'nın vahiylerine karşı bu tepkisine büyük bir itirazda bulunur; çünkü bunlar, "kendilerinde olanı doğrulayan hak" (91. ayet) olan vahiylerdir.

This would be the reply of the Jews of Madinah whenever they were called upon to acknowledge Islam and the Qur’ān. They considered what their own Prophets had taught them sufficient and complete, and they rejected all else, including the revelations received by Jesus and Muĥammad, the last of all prophets (peace be upon them all). The Qur’ān takes great exception to this reaction by the Israelites to God’s revelations, when these are “the truth, corroborating the revelations they have.” (Verse 91)

Ama neden hakikate önem versinler ki, bu hakikat yalnızca onlara hitap etmiyor ki? Başka milletlere gönderilen vahiylerin kendi vahiylerini doğrulamasının onları ne ilgilendirir? Dar görüşlülükleri ve taassupları öyle aşırıydı ki, kendi peygamberlerinin tebliğ ettiklerini bile reddetmiş, hatta bazı peygamberleri öldürmeye cüret etmişlerdi. “De ki: ‘Eğer gerçekten inananlar iseniz, öyleyse daha önce Allah’ın peygamberlerini niye öldürdünüz?’” (Ayet 91) Peygamberleri aracılığıyla kendilerine indirilene inandıklarını, bu peygamberlerin bir kısmını öldürecek kadar ileri giden insanlar nasıl ispatlayabilirlerdi?

But, why should they bother about the truth when it is not addressed to them alone, and what concern is it to them that revelations sent to other nations should corroborate their own? Their bigotry and narrow-mindedness were so extreme that they had even rejected what their own Prophets had preached, and dared even to kill some of them. “Say: ‘Why, then, did you in the past kill God’s prophets, if you were true believers?’“ (Verse 91) How could they substantiate their claims to believe only in what had been revealed to them through their Prophets if they went as far as killing some of these prophets?

Sure e daha sonra Hz. Muhammed'e (sallallahu aleyhi ve sellem) aldığı vahyin hakikati ve geçerliliği konusunda güvence verir ve onun mesajını reddedenleri veya karşı çıkanları kınar. Özellikle İsrailoğullarını, Tanrı'ya, kendi peygamberlerine veya bizzat Muhammed'e verdikleri sözleri ve taahhütleri yerine getirmediklери için eleştirir. Bu durum, onların zaten sahip oldukları vahyleri doğrulayan ve pekiştiren, Tanrı'nın insanlığa indirdiği son vahiy olan Kur'an'ı reddetmelerinde açıkça görülür. {“Sana apaçık ayetler indirdik; onları ancak fasıklar inkâr eder. Ne zaman bir ahit verseler, içlerinden bir grup onu bozmadı mı? Doğrusu çoğu iman etmez. Yanlarında kendilerinde olanı doğrulayan bir elçi olarak Tanrı katından bir Peygamber geldiğinde, kendilerine Kitap verilenlerden bir grup, bilmiyormuş gibi Tanrı'nın Kitabını arkalarına attı.” (Ayet 99-101)}

The sūrah then turns to reassure Prophet Muĥammad of the truth and validity of the revelations he had received, and to denounce those who reject or oppose his message. It specifically condemns the Israelites for not living up to their promises and commitments, whether made to God or to their own prophets, or to Muĥammad himself. That is manifest in their rejection of the Qur’ān, God’s final revelation to man, which endorsed and reinforced the revelations they already had. “We have sent down to you clear revelations: none will deny them except the evildoers. Is it always to be the case that every time they make a solemn pledge some of them will violate it? The truth is that most of them do not believe. And now that a Messenger from God has come to them, confirming what is already in their possession, some of those who had been given the Scriptures cast God’s Book behind their backs as though they know nothing.” (Verses 99-101)

İşte, İsrailoğullarının Tanrı'nın vahiylerini reddetmelerinin gerçek nedeni budur: onların bütün kötülükleri ve ruhlarının bozulmuşluğu. Normal, sağlıklı insan doğası, ilahi vahiylerin açıkladığı hakikati ve ilkeleri kabul etmekten ve benimsemekten geri kalamazdı. Bu vahiylerdeki ikna edici mantık, insan kalbini ve aklını etkilemekten kendini alamaz. Yahudilerin ya da başka herhangi bir halkın ilahi vahiyleri inkâr etmesi, bu vahiylerin geçerliliğine ya da doğruluğuna yönelik bir eleştiri değil, bu insanların saptırılmış ve bozuk doğasının bir yansımasıdır.

Here, then, we have the real reason behind the Israelites’ rejection of God’s revelations; it is their sheer wickedness and the corruption of their souls. Normal, healthy human nature could not but acknowledge and embrace the truth and principles expounded by divine revelations. The compelling logic in such revelations cannot fail to impress the human heart and mind. The fact that the Jews, or any other people for that matter, have refused to believe divine revelations is not a criticism of the validity or veracity of such revelations, but rather a reflection of those people’s perverted and corrupt nature.

Bu, onların azgınlıklarının sonu olacak mıydı? Muhammed'e indirilen vahyi reddettikten sonra, atalarına verilen vahye sarılıp ona olan inançlarını ve bağlılıklarını, onun kanun ve öğretilerine göstereceklerdi, değil mi? Kesinlikle hayır. Tanrı'nın vahiylerini arkalarına atıp efsanelerin ve batıl inançların peşine düştüler: "Süleyman'ın hükümranlığı hakkında şeytanların anlattıklarına uydular. Süleyman inkâr etmedi, ama şeytanlar inkâr etti. İnsanlara sihri öğrettiler; oysa bu, Babil'de iki melek, Hârût ve Mârût'a indirilmemişti. Yine de bu iki melek, 'Biz yalnızca bir fitneyiz, sakın inancınızı inkâr etmeyin' demeden kimseye öğretmezdi. İnsanlar bu ikisinden, bir adamla karısı arasında ayrılık çıkarmaya yarayacak şeyi öğreniyorlardı. Ancak Tanrı'nın izni olmadan bu bilgiyle kimseye zarar veremezlerdi."

Would that be the end of their transgression? Would they, having rejected the revelations sent down to Muĥammad, hold fast to the revelations given to their forefathers and show faith and loyalty to its laws and teachings? Definitely not. They cast God’s revelations behind their backs and went in search of myths and superstitions: “They follow what the devils relate of Solomon’s kingdom. Solomon never disbelieved, but the devils did. They instruct people in witchcraft which was certainly not revealed to the two angels, Hārūt and Mārūt, at Babylon. Yet these two [angels] never taught anyone without first declaring, ‘We are but a temptation to evil, so do not renounce your faith.’ From these two, people learned what they would use to cause discord between a man and his wife. However, with that knowledge they can harm no one except by God’s leave.

Gerçekten de onlar, kendilerine zarar veren ve hiçbir kazanç getirmeyen şeyi öğreniyorlar. Böyle bir alışverişe giren kimsenin ahirette hiçbir payı olmayacağını çok iyi biliyorlardı. Bilseler ya, nefislerini karşılığında sattıkları şey ne kötüdür! İnanıp Allah'tan korksalardı, bilseler ya, Tanrı'nın katındaki karşılık onlar için çok daha iyi olurdu.” (102-103. ayetler)

Indeed, they learn what harms them and brings them no profit. They knew full well that whoever contracted such a deal would have no share in the life to come. Vile indeed is what they had sold their souls for, if they but knew it! Had they embraced the faith and been God- fearing, God’s reward would have been far better for them, if they but knew it.” (Verses 102- 103)

Onlar, kutsal kitaplarını doğrulamak için gelmiş olan ilahi vahiyleri terk ettiler ve Süleyman zamanına ait, onun büyü ve sihir yaptığını ve olağanüstü güçlerini tamamen bunlara borçlu olduğunu yalan yere ileri süren efsane ve masallara inandılar.

They abandoned Divine revelations which had come to confirm their Scriptures and gave credence to myths and legends from the time of Solomon, which falsely asserted that he practised sorcery and witchcraft and owed all his extraordinary powers to them.

Günümüzde sihir, büyücülük ve cadılık pek çok insanı hâlâ derinden cezbediyor; diğer birçok kişi ise bu uygulamaları yapanların görünüşte olağanüstü güçlerine kapılıyor.

Black magic, sorcery and witchcraft still hold deep fascination for many people today, while many others are taken in by the seemingly extraordinary powers of their practitioners.

Gerçekten de bazı kişilerin bilimsel kanıtlarla açıklanamayan özel güç ya da yeteneklere sahip olduğu görülmektedir. Bilim, bu olguların bazılarını, örneğin bilinen duyular dışındaki yollarla düşünce ya da fikir aktarımı olduğu varsayılan telepatiyi ve yapay olarak oluşturulan uyku ya da yalnızca dış telkine tepki veren uyku benzeri hali anlamına gelen hipnozu, tanımlamanın ötesine geçememiştir.

It is true that some individuals are seen to possess special powers or abilities not explained by scientific evidence. Science has not been able to go farther than giving a description of some of these phenomena such as telepathy, the supposed communication of thoughts or ideas other than by the known senses; and hypnosis, artificially produced sleep or the sleep-like state in which the subject acts only on external suggestion.

Bu güçleri kabul edip varlıklarını ve etkilerini tanırken, bilim bunların ne olduklarına veya nasıl ortaya çıktıklarına dair tatmin edici hiçbir açıklama sunamamıştır.

While recognizing these powers and acknowledging their existence and effects, science has not been able to offer any satisfactory explanations as to what they are or how they come about.

Bu, elbette, bilim insanlarının tartışma içinde olduğu ve bilimin, ya bilimsel kanıt yetersizliğinden ya da bu tür olguların ampirik yöntemlerle doğrulanamamasından dolayı hâlâ anlayamadığı sayısız başka psişik olgu için de geçerlidir. Bunlardan biri, geleceği haber veren önsezili ya da "ileriye dönük" rüyalardır; modern psikanalizin kurucusu ve ruhani güçleri reddetmesiyle tanınan Sigmund Freud'un bile bunları göz ardı edememiş ya da inkâr edememiş olduğu rüyalardır. Bazı insanlar gerçekleşmelerinden çok önce geleceğe ait olayları nasıl hissedip tanıyabilmektedir?

This, of course, applies to numerous other psychic phenomena over which scientists are in dispute and which science is still unable to understand, either through lack of scientific evidence or because such phenomena cannot be verified by empirical methods. One such method is premonitory or “prospective” dreams which foretell the future and which Sigmund Freud, the founder of modern psychoanalysis who was well known for his rejection of spiritual powers, was not able to dismiss or deny. How is it possible that some people are able to sense and identify future events long before they actually occur?