„Yâ-Sîn. Hikmet dolu Kur’ân’a andolsun.” (Âyet 1-2) Allah, bu iki harf ve Kur’ân ile yemin etmektedir. Bu birleşim, Kur’ân’ın başında birçok sûrede geçen ayrı harflerin zikredilmesi ve bu harflerin Kur’ân ile ilişkisi hakkında başka yerlerde ileri sürdüğümüz görüşü desteklemektedir. Kur’ân’ın kaynağının Allah olduğunun delili, Arapların tamamının kullanabileceği bu harflerden açıkça anlaşılmaktadır; buna rağmen onlar bu harflerle Kur’ân’da yer alan düşünce ve anlatım tarzına benzer bir şey üretmekten acizdirler. Ne var ki çoğu zaman bu açık delili düşünüp değerlendirmezler.

“Yd Sin. By the Qur’ān, All of wisdom.” (Verses 1-2) God says an oath by these two letters and by the Qur’ān. This combination endorses the view we have expressed elsewhere about the mention of separate letters at the beginning of many sūrahs, and the relation between mentioning these letters and the Qur’ān. The proof that God is the source of the Qur’ān is obvious from these letters which are available to all Arabs to use yet they are incapable of producing with them anything like the thoughts and modes of expression contained in the Qur’ān. Yet seldom do they consider such confirmation.

Yüce Allah'ın Kur'an'a yemin etmesi, onun hikmetle dolu olduğunu bildirmektedir.

As He swears by the Qur’ān, God Almighty describes it as being full of wisdom.

Aslında, harfi bir çeviri "Hikmet sahibi Kur'an'a andolsun" olmalıdır. Hikmet, akıl sahibi varlıkların bir niteliğidir; bu da yemin ifadesinin, Kur'an'a hayat, bir amaca sahip olma ve irade gibi akıllı bir varlık için vazgeçilmez nitelikleri kazandırmak üzere bu şekilde kurulduğunu düşündürmektedir.

In fact, a literal translation should be ‘By the wise Qur’ān.’ Wisdom is a quality of rational beings, which suggests that the oath is phrased in this way to impart to the Qur’ān the qualities of life, having a purpose and a will, which are essential for a wise being.

Bu, mecazi olsa da bir gerçeği anlatır ve onu zihnimizin gözüne yaklaştırır. Bu Kur'an'ın kendine özgü bir ruhu vardır; bu ruh ona, karşılıklı tepkiler ve duygular paylaştığınız canlı bir insanınkine benzer nitelikler kazandırır. Bu durum, ona tam dikkat kesildiğinizde ve onu kalbinizle ve ruhunuzla dinlediğinizde gerçekleşir. Kendinizi ona ne zaman açarsanız, Kur'an size sırlarından daha fazlasını gösterir. Bir süre Kur'an'ın sohbetinde yaşadığınızda, yakın bir dostun özelliklerini özlediğiniz gibi, onun ayırt edici özelliklerini özleyeceksiniz. Allah'ın Resulü ﷺ, Kur'an'ın başkaları tarafından okunmasını dinlemeyi çok severdi. Birinin evinin içinde Kur'an okuduğunu duyduğunda, tıpkı bir âşığın sevdiği kişi hakkındaki bir konuşmayı dinlemesi gibi, o kapıların önünde bile durur ve dinlerdi. ﷺ

Although this is allegorical, nonetheless it describes a fact, bringing it closer to our minds’ eye. This Qur’ān has a soul of its own, giving it qualities similar to those of a living person with whom you have mutual responses and feelings. This takes place when you pay full attention to it and listen to it with your heart and soul. Whenever you open your faculties up to it, the Qur’ān reveals to you more of its secrets. When you have lived for a while in the company of the Qur’ān, you will long for its distinctive features, just as you long for the features of a close friend. God’s Messenger used to love to listen to the Qur’ān being recited by other people. He would even stop by people’s doors if he overheard someone inside reciting the Qur’ān, just like a lover listens to a conversation about the one he loves.

Vahiy ve diriliş meselelerini gerçek bir açıklama biçiminde sunduktan sonra sure, bu kez hakikati inkâr etmekte direnenlerin akıbeti hakkında bir kıssa anlatarak kalpleri etkilemek amacıyla aynı konulara bir kez daha değinmektedir.

Having presented the issues of revelation and resurrection in the form of a factual statement, the sūrah now presents them again in narrative form so as to touch hearts with a story about the fate of those who persist in denying the truth:

Örnek olarak, kendilerine elçilerin geldiği bir kasabanın halkını onlara anlat.

Cite for them, as a case in point, the people of a township to which messengers came.

Biz onlara iki elçi göndermiştik, ama onları yalanladılar; bu yüzden üçüncü bir elçiyle onları destekledik ve dediler ki: “Biz size gönderilmiş elçileriz.” Onlar da cevap verdiler:

We sent them two messengers, but they rejected them; so We reinforced them with a third, and they said: ‘We are messengers who have been sent to you.’ They replied:

Siz de bizim gibi sadece birer insansınız. Üstelik Rahman olan Allah hiçbir şey indirmemiştir; siz sadece yalan söylüyorsunuz.’ Elçiler dediler ki: ‘Rabbimiz, muhakkak ki size gönderilmiş olduğumuzu bilir. Bizim görevimiz ancak apaçık bir tebliğdir [bize emanet edilen mesajı].’ Diğerleri dedi ki: ‘Sizden uğursuzluk sezdik. Eğer vazgeçmezseniz, sizi mutlaka taşlarız ve size acı bir azap ederiz.’ Elçiler cevap verdi: ‘Sizin uğursuzluk sandığınız şey kendi içinizdedir. [Bunu uğursuzluk saymanız neden?] Oysa size sadece hatırlatma yapılıyor. Doğrusu siz aşırı gidiyorsunuz.’ (Ayet 13-19)

You are nothing but mortals like ourselves. Moreover, the Lord of Grace has never revealed anything; you do nothing but lie.’ They said: ‘Our Lord knows that we have indeed been sent to you. Our only duty is to clearly deliver the message [entrusted to us]. Said [the others]: ‘We augur evil from you. Unless you desist, we will surely stone you and inflict on you a painful suffering.’ [The messengers] replied: ‘The evil you forebode is within yourselves. [Why do you take this as an evil omen] when you are only being reminded of the truth? Truly, you are going too far’ (Verses 13-19)

Kur'an, bunun hangi kasaba olduğunu ya da halkının kim olduğunu belirtmez.

The Qur’ān does not mention which township this was or who were its people.

Farklı rivayetler farklı kasaba ve şehirleri işaret etmektedir, ancak bunun kimliğini belirlemeye çalışmanın gerçek bir faydası yoktur. Kur'an'ın onu ne tanımlaması ne de yerini belirtmesi kıssanın önemini azaltmaz. Bu, Allah'ın iki elçi gönderdiği bir şehirdir; tıpkı Musa'yı ve kardeşi Harun'u Firavun'a ve onun ileri gelenlerine gönderdiği gibi. Şehrin halkı onların mesajını reddetti ve yalancılıkla suçladı. Allah, bu iki elçisini onların gerçekten O'nun elçileri olduğunu doğrulayan üçüncü bir elçiyle destekledi. Üçü de yeniden mesajlarını ortaya koydu ve halka şöyle dediler: "Biz size gönderilmiş elçileriz." (Ayet 14)

Kalplerini Allah'ın mesajına açmayan kimselerin tepkisi böyleydi. Surenin başında anılan kimseler de bunlardır. Diğer tür insanlar ise, Allah'ı göremedikleri halde öğüde uyan ve O'ndan korkan kimselerdir; onlar da burada örnek alınacak bir davranış sergilemektedirler.

Such was the response of hearts that would not open to God’s message. It is such people that were mentioned at the outset of the sūrah. The other type, who follow the reminder and fear God despite their inability to see Him, also have here a behavioural example to emulate:

Sonra şehrin en uzak ucundan bir adam koşarak geldi. Dedi ki: Ey kavmim! Bu elçilere uyun. Sizden bir ücret istemeyen ve kendileri de doğru yola iletilmiş olanlara uyun. Beni yaratan Zat'a neden kulluk etmeyeyim? Sonunda hepiniz O'na döndürüleceksiniz. O'ndan başka ilahlar mı edineyim? Rahmân olan Allah bana bir zarar dilerse, onların şefaati bana hiçbir fayda sağlamaz ve beni kurtaramazlar. Eğer öyle yaparsam, şüphesiz apaçık bir sapıklık içinde olurum. Ben şüphesiz sizin de Rabbiniz olan Zat'a iman ettim; öyleyse beni dinleyin.

Then a man came from the farthest end of the city at speed. He said: My people! Follow these messengers. Follow those who ask you for no reward, and are themselves rightly guided. Why should I not worship the One who has brought me into being? It is to Him that you will all return. Should I worship other deities beside Him? If the Lord of Grace should will that harm befall me, their intercession will avail me nothing, nor will they save me. Indeed, I should clearly be in error: I do believe in the Lord of you all; so listen to me.’ (Verses 20-25)

Bu, sağlam insan fıtratının, hakikatin sade çağrısına verdiği tepkidir; samimiyet, sadelik, sıcaklık ve doğru anlayışı yansıtır. Bize, gerçeğin ve sağlam mantığın unsurlarını bu çağrıda fark ettikten sonra olumlu karşılık veren bir adamı gösterir. Halkına hitap ederken bu unsurlara onların dikkatini çeker. Kalbinde iman hakikatini hissettiğinde, hakikatin reddedildiği ve etrafında bâtılın desteklendiği bir ortamda sessiz kalamaz, umursamazca evinde oturamazdı. Bunun yerine, peygamberleri ağır bir cezayla tehdit eden kavmi arasında hakikati aktif olarak savundu. Görevini yerine getirmek, kavmini hakikati benimsemeye ve ona karşı koymayı, Allah'ın elçilerine karşı saldırganlığı bırakmaya çağırmak için şehrin en uzak ucundan geldi.

This is the response of sound human nature to the straightforward message of the truth: it reflects sincerity, simplicity, warmth and correct understanding. It shows us a man giving a positive response to the message, once he has recognized the elements of truth and sound logic in it. He points out these elements to his people as he addresses them. When he felt the truth of faith in his heart, he could not stay quiet or sit at home caring nothing while the truth was being rebuffed and falsehood upheld all around him. Instead he actively advocated the truth among his people, among those who were threatening the messengers with severe punishment. He travelled from the furthest end of the city to fulfil his duty, to call on his people to espouse the truth and to stop their opposition to it and aggression against God’s messengers.

Hikâyenin akışı, inkâr edenlerin o adamı öldürdüğünü ima ediyor. Ancak sure bunu açıkça zikretmez. Bunun yerine perdeyi indirir ve bu şehri, halkını ve onların meşgalelerini örtüverir. Perde yeniden kalktığında ise hakkı açık ve yüksek sesle söyleyen, iktidar sahipleriyle yüzleşen şehidi görürüz.

The drift of the story suggests that the unbelievers then killed the man. The sūrah, however, does not mention this clearly. Instead, it lets the curtain drop to cover this city, its people and their preoccupations. When the curtain rises again we see the martyr who spoke out clearly and loudly for the truth, confronting those in power.

Ahiret âleminde onu görüyoruz ve Allah'ın ona lütfettiği ikramı görüyoruz; hakikati savunmaktan çekinmeyen cesur bir mü'mine yakışır şekilde. "Ona: Cennete gir denildi." Note: The Turkish rule requires writing "Allah" nowhere and "God" should be rendered as the Turkish word for God. Corrected: Ahiret âleminde onu görüyoruz ve Tanrı'nın ona lütfettiği ikramı görüyoruz; hakikati savunmaktan çekinmeyen cesur bir mü'mine yakışır şekilde. "Ona: Cennete gir denildi."

We see him in the next world and see the honour granted him by God, as fits a brave believer who does not hesitate to stand up for the truth: “He was told: Enter paradise.

Dedi ki: "Keşke halkım, Rabbimin beni nasıl bağışladığını ve beni şereflendirilmişlerden kıldığını bilseydi!" (Yasin, 26-27)

He said: Would that my people knew how my Lord has forgiven me my sins, and has placed me among the highly honoured!” (Verses 26-27)

Bu nedenle bu içinde bulunduğumuz hayat, gelecek hayatla bağlantılıdır: ölüm, yalnızca geçici olan bu dünyadan kalıcı olana bir geçişten ibarettir. Mümin için ölüm, yeryüzünün darlığından göklerin genişliğine, bâtılın zulmünden hakkın güvenliğine ve cehaletin karanlığından kesin bilginin nuruna geçmesini sağlayan bir adımdır. İnsan, Allah'ın kendisi için cennette hazırladığı nimetleri gördüğünde, halkını hatırlar ve onlara iyilik isteyerek, Allah'ın kendisine bahşettiği mutluluğu ve ikramı onların da görmesini, böylece hakikati bilip kabul etmelerini diler.

Thus this present life is connected to the life to come: death is merely a transfer from this transitory world to the one that is everlasting. It is but a step that takes a believer from the narrowness of the earth to the expanse of heavens, from the tyranny of falsehood to the security of the truth, and from the darkness of ignorance to the light of certainty. When the man sees what God has in store for him in heaven, he good- naturedly remembers his people, wishing that they could see the happiness and honour God has granted him so that they would know and accept the truth.