Ha. Mim. Bu kitabın indirilişi, her şeye gücü yeten, her şeyi bilen, günahları bağışlayan, tövbeyi kabul eden, cezası şiddetli ve nimeti bol olan Allah'tandır. Ondan başka ilah yoktur. Dönüş ancak O'nadır. (Ayet 1—3)

Ha. Mim. The revelation of this book isfrom God, the Almighty, the All-Knowing, who forgives sins, accepts repentance, is severe in retribution and limitless in bounty. There is no deity other than Him. To Him is the ultimate return. (Verses 1—3)

Bu, birbirinden ayrı “Ha Mim” harfleriyle başlayan yedi sureden ilkidir. Bu yedi surenin birinde, ilk iki harfin ardından “Ayn Sin Kaf” olmak üzere üç harf daha eklenmiştir. Bazı surelerin bu ayrı harflerle başlamasının nedenini, yani taklit edilemeyen Kur’an'ın, Araplerin dillerinde hem sözlü hem yazılı olarak her gün kullandıkları bu tür harflerden oluştuğunu daha önce tartışmıştık.

This is the first of seven surahs that all begin with the two separate letters, Ha Mim. In one of these seven surahs three other separate letters, (Ayn Sin Qaf are added after the initial two. We have already discussed why some surahs start with these separate letters, thereby indicating that the Qur’an, which defies imitation, is composed of such letters which the Arabs used every day, orally and in writing, in their language.

Bu, ardından, Mekke surelerinde sıkça kullanılan ve imanı yerleştirmeyi amaçladıklarından dolayı bu surelerde yer alan bir gerçeğin ifadesi gelir: vahiy gerçeği.

This is followed by a statement of a fact that is frequently used in Makkan surahs given these seek to establish faith: the fact of revelation:

“Bu kitabın indirilişi, güç ve bilgi sahibi olan Allah’tandır.” (Ayet 2) Bundan sonra Allah’ın birçok sıfatı zikredilmektedir. Bunlar, surenin konusu ve ele aldığı meselelerle doğrudan ilgilidir.

“ The revelation ofthis book isfrom God, the Almighty, the All-Knowing.” (Verse 2) A number of God’s attributes are then stated. These are directly relevant to the subject matter of the surah and the issues it discusses:

"Her şeye gücü yeten, her şeyi bilen, günahları bağışlayan, tövbeyi kabul eden, cezası şiddetli, lütfu sonsuz olan (Allah'tan başka ilah yoktur. Dönüş yalnızca O'nadır.) (Ayet 2-3) Nitekim surenin ele aldığı bütün konular, Tanrı'nın bu sıfatlarıyla ilgilidir; bu sıfatlar, sürenin başında, sağlam ve köklü bir biçimde kurulmuş olduklarının izlenimini vermek üzere güçlü bir dille ifade edilmiştir."

“ the Almighty, the All-Knowing, who forgives sins, accepts repentance, is severe in retribution and limitless in bounty. There is no deity other than Him. To Him is the ultimate return(Verses 2-3) In fact ail the issues the surah raises relate to these attributes of God, powerfully stated at the outset to give an impression that they are well and firmly established.

Yalnızca inkarcılar Tanrı'nın ayetleri hakkında tartışır. Yeryüzünde istedikleri gibi davranabiliyormuş gibi görünmeleri seni aldatmasın. Onlardan önce Nuh'un kavmi de hakikati yalanladı; onlardan sonra gelen diğer topluluklar da böyle yaptı. Bu topluluklardan her biri, kendilerine gönderilen elçiye karşı tuzak kurdu ve onu ele geçirmeyi amaçladı. Gerçeği çürütmek için boş bir tartışmaya giriştiler, ama ben de onları cezalandırdım. Cezam ne kadar korkunçtu! Rabbinin sözü de inkarcılar hakkında böylece gerçekleşecek: onlar cehennem ateşinin sakinleri olacaklar. (Ayet 4-6)

None but the unbelievers dispute God's revelations. Let it not deceive you that they seem to be able to do as they please on earth. Before their time the people ofNoah rejected the truth, as did other groups and communities after them. Each of these communities schemed against the messenger sent to them, aiming to lay their hands on him. With false argument they strove to refute the truth, but then I took them to task. How awesome was My punishment! Thus your Lord's word shall come true against the unbelievers: they will be the dwellers in the fire ofhell. (Verses 4-6)

Tanrı'nın birliği ve O'nun İlahi sıfatları hakkındaki hakikat ortaya konduktan sonra, sure bu hakikatin bütün yaratıklarca kabul edildiğini açıkça ortaya koyar. Aslında bu hakikat onların fıtratında sağlam bir biçimde kök salmıştır ve evrenin doğasıyla doğrudan ilişkilidir. Bütün yaratılış, Tanrı'nın birliğine işaret eden delillerle tamamen ikna olmuştur. Yalnızca inkârcılar bu delilleri inkâr eder ve Tanrı'nın ayetleri hakkında tartışırlar. Böylece onlar, evrenle ve içinde bulunan diğer bütün yaratıklarla ters düşmeyi seçerek kendilerini ayrı bir sınıf haline getirirler.

Having established the truth of Gods oneness and His Divine attributes, the surah makes clear that this truth is accepted by all creatures. It is, in fact, firmly rooted in their nature and directly related to the nature of the universe. All creation is entirely convinced by the signs testifying to God’s oneness. Only the unbelievers dispute these signs and argue about God’s revelations. Thus they are a class apart, choosing to be at odds with the universe and all other creatures within it.

"Allah'ın âyetlerini ancak inkârcılar inkâr eder." (Âyet 4) Note: The rules require "God" rather than "Allah" in the translation, so the correct rendering is: "Tanrı'nın âyetlerinde ancak inkârcılar tartışır." (Âyet 4)

“None but the unbelievers dispute God's revelations.” (Verse 4)

Evrenin bütün genişliğinde yalnızca inkârcılar bu hakikat yolundan sapmış olarak ayrı dururlar. Bütün evren karşısında onlar, bir karıncanın dünya gezegeni karşısındaki durumundan daha zayıf ve daha önemsizdirler. Tek başlarına kalıp Tanrı'nın vahiylerini çürütmeye ve O'nun ayetlerini inkâr etmeye giriştiklerinde ise evrenin geri kalanı O'nu kabul ettiğini beyan eder, O'nun birliğini tanır ve gücünü O'ndan alır.

Bu bağlamda önemli bir nokta şudur: Arşı taşıyan ve onun çevresinde bulunan melekler de, evrendeki iman güçleri arasında yer alan bu varlıklar, insanlardan mü'min olanları anarlar, onları Allah'ın huzurunda zikrederler ve onlar için bağışlanma dilerler. Ayrıca, iman bağı paylaştıkları mü'minlere verdiği va'din yerine getirilmesi için Allah'a dua ederler.

A relevant point is that even the angels carrying God’s throne and those surrounding it, who rank among the forces of faith in the universe, remember the believers among human beings, mention them in God’s presence and pray for their forgiveness. They also pray to Him for the fulfilment of His promise to those believers with whom the angels share their bond of faith:

Arşı taşıyanlar ve onun etrafındakiler, Rablerini sınırsız yücelik ve hamd ile tesbih eder, O'na iman ederler ve bütün mü'minler için bağışlanma dilerler: "Ey Rabbimiz! Rahmetin ve ilminle her şeyi kuşatmışsın. Bu nedenle tövbe edip Senin yoluna uyanları bağışla ve onları cehennem ateşinin azabından koru. Ey Rabbimiz! Onları, onlara vaat ettiğin ebedi cennetlere, atalarından, eşlerinden ve zürriyetlerinden iyi olanlarla birlikte koy. Şüphesiz yalnız Sen, Aziz'sin, Hakîm'sin. Onları her türlü kötülükten koru. O gün Sen kimi kötülüklerden korursan, şüphesiz ona rahmet etmiş olursun. İşte bu, büyük kurtuluştur." (Âyet 7-9)

Those who bear the Throne and those around it extol their Lord's limitless glory and praise, and have faith in Him, and pray for the forgiveness ofall believers: "Our Lord! You embrace all things with [Your] grace and knowledge. Forgive, then, those who turn to You in repentance and follow Your path, and shield them from the suffering in the blazing fire. And, our Lord, admit them to the gardens ofperpetual bliss You have promised them, together with the righteous from among their ancestors, spouses and offspring. You alone are the Almighty, the Wise. Shield them from all evil. Anyone whom on that day You shall shieldfrom evil, You shall have graced with mercy. That will be the supreme triumph' (Verses 7-9)

Biz bu arşın ne olduğunu bilmiyoruz; onun bir görüntüsüne sahip değiliz. Onu taşımakla görevlendirilenlerin bunu nasıl yaptığını ya da diğerlerinin onun çevresinde nasıl hazır bulunduğunu da bilmiyoruz. İnsan anlayışının ya da algısının ulaşamayacağı bir şeyi belirlemeye çalışmak boşunadır. Allah'ın hakkında bilgi vermediği bir konuda tartışmanın hiçbir faydası yoktur. Bu konuda söylenebilecek tek şey, Allah'a yakın olan bazı yaratıkların bulunduğu ve bunların "Rablerini sınırsız yücelik ve hamdiyle tespih ettikleri ve O'na iman ettikleri" gerçeğidir. Onların mümin olduklarını kabul etmek mümkün olsa da, bu husus Kur'an'da özellikle, onlarla insanlardan olan mü'minler arasındaki bağı vurgulamak için zikredilmiştir. Allah'ın sınırsız yüceliğini tespih eden bu kullar, insanlar arasındaki mü'minler için dua ederek, bir mü'minin başka bir mü'min için isteyebileceği en güzel şeyi talep ederler.

Arş'ı taşıyanlar ve onun çevresindekiler, Allah'a dua edip iman sahibi kardeşleri için Onun rahmetinin onların üzerine inmesini niyaz ederken, inkâr edenler ise tamamen farklı bir durumda bulurlar kendilerini. Herkes bir destek arar, ama hiçbir destek bulunamaz. Gerçekten de evrendeki bütün varlık ve şeylerle olan bütün bağlar kopmuştur. Her yönden gelen azarlamayı dinleyebilmeleri için çağrılırlar. Bu dünyada gösterdikleri kibir, şimdi aşağılanmaya dönüşmüştür. Umutlarını birine bağlamak isterler, ama onların umutlarını besleyecek kimse yoktur.

As the carriers of the throne and those surrounding it address their prayer to God appealing for His grace to be bestowed on believers, their brethren in faith, the unbelievers find themselves in a totally different capacity. Everyone is looking for support, but none is to be found. In fact all bonds with all beings and things in the universe are severed. They are called out so that they can listen to the rebuke coming from all directions. The arrogance they demonstrated in this life is turned now into humiliation. They want to place their hopes in someone, but none is available to encourage their hopes:

Kâfirlere şöyle seslenilecek: "Gerçekten, Allah'ın size olan buğzu, kendi kendinize duyduğunuz öfkeden çok daha büyüktür; çünkü siz imana çağrıldığınızda onu reddettiniz." Onlar şöyle diyecekler: "Rabbimiz! Bizi iki kez öldürdün, iki kez de diriltdin! Şimdi günahlarımızı kabul ettik; buradan çıkmanın bir yolu var mı?" [Onlara şöyle denilecek]: "Bunun sebebi şudur: Yalnız Allah anıldığında bu gerçeği inkâr ettiniz; O'na ortaklar koşulduğunda ise onlara inandınız! Hüküm yalnızca, yüce ve büyük olan Allah'a aittir." (Âyetler 10—12)

The unbelievers will be addressed: Indeed, greater than your present loathing ofyourselves is God's loathing ofyou when you were called to the faith and you rejected it.’ They will say: "Our Lord! Twice have You caused us to die, just as twice You have brought us to life! Now that we have recognized our sins, is there any way out?' [They will be told]: 'This is all because when God alone was invoked, you denied this truth; whereas, when partners were associated with Him, you believed in them! All judgement rests with God, the Exalted, the Supreme One] (Verses 10—12)

Arapça metin, nefret için en güçlü kelimeyi kullanır. Onların her yönden seslendirildiğini görürüz; iman etmeye çağrıldıkları hâlde inkâr etmeleri üzerine Allah'ın onlara olan buğzunun, kendilerinden nefret etmelerinden çok daha şiddetli olduğu söylenir. Kendilerini nereye sürükledikleri farkına vardıklarında, daha pişmanlık fırsatı varken imana davete icabet etmiş olsalardı kaderlerinin ne kadar farklı olabileceğini kavrarlar. Bu hatırlatma, içinde bulundukları yeni ve zor durumda onlar için son derece acı vericidir.

The Arabic text uses the strongest word for hate. We see them addressed from all corners and told that God’s loathing of them when they were called upon to believe and still rejected the faith is far stronger than their feelings of hate towards themselves as they realize to what end they have brought themselves. They realize how different their fate could have been, had they responded to the call to faith before it was too late. This reminder is exceptionally painful for them in their newly difficult situation.

Sure asya şimdi, Tanrı'nın yüce konumuna uygun olan sıfatlarından birine değinmektedir. Müminler, dualarını yalnızca Ona yöneltmeleri, Ona hiçbir ortak koşmamaları ve ibadetlerinde yalnızca Ona samimi olmaları yönünde öğütlenmektedir. Sure ayrıca vahyin gerçekliğine de atıfta bulunarak, bütün insanlığın hesap, mükâfat ve ceza için bir araya getirileceği güne karşı bir uyarıda bulunmaktadır. O gün bütün hükümranlık ve egemenlik yalnızca Tanrı'ya aittir:

The surah now dwells on one of Gods attributes that fits with His exalted position. The believers are instructed to address their prayers to Him, associating no partners with Him and to be sincere in their devotion to Him alone. The surah also refers to the fact of revelation so as to give a warning about the day when all mankind will be brought together for judgement, reward and punishment. On that day, all dominion and sovereignty belong to God alone:

O'dur ki size ayetlerini gösterir ve sizin için gökten rızık indirir. Yine de yalnızca Allah'a yönelenler öğüt alır. O halde, inkârcılar bundan hoşlanmasa bile, dinini yalnızca Ona has kılarak Allah'a dua edin. Arşın Rabbi, bütün emirlerin üstündedir. Kullarından dilediği kimseye, herkesin Kendisiyle buluşacağı Gün'ü uyarması için, kendi iradesiyle vahiy indirir. O Gün onlar ortaya çıkarlar; hiçbir şeyleri Allah'tan gizli kalmaz. Bugün hükümranlık kimindir? Her şeye hükmeden tek ve yegâne Allah'ındır. Bugün her nefis kazandığının karşılığını görür; bugün hiçbir haksızlık yapılmaz. Allah hesabı çabuk görendir.

He it is who shows you His signs and sends down sustenance from the sky for you. Yet only those who turn to God will take heed. Pray to God, then, sincere in your faith in Him alone, however hateful this may be to the unbelievers. High above all orders [of being] is He, the Lord of the Throne. By His own will does He bestow revelation on whomever He wills of His servants, so as to warn of the Day when all shall meet Him; the Day when they shall come forth, with nothing about them concealed from God. With whom does sovereignty rest today? With God, the One who holds absolute sway over all that exists. This day each soul will be requited for what it has earned: no injustice will be done today. God is swift in reckoning. (Verses 13-17)

"O Kendisi sizlere ayetlerini gösteren O'dur" (Ayet 13). Allah'ın (c.c.) ayetleri evrendeki her şeyde görülür: güneş ve gezegenler gibi büyük cisimlerde, ve gece ile gündüz, yağmur, gök gürültüsü ve şimşek gibi büyük olaylarda. Aynı şekilde atom, hücre, yaprak ya da çiçek gibi küçücük şeylerde de görülür. Bunların her birinde, insan onu taklit etmeye çalıştığında, hele ki onu yaratmaya kalkıştığında açıkça ortaya çıkan mucizevi bir işaret vardır. Hiçbir insan, God'un yarattığı en basit küçük şeyi bile tam olarak taklit edemez.

“ He it is who shows you His signs?' (Verse 13) God s signs are seen in everything in the universe: in the great bodies such as the sun and the planets, and also in the great phenomena such as the day and night, rain, thunder and lightning. Likewise, they are seen in minute things such as the atom, cell, leaf or flower. In each of these there is a miraculous sign which appears clearly when man tries to imitate it, let alone initiate it. Never can man fully imitate even the simplest little thing God has created.