Önceki pasaj, sadakanın ahlakını ve toplumdaki rolünü ele almıştı; bu pasaj ise paranın dolaşımının karanlık, tersine yönü olan faizi, yani İslami terimle ribâyı ele almaktadır. Sadaka verme, cömertlik, arınma, artış, iş birliği ve karşılıklı toplumsal refahı ifade ederken, faiz cimriliği, açgözlülüğü ve kendini büyütmeyi ifade eder.
The preceding passage discussed the ethics of charity and its role in society; the present passage deals with the opposite, dark side of the circulation of money, namely, usury, or to use the Islamic term, ribā. While charity denotes giving, generosity, purification, growth, cooperation and mutual social welfare, usury signifies stinginess, greed and self-aggrandizement.
Sadaka, karşılık ya da geri ödeme beklentisi olmaksızın malın bir kısmını vermektir; faiz ise borçlunun borcunun üzerine, çoğu zaman borçlunun alın teri ve emeğiyle ödenen, borçlunun krediden kâr edip etmediğine bakılmaksızın alınan fazladan bir bedeldir.
Charity is giving of one’s wealth without any expectation of recompense or repayment, while usury is the exaction of a charge over and above money owed, which is usually paid for out of the sweat and blood of the borrower, regardless of whether he profits as a result of the loan or not.
Belki de surenin, sadaka gibi hoş bir konudan hemen sonra faizi ele alması, ikisi arasındaki keskin zıtlığı ve bunların insanlar ve toplum üzerindeki etkilerini öne çıkarmak için anlamlıdır.
It is perhaps significant that the sūrah should discuss usury immediately after dealing with a pleasant subject such as charity, in order to highlight the sharp contrast between the two, and their effects on people and society.
Kur'an'da faizden daha sert bir şekilde kınanan ve yerilen hiçbir konu yoktur; ayrıca hiçbir uygulama, korkunç bir akıbeti açıkça ortaya koyan daha ağır uyarılarla karşılanmamıştır. God, hikmetinde sonsuzdur. Zira faiz, İslam öncesi Cahiliye döneminde en yaygın kötülüklerden biriydi; ancak onun yıkıcı yönlerinin çoğu, ancak modern toplumumuzda daha iyi anlaşılmaya başlanmıştır. Ancak bugün, yaygın insani acıların ışığında, Kur'an'ın bu kötü uygulamaya karşı kararlı saldırısının ardındaki nedenleri takdir edebiliyoruz. Bugün, İslam öncesi Arabistan halkından bile daha iyi bir konumdayız; bu ilkelerin altında yatan God'un hikmetini ve İslam'ın insan toplumunun örgütlenmesine uygunluğunu anlayabiliyoruz. Günümüz dünyasında, Kur'an'ın sözlerini açıklamak ve doğrulamak için ihtiyaç duyduğumuz tüm işaret ve kanıtlara sahibiz.
No other issue has been condemned and denounced so strongly in the Qur’ān as has usury; nor has any practice come in for stronger warnings, spelling out fearful doom. Infinite is God in His wisdom. For, although it was one of the most pervasive evils during the pre- Islamic Dark Ages, most of its destructive aspects have only become better known in our modern society. Only today, in the light of widespread human suffering, can we appreciate the reasons behind the Qur’ān’s determined onslaught on this evil practice. Today, we are better placed than even the people of pre-Islamic Arabia to understand God’s wisdom underlying these principles, and the suitability of Islam for the organization of human society. In today’s world, we have all the signs and evidence we need to explain and confirm the words of the Qur’ān.
Faizlere dayalı bir finans sisteminin dünyaya neler yaşattığını, ne kadar büyük bir felaket ve sefalet getirdiğini; modern toplumun ahlakına, dinine, sağlığına ve ekonomik gücüne ne sinsi bir yıkım verdiğini görüyoruz. Kur'an'ın dediği gibi, Tanrı'nın emirlerine, faizin çeşitli kılıklar altındaki uygulanışı konusunda karşı gelmeyi sürdüren tüm bireylere, gruplara, milletlere ve devletlere karşı ilahi bir savaşa tanıklık ediyoruz.
We can see what havoc and what misery a usury-based financial system has brought upon the world, as well as the insidious destruction it has caused to the morals, religion, health and economic strength of modern society. As the Qur’ān says, we are witnessing a divinely-inspired war against all individuals, groups, nations and states that persist in defying God’s commands concerning the practice of usury in its various disguises.
Bölüm 18'de ele alınan pasaj, Allah'ın Müslüman topluluk için seçtiği İslami sosyal ve ekonomik sistemin önemli bir parçası olarak, Allah rızası için sadaka verme konusunun temel ilkelerini ortaya koymaktadır. Bu, insanlığın geri kalanının örnek alıp yararlanabileceği bir model olarak sunulmaktadır. Faizciliğe dayanan kötü ve insanlık dışı bir sisteme karşı bir alternatif olarak takdim edilmektedir.
The passage discussed in Chapter 18 laid down the basic principles for giving to charity, for the sake of God, as an important part of the Islamic social and economic system God has chosen for the Muslim community. It serves as a model for the rest of mankind to emulate and enjoy. It is presented as an alternative to a wicked and inhumane system based on usury.
Böylece iki zıt sosyo-ekonomik sistemimiz var: İslami sistem ve faize dayalı, İslami olmayan sistem. Bunlar tamamen farklı değer sistemlerine ve dünya görüşlerine dayanır. Asla uzlaştırılamazlar, çünkü her biri diğerine tamamen zıt bir yöne gider ve farklı amaçlara ulaşmayı hedefler.
We, thus, have two contrasting socio-economic systems: the Islamic system and the usury-based un-Islamic system. They are based on totally different value systems and views of the world. They can never be reconciled, as each leads in a completely opposite direction to the other and aims to achieve different ends.
İslam'ın savunduğu ekonomik sistem, tıpkı yaşama dair genel bakışı gibi, Yaratıcı'nın ve var olan her şeyin tartışmasız sahibinin Allah olduğu temel anlayışına dayanır. Tanrı, insanlıkla bir anlaşma yapmış ve insana yeryüzünde belirli görev ve sorumluluklar yüklemiştir. Ona, yetkisini ve irade özgürlüğünü kullanabileceği araçları, malzemeleri ve imkânları sağlamıştır. Tanrı'nın insanla yaptığı bu ahdin temel şartı, insanın Tanrı'nın yasalarına göre yaşaması ve davranmasıdır. Yalnızca Tanrı'nın yasasına uygun olarak yapılan eylemler, ahlaki davranışlar, muameleler veya dini faaliyetler geçerli ve onaylanmış sayılır. Bu tür faaliyetlerin zorlama yoluyla dayatılması reddedilir ve zulüm olarak kınanır. Tanrı nihai hükümdar ve hakemdir; dünyevi insan otoritesi ise O'nun yasasına ve yaşam düzenine bağlılıktan doğar, insanlar da bu düzene Tanrı ile yaptıkları ahit gereği bağlıdır.
The economic system Islam advocates, like its overall view of life, is based on the fundamental concept that God is the Creator and the undisputed master of all that exists. God has struck a deal with mankind and delegated to man certain duties and responsibilities on earth. He provided him with the tools, the materials and the means by which he can exercise his authority and freewill. The main proviso of God’s covenant with man is that man should live and behave according to God’s laws. Only actions, morals, dealings or religious activities conducted according to God’s law will be sanctioned and valid. The imposition of such activities by duress is rejected and condemned as injustice. God is the ultimate ruler and arbiter, and temporal human authority is derived from adherence to His law and code of living, to which human beings are bound by their covenant with Him.
Tanrı'nın insanla yaptığı ahdin bir başka hükmü, müminlerin birbirlerinin refahını gözetmeleri ve Tanrı'nın hepsine bahşettiği nimetlerin faydasını paylaşmaları gerektiğini bildirir. Bu, Marksist anlamda ortak mülkiyet değil, sorumlu ve düzenlenmiş özel mülkiyet anlamına gelir. Sahip olanlar olmayanlarla paylaşmalı, herkes de yeteneğine göre iş arayıp geçimini sağlamakla eşit derecede yükümlüdür. Toplumun hiçbir yetenekli üyesi başkasının sırtından geçinmemeli ya da topluma yük olmamalıdır. Bu sosyal refah sistemini desteklemek için İslam, zenginler üzerine sabit bir yükümlülük olarak zekâtı koymuş ve sınırsız gönüllü sadakayı teşvik etmiştir.
Another provision of God’s covenant with man stipulates that believers must look after one another’s welfare and share the benefits of what God has provided for all of them. This does not mean common ownership in the Marxist sense, but responsible and regulated private ownership. Those who have should share with those who have not and all are equally required to seek work and earn their living according to their ability. No capable member of society should live off someone else or become a burden on the community. To support this system of social welfare, Islam has set up zakāt as a fixed obligation on the well- off and encouraged voluntary charity without limits.
Tanrı da insana ölçülü davranmayı ve israf edici, gösterişli bir yaşamdan kaçınmayı öğütlemiştir. Bu, serveti akılcı bir biçimde kullanmayı ve zekât ödemesi ile hayır işlerine katkı sağlaması için fazla bir kaynağın bulunmasını güvence altına alır.
God has also advised man to seek moderation and avoid lavish spending and extravagant living. This would ensure sensible employment of wealth and a surplus of funds for the payment of zakāt and a contribution to charitable causes.
Müslümanlar, paralarını yatırıma yönlendirmek ve servetlerinin büyümesini ve gelişmesini, titiz ve meşru yollarla, başkalarını sömürmeden ve haklarına tecavüz etmeden sağlamakla yükümlüdür. Ayrıca, toplumda sermaye ve servetin adil ve sağlıklı dolaşımını hiçbir şekilde bozmaya çalışmak caiz değildir. Kur'an-ı Kerim, servetin "içinizdeki yalnızca zenginler arasında dolaşan bir şey olmaması" gerektiğini vurgular. (59:7)
Muslims are required to invest their money and seek the growth and development of their wealth, by scrupulous and legitimate means, without exploiting others or encroaching on their rights. Besides, it is not allowed to try to pervert, in any way, the fair and healthy circulation of capital and wealth in society. The Qur’ān stresses that wealth “should not be left to circulate only among the rich of you.” (59:7)
Allah yalnızca niyetin ve eylemin dürüstlüğünü, amaçlarla araçların bütünlüğünü de emretmiştir. Servetin yatırımı ve geliştirilmesinde, bireyin vicdanını veya ahlakını zedelememek ve toplumun hayatını ve refahını zayıflatmamak için uyulması gereken kurallar ve ahlak ilkeleri koymuştur. Bu ilkeler, İslam'ın genel yaşam felsefesi ve dünya görüşüyle uyum içinde ve insanın, bu dünyadaki bütün eylem ve etkinliklerini düzenleyen Tanrı'nın insanla yaptığı ahdin koşullarına uygun olarak konulmuştur.
God has also enjoined honesty of intention and action and the integrity of ends and means. He has laid down rules and ethics that should be observed in the investment and development of wealth so as not to compromise the conscience or morals of the individual, or undermine the life and welfare of the community. These principles are laid down in accordance with Islam’s overall philosophy of life and worldview, and in line with the terms and conditions of God’s covenant with man that governs the whole range of human actions and activities in this world.
Bu nedenle, faizin bir ekonomik araç olarak İslam'ın en temel kavramlarıyla doğrudan çeliştiğini görüyoruz; çünkü faiz, Tanrı'nın rolünün tamamen reddine ve Tanrı'nın yaşam düzeninin üzerine kurulduğu tüm ilke ve amaçların göz ardı edilmesine dayanmaktadır.
Thus we can see that usury as an economic instrument conflicts directly with the very basic concepts of Islam, because it is based on the total rejection of God’s role and the dismissal of all the principles and aims on which the divine code of living is founded.
Faizli veya faize dayalı bir sistem, ilahi irade ile insan hayatı arasında tam bir kopukluk olduğunu varsayar; bu da insanın bu dünyanın mutlak efendisi olduğu, Tanrı'ya karşı herhangi bir sorumluluğu ya da O'nun öğretilerine ve emirlerine saygı gösterme yükümlülüğü bulunmadığı sonucuna götürür. Ayrıca insanın serveti nasıl biriktirdiği, nasıl hazzettiği ve nasıl kullandığı konusunda özgür olduğunu, bu konuda Tanrı'ya karşı hiçbir yükümlülüğü olmadığını ve diğer insanlara karşı da hiçbir sorumluluğu bulunmadığını ima eder; süreç içinde binlerce ya da milyonlarca insanın acı çekmesinin bile bir önemi olmayacaktır.
A usurious or interest-based system assumes a total divorce between the divine will and human life, leading to the conclusion that man is the absolute master of this world, not bound by any responsibility towards God or any obligation to respect His teachings or commands. It also implies that man is free as to how he accumulates, enjoys and uses wealth, and that in this regard he has no obligation whatsoever towards God or, indeed, any liability to others; it would not matter if thousands or millions of people were to suffer in the process.
Elbette insan yapımı yasalar bu özgürlüğü sınırlamak için zaman zaman müdahale edebilir; faiz oranlarını belirleyerek ya da belirli aldatıcı ve yasadışı uygulamaları yasaklayarak. Ancak bu genellikle yarar ve halk geleneği tarafından belirlenir, daha yüksek bir ilahi otoritenin koyduğu ilkenin dikkate alınmasıyla değil.
Of course man-made laws may occasionally intervene to curb this freedom by setting the rates of usury or banning certain fraudulent and illegal practices, but this is usually dictated by expediency and popular convention rather than by considerations of the principle laid down by a higher divine authority.
Faiz temelli bir sistem, servetin biriktirilmesi ve bundan zevk alınmasının, yolu ne olursa olsun, insan hayatının nihai amacı olduğu yanlış kavramına dayanır; bu durum da ortaya çıkan düşüncesiz ve kötücül para kazanma hırsını ve israfı açıklar.
A usury-based system is founded on the erroneous concept that the accumulation and enjoyment of wealth, regardless of the means, is the ultimate objective of human life, which explains the resulting reckless and vicious rush for money-making and prodigality.
Böyle bir sistem, bireylere, topluluklara ve uluslara yalnızca sefalet ve ıstırap getirirken, sadece birkaç tefeciye fayda sağlar. Toplumun ahlaki ve psikolojik dokusunu zedeler ve servetin dağılımında ve ekonomik kalkınmada zararlı bir dengesizlik yaratır; bugün olduğu gibi, en yüksek kazançları elde eden ama insani değerlere ve insani emeğe hiçbir saygı ya da özen göstermeyen, ulusal ve uluslararası düzeyde açgözlü, ilkesiz ve kötü niyetli birkaç kişi ve kurumun elinde güç ve nüfuzun yoğunlaşmasına yol açar.
Such a system brings nothing but misery and suffering upon individuals, communities, and nations, while it benefits only a few moneylenders. It undermines the moral and psychological fabric of society and creates a detrimental imbalance in the distribution of wealth and economic development, leading, as it is doing at present, to the concentration of power and influence in the hands of a few greedy, unscrupulous, and malevolent individuals and institutions, at national and international level, that reap the highest benefits but have no respect or regard for human values and human effort.
Bu güçlü bireyler ve kurumlar yalnızca dünya ekonomisini ve uluslararası servetleri kontrol etmekle kalmıyor, aynı zamanda dünyadaki rol ve konumlarını güçlendirmek amacıyla hayatın birçok başka alanında da büyük bir etki gücüne sahip. Vicdansız ve ilkesiz olduklarından ve dine ve ahlaka küçümseyerek baktıklarından, dini inancı zayıflatmak, ahlaki çöküşü, ahlaksızlığı ve aşırı harcamayı teşvik etmek onların çıkarınadır. Dünya ekonomisini kendi yararları doğrultusunda manipüle ediyor, dünyanın çeşitli bölgelerinde düzenli ekonomik krizler yaratıp bunları körüklüyor ve ekonomik ve endüstriyel üretimi ortak dünya çıkarından uzaklaştırarak en büyük avantajı ve uluslararası servet üzerinde kontrolü sağlayacak alanlara yönlendiriyorlar.
These powerful individuals and institutions not only control the world economy and international wealth, but they also wield enormous influence in several other walks of life with the aim of enhancing their role and position in the world. Since they are unscrupulous and unprincipled and look with disdain on religion and morality, it is to their advantage to undermine religious belief and encourage moral degradation, promiscuity and excessive spending. They manipulate the world economy for their own benefit, manufacturing and fuelling regular economic crises in various parts of the world and diverting economic and industrial production away from the common world interest to areas that will give them the greatest advantage and control of international wealth.
Bu felaket niteliğindeki durum, bu güçlü finans merkezleri ve gruplarının siyaset, ekonomi, medya ve eğlence dünyasındaki güçlü etkileri sayesinde daha da kötüleşmiştir; bu gruplar, faizin ekonomi için iyi ve doğal bir unsur olduğu, faiz olmadan ekonomik refah ve büyümenin mümkün olmayacağı yönünde evrensel bir popüler efsane yaratmayı başarmışlardır. Faize dayalı ekonominin modern Batı medeniyetinin muazzam başarılarından ve ilerlemesinden sorumlu olduğu ileri sürülmektedir; faizin kaldırılmasını isteyenler ise, fırsat verildiği takdirde tüm modern ekonomik sistemi bozma gücüne sahip ahlaki ve dini kaygılarla hareket eden, gerçekçi olmayan hayalperestler ve idealistler olarak gösterilmektedir. Üstelik faize dayalı ekonomik sistemi bu gerekçelerle eleştirenler, aslında bu sistemin kurbanı olan insanlar tarafından alay konusu edilmektedir. Faiz sisteminin bir diğer kurbanı ise, uluslararası tefeciler tarafından zorla yanlış bir yola sokulan dünya ekonomisidir. Bu nedenle dünya ekonomisi, faydalarının insanlığın tamamı yerine bu tefeciler tarafından biçilmesi için periyodik olarak, önceden planlanmış krizlere maruz kalmaktadır.
This catastrophic situation has been further exacerbated by the success of these powerful finance centres and groups, through their strong influence in the political, economic, media and entertainment worlds, to create the universal popular myth that usury is a good and natural aspect of the economy, without which there would be no economic prosperity or growth. It has been alleged that an interest- based economy is the one responsible for the tremendous achievements and progress of modern Western civilization, and that those calling for the abolition of usury are unrealistic dreamers and idealists motivated by moralistic and religious considerations that are capable, if given the chance, of corrupting the whole modern economic system. What is more is that those who criticize the interest- based economic system on these grounds are ridiculed by people who are in reality victims of this very system. Another victim of the system of usury is world economy which is forcibly set on the wrong course by international usurers. Thus, it suffers periodic, stage-managed crises to ensure that all its benefits are reaped by such usurers, rather than by humanity as a whole.
Batı'daki bazı iktisatçılar, yalnızca ekonomik açıdan bakıldığında faizli sistemin bir tehdit olduğunu kabul etmişlerdir. Sistemin önde gelen eleştirmenlerinden biri olan Dr.
Some Western economists have recognized the fact that a usurious system is a threat, from the purely economic point of view. One leading critic of the system, Dr.
Schacht, 1953'te Şam'da verdiği bir konuşmada, Almanya Merkez Bankası'nın eski Başkanı olarak, sonsuz bir matematiksel işlemle, dünyadaki likit paranın toplam miktarının sonunda birkaç tefecinin eline geçeceğini göstermenin mümkün olacağını söyledi. Çünkü tefeci-borç veren her işlemde kazanır, borçlu ise kazanma veya kaybetme ihtimaline eşit derecede maruzdur. Mantıksal olarak, dolayısıyla para sonunda her zaman kazanan tarafa geçecektir. Bugün sermayenin büyük çoğunluğu birkaç bin kişinin gerçek kontrolü altındadır; bankalardan borç alan toprak sahipleri, sanayiciler, çiftçiler ve tüccarlar ile işçiler ve sıradan tüketiciler ise sermayeye sahip olan ve onu kontrol eden kişilerin yararına çalışan emekçilerden başka bir şey değildir.
Schacht, a former Governor of the German Central Bank, in a speech given in 1953 in Damascus, said that with an infinite mathematical operation it would be possible to show that the total sum of all liquid money in the world ends up in the hands of a few usurers, because a usurer-lender gains in every deal while the borrower is equally liable to gain or lose. Logically, therefore, money will ultimately end up with the one who always gains. The majority of capital today is under the real control of a few thousand people; while landlords, industrialists, farmers and traders who borrow from the banks, as well as workers and ordinary consumers, are no more than labourers working for the benefit of those in possession and control of capital.
Faiz temelli bir ekonominin yalnızca bu kadar kusurlu olduğu söylenemez. Bir yanda sermaye sahipleri, öte yanda ticaret ve sanayide çalışanlar arasındaki ilişki güvensizlik, çatışma ve kırgınlık üzerine kuruludur. Para verenler parasını ödünç vererek azami kazanç elde etmeye çalışır; bu nedenle borçlanmanın maliyetini artırmak için para arzının daraltılmasını tercih ederler. Bu durum sonunda ekonomide yavaşlamaya, işsizliğin artmasına ve bireyin satın alma gücünün düşmesine yol açar. Bu da sanayi kredilerinde bir azalmaya neden olur ve bu azalma, para verenleri borçlanma maliyetini düşürmeye zorlar; böylece yeni bir büyüme ve refah döngüsü başlar, ancak bu, bir başka durgunluğa ve borçlular ile tüketiciler için daha fazla sefalete yol açar. Uluslararası ekonomik krizlerin düzenli olarak yaşanmasına yol açan da işte bu patlama ve çöküş kısır döngüsüdür.
That is not all that is wrong with a usury-based economy. The relationship between capitalists on the one hand, and those working in commerce and industry on the other, is based on mistrust, strife and resentment. Moneylenders try to make maximum gains by lending their money, and therefore favour a squeeze on the money supply to cause a rise in the cost of borrowing. This eventually leads td a slowdown in the economy, a rise in unemployment, and a fall in /the purchasing power of the individual. This creates a fall in industrial loans which, in turn, forces the moneylenders to reduce the cost of borrowing, and a new cycle of growth and prosperity begins, only to lead to another recession and more misery for borrowers and consumers. It is this vicious circle of boom and bust that brings about the regular international economic crises.
Böyle bir ekonomide, her tüketici, dolaylı da olsa, mal fiyatlarının bir kısmını faiz verenlere öder. Sanayiciler ve tüccarlar, borçlanmanın ek maliyetini mal ve hizmet fiyatlarını yükselterek tüketicilerin cebinden çıkarır ve böylece yükü mümkün olan en geniş kesime yayar. Kamu projelerini finanse etmek için yapılan devlet borçlanması da kazanç sağlayan kesimler üzerine konulan sürekli artan vergilerle karşılanır; böylece maliyet yine çok sayıda insana yayılır.
In such an economy, every consumer pays part of the price of goods to the moneylenders albeit indirectly. Industrialists and traders take the extra cost of borrowing out of consumers’ pockets by raising the prices of goods and services, thus spreading the burden over the widest possible area. Government borrowing to finance public projects is also met by ever-rising taxes imposed on the earning sections of the population, spreading the cost again over large numbers of people.
Bu durum sömürgeciliğin yükselişine yol açtı ve bugün dünyadaki savaş ve çatışmaların temel nedeni olmayı sürdürüyor.
This led to the rise of colonialism, and remains the root cause of war and conflict in the world today.
Faiz (riba) konusunda İslam'ın tutumu ele alınırken, akılda tutulması gereken bir takım temel gerçekler vardır.
When considering the Islamic attitude to usury, we must bear in mind a number of essential facts.
İslam'ın öğretileri ve ahlakı, daha önce gördüğümüz gibi, faizli bir ekonomiyle tam bir çelişki içindedir. Müslüman ülkelerdeki resmi 'din adamları' tarafından verilen tüm hükümler ve faizin İslami sisteme uydurulabileceğini göstermek için ileri sürülen argümanlar, halkı aldatmaya yönelik saf yalandır.
The teachings and ethics of Islam, as we have seen, are in total conflict with a usurious economy. All the rulings, issued by the official ‘clergy’ in Muslim countries, and the arguments advanced to show that usury may be accommodated into the Islamic system, are pure humbug aimed at deceiving the public.
Faiz sistemi, yalnızca ahlaki ve dini açıdan değil, aynı zamanda ekonomik ve pratik açıdan da tüm insanlık için bir lanettir. Refah vaadiyle aldatıcı bir görüntü sunmasına rağmen, mutsuzluk yaratan ve toplumda uyum ile istikrarın büyümesini kısıtlayan bir sistemdir.
The usury system is a curse on all humanity, not only ethically and religiously, but also economically and practically. It is a system that creates unhappiness and restricts the growth of harmony and stability in society, despite its deceptive promise of prosperity.
Ahlaki ve pratik değerlendirmeler birbirinden ayrılmaz biçimde bağlantılıdır. İnsan, yaptığı her işte Allah'ın ahdinin şartlarıyla yönlendirilir; o, burada bir görev ve sorumlulukla bulunmaktadır ve eylemlerinden ahirette hesap verecektir. İslami bir ekonomik sistem, ahlaki ve etik ilkeler üzerine inşa edilmelidir. Bu ilkeler, insanların hayatında olmasa da olur denilebilecek, yalnızca arzu edilen bir ek unsur değildir.
Moral and practical considerations are inextricably linked. In all his actions, man is governed by the terms of God’s covenant; he is here with a mission and a responsibility and will have to account for his actions in the hereafter. An Islamic economic system must be built on moral and ethical principles. Such principles are not a merely desirable addition that can be done without in people’s life.
Faizle işleyen bir ekonomik sistem, bireylerin ahlaki ve etik karakterini, duygularını ve birbirlerine yardım etme isteğini mutlaka zedeler. Açgözlülüğü, bencilliği, şehveti ve spekülasyonu teşvik eder. Modern dünyada ise bu sistem, uyuşturucu ticareti, pornografi ve fuhuş gibi, garantili astronomik kârlar peşinde koşularak bilinen en sinsi ve yozlaştırıcı yatırım türlerinin önünü açmıştır. Ödünç verilen para insanlığın hizmetinde kullanılmaz; ticaretin niteliği ve kârın elde edildiği yöntemler ne olursa olsun, yalnızca kârı en üst düzeye çıkarmak için kullanılır.
A usury-based economic system is bound to undermine the moral and ethical character of individuals, their feelings and their desire to help each other. It encourages greed, selfishness, lechery and speculation. In the modern world, it has opened the gates for the most sinister and corrupting forms of investment ever known, such as the drug trade, pornography, prostitution, all in pursuit of guaranteed astronomical profits. Borrowed money is not used in the service of humanity but for maximizing profit, regardless of the nature of the trade or the methods by which that profit is realized.
İslam kapsamlı bir yaşam biçimidir. Ekonomik sistemi faizin gerekliliğini tamamen ortadan kaldırır ve toplumun sosyal yaşamını, faizi tümüyle ortadan kaldıracak şekilde düzenler. Aynı zamanda toplumdaki ekonomik, sosyal ve insani gelişmenin dengesini ve ilerlemesini de sürdürür.
Islam is a comprehensive way of life. Its economic system completely discounts the need for usury and organizes the social life of the community in such a way as to eliminate usury altogether. At the same time it maintains the balance and progress of economic, social and human development in society.
İslam'da, modern ekonomik kalkınmada hayati bir rol oynayan bankalar ve ticari şirketler gibi mevcut ekonomik ve finansal kurumların kaldırılmasına veya ortadan kaldırılmasına gerek yoktur. İslam, bu kurumları ıslah edebilir ve onları kendi koyduğu sağlam ve yapıcı kural ve düzenlemeler doğrultusunda işlemelerini sağlayabilir.
Under Islam, there is no need for the abolition or removal of existing economic and financial institutions, such as banks and commercial companies, which play a vital role in modern economic development. Islam can reform these institutions and enable them to function along the sound and constructive rules and regulations it lays down.
Her şeyden önce, Müslümanlar, Yüce Allah'ın insan hayatının devamı ve korunması için hayati olan bir şeyi yasaklamasının kavramsal olarak imkansız olduğunu fark etmelidir. Aynı şekilde, özünde bozuk olan hiçbir uygulama, insan hayatının örgütlenmesi ve ilerlemesi için asla gerekli olamaz. Tanrı'yı yaratıcı, koruyucu ve hayatın ve dünyanın denetleyicisi olarak gerçekten inanan bir Müslüman, Tanrı'nın hayati olan herhangi bir şeyi yasaklayabileceğini ya da çirkin veya müstehcen olan bir şeyi emredebileceğini düşünemez. Faize dayalı ekonomik ve finansal sistemlere yaygın inancın nedenleri, cahillikte ve sermayeci ve tefeci çevrelerin ve kurumların sistematik olarak yürüttüğü iğrenç propagandada izlenebilir. Bunlar, hükümetler, uluslararası siyasi örgütler ve özel ve kamusal medya ve bilgi kuruluşları üzerinde yaygın etkisini sürdürmektedir.
Most importantly, Muslims must realize that it is a conceptual impossibility that God Almighty should prohibit something that is vital for the perpetuation and preservation of human life. By the same token, no practice that is inherently corrupt could ever be essential for the organization and progress of human life. A Muslim who truly believes in God as the creator, preserver and controller of life and the world cannot conceive that God would forbid anything that is vital, or prescribe anything that is vile or obscene. The reasons for widespread belief in usury-based economic and financial systems can be traced to ignorance and the obnoxious propaganda systematically waged by capitalist and money lending lobbies and institutions. These continue to exert their pervasive influence on governments, international political organizations, and private and public media and information establishments.
Uluslararası ekonomik ve finansal sistemlerin faizsiz var olamayacağı ve işleyemeyeceği yönündeki iddia, basitçe bir efsanedir; büyük şirketler ve uluslararası çıkar grupları tarafından ayakta tutulan korkunç bir yalandır. Faizsiz ekonomiler var olmuş ve çok başarılı biçimde işlemiştir. Bunları bugün yeniden canlandırmak, dünyamızda gelecekteki istikrara, refaha, mutluluğa ve gerçek barış ile adalete dair bir umudu yeniden doğurmak için, en azından dünyadaki Müslüman ülkelerin kararlılıkla ve birlikte hareket eden, iyi düşünülmüş bir uluslararası çabasını gerektirmektedir.
The claim that the international economic and financial systems cannot exist or function without usury is simply a myth and a monstrous lie sustained by big business and international vested interests. Usury-free economies have existed and performed very successfully. To revive them today requires determination and a concerted, well-considered international effort by at least the Muslim countries of the world, in order to revive some hope of future stability, prosperity, happiness and real peace and justice in our world.
Bu yorumun kapsamı dışındadır; İslam sisteminin uygulamaya dönük yöntemlerini ayrıntılarıyla tartışmak. Biz yalnızca, İslam'ın o iğrenç faiz uygulamasını ortadan kaldırmada nasıl başarılı olduğuna daha yakından bakacağız.
It is beyond the scope of this commentary to discuss in detail the practical methods of implementing the Islamic system. We will only look more closely at how Islam succeeded in the eradication of that abominable practice of usury.