Bu surenin vahiy tarihini, hem başlangıcı hem de surenin bütünü için, neredeyse imkânsız olarak belirlemek mümkündür. Başlangıcının önce, geri kalanının ise bir süre sonra indirildiğini de kesin olarak söyleyemeyiz. Bunun daha olası olduğunu bile söyleyemeyiz; çünkü surenin başlangıcı ve sonu aynı noktayı ele alır: inkârcıların Peygamber ﷺ hakkındaki kaba iddialarını, onu bir deli olarak nitelendirmelerini.

It is practically impossible to date the revelation of this surah, and this applies to its opening as well as to the surah as a whole. Nor is it possible to say for certain that its opening was revealed first and the rest after the lapse of some time. We cannot even say that this was more probable, because the opening and the ending of the surah tackle the same point, namely, the unbelievers’ rude claims about the Prophet, denouncing him as a madman.

Birçok rivayet, bu surenin 96. surenin ardından inen ikinci sure olduğunu öne sürmektedir. Kur'an'ın farklı baskılarında bir nüzul sırası belirtildiği yerlerde, hepsi bu surenin ikinci sure olduğunu ima etmektedir. Ancak surenin üslubu, konuyu ele alış biçimi ve yöneldiği nokta başka bir şeye işaret etmektedir. Hatta bu özellikler, surenin İslam'a davetin açıkça ilan edilmesinden bir süre sonra indiğini neredeyse doğrulamaktadır. Peygamber'in (ﷺ) mesajını üç yıl boyunca bireysel olarak, kişi kişi insanlara ilettiği iyi bilinmektedir. Başka bir deyişle, bu sure büyük ihtimalle o döneme, Kureyş'in yeni İslam mesajına kararlılıkla karşı çıktığı, onu engellemek için her yola başvurduğu ve bu arada Peygamber'e (ﷺ) iftira niteliğinde suçlamalar yönelttiği döneme ait olarak inmiştir.

There are many reports that suggest that this was the second surah to be revealed after Surah 96. Where different editions of the Qur’an mention an order of revelation, they all suggest that this is the second surah. Yet the style of the surah, the way it tackles its subject matter and its drift point to something else. In fact, these aspects almost confirm that it was revealed sometime after the call to Islam went public. It is well known that for three years the Prophet addressed his message to people privately, on an individual basis. In other words, this surah was most probably revealed during that time, when the Quraysh was determinedly opposed to the new message of Islam, resorting to all means to prevent it, including levelling defamatory allegations against the Prophet.

Buna karşılık olarak Kur'an, bu tür taktikleri kınamaya başladı; temelsiz iddiaları reddetti ve bu sûrenin içerdiği türden tehdit ve uyarılarda bulundu.

Byway of response, the Qur’an began to denounce such tactics, repelling unfounded allegations and issuing threats and warnings of the type this surah includes.

Daha önce de söylediğimiz gibi, surenin yalnızca başının erken dönemde, 96. surenin ilk vahyinden kısa bir süre sonra indirildiği öne sürülmüştür.

As we have said, it has been suggested that only the opening of the surah was revealed early on, soon after the first revelation of Surah 96.

Ayrıca, sûrenin başında yer alan "Rabbinin lütfuyla sen bir deli değilsin" ifadesindeki, Peygamber'e atfedilen her türlü delilik iddiasının reddedilmesinin, onun bu vahiylerin delilik alameti olup olmadığı konusundaki kendi kaygılarını yatıştırmak için olduğu da öne sürülmektedir. Bu da yine pek olası değildir; çünkü Peygamber'in böyle kaygılar taşıdığını bildiren rivayetlerin sıhhati son derece zayıftır. Dahası, sûrenin bütün olarak kurgulanış biçimi, bu olumsuzlamanın sûrenin sonunda zikredilen iddiayı reddetmeyi amaçladığını açıkça ortaya koymaktadır: "Bu öğüdü işittikleri zaman inkâr edenler neredeyse seni gözleriyle devireceklerdi ve, 'Bu kesinlikle bir delidir' diyorlardı." (Âyet 51) Sûrenin en başında reddedilen iddia işte budur. Bu durum, sûrenin tamamını okuyup baştan sona ne kadar sıkı bir biçimde birbirine bağlı olduğunu kavradığımızda net bir şekilde anlaşılmaktadır.

It is further suggested that the negation of any madness attributed to the Prophet, which occurs in the opening, “you are not, by your Lord's grace, a madman? was in order to calm his own fears about whether such revelations were signs of madness. This is again unlikely, because the reports mentioning any such fears the Prophet may have had are exceedingly lacking in authenticity. Moreover, the way the surah is built as a single whole makes it clear that this negation is meant to refute the allegation mentioned at its conclusion: “ The unbelievers well-nigh trip you up with their eyes when they hear this reminder. They say, 'He is surely mad?' (Verse 51) It is this allegation that is negated at the surah's very outset. This is clearly understood when we read all the surah and appreciate how closely interlinked it is throughout.

Bazı rivayetler, özellikle 17-23. ayetlerle 42-52. ayetlerin Medine'de nazil olduğunu ileri sürmektedir. Bu bölümlerden ilki bahçe sahiplerinin çektiği imtihandan söz eder, ikincisi ise Hz. Yunus'a atıfta bulunur. Yine de biz bunun böyle olmadığına inanıyoruz.

Some reports also suggest that certain passages, specifically verses 17-23 and 42-52, were revealed in MadTnah. The first of these passages mentions the test endured by the owners of the garden, and the second refers to the Prophet Jonah. Again, we believe this not to be the case.

Bunun yerine, surenin tamamının Mekke'de indirildiğini öneriyoruz; çünkü üslubu büyük ölçüde Mekkî üsluba benzemektedir. Gerçekten de üslubu, özellikleri ve surenin bütünündeki birliği göz önüne alındığında bu görüş daha muhtemeldir.

Instead, we suggest that the whole surah was revealed in Makkah, because its style is very much Makkan. Indeed, this is more likely, considering the style, the features and the overall unity of the surah.

Bu nedenle bizim görüşümüz, bu surenin ikinci olarak indirilmediği, bunun yerine Peygamberin peygamberlik görevinin başlamasından epey bir süre sonra indirildiğidir. Kesinlikle bu, Peygamber'e "En yakın akrabalarını uyar" (26: 214) buyruğu verildikten sonra ve Kur'an'ın geçmiş toplumlardan bahseden önemli bir bölümünün indirilmesinden sonra olmuştur. Bu tür anlatımlar bazı inkârcılar tarafından "eskilerin masalları" olarak nitelendirilmiştir.

Our own stance, therefore, is that the surah was not the second to be revealed, but rather that its revelation took place after the lapse of some considerable time after the start of the Prophets mission. It was certainly after the divine instruction was given to the Prophet to “warn your nearest kindred? (26: 214), and after the revelation of a substantial portion of the Qur’an speaking about earlier communities. Such reports have been described by some unbelievers as ‘fables of the ancients’.

Bu sure, Kureyş'in İslam'a davet edildiği ve bu davete karşı direnişe başladığı bir zamanda açıkça indirilmiştir. Gerçekten de bu noktada muhalefetleri öylesine kararlı hale gelmişti ki, Peygamber ﷺ'e ve onun davetine karşı asılsız iftiralarda bulunmaktan çekinmiyorlardı. Surenin inkârcılara karşı yaptığı çok sert kınamayı ve hem başında hem de sonunda verdiği ağır uyarıları gerektiren de işte bu muhalefettir. Surenin nüzul zamanı, onun son bölümünde çizdiği tablo ile de doğrulanmaktadır: “Bu öğüt kendilerine duyurulduğunda, inkâr edenler neredeyse seni gözleriyle devireceklerdi. Ve: 'Bu, kesinlikle bir delidir' diyorlardı.” (Âyet 51) Bu, büyük kalabalıkları mesajı kabule çağıran bir genel hitap tablosudur. Böyle kalabalık toplantılar, İslam davetinin ilk yıllarında kesinlikle yapılmamıştı. Nitekim böyle ilk genel hitap, Peygamber ﷺ'in Kur'an vahyini almaya başlamasından üç yıl sonra ancak yapılmıştır.

It was clearly revealed then at a time when the Quraysh had already been called upon to accept Islam and whence it started its resistance to the call. Indeed, so determined had it become in its opposition at this point that it did not hesitate to level false allegations against the Prophet and his mission. It is such opposition that necessitated the very strong denunciation the surah makes of the unbelievers and the strong warnings it issues both early on and towards its end. Such timing of its revelation is also confirmed by the last image it portrays: “ The unbelievers well-nigh trip you up with their eyes when they hear this reminder. They say 'He is surely mad'" (Verse 51) This is an image of a public address calling on large groups of people to accept the message. Such gatherings most certainly did not take place during the early years of the Islamic message. Indeed, the first such public address was only made three years after the Prophet began to receive Quranic revelations.

Sure'de, inkâr edenlerin Peygamber'e yaptıkları bazı tekliflere işaret edilmektedir; bu teklifler, esas ihtilaf konusu olan iman meselesinde bir uzlaşma önermektedir. Ayette şöyle buyrulur: "Sen onlara yumuşak davransan, onlar da sana yumuşak davranırlar." (Âyet 9) Şüphesiz böyle bir teklif, davet yalnızca gizlice, birkaç kişiye sunulduğu bir dönemde yapılmazdı. Böyle bir durumda, bunun herhangi bir tehlike teşkil ettiği düşünülmezdi. Bu tür tekliflerin, daha ziyade mesajın kendini açıkça ilan ettiği ve inkârcıların onun uzak kapsamlı önemini fark ettiği daha sonraki bir dönemde yapılmış olması daha muhtemeldir.

The surah refers to some of the offers the unbelievers made to the Prophet, suggesting a compromise over the central issue in dispute, namely that of faith. It says: "They would love that you compromise with them, so that they will also compromise." (Verse 9) Needless to say, such an offer would not have been made at a time when the message was only advocated in private, presented to a few individuals. In such circumstances, it would not have been felt to represent any danger. It is more likely that such offers would only have been made later, when the message advocated itself in public and when the unbelievers realized its far-reaching significance.

Bu sûrenin, İslam davetinin en erken döneminde değil, en az üç yıl geçtikten sonra indirildiğine işaret eden birkaç delil görüyoruz. Bu üç yıl içinde hiçbir Kur'ân vahyinin indirilmemiş olması pek ihtimal dahilinde değildir. Aksine, bu süre zarfında, bu sûrede olduğu gibi kâfirleri sert bir dille kınamadan İslâm inancını sunan birçok sûre ve ayetin indirilmiş olması çok daha muhtemeldir. Bütün bunları söyledikten sonra da, bu sûrenin ve 73 ve 74. sûrelerin İslâm döneminin geç bir zamanında indirildiğini yine de söyleyemeyiz.

We see how several indications confirm that the surah was not revealed in the very early days of the Islamic message, and that at least three years had passed before its revelation. It is highly unlikely that no Qur’anic revelations were made during these three years. On the contrary, it is much more likely that many surahs and passages were revealed in the intervening period, presenting the Islamic faith without strongly denouncing the unbelievers in the way we find in this surah. Having said all this, however, one can still not say that this surah, as well as Surahs 73 and 74, were revealed late into the Islamic period.

İslam inancının ağacı, gerçek, saf ve arı biçimiyle yeryüzünde dikilmekteydi. Bu ağaç, yalnızca Arap Yarımadası'nda değil, dünyanın her yerinde egemen olan cahiliye, yani bilgisizlik durumuna tamamen yabancıydı. Gerçekten de onunla, Arap putperestlerinin benimsediği, yerel batıl inançlarla karışmış, sapkın ve renksiz İbrahimî inanç biçimi arasında büyük bir uçurum vardı. Muhammed ﷺ'in savunduğu şey, İbrahim'in öğrettiği özgün saf inançla tam bir uyum içinde olan, ancak insanlığa gönderilen son mesaj olması, insanlara olgunluk çağlarında hitap etmesi ve kıyamete kadar bozulmadan kalması için mükemmelliğin en üst düzeyinde olan; açık, anlaşılır, sade, buna karşın kapsamlı ve derin bir inançtı. Örneğin Allah'a ortak koşan çoklu tanrı anlayışını ele alalım: Araplar bu bakımdan meleklere, heykellere, cinlere ve ruhlara tapıyorlardı. Onların inanışları, bozuk ve boş düşüncelerden oluşan bir karmaşaydı. Bunları, Kur'an'ın Allah'ı ve her yaratığa özen gösteren yüce kudretini çizdiği asil tabloyla karşılaştırın. İkisi arasındaki uçurum çok büyüktür.

The tree of the Islamic faith, in its real, clean and pure form, was being planted on earth. It was totally unfamiliar to the prevailing state of ignorance, or jahiliyyah, not only in the Arabian Peninsula but throughout the globe. Indeed there was a great gulf between it and the deviant and colourless form of the Abrahamic faith, mixed with local superstitions, which the Arab idolaters upheld. What Muhammad (peace be upon him) advocated was a clear, straightforward, simple, yet comprehensive and profound faith that was fully in line with the original pure faith preached by Abraham, but to a standard of perfection that fits its being the last message to mankind, addressing them in their stage of maturity and remaining intact to the end of time. Take, for example, the notion of multiple deities that assigns partners to God: in this respect, the Arabs worshipped angels, statues, the jinn and spirits. Their beliefs were a medley of corrupt and hollow notions. Compare these with the noble picture the Qur’an paints of God and His majestic power that takes care of every creature. The gulf between the two is immense.

Arabistan'da hüküm süren sınıf sistemi, dinin ruhbanlık niteliği ve Kâbe'nin hizmetliliği gibi ayrıcalıkların tekelde tutulması ile İslam'ın vaaz ettiği tüm insanların eşitliği ve Kur'an'da açıklandığı üzere her bireyin Tanrı ile doğrudan ilişkisi arasındaki uçurum da aynı ölçüde geniştir. Benzer şekilde, Hz. Muhammed ﷺ'in savunduğu ahlak anlayışı, Arabistan'ın cahiliye toplumunda geçerli olan değerlerden tamamen farklıydı.

Similarly wide is the gulf between the class system that prevailed in Arabia, the clerical nature of its religion and the monopoly of privileges, such as custodianship of the Ka(bah, on the one hand and the equality of all people preached by Islam and every individual’s direct relation with God as explained in the Qur’an on the other. Likewise, the morality advocated by the Prophet Muhammad was a world apart from the values that prevailed in Arabia’s jahiliyyah society.