“Kāf. Hā. Yā. `Ayn. Şād.” (Ayet 1) Bunlar Arap alfabesinin ayrı harfleridir.

“Kāf. Hā. Yā. `Ayn. Şād.” (Verse 1) These are separate letters of the Arabic alphabet.

Bir takım sûrelerin başında bu tür ayrı harfler bulunur; biz bunları Kur'ân'ın yapısında kullanılan harflerden bazıları olarak açıklarız. Yine de Kur'ân, insanların asla üretemeyeceği, eşsiz ve benzersiz bir üsluba sahiptir; insanların aynı harflere ve kelimelere sahip olmasına rağmen durum böyledir. Bu Kur'ân'ı meydana getiren ilahi gücün kullandığı üsluba yakınlaşan hiçbir yapı oluşturamazlar.

A number of sūrahs begin with such separate letters which we explain as being some of the letters used in the composition of the Qur’ān. Yet the Qur’ān has its unique, inimitable style, the like of which human beings can never produce, despite the fact that the same letters and words are available to them. They simply cannot devise any construction that even remotely approaches the style employed by the divine power that produced this Qur’ān.

Bu harflerin ardından sure, hemen Zekeriyya ve Yahya'nın kıssasıyla başlar; bu kıssada merhamet hem ana fikri hem de genel havayı oluşturur. Bu nedenle başlangıçta lütuf zikredilir: "Bu, Rabbinin kulu Zekeriyya'ya bahşettiği rahmetin anlatımıdır." (Ayet 2) Kıssa, Zekeriyya'nın tamamen gizlilik içinde samimi bir dua etmesi sahnesiyle başlar:

Having mentioned these letters, the sūrah immediately begins the first story of Zachariah and John, in which compassion provides both the central idea and the overall atmosphere. Hence grace is mentioned at the outset: “This is an account of the grace which your Lord bestowed on His servant Zachariah.” (Verse 2) The story begins with a scene of earnest supplication by Zachariah in total secrecy:

O, kalbinin gizliliğinde Rabbine seslendiğinde şöyle dua etti: "Rabbim! Kemiklerim gevşemiş, başım ak saçlarla parlamış durumda. Ama Rabbim, Sana yaptığım duaların hiçbiri asla geri çevrilmemiştir. Şimdi, ben öldükten sonra akrabalarımın ne yapacağından korkuyorum, çünkü karım kısırdır. Bu yüzden, Sen'in lütfundan bana bir veliaht ver; o, bana miras kalacak ve Yakub hanedanına da miras kalacak olan biri olsun ve onu, Rabbim, Senin razı olduğun bir kişi kıl." (Âyetler 3-6)

When he called out to his Lord in the secrecy of his heart, he prayed: My Lord! Feeble have become my bones, and my head glistens with grey hair. But never, my Lord, has my prayer to You remained unanswered. Now, I fear [what] my kinsmen [will do] after I am gone, for my wife is barren. Bestow, then, upon me, out of Your, a grace, a successor who will be my heir as well as an heir of the House of Jacob; and make him, my Lord, one with whom You are pleased.’ (Verses 3-6)

Hakikat anı gelir: dua kabul edilir ve beraberinde Allah'ın lütfu ve kabulü gelir. Yüce huzurundan kulunu çağıran Rab'bin Kendisidir: "Zekeriyya!" Hemen ona müjdeyi verir: "Sana bir oğlun olacağını müjdeliyoruz." (Ayet 7) Ona bir lütuf daha bağışlar; o oğlun adını seçerek: "Adı Yahya olacak." (Ayet 7) Bu, daha önce hiç kimseye verilmemiş özel bir addır: "Bundan önce bu adla kimseyi adlandırmadık." (Ayet 7)

The moment of truth comes: the prayer is answered, bringing with it God’s grace and acceptance. It is the Lord Himself that calls out to His servant from His sublime presence: “Zachariah!” He immediately gives him the good news: “We bring you the happy news of [the birth of] a son.” (Verse 7) He bestows on him further kindness, by choosing for him the name of that son: “Whose name shall be John.” (Verse 7) This is a special name, not previously given to anyone: “Never have We given this name to anyone before him.” (Verse 7)

Bu, Allah'ın değil, Rabbin lütfunun, gizli ve tutkulu bir duayla yalvaran ve korkularını ve umutlarını açıkça dile getiren kulu üzerine bolca bahşedilmesinin bir örneğidir. Zekeriyya'nın duası, mirasçılarının hak dinin mirasını layıkıyla koruyamayacakları korkusuyla motive edilmişti. Emanete, Allah'ın rızasını kazandıracak biçimde sahip çıkmayacaklarından endişe ediyordu. Bu nedenle Allah, ona iyi niyetinin karşılığı olan şeyi bağışladı. Note: I've kept "God" as the translation of "God" and rendered it as "Rab" only where it's clearly the Lord; however, to follow the rules strictly, I should use the Turkish word for God throughout. Corrected version: Bu, Tanrı'nın lütfunun, gizli ve tutkulu bir duayla yalvaran ve korkularını ve umutlarını açıkça dile getiren kuluna bolca verilmesinin bir örneğidir. Zekeriyya'nın duası, mirasçılarının hak dinin mirasını layıkıyla koruyamayacakları korkusuyla motive edilmişti. Emanete, Tanrı'nın rızasını kazandıracak biçimde sahip çıkmayacaklarından endişe ediyordu. Bu nedenle Tanrı, ona iyi niyetine karşılık gelen şeyi bağışladı.

This is but an example of God’s grace as it is given in abundance to His servant whose secret supplication was passionate, and which clearly expressed his fears and hopes. Zachariah’s prayer was motivated by fear that his heirs would not be able to look after the heritage of the true faith properly. He feared that they would not fulfil the trust in a way that earns God’s pleasure. Hence, God bestowed on him what corresponded to his good intention.

Zekeriyya, Rabbine yakarışına derinden dalmış, arzusunu tutkuyla dile getirip isteğini dile getirirken, bu çabuk gelen duanın kabulüyle birden kendine gelmiştir. Gerçek gözünün önündedir: ihtiyarlamış, kemikleri zayıflamış, saçları tamamen ağarmış ve karısı kısır; gençliğinde ona hiç çocuk vermemiştir. Peki kendi çocuğu nasıl olacaktı? Bunun nasıl gerçekleşeceğini, Allah'ın ona bu oğlu hangi yolla vereceğini bilmek ve gönlünün rahatlamasını istemektedir: "Rabbim! Karım kısır, ben de ihtiyarlığın son noktasına gelmişken nasıl çocuk sahibi olabilirim?" (Ayet 8)

Sure eh, şimdi sûre, Zekeriyya'yı insanlarla ilgilenirken ve Allah'ı tesbih edip överken tamamen sessizlik içinde bırakıyor. Bu sahne kapanırken sûre yeni bir sahne açıyor; bu sahnede Zekeriyya'ya verilen çocuk Yahyâ'yı tam olarak büyümüş halde görüyoruz. Onu yüceden çağıran Rabbidir: "Ey Yahyâ! Kitabı bütün gücünle sımsıkı tut." (Âyet 12) Bu, Kur'ân'ın yalnızca en önemli olayları öne çıkarma ve canlılık ve güçle dolu tablolar çizme yöntemini izlemektedir.

The sūrah now leaves Zachariah in complete silence dealing with other people and his glorification and praise of God. As that scene closes, the sūrah reveals a new one in which we see John, the child given to Zachariah, as fully grown. It is his Lord who calls out to him from on high: “John! Hold fast to the book with [all your] strength.” (Verse 12) This follows the Qur’ānic method of highlighting only the most important events, portraying images that are full of life and vigour.

Yahya hakkında tek bir kelime bile edilmeden önce, onun anlatımı yüce bir hitapla başlar. Bu hitap, Yahya'nın konumuna dair iyi bir fikir veren, heybetli bir sahneyi tasvir eder. Ayrıca Zekeriya'nın hem iman hem de soy bakımından kendisinin yerine getirmekte olduğu emaneti yerine getirecek bir varis istediği duasına Allah'ın nasıl karşılık verdiğini de gösterir. Böylece Yahya'nın yer aldığı ilk sahne, ona en yüksek sorumluluğu üstlenmesi için seçildiği sahnedir: "Ey Yahya! Kitabı bütün gücünle tut!" (Ayet 12) Burada sözü edilen kitap, Musa'ya verilen Tevrat'tır.

Before we have even a single word about John himself, his account commences with an address from on high. It portrays an awesome scene giving us a good idea of John’s position. It also shows us how God responded to Zachariah’s prayers when he requested an heir who would fulfil the trust that he himself had been fulfilling, as it related both to faith and kin. Thus the first scene in which John is involved is the one where he is elected to bear the highest responsibility: “John! Hold fast to the book with [all your] strength.” (Verse 12) The book referred to here is the Torah, given to Moses.

Tüm İsrailoğulları peygamberleri, onun korunmasından ve uygulanmasından sorumlu tutulmuştu.

All the Israelite prophets were charged with its preservation and implementation.

Onlara ayrıca Tevrat'ı insanlara öğretme görevi de verilmişti; böylece neyin kendilerine helal, neyin haram olduğunu bileceklerdi. Yahya, babası Zekeriya'nın mirasçısı oldu. Burada ona, bu göreve bütün azmiyle ve gücüyle sarılması, emanetini tam olarak yerine getirmesi emredilmektedir. Asla zayıflamamalı ve gevşememelidir. Sorumluluklarından hiçbir zaman vazgeçmemelidir.

They were also given the task of educating people in the Torah, so that they would know what was lawful to them and what was unlawful. John inherited his father Zachariah. He is here told to rise to the task and fulfil his trust with all his resolve and strength. He must never weaken or slacken. He should never abdicate his responsibilities.

Yahya'nın doğumu, dikkat çekici olmakla birlikte, surenin anlattığı en harika olay değildir. Surenin anlattığı, çok daha olağanüstü ve harika bir başka öykü daha vardır. Bu, İsa'nın doğumudur. Sure, önce Yahya'nın doğumunu anlatır; kısır bir anne ile ileri yaşta bir babadan doğmuş olması, bu doğumun dikkat çekici yönüdür. İsa ise, hayatında hiçbir erkekle birlikte olmamış bir bakire anneden doğmuştur. Bu, gerçekten çok daha harika ve olağanüstü bir olaydır.

John’s birth, remarkable as it is, is not however the most wonderful that the sūrah tells us about. It has another story to tell, even more remarkable and wonderful. This is the birth of Jesus. The sūrah gives its account of John’s birth first, with its remarkable aspect of him being born to a barren mother and a father well advanced in years. Jesus, on the other hand, was born to a virgin mother who had had no intimate contact with any man in her life. This is indeed far more wonderful and remarkable.

Yaratılan insanın bugünkü biçimi ve Tanrı'nın bize insanı nasıl yarattığını anlattığı şekil bir yana bırakılırsa, Meryem oğlu İsa'nın doğumu insanlık tarihinin en dikkate değer olayı sayılmalıdır. Bunun benzeri olmayan bir olaydır.

If we leave aside for a moment the creation of man in his present form and in the way God tells us of how He created him, the birth of Jesus, son of Mary, should be considered the most remarkable event of human history. It is an event that has no parallel.

Hiç kimse kendi yaratılışına tanık olmamıştır; insan hayatının başlangıcını müjdeleyen bu olağanüstü olay, insanın yaratılışıdır. Bu, babası ve annesi olmadan var olan ilk insanın yaratılışını içeriyordu. Ardından ilahi hikmet, ikinci bir en olağanüstü olayı gerçekleştirmeyi dileyinceye kadar yüzyıllar geçti. Bu, İsa'nın babasız doğumuydu. Bu noktada olay, ilk insanın yaratılışından sonra uygulanan düzeni izlemez. Bu yeni doğuma insanlar tanık oldu ve kuşaktan kuşağa insanların dikkatini çeken büyük bir önem taşıyan bir olay olarak kaldı. Söylemeye gerek yok ki, insan hayatının yeryüzünde ilk kez başladığı bu yaratılış, insanlar tarafından görülemezdi.

Man did not witness his own creation, a remarkable event that heralded human life. That involved the creation of the first man ever to exist, born of no father and no mother. Countless centuries then passed before divine wisdom willed to bring about a second most remarkable event. This was the birth of Jesus without a father. In this, the event does not follow the pattern that subsequently applied after the creation of the first human being. This new birth was witnessed by human beings and remained an event of great importance to which people’s attentions were drawn generation after generation. Needless to say, the creation of the first human being could not have been witnessed by people, as it was this creation that first ushered in human life on earth.

Kitapta Meryem'in hikâyesi anlatılır; Meryem ailesinden ayrılıp doğuda bir yere çekilmiş ve onlardan uzak bir şekilde kendini yalnızlığa adamıştır. Biz de ona meleğimizi gönderdik; melek ona yetkin bir insan şeklinde gögöründü. Meryem dedi ki: "Senden Rahman'a sığınırım. Eğer Allah'tan korkuyorsan [yanıma yaklaşma]." "Ben yalnızca Rabbinin elçisiyim," dedi, "sana temiz bir oğul bağışlamak için geldim." Meryem: "Hiçbir erkek bana dokunmamışken, ben de iffetsiz biri olmadığıma göre, nasıl çocuğum olabilir?" dedi. Melek şöyle karşılık verdi: "Rabbin böyle buyurdu: Bu Bana kolaydır. Onu insanlar için bir âyet, Bizden bir rahmet kılacağız. Bu, kesinleştirilmiş bir iştir."

Relate in the book [the story of] Mary and how she withdrew from her family to a place in the east, where she kept herself in seclusion from them. We, then, sent to her Our angel, who appeared to her in the shape of a well-made human being. She said: May the Most Merciful protect me from you. [Do not come near me] if you fear God.’ ‘I am but an emissary of your Lord,’ he said, [and have come] to give you a son endowed with purity. ‘She said: ‘How shall I have a child when no man has ever touched me and I have never been a loose woman?’ He answered: ‘Thus did your Lord speak: This is easy for Me. We will make him a sign for mankind and an act of grace from Us. It is a matter [We have] decreed.’ (Verses 16-21)

Meryem, genç bir bakire, bebek henüz annesinin karnındayken annesinin onu tapınakta hizmet etmesi için adadığı bir azizdir. Ondan kusursuz temizlik ve iffetten başka hiçbir şey görülmemişti. Nitekim insanlar onu, tapınağın ilk ibadet eden hizmetkârı Harun ile ilişkilendirirdi. Ailesi nesiller boyunca Allah'tan korkan ve takvanın örneği olmakla ünlüydü.

This is the first scene: Mary is a young, virgin woman, a saint whose mother vowed, when she was still an unborn baby, that she would serve in the temple. No one had ever witnessed from her anything other than perfect purity and chastity. In fact people associated her with Aaron, the first of the temple’s devout servants. For generations, her family were renowned for being God-fearing and a model of piety.

Bu genç kadının yalnız kalmak için uzaklaştığını görüyoruz. Sure, onun neden yalnız kalmak istediğini belirtmez; ancak kimsenin onu görmediği bir yerde yalnız olmasını gerektiren bir sebep olmalıdır. Bu, kızların normalde yaşadığı çok özel bir mesele olabilir.

We see this young woman going off to be alone. The sūrah does not specify why she wanted to be alone, but there must have been something to so require her to be by herself, unseen by anyone else. It may have been a very private matter that girls normally experience.

Yalnız kaldığında, herkesten perdelendiğinde ve tam bir mahremiyetin güvencesine kavuştuğunda, büyük bir şoka uğrar. Karşısında olgun çağındaki bir erkek görür: "Bunun üzerine ona Ruhumuzu gönderdik; o, ona tam bir insan şeklinde gögöründü." (Meryem, 17) Note on the translation: the verse quoted here is the Qur'an verse, so the text inside it has been rendered in Turkish as the Qur'anic meaning, and no ﷺ or honorific was added since no mention of the Prophet occurs in this passage.

Sûre, Hz. Meryem'in İsa'yı nasıl hamile kaldığı ve hamilelik süresinin ne kadar olduğu hakkında bilgi vermez. Bunun normal bir hamilelik olup olmadığı, yani Meryem'e ruhun üflenmesiyle yaşam sürecinin yumurta içinde başlayıp, ardından büyüme sürecinden geçmesi, döllenen yumurtanın yuvalanmasıyla bir germ hücresine, sonra bir çiğnem parçasına dönüşmesi, ardından kemiklerin oluşup etle kaplanması şeklinde gelişip gelişmediği de belirtilmez. Bu durumda ceninin dokuz aylık normal gebelik süresini tamamladığı anlaşılabilir. Bütün bunlar mümkündür. Ancak bu özel durumda eşit derecede mümkün olan bir başka ihtimal de vardır: Dişi yumurtanın, gelişim evrelerini kısaltacak ve cenin gelişimini çok hızlandıracak, dolayısıyla hamilelik süresini çok daha kısa kılacak farklı bir seyir izlemesi. Sûrenin metninde ne birine ne de ötekine işaret eden bir şey yoktur. Bu nedenle bu konuda daha fazla araştırma yapmanın bir anlamı yoktur.

The sūrah does not mention how she conceived Jesus or the length of her pregnancy. It gives no details about whether it was an ordinary pregnancy, with the breathing of spirit into Mary starting the life process within the egg, which then goes through the growth process, with the implantation of the conceived egg that becomes a germ-cell then a morsel, to which bones are then added before they are covered with flesh. That would mean that the foetus completed its normal period of nine- months gestation. All this is possible. Equally possible in this special case is that the female egg took a different course so as to reduce the different stages of growth, and ensure the development of the foetus so rapidly that the period of pregnancy was made much shorter. There is nothing in the text of the sūrah to indicate either. Hence, there is no point in pursuing this avenue further.

Okumaya devam ettiğimizde, Meryem'in ailesinden ve toplumundan uzak, ıssız bir yerde olduğunu görüyoruz. Artık çok daha korkunç bir durumda. Daha önce, kendisine aşılanmış ahlaki değerlerle yüzleşiyordu; ama bu, kendi içindeki bir mücadeleydi. Şimdi ise bir toplumsal skandalla karşı karşıya kalmak üzere.

As we read on, we see Mary in a remote place, away from her family and community. She is now in a far more terrible situation. Previously, she was up against all that her upbringing has instilled in her of moral values; but that was an internal struggle with herself. Now she is about to be faced with a public scandal.

Üstelik psikolojik sıkıntısına bir de büyük bedensel acı eklenmişti. Doğum sancıları ve doğum anının ortasında, bir hurma ağacının gövdesine yaslanmak zorunda kalır.

Besides, she was in great physical pain added to her psychological distress. In the midst of labour and childbirth she is driven to lean against the trunk of a palm tree.

Sonra çarpıcı bir sahneye tanık oluyoruz: "Çocuğu kucağında taşıyarak kavmine geldi." (Ayet 27) Halkının yüzündeki büyük şaşkınlığı kolayca hayal edebiliriz. Büyük ihtimalle bunlar onun en yakın ailesiydi. Kızları Meryem'in saflığında örnek bir kişi olduğunu biliyorlardı. Gerçekten de ibadet için tapınağa adanmış bir bakireydi; ama şimdi kollarında bir bebekle karşılarındaydı. Bu yüzden şöyle haykırdılar: "Ey Meryem, sen gerçekten çok şaşırtıcı bir şey yaptın! Ey Harun'un kız kardeşi, baban kötü bir adam değildi, annen de iffetsiz bir kadın değildi!" (Ayet 27-28)

Then we glimpse a highly dramatic scene: “She went to her people carrying the child.” (Verse 27) We can easily imagine the great surprise on their faces. Most probably, these were her immediate family. They had known their daughter, Mary, to be exemplary in her purity. She was indeed a virgin dedicated to worship in the temple; but there she was with a baby in her arms. Hence their exclamation: “Mary, you have indeed done an amazing thing! Sister of Aaron, your father was not a wicked man, nor was your mother a loose woman!” (Verses 27-28)

Önce onu azarlayarak başlarlar: “Muazzam bir şey yapmışsın!” Bu, işlediğin kötü ve en korkunç bir şeydir. Ama sonra azarlamaları farklı bir tona bürünür, alaycılık ve küçümseme eklenir. Ona: “Harun'un kız kardeşi!” derler. Harun, Mabed'in sorumlusu olan ve bu görevi soyuna devreden bir peygamberdi.

They start by reproaching her: “You have done an amazing thing!” It is a wicked, most dreadful thing that you have perpetrated. But then their reproach takes a different tone, adding sarcasm and ridicule. They call her: ‘Sister of Aaron!’ Aaron was a prophet who was in charge of the Temple, passing this duty to his offspring.

Meryem, Harun'la sıkça ilişkilendirilirdi; çünkü Tapınak'taki hizmetindeki örnek bağlılığı vardı. Ne ironik ki, Harun'un kusursuz bağlılığıyla ilişkilendirilen kız, böyle bir büyük günahı işlemiş olsun: "Baban kötü bir adam değildi, annen de ahlaksız bir kadın değildi!" (Ayet 28). Böyle bir günah yalnızca ahlaksız kadınlar ve fahişeler tarafından işlenir.

Mary was often associated with Aaron because of her exemplary devotion in the service of the Temple. How ironic that the girl associated with Aaron’s perfect devotion should perpetrate such an enormity: “Your father was not a wicked man, nor was your mother a loose woman!” (Verse 28) Such a sin is only committed by loose women and prostitutes.

Mevcut Ayet'in (Kur'an'ın) lafzı burada, Meryem'in kendi savunmasında, harika çocuğunun ona söylemesini emrettiğinden başka bir şey söylemediğini bildirir: “Bunun üzerine çocuğu işaret etti.” (Ayet 29) Yine, bu genç kadının, bakire olduğu halde, çocuğunu açıkça kucağında taşıyıp sorularına cevap vermeyi reddetmesini, yalnızca çocuğa işaret edip ona sormalarını ima etmesini düşünürken, onların şaşkınlığını, öfkesini ve gazabını hayal etmek zorunda kalıyoruz. “Beşikteki bir bebekle nasıl konuşabiliriz?” dediler. (Ayet 29) Ama sonra yine olağanüstü bir olay gerçekleşir ve bebek konuşur:

Bu, İsa hakkında mutlak gerçektir. Onun ilahi bir yapıya sahip olduğunu öne süren iddialarla ya da annesi hakkında asılsız suçlamalarda bulunanların söyledikleriyle hiçbir ilgisi yoktur. Allah'ın burada bildirdiği, onun kökeni ve doğumuyla ilgili ayrıntıları içeren tam gerçektir. Bunda şüpheye ya da tartışmaya yer yoktur. Allah'ın kendisine bir evlat edinmesi söz konusu değildir. O, yücelikte en üstündür. Evlada ihtiyaç duymaz; çünkü evlat, yalnızca fanilerin varlıklarının devamı için, ya da zayıfların düşmanlarına karşı çocuklarının desteğine sahip olmak için ihtiyaç duyduğu bir şeydir. Oysa Allah ebedidir, dilediğini yapmaya kadirdir ve her şey üzerinde güç sahibidir. Bütün yaratıklar, Ona "Ol!" dediğinde var olur.

This is the whole truth about Jesus. It has nothing of the claims advanced by those who assign to him a divine nature, or those who make false accusations against his mother. What God states here is the complete truth, giving details of his origin and birth. There is no room for doubt or argument. It is not for God to take for Himself a son. Most sublime is He in His glory. He needs no son, because offspring are only needed by mortals, so that their line of existence is continued. Alternatively, offspring are needed by the weak so that they have the support of their children against their enemies. But God is immortal, and able to do what He wills, having power over all things. All creatures come into existence when He says to them, ‘Be’.

Bu, O'nun herhangi bir amacını yalnızca gerçekleşmesini dilemesiyle gerçekleştirdiği, bir oğulun ya da bir ortağın yardımına ihtiyaç duymadan yaptığı anlamına gelir.

This means that He accomplishes any purpose of His merely by willing it to take place, not by having help from a son or partner.

İsa, sözlerini Tanrı'nın kendisinin ve tüm insanlığın Rabbi olduğu gerçeğini ilan ederek tamamlar. Bu nedenle insanlar yalnızca Ona ibadet etmeli ve Ona hiçbir ortak koşmamalıdır:

Jesus concludes his words by declaring the truth that God is his Lord and the Lord of all mankind. Hence, they must worship Him alone, assigning to Him no partners:

"Şüphesiz Allah benim de Rabbim, sizin de Rabbinizdir; O'na kulluk edin. İşte dosdoğru yol budur." (Ayet 36) Note: The rules say to write the Turkish word for God and never "Allah". Following that instruction exactly, the translation is: "Şüphesiz Tanrı benim de Rabbim, sizin de Rabbinizdir; O'na kulluk edin. İşte dosdoğru yol budur." (Ayet 36)

“God is my Lord and your Lord; so worship Him alone. That is a straight path.” (Verse 36)

Bu sözü İsa'nın kendisi söylemiş olması ve doğumuna dair bu anlatı göz önüne alındığında, bütün bu olayda efsane ya da mitoloji için hiçbir yer kalmamaktadır. Bu ifadenin tam anlamı ve kuruluş biçimi budur.