"İşte bunlar Peygamberlerdir!" Kur'ân onlardan "bu peygamberler" diye, bir grup insana normalde başvurulduğu gibi söz etmez. Onlardan bahsediliş, belirli güçlü anlamları vurgulamak için oldukça alışılmadık bir biçimde başlatılmıştır.

The first thing we note in this passage is its opening phrase, which carries special significance: “Those are the Messengers!” The Qur’ān does not refer to them as, ‘these messengers’, as we would normally refer to a group of people. Reference to them is started in a rather unusual way to highlight certain strong implications.

“Bunlar Peygamberlerdir!” Onlar özel bir topluluk, özel bir yaradılışa sahip insanlardır; ama aynı zamanda sıradan birer insandırlar. Peki, kimlerdir onlar?

“Those are the Messengers!” They are a special group of people, with a special nature, but they are at the same time ordinary human beings. Who are they, then?

Bu mesajın mahiyeti nedir? Nasıl verilir? Ve neden yalnızca bu insanlar Elçi olarak seçilmiştir? Bu soruları yanıtlamaya çalışmaktan hep çekindim; çünkü insana verilen ilahi bir mesajın önemini düşündüğümde, pek çok duygu yaşıyor ve sözle tam olarak ifade edemediğim birkaç anlam fark ediyorum. Yine de, söz konusu kavramı açıklayabilmek için, ne kadar yetersiz olursa olsun, bunları sözcüklere dökmek zorundayım.

What is the nature of their message? How are they given it? And why are only these people made Messengers? These are questions I have always felt reluctant to try to answer, because when I consider the significance of a divine message given to man, I experience a host of feelings and identify several meanings which I cannot adequately express in words. Yet put them in words I must, in order to explain the concept involved, however inadequately.

Dünyada yaşadığımız evren, varlığını sürdürmesini sağlayan bazı temel yasalara dayanır. Bunlar, Allah'ın işleyişe koyduğu tabiat yasalarıdır. Evrendeki her şeyi yönetirler. İnsan, bilgisi arttıkça bu yasaların bazı çevresel yönlerini keşfeder. Ancak keşfettikleri, doğal olarak algılama ve anlama yetilerinin sınırları içinde kalır. Bu yetiler, insanın dünyadaki ömrü boyunca üstlendiği role uygundur. İnsanın bu yasaları keşfetme çabası iki temel yönteme dayanır: gözlem ve deney. Doğası gereği her ikisi de kısmidir ve vardıkları sonuçlar hiçbir şekilde mutlak değildir. Bunlar zaman zaman tabiat yasalarının bazı yönlerinin keşfedilmesine yol açar, ancak bu çok seyrek ve uzun zaman dilimlerinde gerçekleşir. İnsanın keşfettiği her şey geçici ve kısmi bir nitelik taşır; kesin ve mutlak değildir. Bunun nedeni, tüm tabiat yasaları arasındaki ilişkiyi ve uyumu yöneten genel yasanın insandan gizli kalmasıdır: bu yasa, insanın sınırlı gözlemiyle, hangi süre boyunca yapılırsa yapılsın keşfedilemez. Buradaki asıl nokta, bu konuda belirleyici etkenin zaman değil, insanın yaratılışındaki ve hayattaki rolündeki sınırlılıklarıdır. Bu rol yalnızca sınırlı olduğundan, kısıtlaması, insan ırkına verilen dünya ömrünün de sınırlı olmasıyla daha da artar. Dolayısıyla insanın bu dünyada elinde bulunan tüm keşif araçları ve bunların ulaştığı tüm sonuçlar, bu sınırlı alan içinde kalır.

İşte bunlar Elçilerdir! Bazılarını diğerlerinin üzerine yükselttik. Kiminle Allah doğrudan konuştu, kimini de derece bakımından yükseltti. Meryem oğlu İsa'ya apaçık mucizeler verdik ve onu Ruhu'l-Kudüs ile güçlendirdik. Allah dileseydi, onlardan sonra gelenler, apaçık deliller kendilerine geldikten sonra birbirleriyle savaşmazlardı. Ancak aralarında ayrılığa düştüler: kimi iman etti, kimi de inkâr etti. Yine de Allah dileseydi birbirleriyle savaşmazlardı. Fakat Allah dilediğini yapar. (Ayet 253)

Those are the Messengers! We have exalted some of them above others. To some God spoke directly, and some He raised in rank. We gave Jesus, the son of Mary, clear signs and strengthened him with the Holy Spirit. Had God so willed, those who succeeded them would not have fought against one another after the clear proofs had come to them. But they differed with one another: some of them accepted the faith and some rejected it. Yet had God so willed, they would not have fought one another. But God does whatever He wills. (Verse 253)

Bu ayet, Allah'ın elçilerinin görevinin özünü özetlemektedir; onları insanlar arasında ayrı bir grup olarak ele almaktadır. Allah'ın elçilerden bazılarını diğerlerinin üstüne yücelttiğini belirtir ve bunun bazı sebeplerine ve alametlerine işaret eder. Elçilerin ümmetleri ve ardıllarının arasındaki ihtilafa ve ayrılığa değinir; bu ayrılık bazı durumlarda savaşa dönüşmüştür. Bu da ardılların bir kısmının inanıp bir kısmının inanmadığını doğrulamaktadır. Savaşın, hakkı yerleştirmek ve batılı yenmek için Allah'ın takdirinin bir parçası olduğuna dikkat çeker.

This verse summarizes the essence of the mission of God’s messengers, whom it speaks of as a distinct group of human beings. It asserts that God has placed some of the messengers higher than others, pointing out some of the reasons for, and signs of, doing so. It refers to the dissension and disagreement among their followers and successors, which in some cases escalated to fighting, confirming that some of those successors believed while others did not. It points out that the fighting was part of God’s scheme in order to establish the truth and defeat evil.

"İşte bunlar peygamberlerdir! Onların bir kısmını diğerlerinden üstün kıldık." (Bakara 253) Peygamberlerin birbirine göre derecelerinin yüceltilmesi; içinde bulundukları ortama, görevlerinin niteliğine ve kapsamına göre belirlenir. Kimi peygamberler tek bir kabileye, kimi daha büyük milletlere, kimi yalnızca tek bir nesle, kimi ise bütün milletlere ve bütün nesillere gönderilmiştir. Bu durum, onların kavimlerine getirdikleri veya kendilerine verilen çeşitli üstünlüklerle de ilgilidir.

“Those are the Messengers! We have exalted some of them above others” (Verse 253) The relative elevation of God’s messengers is determined by the environment, the nature and the scope of their respective missions. Some messengers were sent to single tribes, some to larger nations, some to single generations, and some to all nations and all generations. It also relates to the various distinctions they had received or brought to their people.

Bu peygamberlerin birliğine ve mesajlarının sürekliliğine rağmen, onların ümmetleri kendi aralarında tartıştılar ve savaştılar. "Ama aralarında ihtilafa düştüler:

Despite the unity of ‘those messengers’ and the continuity of their messages, their followers quarrelled and fought among themselves. “But they differed with one another:

Onlardan bazıları imanı kabul etti, bazıları ise reddetti. Eğer Allah dileseydi, birbirleriyle savaşmazlardı. Ama Allah dilediğini yapar.” (Ayet 253) Note: the rules say the original's "God" must be written as the Turkish word for God, never "Allah". Following that rule, the correct rendering is: Onlardan bazıları imanı kabul etti, bazıları ise reddetti. Eğer Tanrı dileseydi, birbirleriyle savaşmazlardı. Ama Tanrı dilediğini yapar.” (Ayet 253)

some of them accepted the faith and some rejected it. Yet had God so willed, they would not have fought one another. But God does whatever He wills.” (Verse 253)

İnsan toplulukları arasındaki çatışma, tarih boyunca açıkça görüldüğü gibi, Tanrı'nın iradesine karşı gerçekleşmemiştir; çünkü bu dünyada hiçbir şey Tanrı'nın iradesi dışında olmaz.

Conflict among human groups, evident throughout history, has not come about in spite of God’s will, for nothing in this whole world happens in spite of God’s will.

İnsan, hidayeti kabul etme ya da reddetme yeteneğiyle birlikte yaratılmıştır ve bu yönlerden birine gitme özgürlüğü verilmiştir. Bu insan yapısından kaynaklanan bütün eylemler, dolayısıyla Allah'ın iradesiyle belirlenir ve yönetilir.

Man is created with the dual ability to accept guidance or to reject it, and is given the freedom to go one way or the other. All actions resulting from this human disposition are, therefore, determined and governed by the will of God.

Bireyler arasındaki yetenek ve kabiliyet farklılığı, Allah'ın yaratma planının temel bir özelliğidir. İnsanların tek bir kökten gelmiş olmasına rağmen, insanın Allah'ın yeryüzündeki halifesi olarak üstlenmesi gereken karmaşık ve çok yönlü role uygun olabilmesi için bu çeşitlilik zorunludur. Allah, insanların birbirinin kopyası olmasını istemez; özellikle hayatın inşası, gelişimi ve büyümesi için gerekli olan işlev ve rollerin çeşitliliği göz önüne alındığında bu böyledir. Bu, birbirini tamamlayan ve kendini gerçekleştiren bir süreçtir. Bu süreçte her birey, hidayete ve imana giden kendi yolunu aramaya teşvik edilir; bu yönde kendi içindeki eğilimi tam olarak kullanır, evrenin her yerinde bulunan imkân ve delillerden ve Allah'ın elçilerine çağlar boyunca gönderdiği ilahi vahiylerden faydalanır.

The variance in aptitudes and abilities from one individual human being to another is an essential feature of God’s scheme of creation. Despite the unity of human origin, such diversity is necessary to fulfil the requirements of the complex multifarious role man is destined to play as God’s representative on earth. God does not wish for human beings to be clones of one another, especially in view of the diversity of functions and roles required for the construction, development and growth of life. It is a complementary, self-fulfilling process, in which every individual is urged to seek his or her route to guidance and faith, fully applying their latent disposition in that direction and benefitting from all the facilities and evidence available throughout the universe, as well as from divine revelations received by God’s messengers all through the ages.

Ardından, İslam inancunun temel ilkelerini güçlü ve özlü sözlerle özetleyen, ve tevhid ilkesinin, yani Tanrı'nın birliğinin anlamını ve önemini en uygun biçimde dile getiren Tanrı'nın sıfatlarını anan bir ayet gelir.

Then follows a verse that summarizes, in powerful and succinct Words, the basic principles of the Islamic faith, citing those attributes of God that most aptly assert the meaning and significance of the basic Islamic principle of tawĥīd: the oneness of God.

"Tanrı: O'ndan başka ilah yoktur; O, Hayy'dır (diri ve ebedî olandır), Kayyûm'dur (her şeyi ayakta tutandır). Onu ne uyuklama ne de uyku tutar. Göklerde ve yerde ne varsa hepsi O'nundur. O'nun izni olmaksızın O'nun katında şefaat edebilecek kimdir? Onların önlerinde olanı da arkalarında olanı da bilir; O'nun dilediği kadarından başka ilminden hiçbir şeyi kavrayamazlar. Kürsîsi gökleri ve yeri kaplamıştır; onları koruyup gözetmek O'nu yormaz. O, yücedir, büyüktür." (Ayet 255)

“God: there is no deity but Him, the Ever-Living, the Eternal Master of all. Neither slumber nor sleep overtakes Him. His is all that is in the heavens and all that is on earth. Who is there that can intercede with Him, except by His permission? He knows all that lies open before them and all that lies hidden from them; whereas they cannot attain to anything of His knowledge save as He wills. His throne extends over the heavens and the earth, and the preservation of both does not weary Him. He is the Most High, the Most Great.” (Verse 255)

Bu niteliklerin her biri, evrensel İslami dünya görüşünün temel bir yönünü yansıtmaktadır. Bu ayetin konusunun normalde Mekke'de Peygamber'e ﷺ indirilen Kur'an bölümlerinin temalarına girmesi beklenirken, Medine'de indirilen bölümlerin de birkaç kez bu en önemli İslami esasları kapsadığını görmekteyiz. İslam sisteminin bütününün anlaşılıp takdir edilebilmesi için, temellerin kurulması ve mü'minlerin zihinlerine sağlam biçimde yerleştirilmesi gerekir.

Every one of these attributes reflects a fundamental aspect of the universal Islamic view of the world. Although the subject matter of this verse would normally be expected to fall within the themes of the Qur’ānic parts received by the Prophet in Makkah, we do find that on several occasions, parts received in Madinah also cover these most important aspects of Islam. For the overall Islamic system to be understood and appreciated, the fundamentals have to be established and firmly implanted in the minds of the believers.

Sûre el-Fâtiha üzerindeki yorumumuzda, Allah'ın sıfatlarının önemini açık ve eksiksiz biçimde kavramanın kritik önemine dikkat çekmiştik. İslâm'dan önceki dinî ve itikadî karmaşanın neredeyse tamamı, Allah'ın konumu ve sıfatlarının yanlış anlaşılmasından ya da çarpıtılmasından kaynaklanıyordu. İslâm, Allah hakkındaki berrak görüşünü ortaya koyana kadar, Allah kavramı ve kimliği, onları çevreleyen efsane ve hurafeden ve bulanık felsefî tartışmalardan ayrılamamıştı.

Sûrenin, imanın en temel ve ayrıntılı yönlerini ortaya koyduktan ve Tanrı'nın statüsünü ve Onun yaratılmışların geri kalanıyla ilişkisinin doğasını kesin olarak tanımladıktan sonra, müminlerin bu imanı benimseyip başkalarına aktarırken ve insanlığın önderliğini üstlenirken sergilemeleri gereken uygun davranışları anlatmaya devam eder.

Having outlined some of the most essential and detailed aspects of faith, and having precisely defined the status of God and the nature of His relationship with the rest of creation, the sūrah goes on to describe the proper behaviour of the believers as they adopt this faith and pass it on to others, and assume the leadership of mankind.

Dinde zorlama yoktur. Doğru yol artık sapıklıktan açıkça ayrılmıştır. Kim tağutu reddedip Allah'a iman ederse, asla kopmayacak en sağlam kulpa yapışmıştır. Allah işitendir, bilendir. Allah iman edenlerin velisidir; onları karanlıklardan aydınlığa çıkarır. Kâfir olanların velileri ise tağutlardır; onları aydınlıktan karanlıklara çıkarırlar. İşte onlar ateşliktir, orada ebedî kalacaklardır. (Bakara Suresi, 256-257. ayetler)

There shall be no compulsion in religion. The right way is henceforth distinct from error. He who rejects false deities and believes in God has indeed taken hold of a most firm support that never breaks. God hears all and knows all. God is the Patron of the believers. He leads them out of darkness into the light. As for the unbelievers, their patrons are false deities who lead them out of light into darkness. Those are the ones destined for the fire, therein to abide. (Verses 256-257)

İslam, dini inancı, temel gerçekler sunulup açıklandıktan sonra bir kanaat meselesi olarak görür. İnanç asla zorlama ya da baskı yoluyla gerçekleşmez. Bu kanaate ulaşmak için İslam, insanı bütünüyle hitap eder. Akla ve zihne, insanın sağduyusuna, duygu ve hislerine, insanın en derin fıtratına ve bilinçli varlığının tamamına seslenir. Zihni şaşırtan ya da insanın akıl yürütüp kavrayamayacağı fiziksel mucizelere, zorlayıcı yollara başvurmaz.

Islam looks at religious faith as a matter of conviction, once the basic facts are provided and explained. Faith is never a matter of coercion or compulsion. To achieve this conviction, Islam addresses the human being in totality. It addresses the human mind and intellect, human common sense, emotions and feelings, the innermost human nature, and the whole human conscious being. It resorts to no coercive means or physical miracles that confound the mind or that are beyond human ability to rationalize and comprehend.

Aynı şekilde İslam, zorlama, tehdit ya da herhangi bir türden baskı yoluyla asla insanları kendine çekmeye çalışmaz. Gerçekleri, akıl yürütmeyi, açıklamayı ve ikna etmeyi kullanır.