Bu son bölümde sure, daha önce ele aldığı bütün konuları yeniden gözden geçirir: vahyin mahiyeti, ilahlık ve onun birliği ile ahiret. Bunlar ayrı bölümler halinde ele alınır ve güçlü etkiler ile belirgin bir ritimle sunulur. Genel amaç, Allah'ın kudret elinin evrendeki her şeyi nasıl kuşattığını göstermektir. Bu düşünce surenin son ayetinde özetlenir: "Her şeyin mülkü elinde olan, Ona döndürüleceksiniz diye, her şeyin hakimiyeti kendisinde bulunan Allah ne yücedir, ne yücedir!" (Ayet 83) Onun güçlü ve yaratıcı eli, hayvanları yaratıp insanın hizmetine vermiş, insanı basit bir sperm damlasından yaratmıştır. Aynı el, toz haline gelmiş kemiklere yeniden hayat verebilir; tıpkı onları ilk defa var etmiş olması gibi. Yeşil ağaçtan ateş çıkaran ve gökleri ve yeri var eden de bu eldir. Sonuçta evrendeki her şey onun kontrolü altındadır. Surenin bu son bölümünün özü budur.

In this final part, the sūrah reviews all the issues it tackled earlier: the nature of revelation; Godhead and its oneness, and resurrection. These are reviewed in separate sections and shown with strong effects coupled with a clear rhythm. The overall aim is to show how God’s hand controls everything in the universe. This concept is summed up in the last verse of the sūrah: “Limitless, then, in His glory is He in whose hand rests the mighty dominion over all things, and to Him you all will be brought back.” (Verse 83) His hand, strong and innovative, has created cattle and subjected them to man, and created man from a mere gamete. The same hand can also give life to bones that had broken into dust, just like it originated them in the first instance. It was this hand that produced fire from the green tree and brought the heavens and the earth into being. In the end, it has control of everything in the universe. This, then, is the gist of this final part of the sūrah.

Biz ona şiir öğretmedik; ona yakışan da değildir. Bu, yalnızca bir öğüt ve her şeyi açıkça ortaya koyan bir Kur'an'dır; yaşayan herkesi uyarmak ve kâfirlerin aleyhine God'un sözünün gerçekleşmesi içindir. (Ayet 69-70)

We have not taught the Prophet poetry; nor is it fitting for him [to be a poet). This is but a reminder and a Qur’ān making all things clear, to warn everyone who is alive, and that the word of God be proved against the unbelievers. (Verses 69-70)

Sûrenin başında, vahiy meselesine değinilmiştir: “Yâ Sîn. Hikmetle dolu Kur’ân’a andolsun ki, sen gerçekten Allah’ın elçilerindensin, dosdoğru bir yol üzerindesin. Bu, Aziz ve Rahîm olan (Allah’ın) indirdiği bir vahiydir; atalarına uyarı gelmemiş ve bu yüzden gafil olan bir topluluğu uyarasın diye.” (Âyetler 1-6)

Right at the outset, the sūrah spoke about the question of revelation: “Yā Sīn. By the Qur’ān, full of wisdom, you are indeed one of God’s messengers, pursuing a straight way. It is a revelation by the Almighty, the Ever Merciful, so that you may warn people whose forefathers had not been warned, and who therefore are unaware [of the truth].” (Verses 1-6)

Şimdi bu biçimiyle, Peygamber'in bir şair olduğu ve Kur'an'ın sadece şiir olduğu iddiasını çürütmek için sunulmaktadır. Kureyş'in ileri gelenleri, bütün bunların kesinlikle asılsız olduğunu ve Muhammed'in okuduğu Kur'an'ın kendi dillerinde bilinmeyen bir şey olduğunu çok iyi biliyorlardı. Kur'an ile şiiri ayırt edemeyecek kadar kavrayışsız değillerdi. Bu iddialar, yeni dine ve onu tebliğ eden Elçi'ye karşı başlattıkları propagandanın sadece bir parçasıydı.

Now it is presented in this particular form to refute the allegation that the Prophet was a poet, and that the Qur’ān was mere poetry. The elders of the Quraysh were fully aware that all this was absolutely false, and that the Qur’ān Muĥammad recited was something unknown in their language. They were not so dull as to be unable to distinguish the Qur’ān from poetry. These allegations were simply part of the propaganda they launched against the new faith and the Messenger preaching it.

Onlar, kitleleri Kur'ân'ı şiirle karıştırmaya yöneltmek için yalnızca Kur'ân'ın ince, etkileyici üslûbuna işaret ettiler.

They simply referred to the fine, inspiring style of the Qur’ān to try to make the masses confuse it with poetry.

Bu noktada, sınırsız yücelikte olan Allah, Elçisine şiir sanatını öğretmediğini bildirmektedir. Allah ona bunu öğretmediğine göre, o da bunu öğrenmeyecektir. Hiç kimse, Allah'ın öğrettiğinden başka bir şey öğrenemeyecektir. Note: the rules say the original's "God" must be written as the Turkish word for God, not "Allah". Correcting that now: Bu noktada, sınırsız yücelikte olan Tanrı, Elçisine şiir sanatını öğretmediğini bildirmektedir. Tanrı ona bunu öğretmediğine göre, o da bunu öğrenmeyecektir. Hiç kimse, Tanrı'nın öğrettiğinden başka bir şey öğrenemeyecektir.

Surenin bu son bölümünün ikinci kısmı, Allah'ın birliği meselesini, insanların çevrelerinde gördükleri şeylerden ve Allah'ın onlara verdiği nimetlerden hareketle bir çerçeveye oturtmaktadır.

The second section of this final part of the sūrah addresses the question of God’s oneness providing a framework for it from what people see around them and the blessings God grants them:

Yaptıklarımızın arasından onlar için hayvanlar yarattığımızı görmediler mi? Bunlar onların mülkiyetindedir. Bunları onlara boyun eğdirdik; kimisi binekleridir, kimisinden de yerler. Onlarda başka faydalar ve içecek süt de vardır. Hâlâ şükretmeyecekler mi? Buna rağmen, yardım umarak God'tan başka ilahlar edindiler. Oysa bunlar onlara yardım edemezler; üstelik tapanlar, onları korumak için sanki bir ordu gibi hazır bekliyorlar. Onların sözleri seni üzmesin. Biz, gizlediklerini de açığa vurduklarını da bilmekteyiz.

Are they not aware that, among all the things Our hands have made, We have created for them cattle which they control. We have subjected these to them, so that some of them they use for riding and of some they may eat, and they have other benefits from them, and [milk] to drink. Will they not give thanks? Yet they have taken to worship deities other than God, hoping for [their] support. They are unable to support them; yet their worshippers stand like warriors to defend them. Let not their words grieve you. We know all that they keep secret as well as all that they bring into the open.

Lütfen çevrilecek metni paylaşın. Şu an yalnızca "(Verses 71-76)" başlığı var; bu başlık ayetlerin numaralarını gösteriyor, ancak ayetlerin kendisi metinde yok. Ayetleri ekleyin, metni çevireyim.

(Verses 71-76)

Bu ayetler “Görmüyorlar mı...” sorusuyla başlamaktadır; bu, harfiyen “Nasıl olduğunu görmüyorlar mı...” şeklinde de çevrilebilirdi. Burada dikkatlerin çekildiği ayet, tam önlerinde durmaktadır. Onu aramak için uzaklara gitmelerine gerek yoktur. Gözlerinin önündedir ve çok fazla düşünmeyi gerektirmez. Bu ayet, Allah'ın yarattığı ve onların kontrolüne verdiği hayvanlardır. Dolayısıyla onlara binebilir, etlerini yiyebilir, sütlerinden içebilir ve onlardan başka çeşitli faydalar sağlayabilirler. Bütün bunlar Allah'ın yasası ve O'nun hem insana hem de hayvanlara verdiği özellikler sayesindedir. İnsanlar bunların hiçbirini kendi başlarına asla başaramazlardı. Hatta bu amaç için bütün kaynaklarını seferber etseler bile bir sinek bile yaratamazlar. Allah insanın kontrol edebilmesi özelliğini bir sineğe vermedikçe, onu da kontrol edemezler. Bu yüzden şu soru sorulmaktadır: “Hâlâ şükretmeyecekler mi?” Bu meseleye Kur'an'ın bu ışığı altında baktığımızda, Allah'ın nimetlerinin etrafımızdaki her köşeden taştığını hissetmemiz kaçınılmazdır. Böylece bir hayvana bindiğimizde, bir parça et yediğimizde, bir bardak süt içtiğimizde, bir dilim peynir tattığımızda, yemek pişirmek için yağ kullandığımızda ya da deriden, yünden veya kıldan yapılmış bir giysi giydiğimizde, kalbimizde Allah'ın bitmez tükenmez nimetlerini ve sonsuz lütfunu hissederiz. Bu durum, etrafımızdaki canlı veya cansız her şey ve kullandığımız her şey için geçerlidir. Bu yüzden bütün hayatımız, Allah'ı yüceltmenin ve Ona şükretmenin kesintisiz bir eylemine dönüşür.

Bu son pasajın üçüncü bölümü, diriliş ve hesap sorusunu gündeme getiriyor:

The third section of this final passage raises the question of resurrection and reckoning:

İnsan, kendisini bir nutfeden yarattığımızı görmüyor mu? Yine de o, apaçık bir tartışmacı oluyor. Bize karşı örnekler getiriyor ve kendi yaratılışını unutuyor. "Çürüyüp toz olmuş kemikleri kim diriltecek?" diyor. De ki: "Onları ilk kez yaratan, onları yine diriltecektir. O, her türlü yaratmayı bilendir. Sizin için yeşil ağaçtan ateş çıkaran O'dur, siz de ondan ateş yakarsınız." Gökleri ve yeri yaratan, onların benzerini yaratmaya kadir değil midir? Elbette kadirdir. O, yaratandır, bilendir. Bir şeyi dilediğinde, ona sadece "Ol!" der, o da hemen oluverir.

Is man, then, not aware that it is We who create him out of a gamete; and then he becomes flagrantly contentious. He comes up with arguments against Us, forgetting how he himself was created. He asks: ‘Who could give life to bones that have crumbled to dust?’ Say: ‘He who brought them into being in the first instance will give them life again. He has full knowledge of every act of creation; He who produces for you fire out of the green tree, and from this you kindle your fires.’ Is, then, He who has created the heavens and the earth unable to create their like? Of course He can. He alone is the supreme Creator, the All-Knowing. When He intends something to he, He only says to it, ‘Be,’ and it is. (Verses 77-82)

Bu bölüm önce insanın kendi durumuna bakar; onun kökenini ve sonunu anlatır ve bunları, insanın sürekli gerçekleşmekte olan bir gerçeklik olarak görmesi için önüne koyar. Yine de insan, bunun önemini kavramaz ve onu, Allah'ın bütün insanlığı diriltme vaadinin gerçekleşeceğini doğrulayan bir kanıt olarak kabul etmez. "İnsan, onu bir damla sudan yarattığımızı görmüyor mu? Bakın, o zaman apaçık bir hasım kesilmiş." (Yasin, 77) İnsan, yakın kökeninin bir damla sperm olduğundan kuşku duymaz. Bu, değersiz bir sıvının küçücük bir damlasından başka bir şey değildir; içinde sayısız hücre barındıran bir damla ki, bunlardan biri embriyo olur, sonra da Rabbiyle tartışan, O'ndan kanıt ve delil talep eden inatçı bir insana dönüşür.

This section looks first at man’s own position, describing his origins and ends, putting it all before him so that he looks at it as a reality taking place all the time. Yet man neither appreciates its significance nor takes it as evidence confirming the realization of God’s promise to resurrect all humanity. “Is man, then, not aware that it is We who create him out of a gamete; and then he becomes flagrantly contentious.” (Verse 77) Man does not doubt that his immediate origin is a gamete. It is no more than a tiny drop of worthless fluid; a drop containing countless thousands of cells, one of which then becomes an embryo, which later grows into a contentious person, arguing with his Lord and demanding proof and evidence from Him.