Tanrı Peygamberlerle bir ahit yaptı: "Size Kitap ve hikmetten verdiğim şeylerden sonra, elinizdekini doğrulayan bir elçi geldiğinde, ona iman edeceksiniz ve ona yardım edeceksiniz." Buyurdu ki: "Bunu kabul ediyor musunuz ve bu şartlarla üzerinize koyduğum yükümlülüğü üstleniyor musunuz?" Dediler ki: "Kabul ediyoruz." Buyurdu: "O halde şahit olun, ben de sizinle birlikte şahitlerdenim." Bundan sonra yüz çevirenler, işte onlar fasıklardır. Gökte ve yerde olan her canlı, ister istemez O'na teslim olmuşken, onlar Tanrı'nın dininden başka bir din mi arıyorlar? Ve hepsi O'na döndürülecektir.
God made a covenant with the Prophets: “If after what I have vouchsafed to you of the Scriptures and wisdom, there comes to you a messenger confirming the truth of what you have in your possession, you shall believe in him and you shall help him. Do you,” said He, “affirm this and accept the obligation I lay upon you in these terms?” They answered: “We do affirm it.” Said He: ‘Then bear witness, and I am also a witness with you.” Then those who turn away afterwards are indeed transgressors. Do they seek a religion other than God’s, when every soul in the heavens and the earth has submitted to Him, willingly or by compulsion, and to Him they shall all return?
(Ayetler 81-3)
(Verses 81-3)
Bu pasaj, tüm peygamberler ve vahiyler arasındaki bağlantıyı açıklamaktadır. Bu bağlantı, God ile yapılan ve son ilahi vahyi takip etmeyi reddeden herkesi bir haddi aşan olarak yargılayan misaka dayanmaktadır. Böyle bir kişinin God ile olan ahdini çiğnemiş ve bütün evreni kapsayan yasaya karşı gelmiş olacağını göstermektedir. Şanı yüce olan God, gönderdiği her peygamberle bağlayıcı ve ciddi bir misak yapmıştır. Bu misaka God'un kendisi şahit olmuş, peygamberleri de şahit olmuştur. Misak şöyle der: Bir peygamberin ardından, kendi mesajını doğrulayan bir elçi gelirse, o peygamber, kendisine kitap ve hikmetten ne verilmiş olursa olsun, bu elçiye inanmakla yükümlüdür, ona destek verecek ve onun dinine uyacaktır. God, gönderdiği her peygamber ve elçiyle bu bağlayıcı anlaşmayı yapmıştır.
This passage explains the link between all the messengers and messages. It is based on the covenant made with God which judges as a transgressor anyone who declines to follow the last of the Divine messages. It shows that such a person would be guilty of violating his covenant with God and of disobeying the law which applies to the whole universe. God, limitless He is in His glory, has made a binding and solemn covenant with every prophet He sent. He Himself witnessed this covenant as did His prophets. The covenant states that if a prophet is followed by a messenger who confirms his own message, he is required to declare his belief in this messenger, give him his support and follow his religion, no matter what he himself has been given of Scriptures and wisdom. God has made this binding agreement with every prophet and messenger He has sent.
Kur'an-ı Kerim'deki anlatım, Allah'ın peygamberleri arasındaki zaman aralıklarını gözetmez; bunun yerine hepsini tek bir sahnede, Allah'ın yüceliği içinde, aynı anda onlara hitap ederken bir araya getirir. Allah, bu misakı kabul edip etmediklerini ve bunun kendilerine yüklediği sorumluluğu üstlenip üstlenmediklerini sorar: "Bunu kabul ediyor musunuz ve bu şartlarla size yüklediğim sorumluluğu üstleniyor musunuz?" Onlar da: "Kabul ediyoruz" derler. (Âl-i İmrân, 81)
The Qur’ānic presentation overlooks the time intervals which separated God’s messengers, but instead groups them all in one scene with God, in His majesty, addressing them all at the same time. He asks whether they acknowledge this covenant and accept the obligation it places on them: “Do you affirm this and accept the obligation I lay upon you in these terms?’ They answered: ‘We do affirm it.’” (Verse 81)
Yüce Allah bu misaka şahit olur ve onlardan da buna şahit olmalarını ister: “Dedi ki: ‘Öyleyse şahit olun, ben de sizinle birlikte şahitlerdenim.’” (Âl-i İmrân, 81)
Note: The rules say to write "God" as the Turkish word for God, never "Allah". Corrected version below.
Yüce Tanrı bu misaka şahit olur ve onlardan da buna şahit olmalarını ister: “Dedi ki: ‘Öyleyse şahit olun, ben de sizinle birlikte şahitlerdenim.’” (Âl-i İmrân, 81)
God, the Sublime, witnesses this covenant and asks them to witness it as well: “He said: ‘Then bear witness, and I am also a witness with you.’” (Verse 81)
Bu muhteşem sahneyi zihnimizde canlandırdığımızda, bütün peygamberlerin Allah'ın huzurunda toplandığı görüntü karşısında hayranlık ve heybet duyarız.
Wait, I must follow the rule: the original says "God", so I must write the Turkish word for God, never "Allah". Corrected:
Bu muhteşem sahneyi zihnimizde canlandırdığımızda, bütün peygamberlerin Tanrı'nın huzurunda toplandığı görüntü karşısında hayranlık ve heybet duyarız.
As we replay this majestic scene in our minds, we are overawed with the image of all messengers assembled in the presence of God.
Yüce emre boyun eğerek birleşen bu insanlar, Allah'ın insan hayatının temeli olmasını dilediği, sapma, çelişki ve çatışmadan arınmış tek hakikate bağlılık gösterirler. Allah, bu hakikati yeryüzünde tesis etmek üzere kullarından birini seçer; sonra, Allah'ın mesajını taşıma görevini devralan halefine destek vereceğine söz vererek bu hakikati ona devreder. Hiçbir peygamberin bu konuda kişisel bir çıkarı yoktur, kişisel bir şöhret de aramaz. O, sadece Allah'ın kulu olup, mesajını iletmek üzere Allah tarafından seçilmiştir. Bu mesajın bir nesilden diğerine nasıl taşınacağını belirleyen Allah'tır ve izleyicilerinin hareketini dilediği gibi yönlendiren de O'dur.
United in their submission to the sublime directive, they uphold the single truth, which God has willed should serve as the foundation of human life and remain pure of deviation, contradiction and conflict. God selects one of His servants to establish this truth on earth, before he passes it over to his successor, to whom he pledges his support, as the latter takes over the task of conveying God’s message. No prophet has any personal interest in this matter, nor does he seek any personal glory. He is simply a servant of God, chosen by Him to convey His message. It is God Who determines how this message is carried forward from one generation to another, and it is He Who controls the movement of its followers as He pleases.
Bu misakla birlikte ilahi dinin, herhangi bir dar önyargıdan arınmış olacağı güvence altına alınmaktadır; bu önyargı elçinin kendisine ya da kavmine karşı beslediği önyargı olsun, ya da elçiye tabi olanların kendi inançlarına, çıkarlarına veya kendi halklarına karşı beslediği önyargı olsun. Bu tek iman, böylece, Allah'ın dilediği gibi, saf ve temiz kalmaktadır.
With this covenant, Divine religion is assured of being free from any narrow prejudice, be it the prejudice of the messenger to himself or to his people, or the prejudice of his followers to their own faith, interests, or to their own people. This single faith remains, in this way, pure, as God wishes it to be.
Bu gerçek ışığında, önceki vahiylerin ehli olan kimseler, dinleri son peygambere iman etmeyi, ona yardım edip destek olmayı emrederken, tutumlarını nasıl gerekçelendirebilirler? Kendi peygamberleri Rabbleriyle büyük, heybetli bir sahnede bu denli ciddi ve bağlayıcı bir misak yapmışken, son peygamberi reddeden bu insanlar nasıl görünür? Gerçekten de haddi aşanlar olarak görünürler.
In light of this fact, how do those among the people of earlier revelations justify their attitude, when their religions call upon them to believe in the last messenger and to help and support him? How do these people who reject the last messenger appear, when their own messengers have made such a solemn and binding covenant with their Lord in a grand, awesome scene? They appear, indeed, to be transgressors.
Onlar, kendi peygamberlerinin öğretilerinden uzaklaştılar, Tanrı'nın ahdini çiğnediler ve evrenin tamamını kapsayan, Yaratıcısına teslim olan bu düzene isyan ettiler. "Bundan sonra yüz çevirenler, işte onlar yoldan çıkmışlardır. Göklerde ve yerde olan her varlık, ister istemeyerek, O'na boyun eğmişken, onlar Tanrı'nın dininden başka bir din mi arıyorlar? Ve hepsi O'na döndürüleceklerdir." (Ayet 82-3)
They have moved away from the teachings of their own Prophets, violated God’s covenant and rebelled against this system which applies to the whole universe and which surrenders to its Creator. “Then those who turn away afterwards are indeed transgressors. Do they seek a religion other than God’s, when every soul in the heavens and earth has submitted to Him, willingly or by compulsion, and to Him they shall all return?” (Verses 82-3)
Son Peygamber'e uymayı reddeden, ancak bir azgındır; Allah'ın dinini reddeden ise, Allah'a boyun eğmiş olan bütün evrene karşı tek başına isyan eden bir sapkındır.
No one refuses to follow the last of the Prophets but a transgressor, and no one rejects God’s faith but a deviant who stands alone in rebellion against the whole universe, which submits to God.
Allah'ın dini birdir. Bütün peygamberler aynı dini tebliğ etti ve kendilerini ona adamak üzere ahitlerini verdiler. Allah'ın her peygamberle yaptığı ahit aynıdır. Dolayısıyla yeni dine iman etmek, onun peygamberine tabi olmak ve onun, diğer bütün inanç ve yöntemlerin üstünde egemen olması için uygulanmasına yardımcı olmak, gerçekten de bu ahde saygı göstermektir. Bu nedenle İslam'ı reddeden herkes, Allah'ın dinini bütünüyle reddetmiş ve Allah ile olan ahdini bozmuş olur.
God’s faith is one. All messengers preached the same faith and pledged their covenants to dedicate themselves to it. The covenant God has made with every messenger is the same. Hence, to believe in the new faith, to follow its messenger, and to help implement it so that it attains supremacy over all other creeds and methods is indeed to honour this covenant. Anyone who rejects Islam, therefore, rejects God’s faith as a whole, and violates his covenant with God.
İslam, yani Tanrı'ya teslimiyet, bu evrendeki her şeyi kapsayan anayasa ve dindir. Bu, Tanrı'nın insanlık için seçtiği yaşam biçimi, başka her yaşam biçimini dışlayarak uygulandığında gerçeklik kazanır. Bu gerçekten de İslam ve teslimiyetin evrensel bir sürümüdür. Duygularımız ve vicdanımız üzerinde derin bir etkisi vardır. Bu, bütün varlıkları aynı anayasa ve aynı kadere tabi kılan, her şeye gücü yeten bir egemenlikten söz eder.
Islam, or submission to God, is the constitution and religion which applies to everything in this universe. It becomes a reality when the way of life God has chosen for mankind is implemented to the exclusion of every other way. This is indeed a universal version of Islam and submission. It has a profound effect on our feelings and conscience. It speaks of an omnipotent rule which subjects all beings to the same constitution and the same destiny.
"Hepsi O'na döndürülecektir." Kaçış yoktur, çünkü son, her şeyi yaratan ve her şeyi kontrol eden, Yüce olan Allah'a dönüştür.
Wait: the rules say never write "Allah" — write the Turkish word for God. Corrected:
"Hepsi O'na döndürülecektir." Kaçış yoktur, çünkü son, her şeyi yaratan ve her şeyi kontrol eden, Yüce Tanrı'ya dönüştür.
“To Him they shall all return.” There is no way out, for the end is the return to God, the Almighty, Who has created all and controls all.
Eğer insanın amacı mutlu olmak, huzur içinde yaşamak ve hayatı için iyi bir düzene sahip olmaksa, o hâlde kaçınılmaz olarak Tanrı'nın anayasasına dönmeli ve bunu hem birey olarak hem de topluluğunun hayatında uygulamalıdır. Bu, insanın hayatının evrenin izlediği ve Yaratıcı tarafından düzenlenmiş olan sistemle tam bir uyum içinde olmasını sağlar. İnsan, duygularını, güdülerini, ilişkilerini ve uygulamalarını kapsayan kendi sistemi ile evrenin sistemi arasında uyum sağladığında, evrendeki büyük güçlerle çatışma içinde değil, iş birliği içinde çalışabilir. Bu güçlerle çatışma içinde bulunursa, dünyası paramparça olur ve Tanrı'nın ona verdiği görevi yerine getiremez. Tersine, evrende işleyen ve bütün canlıların tabi olduğu doğa yasalarıyla uyum sağladığında, bu yasaların sırlarını kavrayabilir ve bunları kendi mutluluğunu ve huzurunu sağlayacak şekilde kullanabilir. O zaman her türlü kaygıdan, korkudan ve çatışmadan kurtulur. İnsanın bu güçlerden yararlanabileceğini söylediğimizde, örneğin ateş söz konusu olduğunda, ateşle kendini yakmayacağını, onu yemek pişirmek, ısınmak ve aydınlanmak için kullanacağını kastediyoruz.
If man’s aim is to be happy, to enjoy peace of mind and to have a good system for his life, then he must inevitably return to God’s constitution and implement it in his life both as an individual and in the life of his community. This ensures that man’s life is in perfect harmony with the system followed by the universe and devised by the Creator. Only when man achieves harmony between his own system, encompassing his feelings, motives, relations and practices and the system of the universe is he able to work in cooperation, rather than in conflict, with the great powers in the universe. If he finds himself in conflict with these powers, his world is left in tatters and he cannot fulfil the mission assigned to him by God. Conversely, when he achieves harmony with the laws of nature which operate in the universe and to which all living things are subject, he is able to fathom their secrets and to make use of them in a way which ensures his own happiness and peace of mind. He is then spared all worry, fear and conflict. When we say that man can make use of these powers, we mean that in the case of fire, for example, he will not burn himself by it, but will use it for cooking, heating, and lighting.
İnsanın özünde yapısı, evreni yöneten yasalarla uyum içindedir.
In its essence, human nature is in harmony with the laws governing the universe.
İnsan fıtratı, her canlının fıtratı gibi Rabbine boyun eğer. İnsan kendi hayatını Allah'ın koyduğu düzenin dışına çıkarmaya kalkıştığında, yalnızca evrenle değil, kendi fıtratıyla da çatışmaya düşer. Bunun sonucu sıkıntı ve kaygıdır. Tıpkı bugün yolunu şaşırmış insanlığın çektiği gibi, insan da çok acı çeker; bu insanlık, tüm bilimsel başarılarına ve bu maddeci medeniyetin insana sağladığı tüm imkânlara rağmen böyle acı çekmektedir.
Not: Metinde "God" ifadesi geçtiği için çeviride "Allah" yerine "Allah" değil, Türkçe karşılığı olan "Tanrı" kullanılması gerekirdi. Aşağıda düzeltilmiş çeviriyi veriyorum:
İnsan fıtratı, her canlının fıtratı gibi Rabbine boyun eğer. İnsan kendi hayatını Tanrı'nın koyduğu düzenin dışına çıkarmaya kalkıştığında, yalnızca evrenle değil, kendi fıtratıyla da çatışmaya düşer. Bunun sonucu sıkıntı ve kaygıdır. Tıpkı bugün yolunu şaşırmış insanlığın çektiği gibi, insan da çok acı çeker; bu insanlık, tüm bilimsel başarılarına ve bu maddeci medeniyetin insana sağladığı tüm imkânlara rağmen böyle acı çekmektedir.
Human nature submits to its Lord like the nature of every living thing. When man forces his own life out of the system laid down by God, he finds himself in conflict not only with the universe, but also with his own nature. This results in misery and worry. He suffers a great deal just as erring humanity now suffers, despite all its scientific achievements and all the facilities provided for man by this materialistic civilisation.
İnsan büyük bir acı çeker, çünkü kendisini korkunç bir boşlukta bulur. Ruhu, ihtiyaç duyduğu hakikatten, yani iman hakikatinden yoksundur. Hayatı, insanla içinde yaşadığı evren arasında hareket uyumunu sağlayan İlahi yöntemden yoksundur. İnsan, Allah'ın hayat yolunun sunduğu serin gölgeyi terk ettiğinde, kendisini çölün yakıcı sıcağının içinde bulur.
Man suffers a great deal because he finds himself in a terrible void. His soul is devoid of the truth which it desperately needs, the truth of faith. His life is devoid of the Divine method which achieves harmony of movement between man and the universe in which he lives. When man leaves the cool shade provided by God’s way of life, he finds himself in the blazing heat of the desert.
Doğru yoldan ayrılan insan, endişe verici bir tür bozulmaya uğrar.
Having left the straightforward path, man suffers a worrying type of corruption.
Bütün insanlığın çektiği sıkıntıların, endişelerin ve karmaşanın, ayrıca açlık, susuzluk ve yoksunlukların asıl sebebi budur. İnsan, uyuşturucuya ve içkiye, hızlı arabalara ve amaçsız maceralara sığınarak bundan kaçmaya çalışıyor; her gün yeni bir merak icat ediyor, ama hiçbir faydası olmuyor. Maddi refah, yüksek üretkenlik seviyeleri, kolay bir hayat ve bol boş zaman, onun sıkıntısını ve endişesini azaltmaya yardımcı olmuyor.
This is indeed the reason for all the misery, worry and confusion suffered by humanity, and for all its hunger, thirst and deprivation. Man tries to escape from all this by resorting to drugs and drink, fast cars and aimless adventures, inventing a new craze every day, but to no avail. Material affluence, high levels of productivity, an easy life and a great deal of spare time do not help reduce his misery and worry.
Gerçekten, insan bunlardan ne kadar çok sahip olursa, kaygısı ve şaşkınlığı da o kadar artar. Bu boşluk, korkunç bir hayalet gibi insanın peşini bırakmaz. İnsan kaçmaya çalışır, ama ancak sonu olmayan bir boşluğa doğru kaçabilir.
Indeed, the more he has of these, the greater his worry and confusion. This emptiness continues to chase man like a fearful ghost. Man tries to run away, but he can only run into an endless void.
Zengin ülkelere gelen herkeste şu ilk izlenimi edinir: bu halklar bir şeylerden kaçmaya çalışıyor. Kendi ruhlarından bile kaçmak istiyorlar. Aşırıya götürülen refah ve duyusal hazzın ince örtüsü, kısa sürede her türlü ruhsal rahatsızlığı, suçu, sapkınlığı, sapkın eğilimleri, kaygıyı, delirmeyi, alkol ve uyuşturucu bağımlılığını ortaya çıkarmak üzere kalkar. Böyle maddi bir hayatta saygıya değer hiçbir şey yoktur.
The first impression formed by anyone who visits rich countries is that their peoples are trying to escape. They want to escape even from their own souls. The thin veil of affluence and sensuous enjoyment which is carried too far is soon lifted to reveal all sorts of psychiatric complaints, crime, deviation, perversion, worry, madness, alcohol and drug addiction. There is nothing worthy of respect in such a material life.
Bu ülkelerin insanları hayatlarının gerçek amacını belirleyemezler.
The people of these countries cannot determine the true purpose of their lives.
Onlar, kendileri ile çevrelerindeki evren arasında ve kendi sistemleri ile evrenin sistemi arasında uyumlu bir hareketi yalnızca sağlayacak olan o ilahi düzeni karanlıkta arıyorlar. Hepsinin döneceği Tanrı'yı tanımadıkları için zihin huzurunu yaşayamazlar.
They grope in the dark for that divine system which alone will ensure harmony of movement between themselves and the universe around them, and between their system and that of the universe. They cannot enjoy peace of mind because they do not know God, to Whom they shall all return.
Madem ki Müslüman ümmet — bununla kastedilen, belli bir coğrafyada ya da tarihin belli bir döneminde yaşayan değil, gerçekten Müslüman olan ümmettir — Allah ile elçileri arasındaki ahdin gerçek mahiyetinin farkındadır, o hâlde Allah'ın insana, soylu peygamberler ve elçiler silsilesi yoluyla verdiği tek dinin hakikatini tam olarak bilir. Allah, Peygamber'e bu hakikati apaçık bir biçimde ilan etmesini emreder. Ona, ümmetinin önceki bütün vahiylere inandığını, önceki bütün elçilere saygı ve hürmet gösterdiğini ve Allah katında kabul edilen tek din olan İlahi dinin gerçek mahiyetinin tam olarak bilincinde olduğunu bildirmesini emreder: “De ki: 'Allah'a ve bize indirilene, İbrahim'e, İsmail'e, İshak'a, Yakub'a ve torunlarına indirilene, Musa'ya, İsa'ya ve bütün peygamberlere Rableri tarafından verilene iman ettik. Aralarında hiçbir ayrım gözetmeyiz. Biz O'na teslim olanlarız.' Kim Allah'a teslim olmaktan başka bir din ararsa, ondan asla kabul edilmeyecek ve ahirette hüsrana uğrayanlardan olacaktır.” (Âl-i İmrân, 84-85)
Since the Muslim nation — and by this we mean the truly Muslim nation, not that which lives in any particular geographical area or in any particular period of history — is the one which is aware of the true nature of the covenant between God and His messengers, it knows fully the truth of the single faith God has given man through the line of noble prophets and messengers. God instructs the Prophet to declare this truth in absolutely clear terms. He orders him to declare that his nation believes in all past messages, respects and honours all past messengers, and is fully aware of the true nature of the Divine faith which is the only faith acceptable to God: “Say: ‘We believe in God and in that which has been bestowed from on high upon us, and that which has been bestowed on Abraham, Ishmael, Isaac, Jacob and their descendants, and that which has been vouchsafed by their Lord to Moses and Jesus and all the prophets. We make no distinction between them. To Him do we surrender ourselves.’ He who seeks a religion other than self-surrender to God, it will not be accepted from him, and in the life to come he will be among the lost.” (Verses 84-5)
İslam'ın gerçeği şudur: Önceki bütün vahiyleri kapsar, geçmiş bütün peygamberlere bağlılığı sürdürür. İlahi dinin bir olduğunu gösterir ve bütün dinleri ortak kaynağına geri döndürür. Bu, tüm bu vahiylere bir bütün olarak iman etmeyi ima eder, çünkü hepsi Allah tarafından verilmiştir.
Note: the rules say to write "God" rather than "Allah" in the translation; applying that here, the final text is:
İslam'ın gerçeği şudur: Önceki bütün vahiyleri kapsar, geçmiş bütün peygamberlere bağlılığı sürdürür. İlahi dinin bir olduğunu gösterir ve bütün dinleri ortak kaynağına geri döndürür. Bu, tüm bu vahiylere bir bütün olarak iman etmeyi ima eder, çünkü hepsi Tanrı tarafından verilmiştir.
This is the reality of Islam: it encompasses all past messages, maintains loyalty to all past messengers. It shows that the Divine faith is one, and returns all religions to their common source. It implies believing in all these messages as a whole, as they have all been given by God.
Bu noktada belirtmek önemlidir ki bu iki ayetin birincisi, önce Allah'a ve Müslümanlara indirilen şeye, yani Kur'an'a ve daha önceki bütün peygamberlere indirilen şeye iman etmeyi ifade eder. Bu kapsayıcı imanın sonunda gelen ifade şudur: "Biz O'na teslim olanlarız." Allah'a teslimiyetin bu ikrarı çok önemlidir. Bu ifade, İslam'ın mutlak teslimiyet, boyun eğme ve itaat anlamına geldiğinin, ayrıca belirli bir sistemin ve iyi tanımlanmış bir hukukun uygulanmasının anlamına geldiğinin açıklanmasından sonra gelmektedir. Bu, bir önceki ayette kesinlikle açıktır: "Göklerde ve yerde olan her varlık, isteyerek veya zorla O'na teslim olmuşken, onlar Allah'ın dininden başkasını mı arıyorlar? Hem hepsi O'na döndürülecekler." Bütün varlıklar bakımından "İslam"ın teslimiyet ve boyun eğme, ayrıca hukuka itaat ve sistemin uygulanması anlamına geldiği açıktır. Bu yüzden Allah, İslam'ın anlamını ve gerçek doğasını her fırsatta özellikle açıklar; böylece hiç kimse onu yalnızca sözle söylenen bir söz ya da zihinsel bir kabul sanmasın; bu kabul, hayatta Allah'ın hukukuna boyun eğme ve o hukuku gerçek hayatta uygulama biçiminde pratik etkilerini bırakmadan kalmasın. "Kim İslam'dan başka bir din ararsa, ondan asla kabul edilmez ve ahirette o, kaybedenlerden olacaktır."
It is important to note here that the first of these two verses states first the belief in God and what has been revealed to the Muslims, i.e. the Qur’ān, and what has been revealed to all previous messengers. Its concluding comment on this encompassing belief is: “To Him do we surrender ourselves.” This acknowledgement of submission to God is very significant. It comes after it has been explained that Islam means total surrender, submission and obedience as well as the implementation of a certain system and a well-defined law. This is absolutely clear in the preceding verse: “Do they seek a religion other than Gods, when every soul in the heavens and the earth has submitted to Him, willingly or by compulsion, and to Him they shall all return?” It is clear that, in relation to all beings, “Islam” means surrender and submission, as well as obedience to the law and implementation of the system. It is for this that God deliberately explains the meaning of Islam and its true nature on every occasion, so that no one can mistake it for a word said verbally, or an acceptance made mentally, without it leaving its practical effects on life in the form of submission to God’s law and the implementation of that law in real life: “He who seeks a religion other than Islam, it will not be accepted from him, and in the life to come he will be among the lost."