Bu pasaj neredeyse tamamen kıblenin değişmesi, yani namazda yönelinen yönün değişmesi ve bu değişikliğe eşlik eden tartışma üzerine kurulmuştur. Bu değişiklik, Peygamber ﷺ'in 622 yılında Medine'ye hicretinden on altı veya on yedi ay sonra gerçekleşmiştir. Medine'deki Yahudiler, Müslümanlar arasında ayrılık ve karmaşa yaratmak için kıble meselesini istismar etmeye çalışmışlardır. Kur'an, onların bu iddialarını reddetmekte ve Müslüman topluluğun daha savunmasız üyelerine verebilecekleri zararlara karşı uyarıda bulunmaktadır. Kur'an'da kıblenin değiştiği tarihin tam olarak ne zaman olduğuna dair bir kayıt bulunmamaktadır.

This passage is almost entirely devoted to a discussion of the change of the qiblah, or direction faced in prayer, which occurred sixteen or seventeen months after the Prophet’s arrival in Madinah in 622 CE, and the controversy that attended it. The Jews of Madinah tried to exploit the qiblah issue to create division and confusion among the Muslims. The Qur’ān denounces their allegations, and warns of the damage they might cause to the more vulnerable members of the Muslim community. No reference can be found in the Qur’ān to the exact date of the change of the qiblah.

Durumun temel gerçekleri, Müslümanlar için namazın Mekke'de hâlâ kalırken günlük bir dini görev kılındığını açıkça göstermektedir. Namaz kılarken Ka'be'ye yönelirlerdi. Kur'an'da bu konuda belirli bir emir verilmemiştir. Müslümanlar Mekke'den Medine'ye hicret ettiklerinde, Peygamberimize ﷺ Ka'be yerine Müslümanların Kudüs'e yönelmeleri gerektiği yönünde bir talimat verildi. Her iki durumda da talimatın Kur'an ifadeleri yerine Peygamberimizden ﷺ gelmiş olması, onun geçerliliğini ve otoritesini hiçbir şekilde azaltmaz.

The main facts of the situation make it clear that prayer was made a daily religious duty for Muslims while they were still in Makkah. They faced the Ka`bah when they prayed. No specific order is given in the Qur’ān on this point. When the Muslims emigrated from Makkah to Madinah, the instruction was given to the Prophet that instead of the Ka`bah in Makkah, Muslims should face Jerusalem. The fact that in both cases the instruction had come from the Prophet rather than in Qur’ānic statements in no way diminishes its validity or authority.

Bu uygulama, bu bölümdeki, önceki talimatların yerini alan hükümler indirilene kadar sürdü. Peygamber ﷺ ve onunla birlikte olan Müslümanlara şöyle buyruldu: "Öyleyse yüzünü Mescid-i Haram'a doğru çevir; nerede olursanız olun, namazda yüzlerinizi ona doğru çevirin." (Ayet 144)

This continued to be the practice until the revelation of the instructions in the present section, which superseded the previous ones. The Prophet, and the Muslims with him, were told to “Turn your face, then, towards the Sacred Mosque, and wherever you all may be, turn your faces [in prayer] towards it.” (Verse 144)

İnsanlar arasındaki akılsızlar şöyle diyecekler: "Daha önce yöneldikleri kıbleden onları çeviren nedir?" De ki: "Doğu da Batı da Allah'ındır." Dilediğini doğru yola iletir. Böylece sizi insanlara şahit olasınız ve Peygamber de size şahit olsun diye orta yol üzere bir ümmet kıldık. Peygambere uyanları, topuklarının üzerine dönenlerden ayırt etmek için, önceden yöneldiğiniz kıbleyi ancak onu belirledik. Bu, Allah'ın hidayete erdirdiklerinden başkası için gerçekten ağır bir imtihandı. Allah imanınızı boşa çıkarmaz. Allah, insanlara karşı Şefkatli ve Merhametlidir. (Ayet 142-143)

The weak-minded among people will say, ‘What has turned them away from the direction of prayer which they have so far observed?’ Say, ‘To God belong the east and the west. He guides whomever He wills to a straight path.’ Thus We have made you the community [ummah] of the middle way, so that you may stand witness against the rest of mankind, and the Messenger shall be a witness against you. We appointed the direction of prayer which you formerly followed in order that We might distinguish those who follow the Messenger from those who turn on their heels. It was indeed a hard test except for those whom God has guided. God would never have let your faith be in vain. God is Compassionate and Merciful to mankind. (Verses 142-143)

Tartışmanın seyrinden anlaşılıyor ki "akılsızlar" ifadesi Medine'deki Yahudilere işaret etmektedir. Kıblenin Kudüs'ten Mekke'ye çevrilmesi konusunda ihtilaf çıkaran, bu değişikliğin geçerliliğini ve ardındaki hikmeti sorgulayanlar onlardı.

It is clear from the course of the discussion that ‘the weak-minded’ is a reference to the Jews of Madinah. They were the ones who stirred up the controversy about the change of qiblah from Jerusalem to Makkah, and questioned its validity and the wisdom behind it.

Al-Barā’ ibn `Āzib rivayet etti: “Peygamber ﷺ Medine’ye ilk geldiğinde, Ensâr’dan büyükanne ve büyükbabasının [ya da belki de “dayılarının” demiştir] yanında kaldı.” 1

Al-Barā’ ibn `Āzib reported: “When the Prophet first arrived in Madinah, he stayed at his grandparents [or maybe he said at his maternal uncles] of the Anşār. 1

Peygamber, ilk on altı veya on yedi ay boyunca Kudüs'e doğru dönerek namaz kılıyordu; oysa yüzünü Kâbe'ye çevirmeyi tercih ederdi. Kıldığı ilk namaz ﷺ 1 Peygamber'in, annesinin dedesinin ailesine mensup olan el-Neccâr kabilesinden Hâlid İbn Zeyd, yani daha çok Ebû Eyyûb el-Ensârî olarak bilinen kişinin evinde kaldığı bilinmektedir. Arap örfüne göre, Peygamber'in dedesinin bu kabileden bir kadınla evlenmesi nedeniyle, bu kabilenin tüm erkekleri Peygamber'in dayıları sayılır. — Editörün notları.

The Prophet used to pray facing Jerusalem for the first sixteen or seventeen months, though he would have preferred to face the Ka`bah. The first prayer he offered 1 It is well known that the Prophet stayed at the home of Khālid ibn Zayd, better known as Abū Ayyūb al-Anşārī, who belonged to al-Najjār clan, to whom belonged the Prophet’s maternal grandmother. According to the Arabian usage, all men of this clan are considered maternal uncles of the Prophet by virtue of his grandfather’s marriage to one of its women — Editor’s notes.

Ardından, Muhammed'in kıble yönü konusundaki huzursuzluğunun kısa süre içinde sona ereceğine dair bir işaret gelir; çünkü Tanrı, onun isteklerini karşılayacak kalıcı bir yönü emreder. Ancak bu bildirim, Yahudilerin buna karşı çıkacağı ve Müslümanlar arasında ayrılık ve karmaşa çıkarmak için bundan yararlanmaya çalışacakları konusunda sert bir uyarıyla birlikte gelir.

Next comes the indication that Muĥammad’s unease with respect to the direction of prayer was soon to be over, as God decreed a permanent one which would satisfy his wishes. However, the announcement comes with a stern warning that the Jews would oppose it and try to exploit it to sow division and confusion among the Muslims.

Biz senin gökyüzüne doğru yüzünü çevirip durduğunu görüyoruz. Bu yüzden seni, hoşnut olacağın bir kıbleye yöneltiyoruz. Öyleyse yüzünü Mescid-i Haram'a çevir; ve nerede olursanız olun, yüzlerinizi onun yönüne çevirin. Daha önce kendilerine kitap verilenler, bunun Rableri tarafından gelen hak olduğunu iyi bilirler. Allah, yaptıklarından habersiz değildir. Kendilerine kitap verilenlere her türlü mucizeyi getirsen de kıblelerine uymayacaklardır. Sen de onların kıblesine uyamazsın; onlar da birbirlerinin kıblesine uymazlar. Sana gelen bunca ilimden sonra, onların keyiflerine uyarsan, elbette zalimlerden olursun. Kendilerine kitap verdiğimiz kimseler, onu kendi çocuklarını tanıdıkları gibi tanırlar; ama içlerinden bir kısmı bile bile hakkı gizler. Bu, Rabbinden gelen haktır; sakın şüphe edenlerden olma. Herkesin yöneldiği bir hedefi vardır; siz de hayırlı işlerde birbirinizle yarışın. Nerede olursanız olun, Allah hepinizi bir araya getirir. Allah her şeye kadirdir. Nereden yola çıkarsan çık, yüzünü Mescid-i Haram'a çevir. Şüphesiz bu, Rabbinden gelen haktır. Allah yaptıklarınızdan habersiz değildir. Nereden yola çıkarsanız çıkın, yüzünüzü Mescid-i Haram'a çevirin; nerede olursanız olun, yüzlerinizi ona çevirin ki, zulme sapanlar dışında insanların sizin aleyhinizde bir delili olmasın. Onlardan korkmayın, benden korkun ki, nimetimi size tamamlayayım ve doğru yola erebilesiniz.” (Ayet 144-150)

We have seen you often turn your face towards heaven. We shall, therefore, make you turn in prayer towards a direction you will be happy with. Turn your face, then, towards the Sacred Mosque; and wherever you all may be, turn your faces [in prayer] towards it. Those who have been granted revelations in the past know well that it is the truth from their Lord. God is not unaware of what they do. Were you to bring every possible sign before those who had been granted revelations, they would not follow your direction of prayer. And neither may you follow their direction of prayer, nor would they even follow one another’s direction. If you were to follow their whims and desires after all the knowledge that has been given to you, you would certainly be among the wrongdoers. Those to whom We granted revelation know it as well as they know their own children, but some of them knowingly conceal the truth. This is the truth from your Lord; never, then, be among the doubters. Each one has a goal towards which he turns; so vie with one another in good works. Wherever you may be, God will bring you all together. God has power over all things. From wherever you may come forth, turn your face [in prayer] towards the Sacred Mosque. It is indeed the truth from your Lord. God is not unaware of what you do. From wherever you may come forth, turn your face [in prayer] towards the Sacred Mosque; and wherever you all may be, turn your faces towards it, so that people may have no argument against you, except those who are bent on wrongdoing. Have no fear of them, but fear Me, so that I may perfect My grace on you, and that you may be rightly guided.” (Verses 144-150)

Ardından sure, Peygambere doğrudan hitap ederek şöyle buyurur: “Bu, Rabbinden gelen haktır; sakın şüphe edenlerden olma.” (2/147) Peygamber, mesajının doğruluğu hakkında hiçbir zaman şüphe duymamıştır. Kur’ân’ın başka bir yerinde Peygambere şöyle denilmektedir: “Sana indirilen konusunda bir şüphe içindeysen, senden önce Kitap okuyanlara sor.” (10/94) Bu âyeti duyan Peygamber ﷺ şöyle demiştir: “Ben hiçbir şüphe duymam ve hiçbir kimseye sormam.” Ancak onun burada doğrudan hitap edilmesi, çevresindekilere ve daha sonra gelecek, İslâm'ı zayıflatmaya çalışanların etkisine kapılabilecek diğer kimselere açık bir işarettir.

Then the sūrah addresses the Prophet directly, saying: “This is the truth from your Lord; never, then, be among the doubters.” (Verse 147) The Prophet never entertained any doubt about the veracity of his message. Elsewhere in the Qur’ān, the Prophet is told, “If you are in any doubt regarding what has been revealed to you, then consult those who have read the Scriptures before your time.” (10:94) On hearing this verse, the Prophet said: “I entertain no doubts, and. I ask no one.” But the fact that he is here addressed directly is a clear signal to those around him, and others who would come later, who might be influenced by those who may try to undermine Islam.

Müslümanların bugün bu ifadeyi düşünmeleri uygundur. Bazı Müslümanlar, İslami ilkelerin ve Kur'an ile Hadis metinlerinin yorumlanması ve anlaşılması ya da İslami inanç, edebiyat ve tarihin incelenmesi ve analizi için Yahudi, Hristiyan ve Marksist Oryantalistlerin otoritesine dayanmakta olağanüstü bir saflık sergilemektedir. Müslüman öğrencilerin çeşitli İslami disiplinlerde eğitim görmek üzere Müslüman ülkelerden Avrupa ve Amerika üniversitelerine gönderilmek zorunda kalmaları büyük bir üzüntü kaynağıdır; bu öğrencilerden bazıları orada İslam'a ve İslami öğretilere ve ilkelere dair çarpık ve karışık bir anlayış edinmektedir. Kur'an'ın, Allah'ın Müslüman topluluğa indirdiği ebedi kitap olduğunu, neyin yapılması ve neyden kaçınılması gerektiğini ortaya koyduğunu asla unutmamalıyız. Her inançtan inkârcılar, bize imanımızı öğretecek kimseler değildir.

It is appropriate for Muslims today to reflect on this statement. Some Muslims display remarkable naivety in relying on the authority of Jewish, Christian and Marxist Orientalists, for the interpretation and understanding of Islamic principles and texts of the Qur’ān and ĥadīth, or for the study and analysis of Islamic faith, literature, and history. It is a great pity that Muslim students have to be sent from Muslim countries to be educated in various Islamic disciplines in European and American universities, where some of them acquire a distorted and confused understanding of Islam and Islamic teachings and principles. We must never forget that the Qur’ān is the eternal book God revealed to the Muslim community, outlining what it should do and what it must refrain from. Unbelievers of any creed are not the ones to teach us our faith.

Sure'nin devamında, Müslümanlara ayrılmış daha birçok ilahi lütuf hatırlatılır. Bu özel lütuflardan biri olarak Allah, Mekke'deki Kutsal Mescit'in ilk bekçisi ve tüm Müslümanların kalıcı ve evrensel kıblesi olan İbrahim'in yaptığı duanın gerçekleşmesi için onlara bir Elçi göndermiştir: Muhammed ﷺ.

The sūrah goes on to remind the Muslims of more divine favours reserved for them. By one such special favour God has sent them a Messenger, Muĥammad, in fulfilment of the prayer made by Abraham, the first custodian of the Sacred Mosque in Makkah, the permanent and universal qiblah of all Muslims.

Böylece aranızdan, size âyetlerimizi okuyan, sizi arındıran, size Kitabı ve hikmeti öğreten ve bilmediklerinizi size öğreten bir Elçi gönderdik. Öyleyse Beni anın ki Ben de sizi anayım; Bana şükredin ve asla nankörlük etmeyin. (Âyet 151-152)

Thus We have sent forth to you a Messenger from among yourselves to recite to you Our revelations, purify you, and instruct you in the Book and in wisdom and teach you what you did not know. Remember Me, then, and I will remember you; give thanks to Me and never deny Me. (Verses 151-152)

Aynı sözler, İbrahim'in duasında da yer almaktadır (Ayet 129); bu da iki peygamber ve onların dini arasında doğrudan ve önemli bir bağ kurmaktadır. Dolayısıyla İslam, menfaate dayalı olarak icat edilmemiş ya da doğmamıştır; kökleri tarihte sağlam biçimde yer almaktadır. Kılınması emredilen kıble yönü de rastgele ya da bir amaç gözetilmeksizin seçilmemişti. O, İbrahim'in içten ve ateşli dualarına verilen bir cevaptı.

The same words of Abraham’s prayer (Verse 129) are used here, thus establishing a direct and significant link between the two Prophets and their religion. Islam was not, then, invented or born out of expediency, but had its origins firmly rooted in history. The direction of prayer that was being instituted had not been chosen haphazardly or without purpose. It was the answer to Abraham’s passionate and sincere prayers.

Bu sınırsız ilahi lütfun bir sonucu olarak Müslümanlara, kendi aralarından bir elçi gönderildi; bu elçi, Allah'tan insanlığa gönderilen son insan elçisi olacaktı. Ayrıca Allah tarafından, yalnızca kendilerine özgü bir kıble tayin edildi ve böylece onlara ayırt edici bir nitelik ile dünyada ayrıcalıklı bir konum kazandırıldı.

As a result of this boundless divine grace, the Muslims were sent a messenger, one of their own number, who was to be the last human Messenger from God to mankind, and had their own exclusive direction of prayer designated for them by God, thereby giving them a distinctive character and a privileged status in the world.

Bu pasaj, Allah'ın Müslüman topluma olan lütuflarına dair bir hatırlatmayla sona ermektedir. Tanrı, Müslümanları Kendisini anmaya ve övmeye çağırır; karşılığında da onları anacaktır: "Öyleyse Beni anın ki Ben de sizi anayım; Bana şükredin ve asla nankörlük etmeyin." (Ayet 152)

This passage is concluded with yet another reminder of God’s favours to the Muslim community. God calls on Muslims to remember and praise Him, and in return He will remember them: “Remember Me, then, and I will remember you; give thanks to Me and never deny Me.’’ (Verse 152)

Ne bir lütuf, ne bir iyilik ve merhamet! Yüce ve ulu olan Allah'ın... — wait, I must write "God" as the Turkish word for God, not "Allah". Correcting: Ne büyük bir ikram, ne büyük bir iyilik ve merhamet! Her türlü yücelik ve ululuk sahibi olan Tanrı, bu duyguları kendi aciz kulları ile eşit bir düzeyde paylaşıyor. Ne lütuf, ne cömertlik! "Öyleyse beni anın ki ben de sizi anayım" — bu, hiçbir insanın Tanrı'dan alabileceği en büyük ayrıcalıktır; Tanrı'nın cömertliği sınırsız, iyiliği ise hudutsuzdur. Peygamber Muhammed ﷺ'in Tanrı'nın şöyle dediğini naklettiği rivayet edilmektedir: "Beni içinden, gizlice anan kimseyi ben de kendi içimde anarım; beni bir topluluk içinde anan kimseyi ise ondan daha iyi bir topluluk içinde anarım." Peygamber ﷺ ayrıca Tanrı'nın şöyle buyurduğunu aktarır: "Ey Adem oğlu! Beni kendi içinde andığında, ben de seni kendi katımda anarım. Beni bir topluluk içinde andığında, seni meleklerin topluluğu içinde anarım. Bana bir karış yaklaşırsan, sana bir arşın yaklaşırım; bana bir arşın yaklaşırsan, sana bir kulaç yaklaşırım; bana yürüyerek gelirsen, sana koşarak giderim." Bu ilahi lütfun etkilerini ve kapsamını hiçbir sözcük tam olarak anlatamaz. İnsan, bu duygulara ancak dua, tefekkür ve Yüce Tanrı'ya tam bir teslimiyetle karşılık verebilir. Bu da sonunda onu, bu dünyada Tanrı'nın gücünden başka hiçbir güç görmeye ve tanımaya götürecektir.

What honour, what benevolence and compassion! God Almighty, in all His greatness and glory, exchanges these sentiments on an equal level with His humble servants. What grace and generosity! “Remember Me, then, and I will remember you” — it is the greatest privilege any human being can receive from God, whose generosity is limitless and whose benevolence knows no bounds. The Prophet Muĥammad is reported to have quoted God as saying: “Whoever remembers Me privately to himself I will remember him to Myself; and whoever remembers Me in the company of people I will remember him in a better company.” The Prophet also quotes God as saying: “Son of Adam! When you remember Me to yourself, I will remember you to Myself. When you remember Me in the company of others I will remember you in a company of angels. When you draw closer to Me by a handspan, I will draw closer to you by an arm’s length; and when you draw closer to Me by an arm’s length, I will draw closer to you by a longer distance; and when you walk towards Me, I will run towards you.” No words could possibly describe the effects and scope of this divine grace. Man can only reciprocate such feelings through prayer, meditation and total submission to God Almighty. This will eventually lead him to see and recognize no other power in this world but that of God.