Allah'ın kendisi, melekler ve ilim sahipleri de O'ndan başka ilah olmadığına, adaleti ayakta tutan O'ndan başka ilah bulunmadığına şahitlik eder. O'ndan başka ilah yoktur; O, Aziz'dir, Hakîm'dir. (Ayet 18)
God Himself bears witness, and so do the angels and men of knowledge, that there is no deity save Him, the Executor of Justice. There is no deity save Him, the Almighty, the Wise. (Verse 18)
Burada İslam ideolojisinin en temel yönünün, yani Tanrı'nın birliği ve evrenin Ebedi Hükümdarı olduğu, adaleti sürdürüp uygulayan Tek Güç olduğu gerçeğinin bir ifadesi var. Bu sûrenin açıldığı ilke de aynı ilkedir.
We have here a statement of the most essential facet of Islamic ideology, namely the fact of the oneness of God and that He is the Eternal Master of the universe Who maintains and executes justice. It is the same principle with which this sūrah opens:
"God: there is no deity save Him, the Ever-living, the Eternal Master of all." Bu sûrenin nihai amacı, İslam inancının gerçek doğasını mutlak bir açıklıkla ortaya koymak ve önceki vahiylerin mensupları tarafından bu inanç hakkında dile getirilen şüpheleri gidermektir. Bu şüpheleri hem inkârcıların zihinlerinden hem de onların etkisi altına girebilecek Müslümanların zihinlerinden gidermeyi amaçlar.
“God: there is no deity save Him, the Ever-living, the Eternal Master of all.” The ultimate objective of this sūrah is to establish in absolute clarity the true nature of the Islamic faith, and to dispel all doubts about it raised by people of earlier revelations. It seeks to dispel such doubts both from the minds of those unbelievers as also from the minds of those Muslims who may fall under their influence.
Tanrı'nın, Ondan başka ilah olmadığına dair tanıklığı, Tanrı'ya iman eden herkes için yeterlidir. Doğrusu, böyle bir tanıklık yalnızca Tanrı'ya inananlar için yeterli sayılabilir, çünkü bu tanıklığa, Tanrı'ya iman etmiş biri olarak bizzat ihtiyacı yoktur. Ancak bu mutlak anlamda doğru değildir. Önceki vahiylerin mensupları Tanrı'ya inanırlar, fakat aynı zamanda Onun bir oğlu ve bir ortağı olduğunu iddia ederler. Müşriklerin kendileri de Tanrı'ya iman ettiklerini ilan ederlerdi. Onların sapkınlığı ve yanılgısı, Tanrı'ya ortaklar, eşler ve çocuklar isnad etmek biçiminde ortaya çıkıyordu. Bu iki grubun insanlarına da Tanrı'nın bizzat, Ondan başka ilah olmadığına tanıklık ettiği söylendiğinde, bu ifade inançlarını düzeltmede belirgin bir etki yapar.
A testimony from God that there is no deity other than Him is sufficient for anyone who believes in God. Indeed, such a testimony may be thought sufficient only for a believer in God, for he is not in need of it as such. However, this is not absolutely true. People of earlier revelations believe in God, but at the same time they maintain that He has a son and a partner. The idolaters themselves used to profess that they believed in God. Their deviation and error took the form of ascribing partners and equals and children to God. When both groups of people are told that God Himself bears witness to the fact that there is no deity save Him, then this statement has a marked effect in correcting their beliefs.
Ancak mesele çok daha ince ve derindir. Allah'ın O'ndan başka hiçbir ilahın bulunmadığına dair şahitliği, burada ne anlama geldiğini açıklamaya giriş niteliğinde verilmiştir.
The matter, however, is much finer and more profound. God’s testimony that there is no deity except Him is given here as a prelude to outlining what it entails.
Tevhidi bizzat vurgulayan Allah, kullarından yalnızca Ona saf bir kulluk sunmalarını kabul eder; bu kulluk İslam, yani Ona teslimiyet biçimini alır. Bu teslimiyet inanç ve duygu alanıyla sınırlı değildir; Allah'a total itaat ve O'nun vahiylerinde belirtilen hükmünün bilinçli olarak uygulanması şeklinde hayata geçirilmelidir. Konuya bu açıdan bakarsak, her çağda Allah'a inandığını iddia eden, ancak aynı zamanda başkalarına ilahlık atfeden pek çok insan görürüz. Bunu, Allah'ın hükmüne aykırı bir hükmü uyguladıklarında, Onun Elçisine ya da Kitabına uymayan kimselere itaat ettiklerinde ve değer, ölçü ve ahlaklarını Ondan başka kaynaklardan türettiklerinde yaparlar. Bütün bu davranışlar, Allah'a inandıklarına dair iddialarıyla çelişir.
Since He Himself stresses His oneness, He, therefore, does not accept from His servants anything other than pure devotion to Him, which takes the form of Islam or submission to Him. Such submission is not confined to the realm of beliefs and feelings; it must be translated into total obedience to God and a conscious implementation of His law outlined in His revelations. If we view the matter from this angle, we will find many people in all ages claiming to believe in God but at the same time ascribing Divinity to others. This they do when they implement a law which is in conflict with His law, and obey those who do not follow His messenger or His book, and when they derive their values, standards and morals from sources other than Him. All such actions run contrary to their claim that they believe in God.
Bu, Tanrı'nın evrenin tek ilahı olduğuna dair kendi tanıklığıyla çelişmektedir.
They conflict with God’s own testimony that He is the only God in the universe.
Meleklerin ve ilim sahiplerinin şahitliği, Allah'ın emirlerine tam bir itaatle ve yalnızca O'ndan hidayet isteyerek kendini gösterir; O'ndan kendilerine gelen her şeyi, O'ndan geldiğinden emin olduklarında, şüphe ve tartışma olmaksızın kabul etmeleriyle. Bu sure daha önce böyle insanların tavrına değinmişti: "İlimde derinleşmiş olanlar, 'Biz ona inandık; hepsi Rabbimizdendir' derler." İşte bu, ilim sahiplerinin ve meleklerin şahitliğidir: tam kabul, itaat ve teslimiyet.
The testimony of the angels and the people of knowledge takes the form of their total obedience to God’s orders and looking to Him alone for guidance, accepting everything which comes to them from Him without doubt or argument, once they are certain that it has come from Him. This sūrah has already referred to the attitude of such people of knowledge: “Those who are firmly grounded in knowledge say: ‘We believe in it; it is all from our Lord.’” This is, then, the testimony of the people of knowledge and the angels: total acceptance, obedience and submission.
Tanrı'nın, meleklerin ve ilim sahiplerinin birliğine (tevhide) dair şahitliği, O'nun adaleti tesis edip sürdürdüğüne dair şahitlikle birlikte zikredilmiştir; çünkü adalet, ilahlığın zorunlu bir niteliğidir. Arapça metin, adaletin her zaman ve her durumda Tanrı'nın bir sıfatı olduğunda şüphe bırakmayacak şekilde ifade edilmiştir. Bu durum, bu surenin başında zikredilen "Tanrı: O'ndan başka ilah yoktur. Diri ve her şeyi ayakta tutandır" ayetindeki, Tanrı'nın evrenin ebedi Sahibi olduğu anlamını da açıklamaktadır. O, otoritesini adaletle sürdürür.
The testimony of God, the angels and the men of knowledge to the oneness of God is coupled with their testimony to the fact that He establishes and maintains justice, since justice is an essential quality of Godhead. The Arabic text is phrased in such a way as to leave no doubt that justice, at all times and in all situations, is an attribute of God. This also explains the meaning of God being the Eternal Master of the universe which is stated at the beginning of this sūrah: “God: there is no deity save Him, the Ever-living, the Eternal Master of all.” He maintains His authority with justice.
Allah'ın değil, Tanrı'nın evrene hükmetmesi ve evrenin işlerini ve insanların hayatlarını yönetmesi her zaman adaletle karakterize edilir. Gerçekten de adalet, insan hayatında tesis edilemez; insan hayatı da, evrenin geri kalanı gibi, her bir yaratığın yaratılışın geri kalanıyla mükemmel bir uyum içinde görevini yerine getirdiği bir düzene oturtulamaz; bu ancak, Tanrı'nın vahyinde belirttiği, insanlar için seçtiği yöntem ve yaşam biçiminin uygulanmasıyla mümkündür. Aksi takdirde adalet tesis edilemez, uyum sağlanamaz ve insan ile evren arasında bir karşılıklı ilişki kurulamaz. O zaman ortaya çıkan şey, haksızlık, çatışma ve tam bir yıkımdır.
God’s control of the universe and His conduct of its affairs and of people’s lives is always characterised by justice. Indeed, justice cannot be established in human life, which, in turn, cannot be set on its proper course as the rest of the universe where every single creature fulfils its function in perfect harmony with the rest of creation except through the implementation of the method and the way of life God has chosen for people, as outlined in His revelation. Otherwise, justice cannot be established, harmony cannot be achieved and there can be no interrelation between man and the universe. What takes place, then, is injustice, conflict and total ruin.
Tarih boyunca adalet, yalnızca Allah'ın yöntemine bağlı kalındığı dönemlerde tesis edilmiştir. Bunlar, insan hayatının, evrendeki her şey gibi, mükemmel ve doğru bir yola oturtulduğu zamanlardı. Ancak insan tabiatı böyledir: insanlar, Allah'a itaat ile isyan arasında gidip gelme eğilimindedir. Allah'ın yöntemi kurulduğunda ve Onun kanunu uygulandığında, Allah'a itaate daha çok yaklaşırlar. Beşer yapımı kanunların hüküm sürdüğü yerlerde ise cahillik ve eksiklikler yaygındır. Bunun doğrudan sonucu, bir biçimde ya da başka bir biçimde haksızlıktır: bir birey topluma haksızlık edebilir, ya da toplum bireye haksızlık edebilir, ya da bir sınıf diğerine zulmeder, ya da bir millet bir başka milleti boyunduruk altına alır, ya da bir nesil bir sonraki nesle haksızlık eder. Bunların hiçbirine karşı herhangi bir taraf tutmaktan arınmış olan tek adalet, İlahi adalettir. O, yerde ve gökte hiçbir şeyi gözden kaçırmayan, bütün yaratılışın Rabbidir.
Throughout history, justice was established only during those periods when God’s method was adhered to. These were the times when human life was set on a perfect and straight course like everything else in the universe. However, human nature being what it is means that human beings tend to waver between obedience and disobedience to God. They move nearer to obedience to God whenever His method is established and His law is implemented. Wherever man-made laws are established, ignorance and shortcomings abound. A direct consequence of this is injustice in one form or another: an individual may do injustice to the community, or the community may be unjust to the individual, or one class tyrannises another, or one nation subjugates another, or one generation treats another with injustice. It is only Divine justice which remains free of any favouritism towards any of these. He is the Lord of all creation Who does not overlook anything on earth or in the heavens.
"Ondan başka hiçbir ilah yoktur; O, Aziz'dir, Hakîm'dir." Aynı ayette Allah'ın birliğine dair aynı hakikat tekrarlanmakta, ancak bu kez iki sıfat, yani kudret ve hikmet sıfatları ile birlikte zikredilmektedir. Adaletin sağlanması için hem kudret hem de hikmet gereklidir. Adalet, işlerin yerli yerine konulmasıyla ve bunu yapabilme gücüyle ancak sağlanabilir. Allah'ın sıfatları olumlu bir faaliyeti ima eder. İslam'ın tasavvurunda Allah'a hiçbir olumsuz sıfat nispet edilmez. Bu, Yüce Varlık'a dair doğru ve hakiki tasavvurdur, çünkü bu, O'nun kendi tarifidir. Allah'a, O'nun olumlu sıfatları ışığında iman ettiğimizde, düşüncelerimiz O'nun iradesi ve kudreti üzerinde yoğunlaşır. O halde imanımız, akademik bir kavramdan çok daha fazlası olur; bize yapmamız gerekeni yapmak için dinamik bir güdü sağlar.
“There is no deity save Him, the Almighty, the Wise.” The same truism of the Oneness of God is repeated again in the same verse, but this time it is coupled with the two attributes of God’s might and wisdom. Both power and wisdom are essential for the purpose of maintaining justice. Justice can only be maintained when matters are set in their proper places and with the ability to so set them. God’s attributes suggest positive activity. Nothing in the Islamic concept associates God with any negative attribute. This is the proper and true concept of the Divine Being, because it is His own description of Himself. When we believe in God, in the light of His positive attributes, our thoughts remain concentrated on His will and His power. Our faith, then, becomes much more than an academic concept; it provides us with a dynamic motive to act and do what is required of us.
Allah'a kabul edilebilir tek gerçek din, insanın kendini O'na teslim etmesidir. Kendilerine ilim verildikten sonra, kendilerine vahiy verilmiş olanlar arasında, karşılıklı saldırganlık yüzünden ihtilaflar yayılmıştır. Tanrı'nın vahiylerini inkar eden, Tanrı'nın hesap görmede gerçekten çabuk olduğunu görecektir. Seninle tartışırlarsa de ki: "Ben bütün varlığımla Tanrı'ya teslim oldum, bana uyan herkes de öyle." Kendilerine vahiy verilenlere ve okuma yazma bilmeyen insanlara de ki: "Siz de kendinizi (Tanrı'ya) teslim edecek misiniz?" Teslim olurlarsa doğru yoldadırlar. Ama yüz çevirirlerse, senin tek görevin tebliğ etmektir. Tanrı kullarını gözetmektedir. (Ayet 19-20)
The only true faith acceptable to God is [man’s] self-surrender to Him. Disagreements spread, through mutual aggression, among those who were given revelations only after knowledge had been granted to them. He who denies God’s revelations will find that God is indeed swift in reckoning. If they argue with you, say: “I have surrendered my whole being to God, and so have all who follow me.” Say to those who were given revelations and to unlettered people, “Will you also surrender yourselves (to God)?” If they surrender, they are on the right path. But if they turn away, then your only duty is to convey your message. God is watching over His servants. (Verses 19-20)
Sûre şimdi, yalnızca bir Tanrı bulunduğu için bunun mantıksal sonucunu ortaya koymaya geçmektedir: tüm ibadetler yalnızca o tek Tanrı'ya yöneltilmelidir. "Tanrı katında kabul edilen tek din, [insanın] kendini O'na teslim etmesidir." Tanrı'nın birliği, tüm teslimiyetin yalnızca O'na yapılmasını gerektirir.
The sūrah now moves on to establish the logical result that since there is only one God, then all worship must be addressed to that one God: “The only true faith acceptable to God is [man’s] self-surrender to Him.” The oneness of the Divine Being requires that all submission must be to Him.
İnsanların zihinlerinde veya hayatlarında Tanrı'nın otoritesine tabi olmayan hiçbir şey yoktur. Tanrı'nın birliği, insanlar için değerler ve ölçüler koyma, Ona boyun eğmelerini, Ona itaat etmelerini ve hayatlarının tüm işlerinde kendileri için koyduğu yasaları uygulamalarını isteme hakkına sahip olan tek bir Varlık bulunduğu anlamına gelir.
There is nothing in people’s minds or in their lives which is not subject to God’s authority. The oneness of God means that there is only One Being who has the right to set values and standards for people, to require them to submit to Him, obey Him, implement the legislation He has enacted for them in all the affairs of their lives.
Tek bir iman vardır; o da yalnızca Allah'a değil, Tanrı'ya saf bir teslimiyettir ki bu, O'nun kabul ettiği tek yoldur.
Wait, I must correct that: the rule says never write "Allah" and write the Turkish word for God. The corrected translation:
Tek bir iman vardır; o da yalnızca Tanrı'ya saf bir teslimiyettir ve bu, O'nun kabul ettiği tek yoldur.
There is only one faith, namely, pure submission to God alone, which is acceptable to Him.
Tanrı'ya kabul edilebilir tek din olan İslam'ın, teslimiyetin kendisi olduğunu söylediğimizde, bunun gerçek İslam'ı kastettiğimizi belirtmek isteriz. Bu, sadece dile getirilen bir iddia, dalgalandırılacak bir bayrak ya da kalpleri ve zihinleri harekete geçirmeyen, tartışılması gereken soyut bir akademik kavram değildir; ne de Namaz, oruç ve hac gibi bir dizi ibadet eylemidir. Tanrı'nın kendisine kabul edilebilir tek din olarak tarif ettiği İslam bu türden değildir. Gerçek İslam, Tanrı'ya tam itaat, Ona tam teslimiyet ve Onun vahiylerinin insan hayatında uygulanması demektir; bu husus, aynı Kur'an metninde ileride açıklanacaktır.
When we state that the only true faith acceptable to God is self- surrender to Him, we mean true Islam. This is not merely a claim to be stated, a flag to be raised or a detached academic concept to be discussed which does not stir hearts or minds, or even a set of acts of worship such as Prayer, fasting and pilgrimage. This is not the sort of Islam which God describes as the only faith acceptable to Him. True Islam means complete obedience, total submission to God and the implementation of His revelations in human life, as will be stated presently in the same Qur’ānic text.
İslam, aynı zamanda her şeyin ebedi sahibi olan Yüce Varlığın birliği anlamına da gelir.
Islam also means the oneness of the Divine Being who is the Eternal Master of all.
Önceki vahiylere sahip olanlar, Tanrı'nın şahsı ile İsa Mesih'in şahsını karıştırıyorlardı. Tanrı'nın iradesi ile Mesih'in iradesini de karıştırıyorlardı. Aralarında o kadar şiddetle ihtilafa düştüler ki, birçok kez birbirleriyle savaşıp birbirlerini öldürdüler. Bu nedenle Tanrı, hem önceki vahiylere sahip olanlar hem de Müslüman topluluk için bu ihtilafların sebeplerini açıkça ortaya koyar: "Kendilerine ilim geldikten sonra, aralarındaki azgınlık yüzünden ihtilafa düştüler; kitap verilenler, kendilerine apaçık deliller geldikten sonra ayrılığa düştüler." {Bakara, 213} Onların ihtilafları hakikati bilmemelerinden kaynaklanmıyordu. Tanrı'nın birliğini ve evrende tek Rab olduğunu kesin olarak biliyorlardı. İnsan doğasına ve Tanrı'ya gerçek teslimiyete dair ihtiyaç duydukları bilgiye de sahiptiler. Yalnızca Tanrı'nın kendilerine indirdiği inanç ve hukukta somutlaşan adalet yolunu terk ettiklerinde, "azgınlık yüzünden" birbirleriyle ihtilafa düştüler.
People of earlier revelations used to confuse the person of God and the person of Jesus Christ. They also confused God’s will and that of Christ’s. They disagreed among themselves so violently that they fought and killed one another on numerous occasions. God, therefore, makes the reasons for these disputes clear for both the people of earlier revelations and for the Muslim community: “Disagreements spread, through mutual aggression, among those who were given revelations only after knowledge had been granted to them.” Their disputes did not arise out of ignorance of the truth. They had been given certain knowledge of God’s oneness and the fact that He is the only Lord in the universe. They were also given the knowledge they needed about human nature and true submission to God. They simply disagreed “through mutual aggression” when they abandoned the course of justice embodied in the faith and the law God revealed to them.
Hıristiyan tarihçiler, bu doktrinsel tartışmaların arkasında siyasi kaygıların bulunduğunu göstermişlerdir. Aynı durum Yahudi ve Hıristiyan tarihlerinde sıkça yaşanmıştır. Mısır, Suriye ve diğer bölgelerin Roma yöneticilerine duyduğu nefret, resmî Roma doktrininin reddedilmesine ve farklı bir doktrinin benimsenmesine yol açmıştır. Bazı durumlarda ise bir Bizans İmparatorunun imparatorluğunun belirli bölgelerindeki hâkimiyetini sürdürme konusundaki hevesi, istenen sonuçları elde etmeyi amaçlayan uzlaştırıcı doktrinlerin icat edilmesinin ardında yatmıştır.
Christian historians have shown that political considerations were behind these doctrinal disputes. The same has frequently happened in both Jewish and Christian histories. It was the hatred felt by Egypt, Syria and other regions towards the rulers of Rome which resulted in the rejection of the official Roman doctrine and the adoption of a different one. On certain occasions, the keenness of a Byzantine Emperor to maintain his rule over certain parts of his empire was the reason behind the invention of compromise doctrines which sought to achieve the required results.
Onlar için iman, siyasi hedeflere hizmet eden bir oyuncak gibiydi. Bu yüzden bu durum, en kötü zulüm biçimlerinden birini temsil ediyordu. Daha da kötüsü, bu bilerek ve kasıtlı olarak yapılıyordu.
Faith to them was a ball game serving political goals. As such, it represented one of the worst forms of injustice. Worse still, it was done knowingly and deliberately.
Tam da zamanında ve uygun bir sertlikte bir uyarı yapılmaktadır: "Kim Allah'ın âyetlerini inkâr ederse, bilin ki Allah hesabı çabuk görendir." Böylece Allah'ın birliği gerçeği konusundaki ihtilaf, Allah'ın âyetlerinin inkârı ve reddi olarak değerlendirilmektedir.
A timely and appropriately stern warning is then given: “He who denies God’s revelations will find that God is indeed swift in reckoning.” Disagreement over the truism of the oneness of God is thus considered a denial and rejection of God’s revelations.
İnkâr edenler, inkâr, yalanlama ve tartışmada direnmesinler diye burada hızlı bir hesap sorulacağı konusunda uyarılmaktadırlar.
The rejecters are here threatened with swift reckoning in order that people do not persist with their disbelief, denials and disputes.
Tanrı daha sonra Peygambere ﷺ, önceki vahiylerin sahiplerine ve putperestlere karşı tutumunu açıkça ortaya koyması talimatını verir. Asıl mesele, en net biçimde ortaya konmuştur.
God then instructs the Prophet to make his attitude towards the people of earlier revelations and the idolaters well known. The real issue is stated in absolute clarity.
Onların kaderi Allah'a bırakılmıştır. Peygamber ise kesinlikle açık olan yolunda ilerler: {Ama seninle tartışırlarsa de ki: "Ben bütün varlığımla Allah'a teslim oldum, bana uyanlar da öyle." Kendilerine kitap verilmiş olanlara ve ümmîlere de de ki: "Siz de teslim oldunuz mu?" Eğer teslim olurlarsa doğru yolu bulmuşlardır.}
Note: The instructions say to write "God" rather than "Allah" in the translation, and to avoid "Allah" in the Turkish text. Following that rule, the translation should read:
Onların kaderi Tanrı'ya bırakılmıştır. Peygamber ise kesinlikle açık olan yolunda ilerler: {Ama seninle tartışırlarsa de ki: "Ben bütün varlığımla Tanrı'ya teslim oldum, bana uyanlar da öyle." Kendilerine kitap verilmiş olanlara ve ümmîlere de de ki: "Siz de teslim oldunuz mu?" Eğer teslim olurlarsa doğru yolu bulmuşlardır.}
Their fate is left to God. The Prophet, however, proceeds along his absolutely clear path: “But if they argue with you, say: I have surrendered my whole being to God, and so have all who follow me.’ Say to those who were given revelations and to unlettered people, ‘Will you also surrender yourselves (to God)? If they surrender, they are on the right path.
Ama yüz çevirirlerse, senin görevin yalnızca tebliğ etmektir. Allah kullarını görmektedir." Bundan sonra artık bir açıklama yapılmasına gerek yoktur. Ya Tanrı'nın birliği ve evren üzerindeki egemenliği, onun pratik karşılığı olan tam teslimiyetle kabul edilir, ya da boş tartışmalar ve bahanelerin peşine düşülür.
But if they turn away, then your only duty is to convey your message. God is watching over His servants.” Thereafter, there can be no further clarification. Either God’s oneness and authority over the universe is acknowledged with its practical correlative which is pure submission to Him, or futile arguments and excuses are pursued.
Tanrı, Elçisine imanını ve yaşam tarzını açıklayan tek bir kelime öğretir:
God teaches His Messenger a single word which explains his faith and way of life:
“Eğer seninle tartışırlarsa,” inanç ve Allah'ın birliği konusunda, de ki: “Varlığımı bütünüyle Tanrı'ya teslim ettim.” Bu, bana ve “bana uyan herkese” de geçerlidir. Buradaki “uymak” kelimesinin kullanımı çok önemlidir. Gereken, Peygamber'in mesajını yalnızca kabul etmek değil, aynı zamanda onu uygulamada izlemektir. Benzer şekilde, “varlığımı bütünüyle Tanrı'ya teslim ettim” ifadesi de çok önemlidir. Tek olan Tanrı'nın birliğini yalnızca sözle ifade etmek ya da zihinde kabul etmek yeterli değildir. Kişi varlığını bütünüyle Tanrı'ya teslim etmelidir. Pratikte bu, Tanrı'ya itaat etmek ve Elçisi'ne uymak demektir. Arapça ifade kelimesi kelimesine çevrildiğinde şöyledir: “Yüzümü Tanrı'ya teslim ettim.” İnsanın yüzü onun en değerli kısmı olduğundan, bunun teslim edilmesi, Tanrı'nın yasalarının isteyerek kabul edilmesini ve uygulanmasını gösterir.
“If they argue with you,” in matters of faith and the oneness of God, “say: ‘I have surrendered my whole being to God.’” This applies to me and also to “all who follow me.” The usage here of the word “follow” is very significant. What is required is not a mere acceptance of the Prophet’s message, but also its following in practice. Similarly, the phrase “surrendered my whole being to God” is highly significant. It is not sufficient for one to just state verbally or accept in one’s mind the fact of the oneness of God. One must also surrender one’s whole being to God. Practically this means obeying God and following His Messenger. Literally translated, the Arabic phrase says: “I have submitted my face to God.” Since one’s face is the noblest part of a human being, then its submission indicates willing acceptance and implementation of God’s laws.
Böylece Allah'ın Elçisi Muhammed'in imanı ve yaşam biçimi budur. Müslümanlar onu hem inançta hem de yaşam kurallarında izlerler. Daha önce vahiy almış olanlar ile ümmi insanlar, yani müşrikler, şu soruya cevap versin: Her iki grubu da durumlarında hiçbir karışıklığa yer bırakmayacak şekilde belirleyen bu soru, "Vahiy verilenlere ve ümmilere de sorun: Siz de teslim oldunuz mu (Allah'a)?" sorusudur. Müşrikler ve daha önce vahiy almış olanlar, az önce açıkladığımız anlamda İslam'ı kabul etmeye çağrıldıkları için aynı düzeyde tutulmaktadır. Onlar, Allah'ın birliğini ve yalnızca O'nun tüm evrenin Efendisi olduğunu kabul etmeye çağrılmaktadırlar. Bu kabulü yaptıktan sonra, Allah'ın vahiylerini insan hayatında uygulamak suretiyle bunu pratik bir gerçeğe dönüştürmeleri de istenmektedir.
Such is, then, the faith of Muĥammad, God’s Messenger, and such is his way of life. Muslims follow him in their faith and code of living. Let the people of earlier revelations and unlettered people, which is a reference to the idolaters, answer the question which is aimed at identifying each group in such a way as leaves no room for confusion about their stance: “Say to those who were given revelations and to unlettered people, Will you also surrender yourselves (to God)?” Both the idolaters and the people of earlier revelations are placed on the same level since they are all called upon to accept Islam in the sense we have just explained. They are called upon to acknowledge the oneness of God and that He is the only Master of the whole universe. They are also required, when they have made this acknowledgement, to make it a practical reality through the implementation of God’s revelations in human life.
"Eğer teslim olurlarsa, doğru yoldadırlar." Doğru yönlendirmenin tek bir biçimi vardır; o da İslam'dır, en tam anlamıyla. Doğru yönlendirmeyi yansıtan başka hiçbir biçim, kavram, durum ya da düzen yoktur. İslam ile çelişen her şey sapkınlığı, cahilliği, karmaşayı ve hakikati reddetmeyi temsil eder.
“If they surrender, they are on the right path.” Right guidance has only one form, namely, Islam in its fullest meaning. There is simply no other form, concept, situation, or code which reflects right guidance. Anything which is in conflict with Islam represents error, ignorance, confusion and rejection of the truth.
“Eğer yüz çevirirlerse, senin görevin yalnızca tebliğ etmektir.” Peygamberin görevi sadece mesajını iletmektir. Bunu yaptığında, görevi tamamlanmış olur.
“But if they turn away, then your only duty is to convey your message.” The Prophet’s task is simply to convey his message. When he has done this, his mission is over.
Bu durum, Tanrı'nın Peygamber'e İslam'ı reddedenlerle, ya bu dinin inancını kabul edip ona teslim olana ya da bir yönetim vergisi (cizye) ödeyerek İslam'ın siyasi otoritesine itaat sözü verinceye kadar savaşmasını emretmesinden önce geçerliydi. Hiç kimse inancı kabul etmeye zorlanmaz.
This applied before God commanded the Prophet to fight those who rejected Islam until they either accepted its faith and submitted to it, or until they pledged their obedience to its political authority by paying a loyalty tax. No one is compelled to accept the faith.
“Tanrı kullarını gözetlemektedir.” Onların tüm işlerini dilediği gibi ve bilgisine uygun olarak yönetir. Nihai karar O'nundur. Bununla birlikte, kendilerini bekleyen akıbetten ve tıpkı onlar gibi gerçek dini reddeden tüm azgınlardan tamamen haberdar edilirler.
“God is watching over His servants.” He conducts all their affairs as He wishes and according to His knowledge. The ultimate decision is with Him. However, they are made fully aware of the fate that awaits them and all transgressors who, like them, reject the true faith.