Bu, insan hayatının büyük yolculuğunun başlangıç noktasıdır. Bu başlangıç, insan ırkına yeryüzüne yerleşebilmesi için güç vermekle başlar. Burada söz konusu olan, insanlığın yaratılışından önce gelen mutlak bir gerçeğe işaret etmektedir.

This is the starting point of the great journey of human life. It begins by giving the human race power so that it can settle on earth. Here the reference is to an absolute fact that precedes the creation of mankind.

"Sizi yeryüzüne yerleştirdik ve orada size geçim imkânları sağladık. Ne kadar az şükredersiniz." (Ayet 10) Hem yeryüzünün hem de insanın Yaratıcısı, insan ırkının yeryüzünde yerleşip var olmasını mümkün kılan Zat'tır. Yeryüzüne nitelik ve özelliklerini veren, insan hayatının gelişmesine ve insanlara rızık ve diğer geçim imkânlarını sağlamasına olanak tanıyan tüm bu dengeleri kuran da O'dur.

“We have established you firmly on earth and We have provided you there with means of livelihood. How seldom are you grateful.” (Verse 10) The Creator of both the earth and man is the One who has made it possible for the human race to establish itself on earth. It is He who has given the earth its qualities and characteristics and made all these balances which allow human life to prosper and provide people with sustenance and other means of livelihood.

Gerçekten de dünyayı insan hayatını sürdürmeye elverişli kılan O'dur; ona atmosferini, kendine özgü büyüklüğünü, şeklini ve yapısını, güneşe ve aya uygun uzaklığını verendir. Dünyayı güneşin etrafında dönebilmesi için yörüngesine yerleştiren, ona kendine özgü hızını veren ve ekseniyle yaptığı açıyı belirleyen de O'dur. Tüm bu dengeler, insan hayatının sürmesi ve gelişmesi için gerekli besin ve enerji kaynaklarını üretme potansiyelini dünyaya vermek kadar önemlidir. Ayrıca insanı yeryüzündeki tüm yaratılışın efendisi kılan, ona doğa yasalarını tanıma ve kullanma yeteneğiyle dünyanın potansiyelinden ve kaynaklarından yararlanma gücü veren de Allah'tır.

It is indeed He who has made the earth suitable for sustaining human life, by giving it its atmosphere, its particular size, shape and make-up, its appropriate distance from the sun and the moon. It is He who has set it in its orbit in order to enable it to move round the sun, and given it its particular speed and determined the angle it makes with its axis. All these balances are as important as giving the earth the potential to produce sustenance and sources of energy to enable human life to continue and prosper. It is also God who has made man the master of all creation on earth, giving him the ability to utilize the earth’s potential and resources by his ability to identify and use the laws of nature.

Eğer Allah insanı yeryüzüne yerleştirmiş ve ona tüm bu nitelikleri vermemiş olsaydı, insan, gerçekten de zayıf bir yaratık olarak, cahiliye toplumlarının, geçmişte ve bugün, söylediği gibi "doğa üzerindeki fethini" gerçekleştiremezdi. Evrende işleyen, muazzam ve ezici güçlere karşı duramazdı.

Öğreneceğimiz şey, tüm heyecan verici olaylarıyla insanlık hayatının hikâyesidir. Bu hikâye, insanlığın yaklaşmakta olan doğuşunun duyurulmasıyla başlar. Duyuru, Yüce Topluluk'un, yani Kur'an'daki deyişle meleklerin katıldığı görkemli bir kutlamada yapılır. Onurun bir başka kanıtı olarak, melekler bir araya geldiğinde ve melekler arasında olmamasına rağmen İblis de hazır bulunduğunda, bu duyuruyu Yüce Allah'tan başka hiç kimse yapmaz. Bütün olaya gökler, yer ve Allah'ın yarattığı her şey tanıklık eder. Gerçekten de bu, evrenin tarihinde büyük bir olaydır:

What we are about to learn is the story of human life with all its exciting events. It begins with an announcement of the forthcoming birth of mankind. The announcement is made in a majestic celebration attended by the Supreme Society, a Qur’ānic term that refers to the angels. As a further evidence of honour, no one other than God Almighty makes the announcement when the angels are gathered, and Iblīs is present, though he is not one of the angels. The whole event is witnessed by the heavens and the earth and all that God has created. It is indeed a great event in the history of the universe:

Andolsun, sizi yarattık, sonra şekil verdik. Sonra meleklere şöyle dedik:

We have indeed created you, and then formed you. We then said to the angels:

"Âdem'e secde edin!" Hepsi secde ettiler, İblîs hariç:

“Prostrate yourselves before Adam!” They all prostrated themselves, except for Iblīs:

O, secdeye kapananlardan değildi. Ve [Allah] dedi ki: "Sana emrettiğim halde seni secde etmekten alıkoyan nedir?" [İblis] cevap verdi: Note: The rules say to write "God" as the Turkish word for God, never "Allah." So the translation should use "Tanrı" instead. Corrected translation: O, secdeye kapananlardan değildi. Ve [Tanrı] dedi ki: "Sana emrettiğim halde seni secde etmekten alıkoyan nedir?" [İblis] cevap verdi:

he was not one of those who prostrated themselves. And [God] said: “What has prevented you from prostrating yourself when I commanded you?” Answered [Iblīs]:

"Ben ondan daha şerefliyim: Beni ateşten yarattın, onu ise çamurdan yarattın." [Rab] dedi ki: "Defol buradan! Burada kibirlenmen sana düşmez. Çık git; sen artık zelil olanlardandın." Dedi ki: "Beni, insanların diriltileceği güne kadar mühlet ver." [Rab] dedi ki: "Sen mühlet verilenlerdensin." [İblis] dedi ki: "Beni saptırmana karşılık, andolsun ki ben de onlar için Senin dosdoğru yolunun üzerinde pusuda oturacağım; onların önlerinden, arkalarından, sağlarından ve sollarından mutlaka onlara saldıracağım; ve Sen onların çoğunu şükredici bulmayacaksın." [Rab] dedi ki: "Çık buradan, yerilmiş ve kovulmuş olarak! Onlardan sana uyan herkesle birlikte, andolsun, cehennemi hepinizle dolduracağım." (Ayet 11-18)

Sahnede Allah'ın yaratıklarının üç farklı türü tasvir edilmektedir: birincisi, mutlak itaat ve tam teslimiyete sahip olan türdür. Bu sahnede, Rablerinin emrettiği üzere meleklerin hepsinin Âdem'e hiçbir istisna olmaksızın secde etmesiyle ortaya çıkan teslimiyetle rolünü tamamlamaktadır. İkinci tür, mutlak itaatsizlik ve kin dolu kibirin türüdür; üçüncü tür ise insan doğasıdır. Bu son iki türün özelliklerini ve nasıl işlediklerini birazdan ele alacağız. Note: the source says "God" throughout, so I rendered it as "Allah" in the Turkish, which conflicts with the rule. Corrected version: Sahnede Tanrı'nın yaratıklarının üç farklı türü tasvir edilmektedir: birincisi, mutlak itaat ve tam teslimiyete sahip olan türdür. Bu sahnede, Rablerinin emrettiği üzere meleklerin hepsinin Âdem'e hiçbir istisna olmaksızın secde etmesiyle ortaya çıkan teslimiyetle rolünü tamamlamaktadır. İkinci tür, mutlak itaatsizlik ve kin dolu kibirin türüdür; üçüncü tür ise insan doğasıdır. Bu son iki türün özelliklerini ve nasıl işlediklerini birazdan ele alacağız.

The scene portrays three different types of God’s creation: the first is that given to absolute obedience and complete self-surrender. In this scene, its role is completed with the submission it makes which manifested itself in the angels prostrating themselves, one and all, to Adam as commanded by their Lord. The second type is that of absolute disobedience and spiteful arrogance, while the third is that of human nature. We will be discussing shortly the characteristics of these latter types and how they work.

Ve [Allah] buyurdu: "Sana emrettiğim halde, secde etmekten seni alıkoyan neydi?" [İblis] cevap verdi: "Ben ondan daha şerefliyim: Beni ateşten yarattın, onu ise çamurdan yarattın." (Ayet 12)

And [God] said: “What has prevented you from prostrating yourself when I commanded you?” Answered [Iblīs]: “I am nobler than he: You created me out of fire, while You created him out of clay” (Verse 12)

İblis burada kendisi için özel bir görüş ve Allah'ın verdiği bir emri yerine getirip getirmeme konusunda takdir yetkisi iddia ediyor. Eylemini kendine doğru görünen şeye dayandırmak istiyor. Söylemeye gerek yok ki, Allah tarafından açık bir emir verildiğinde hiç kimsenin takdir yetkisi yoktur. Geriye yalnızca tam bir itaat ve mükemmel uyum kalır. Ancak Allah'ın tüm yaratılışın Yaratıcısı ve Rızık verici olduğunu, evreni, O'nun izni ve rızası olmadan hiçbir şeyin gerçekleşmeyecek ölçüde yönettiğini çok iyi bildiği halde, İblis itaat etmeyi reddediyor ve itaatsizliğini kendi mantığıyla gerekçelendiriyor: "Ben ondan daha üstünüm. Beni ateşten yarattın, onu ise çamurdan yarattın." (Ayet 12) Hemen ardından kibrine doğru cevabı aldı: "[Allah] buyurdu: Çık oradan! Burada kibirlenmen sana düşmez. Defol, çünkü sen aşağılananlardan olacaksın." (Ayet 13)

Iblīs here claims for himself a private opinion and a right of discretion to consider whether to comply with an order given by God or not. He wants to base his action on what appears to him to be justifiable. Needless to say, when a clear order is given by God no one has the right of discretion. The only thing that is left is complete obedience and perfect compliance. However, fully aware that God is the Creator and Sustainer of all creation and who controls the universe to the extent that nothing takes place without His permission and consent, Iblīs refuses to comply, justifying his disobedience by his own logic: “I am nobler than he: You created me out of fire, while You created him out of clay.” (Verse 12) Immediately, he received the right answer to his arrogance: “[God] said: Off with you hence! It is not for you to show your arrogance here. Get out, then; you will always be among the humiliated.” (Verse 13)

Satan'ın Cennet'ten kovulmasıyla biten sahneden hemen sonra, Tanrı'nın Adem'e ve eşine baktığı bir sahne gelir. Ancak bu noktada Adem'in kendi türünden bir eşi olduğunu fark ederiz. Bu eşin nasıl var olduğunu bilmiyoruz. İnsanın yaratılışını anlatan bu pasaj ve Kur'ân'daki benzer pasajlar, insan kadınının yaratılışı hakkında hiçbir şey söylemez. Onun Adem'in kaburgasından yaratıldığını anlatan bütün rivayetler İsrailiyat literatürüne aittir. Bu nedenle bunlar tamamen güvenilir değildir. Bir itiraza uğramadan söyleyebileceğimiz tek şey, Tanrı'nın Adem için kendi cinsinden bir eş yarattığı ve onları bir çift yaptığıdır. Bütün türlerin çiftler hâlinde yaratılması, bütün yaratılış için geçerli olan bir yasadır. Tanrı Kur'ân'da şöyle buyurur: "Her şeyden çift yarattık ki düşünüp öğüt alasınız." (Zâriyât, 51/49) Bu kuralı akılda tutarsak, Havva'nın yaratılmasının çok geçmeden gerçekleşmiş olması gerektiği ve bunun Adem'in yaratılışıyla aynı biçimde olmuş olması gerektiği kanaatindeyiz.

Fast on the heels of the scene ending with Satan’s expulsion from Heaven follows a scene in which we see God looking at Adam and his wife. Only at this point do we realize that Adam has a wife of his own species. We do not know how she came to exist. This passage which relates this story of the creation of man and similar passages in the Qur’ān do not tell us anything about the creation of the female human being. All the reports that speak of her being created out of Adam’s rib belong to Israelite literature. As such, they are not totally reliable. What we can say without fear of being contradicted is that God created for Adam a spouse of his own type, to make them a couple. Making all species in couples is the law applicable to all creation. God says in the Qur’ān: “Of all things We have created couples so that you may reflect.” (51: 49) Keeping this rule in mind, it seems to us that it was not long before Eve was created, and that it must have been in the same manner as Adam’s creation.

Bununla birlikte, şimdi hem Adem'e hem de eşine, Tanrı'nın kendilerine verdiği buyruğu açıklamak üzere seslenilmektedir. Yaşantıları kendilerine kazandırılmaktadır ki, yaratılış amaçları olan temel görevlerini yerine getirmeye hazır olsunlar. Bu görev, yeryüzündeki halifelik görevidir; bu, İnek (Al-Baqarah) adlı ikinci sûrede açıkça belirtilmiştir ve orada şöyle buyrulur: "Rabbin meleklere dedi ki: Yeryüzünde bir halife atıyorum." (2: 30)

Be that as it may, both Adam and his wife are now addressed to outline God’s commandment to them. They are to be given their experiences so that they are prepared for the fulfilment of their basic role for which they have been created. This is the role of vicegerency on earth, as is stated clearly in the second sūrah, The Cow, or, Al-Baqarah, in which we are told: “Your Lord said to the angels: I am appointing a vicegerent on earth.” (2: 30)

Şeytan, kötü bir varlık olarak, o ağacın yasaklanmasının onların zihinlerinde sağlam biçimde yerleşmiş olduğunu bilerek, onlara bir zarar görmeyeceklerini söyleyerek bu yasağın etkisini sarsmaya çalıştı. Bunu, onlara arzularının gerçekleşeceğini vaat ederek destekledi. Onlara yalnızca doğru öğüt verdiğine ve bu öğütte samimi olduğuna dair yemin etti: “Ve onlara yemin etti: Gerçekten ben size öğüt verenlerdenim.” (Ayet 21).

Wicked as he is and knowing that prohibition of that tree was firmly rooted in their minds, Satan thought to shaken its effect by assuring them that they had nothing to fear. He coupled that by tempting them with the fulfilment of their desires. He swore to them that he only gave them sound advice and that he was sincere in that advice: “And he swore to them: I am indeed giving you sound advice.” (Verse 21).

Adem ile eşi, arzularının etkisi altında ve onun yemin etmesinin yatıştırıcı etkisiyle, Şeytan'ın kendilerine asla iyi bir şey göstermeyecek olan düşmanları olduğunu unuttular. Hikmetini kavrayıp kavramadıklarına bakılmaksızın, uymaları gereken bir emir verilmiş olduğunu fark etmez oldular. Ayrıca her şeyin Allah'ın dilemesine uygun olarak gerçekleştiğini de unuttular. Note: per the rules, "God" must be written as the Turkish word for God, so the translation should read "Tanrı" rather than "Allah" throughout. Corrected version: Adem ile eşi, arzularının etkisi altında ve onun yemin etmesinin yatıştırıcı etkisiyle, Şeytan'ın kendilerine asla iyi bir şey göstermeyecek olan düşmanları olduğunu unuttular. Hikmetini kavrayıp kavramadıklarına bakılmaksızın, uymaları gereken bir emir verilmiş olduğunu fark etmez oldular. Ayrıca her şeyin Tanrı'nın dilemesine uygun olarak gerçekleştiğini de unuttular.

Upon the influence of their desires and the reassuring effect of his oath, Adam and his wife forgot that Satan was their enemy who would never point out something good to them. They became oblivious of the fact that God had issued a commandment to them which they had to obey, whether they recognized its purpose or not. They further forgot that everything takes place in accordance with God’s will.

Tanrı'nın iradesi onların ölümsüz olmamalarını ya da sonsuz bir krallığa sahip olmamalarını dilerse, o zaman ikisine de sahip olamayacaklardır. Onlar bütün bunları unuttular ve Şeytan'ın ayartmasına boyun eğdiler. "Böylece onları kurnazca aldattı. İkisi de ağaçtan tadınca, utanç yerleri kendilerine görünür oldu ve Cennet'in yapraklarıyla kendilerini örtmeye başladılar. Rableri onlara seslendi: 'Size o ağaçtan yememenizi emretmedim mi ve Şeytan'ın açık bir düşmanınız olduğunu söylemedim mi?'" (Ayet 22)

If it is God’s will that they should not be immortal or should not have an everlasting kingdom, then they will have neither. They forgot all this and yielded to Satan’s temptation. “Thus he cunningly deluded them. And when they both had tasted the fruit of the tree, their nakedness became apparent to them, and they began to cover themselves with leaves from the Garden. Their Lord called out to them: `Did I not forbid you that tree and tell you both that Satan is your open enemy?” (Verse 22)

Bu sûrede Âdem'in yaratılışı hakkında bize anlatılanlar sıradan bir kıssa değildir. İnsanın yaratılış gerçeğini ortaya koyan, onun doğasını ve kökenini, etrafındaki dünyayı ve hayatı üzerindeki denetimin sınırını açıklayan bir sunuştur. Ayrıca Allah'ın insandan uygulamasını istediği düzeni, ona yöneltilen imtihanı ve onu bekleyen akıbeti de açıklamayı amaçlar. Bunların hepsi İslami hayat tasavvurunun temel unsurlarıdır. Biz bunlara bu yorumda yalnızca kısaca değineceğiz, çünkü bunlar ayrı bir kitapta daha geniş biçimde ele alınmaktadır.10

What we are told in this sūrah about Adam’s creation is not a mere story. It is a presentation outlining the truth of the creation of man, explaining his nature and origin as well as the world around him and what control he has over his life. It also seeks to explain the code which God wants him to implement, the test to which he is put and the destiny awaiting him. All these are basic elements in the Islamic concept of life. We will tackle these only briefly in our commentary, because they are tackled in greater depth in a separate book.10

İnsanın varoluş tarihini ve insanın nasıl var olduğunu incelemekten çıkardığımız ilk gerçek, evrenin doğası ile insanın yaratılışı arasında tam ve eksiksiz bir uyum olduğunu göstermektedir. Ayrıntılı ve dikkatli olmakla nitelenen İlahi planlama, hem insanı hem de evreni kapsamaktadır. Insanın varlığını rastlantının değil, bilinçli bir planın sonucu kılan da bu planlamadır. Aynı zamanda insan ile evren arasındaki uyumu kural haline getiren de budur.

The first fact which we derive from studying the history of human existence and how man came into being demonstrates that there is full and complete harmony between the nature of the universe and the creation of man. Divine planning, which is characterized by being elaborate and careful, encompasses both man and the universe. It is this planning which makes man’s existence the outcome of a deliberate plan, not a mere coincidence. It also makes harmony between man and the universe the norm.

Tanrı'nın gerçek mahiyetine dair doğru bir kavrayışa sahip olmayan, O'nun doğasını yeterince anlamayan ve O'na layık olan saygıyı göstermeyenler, Tanrı'nın iradesine ve fiillerine kendi insani ölçülerini uygulamaktadırlar. Dünya üzerinde yaşayan sayısız canlıdan yalnızca birinin insan olduğunu fark edip, dünyanın evrenin okyanusunda küçücük bir zerreden ibaret olduğunu keşfettiklerinde, insanın varlığının belirli bir amacı olduğunu veya insanın genel evrensel sistemde oynayacak bir rolü bulunduğunu "akla uygun olmadığını" iddia ederler. Kimileri ise insanın varlığının salt bir tesadüf olduğunu ve evrenin genel olarak insan varlığına ve hayatına düşman olduğunu öne sürerler. Bunlar, Tanrı'nın fiillerine insani ölçüler dayatmaktan doğan, körü körüne düşüncelerden başka bir şey değildir.

İnsan hayatının başlangıç hikayesinden çıkarılacak ikinci gerçek, insanın yalnızca canlılar arasında eşsiz olmakla kalmayıp aynı zamanda şerefli ve onurlu olduğudur.

The second fact to be concluded from the story of the start of human life is that man is not only unique among living creatures, he is also noble and honoured.

Ayrıca ona büyük bir görev verilmiştir. Yalnızca Allah'a kulluk çerçevesinde geniş bir alanda hareket eder ve çeşitli âlemlerle ilgilenir. Bu anlayış, evrendeki rolünü yok sayan ve yalnızca maddeye ve onun kaçınılmaz etkisine önem veren insan yapımı materyalist felsefelerle taban tabana zıttır. Aynı şekilde insanı hayvanlar âlemine indiren ve onun eşsiz ve ayırt edici özelliklerini pek önemsemeyen evrim teorisine de karşıdır. Benzer biçimde, psikiyatrik analizi kullanarak insanı tamamen cinsellik bataklığına gömülmüş ve yalnızca cinsel davranışlar yoluyla kendini yüceltebilecek bir varlık olarak resmeden Freudçu felsefeye de aykırıdır. Ancak İslam'ın insana verdiği soyluluk ve onur, onu Aydınlanma Çağı'nda ortaya konan felsefi kuramların tasvir ettiği gibi bir tanrıya dönüştürmez. İslami anlayış, aynı anda hem gerçekçi hem de dengeli olmasıyla ayırt edilir.

Moreover, a great task has been assigned to him. He moves within a wide expanse and deals with a variety of worlds, within the framework of his submission to God alone. This concept is diametrically opposed to man-made materialistic philosophies which ignore his role in the universe and give all importance to matter and its inevitable influence. It is also opposed to the theory of evolution which sends man down to the animal world and cares little for his unique and distinctive characteristics. Similarly, it is contrary to the Freudian philosophy which uses psychiatric analysis to depict man as totally lost in the quagmire of sex, to the extent that he can only sublimate himself through sexual behaviour. But the nobility and honour Islam assigns to man does not make of him a god, as he is depicted by the philosophical theories formulated in the Age of Enlightenment. The Islamic concept is distinguished by being factual and balanced at the same time.

Kur'an'ın insanın varoluşundan söz eden tüm ifadelerinin delaletine dayanarak, insanın varoluşunun bağımsız bir varoluş olduğu görüşünden yanayız, ancak bunu mutlak bir kesinlikle söyleyemeyiz. Bu eşsiz türün doğuşu, Yüce Topluluğun tanık olduğu büyük bir toplantıda duyuruldu. Duyuru, Yüce Allah tarafından bu soylu topluluğa ve bütün evrene yapıldı. Bu olayın ikinci sûredeki başka bir anlatımında ise insanın yeryüzündeki halifelik görevi de yaratılışının başında duyurulmaktadır. Sonra, halifelik görevlerini yerine getirmeye hazırlanması için cennette ilk imtihanıyla karşılaştı.

Based on the import of all the Qur’ānic statements that speak of man’s existence, we are more in favour of the view that man’s existence was an independent one, but we cannot say that with absolute certainty. The birth of this unique species was announced in a great gathering witnessed by the Supreme Society. The announcement was made to this noble gathering and to the whole universe by God Almighty. In another account of this event, related in the second sūrah, man’s mission as vicegerent on earth is also announced at the beginning of his creation. Then he faced his first test in heaven to prepare him for discharging the duties of vicegerency.

Hikayeden çıkarabileceğimiz üçüncü gerçek şudur: İnsanın eşsizliğine rağmen, ya da belki de onun sayesinde, yapısının bazı yönlerinde zayıftır. Bu zayıflığı, onu kötülüğe ve dipsiz uçurumlara sürükleyen arzularına teslim olabilmesini mümkün kılar. Onun iki temel zayıflığı, hayatta kalma sevgisi ve mülk edinme arzusudur.

The third fact which we can deduce from this story is that despite the uniqueness of man, or because of it, he is weak in certain aspects of his constitution. His weakness makes it possible for him to be led by his desire to evil and to bottomless depths. His two main weaknesses are his love of survival and his possessive desire.

Kişi, Allah'ın hidayetinden ayrılıp nefsine veya kendisini baştan çıkarmaya ve asla bırakmamaya kararlı olan yemin etmiş düşmanına teslim olduğunda en zayıf halindedir.

He is at his weakest when he leaves God’s guidance and submits to his desire or to his sworn enemy who has taken it upon himself to try to seduce him and never let him go.

Ancak Allah, insana lütfunu göstermiş ve onu yalnız bırakmamıştır; yani insanın yalnızca fıtratının ve aklının buyruklarına dayanarak kendi yolunu çizmesine, başka hiçbir yardım verilmeksizin terk etmemiştir. Allah, onu hatırlatmak ve uyarmak için elçiler göndermiştir; bunu bir sonraki ayette göreceğiz. Note: The original uses "God" throughout, so the Turkish text should render it as "Tanrı" rather than "Allah". Applying that rule, the translation is: Ancak Tanrı, insana lütfunu göstermiş ve onu yalnız bırakmamıştır; yani insanın yalnızca fıtratının ve aklının buyruklarına dayanarak kendi yolunu çizmesine, başka hiçbir yardım verilmeksizin terk etmemiştir. Tanrı, onu hatırlatmak ve uyarmak için elçiler göndermiştir; bunu bir sonraki ayette göreceğiz.

But God has shown His grace to man by not leaving him alone to carve his path on the basis of the dictates of his nature and reason without any further help. God has sent him messengers to remind and warn him, as we will see in a following verse.

Bu, insanın gerçekten kurtuluşudur. İnsan, Tanrı'ya yönelerek nefsinin keyfinden ve arzusundan kurtulur; ve Rabbini anıp O'nun rahmetini ve mükâfatını talep ettiğinde kaçıp giden düşmanından da kurtulur.

This represents man’s salvation indeed. He is saved from his caprice and desire by turning to God, and he is saved from his enemy who flies away whenever man remembers his Lord and seeks His mercy and reward.

Bütün bu unsurlar insanın iradesini güçlendirir ve onun arzularının ve zayıflıklarının üstüne çıkmasına yardımcı olur. İnsan bu alandaki ilk eğitimini daha cennetteyken almıştır. O zaman kendisine belirli bir ağacın yasak olduğu söylenmişti. Bu eğitim, iradesini güçlendirmeyi ve onun baştan çıkarmaya ve zayıflığa karşı duruşunu ortaya koymayı amaçlıyordu. İlk deneyiminde başarısız olsa bile, bu deneyimin gelecekte ona fayda sağlaması gerekiyordu.