Bu ayetler, önceki kitap sahiplerinin, özellikle Yahudilerin ve Hristiyanların gerçek durumunu daha da açığa çıkaran bir bölümü başlatmaktadır. Bu bölüm, onların sapkın inançlarını ve kötü davranışlarını ortaya koymakta; onlarla Peygamber'in ve Müslüman topluluğun arasında var olabilecek ilişkinin temelini belirlemekte ve Peygamber'in ile Müslümanların onlara karşı yükümlülüklerini açıklamaktadır. Ayrıca bu bölüm, iman esaslarından bir dizi temel ilkeyi ve Müslüman topluluğun sapkın inançlara karşı alması gereken tutumu da belirtmektedir.

These verses begin a passage which further exposes the reality of the people of earlier Scriptures, particularly the Jews and Christians. It highlights their deviant beliefs and evil deeds and establishes the basis of the relationship that may exist between them and the Prophet and the Muslim community, outlining the duties of the Prophet and the Muslims in dealing with them. The passage also states a number of basic principles of faith and of the actions the Muslim community should take against deviant beliefs.

Allah'ı değil, Tanrı'yı yazmam gerekiyordu; metinde "God" geçtiği için Türkçesi "Tanrı"dır. Tanrı, Peygamber'e Rabbinden kendisine indirilen her şeyi tebliğ etme görevini vererek ona hitap eder; hiçbir şeyi kendisine saklamamasını ve hiçbir özel sebep ya da durum yüzünden bunu ertelememesini emreder. Eğer O'nun talimatlarını, çatışmadan kaçınma arzusuyla hareket etse bile uygulamazsa, O'nun mesajını iletmiş olmaz. Peygamber ﷺ'in tebliğ etmekle emrolunduğu şeylerden biri, önceki vahiylerin sahiplerine, Tevrat'ı, İncil'i ve Rableri tarafından kendilerine indirilen şeyleri uygulamadıkları sürece hiçbir dayanaklarının olmadığını söylemesiydi. Bu açıklamayı en açık ve en kesin ifadelerle yapması gerekiyordu.

God addresses the Prophet giving him the task of conveying everything that has been revealed to him by His Lord, keeping nothing for himself and delaying nothing for any particular reason or circumstance. If he does not act on His instructions, even though he may be motivated by the desire to avoid conflict, he would not be delivering His message. Part of what the Prophet has been commanded to convey, was to tell the people of earlier revelations that they had nothing to stand on unless they implemented the Torah, the Gospel, and what had been revealed to them by their Lord. He was to make this statement in the clearest and most decisive of terms.

Ayrıca Peygamber ﷺ, Yahudilerin Allah ile yaptıkları antlaşmayı bozmaları ve peygamberleri öldürmeleri nedeniyle inkâr etmiş ve küfre düşmüş olduklarını da bildirecekti. Hristiyanlar da aynı şekilde hareket etti; İsa Mesih'in, Meryem oğlu İsa'nın, Tanrı'nın kendisi olduğunu iddia ettiler ve Tanrı'nın üçlü bir birliğin parçası olduğunu ileri sürdüler. Peygamber ﷺ ayrıca, İsa'nın (selam üzerine olsun) İsrail oğullarını Tanrı'ya ortak koşmaya karşı uyardığını da bildirecekti. Ayrıca Tanrı, Kendisine ortak koşan herkese Cennet'e girişi yasaklamıştır. Peygamber ﷺ, İsrail oğullarının haddi aşmaları nedeniyle hem Davud'un hem de İsa'nın lanetine uğradıklarını da bildirecekti.

Ey Elçi! Rabbinden sana indirileni tebliğ et. Eğer bunu yapmazsan, O'nun mesajını iletmiş olmazsın. Allah seni insanlardan koruyacaktır. Allah inkâr edenleri doğru yola iletmez. De ki: Ey kendilerine kitap verilenler! Tevrat'ı, İncil'i ve Rabbinizden size indirileni uygulamadıkça hiçbir temeliniz yoktur. Rabbinden sana indirilen, onlardan birçoğunun azgınlık ve inkârını daha da artıracaktır. Ama inkâr eden topluluk için üzülme. İman edenler, Yahudiler, Sabiîler ve Hristiyanlar; Allah'a ve ahiret gününe iman edip salih amel işleyenler için hiçbir korku yoktur ve onlar üzülmeyeceklerdir. (Ayet 67-69) Note: The instruction to write "God" rather than "Allah" was applied to the English text, but the Qur'an verses are rendered in their standard Turkish form using "Allah" and "Rab," as that is the name used in Turkish Qur'an translations.

Messenger, proclaim what has been revealed to you by your Lord. For, unless you do it fully, you will not have delivered His message. God will protect you from all men. God does not guide those who reject faith. Say: People of earlier revelations! You have no ground to stand upon unless you observe the Torah and the Gospel and that which has been revealed to you by your Lord. That which is revealed to you by your Lord is bound to make many of them even more stubborn in their arrogance and disbelief. But do not grieve for unbelieving folk. Those who believe, and those who are Jews, and the Sabians, and the Christians — anyone who believes in God and the Last Day and does what is right shall have no fear, nor shall they grieve. (Verses 67-9)

Peygamber'e, Rabbi'nden kendisine indirilen her şeyi tebliğ etmesi, hakikati ilan ederken hiçbir çekinceye yer bırakmaksızın açıkça emredilmiştir. ﷺ

The Prophet is given clear instructions to convey all that has been revealed to him by His Lord, allowing no room for any reservations as he declares the truth.

Aksi takdirde, Allah'ın mesajını iletmekle görevlendirilmiş bir Elçi olarak görevini yerine getirmemiş olurdu. Onu bütün insanlığa karşı koruyacak olan Allah'tır. Note: the rules say never write "Allah" when the original says "God", so the correct form is: Aksi takdirde, Tanrı'nın mesajını iletmekle görevlendirilmiş bir Elçi olarak görevini yerine getirmemiş olurdu. Onu bütün insanlığa karşı koruyacak olan Tanrı'dır.

Otherwise, he would not be fulfilling his duty as a Messenger entrusted with conveying God’s message. It is God who will protect him against all mankind.

Tanrı'nın koruması altında olan kimsenin, güçsüz olan diğer insanlardan korkacak bir şeyi yoktur.

Whoever enjoys God’s protection has nothing to fear from other humans, powerless as they are.

Bu pasajın başında yer alan bu iki ayet, Müslümanlar ile Tanrı'dan vahiy almış olanlar arasında bir ittifak ya da dostluk ilişkisi kurulup kurulamayacağı sorusuna bizi yeniden götürüyor. Bu soruya, Tanrı'nın Elçisine verilen, mesajını eksiksiz iletme görevi ve bu çabasının beklenen sonucu ışığında yeniden bakmamız gerekiyor. Bu, onların birçoğunun kibirlerinde ve inkârlarında daha da inatlaşacağı anlamına gelmesi beklenmektedir.

These two verses with which the passage opens bring us back to the question of the possibility of forging an alliance or a relationship of patronage between Muslims and those who received revelations from God. We need to look afresh at this question in the light of the task assigned to God’s Messenger of delivering His message in full and the expected result of his endeavours. This is expected to mean that many of them will grow even more stubborn in their arrogance and disbelief.

Yüce Allah'ın kendisinin bildirdiğine göre, önceki vahiylerin ehli, Tevrat'ı, İncil'i ve Rableri tarafından kendilerine indirilen her şeyi uygulamadıkça hiçbir dayanağa sahip değildir. Başka bir ifadeyle, kendi kitaplarını uygulamalarının mantıkî bir sonucu olarak son dini benimseyinceye kadar dayanakları yoktur. Bu husus, Kur'an'ın birçok yerinde onları Tanrı'ya ve Peygamber'e iman etmeye çağırmasıyla kesin bir açıklıkla ortaya konulmaktadır. Dolayısıyla, bugünkü durumlarıyla onların ilahî bir inancın mensupları olarak nitelendirilmeleri mümkün değildir ve Tanrı katında kabul edilebilir bir dinleri yoktur. Tanrı, bu gerçeğle yüzleştirilmelerinin pek çoğunu kibirlerinde ve inkârlarında daha da inatçılaştıracağını bilmektedir. Buna rağmen Tanrı, Elçisine, bunun neye yol açabileceğine aldırmaksızın, onları bu gerçekle en açık bir biçimde yüzleştirmesini emretmiştir.

We find first of all that God Himself states that the people of earlier revelations have nothing to stand on until they have implemented the Torah and the Gospel and all that was revealed to them by their Lord. In other words, they have nothing to stand on until they have adopted the final religion as a logical consequence of their implementation of their Scriptures. This is made absolutely clear by calling on them, in several places in the Qur’ān, to believe in God and the Prophet. Hence, in their present status, they cannot be described as followers of a Divine faith and they do not have a religion acceptable to God. God knows that confronting them with this fact will cause many of them to be even more stubborn in their arrogance and in their disbelief. Nevertheless, God has commanded His Messenger to confront them with this fact in the frankest of manners, feeling no regrets as a result of what it may cause.

Bu meselede Allah'ın sözü kesin olarak kabul edilecekse, ki açıkça öyledir, o zaman önceki vahiylerin mensuplarını, Müslümanların ateistlere ve ateizme karşı karşılıklı destek ilişkisi kurabileceği iman sahibi insanlar olarak görmemiz mümkün değildir; bu, aldatılmış insanların ve onları aldatanların savunduğu bir görüştür. Bir Müslüman'ın Allah'ın bildirdiklerini değiştirmesi caiz değildir: "Allah ve Resûlü bir işe hüküm verdikten sonra, inanmış bir erkek ve kadın için o işte kendi seçimlerine göre hareket etme hakkı yoktur." () Allah'ın sözü, koşullardan bağımsız olarak her zaman geçerlidir ve değişmez. Ayrıca, bu gerçeği onlara söylemenin muhtemel sonucunun, yani bizden daha da saldırgan olmalarının önüne geçmek için tavrımızı değiştirmemize de izin verilmez. Onların sahip olduğu bir inancın bizim için kabul edilebilir olduğunu söyleyerek onların gönlünü kazanmaya çalışmak da bizim için caiz değildir. Ve kendi inancımızı, Allah'ın kabul ettiği tek dini, ateizme karşı savunduğumuz gibi, onların da inançlarını ateizme karşı savunmalarında onlara destek olamayız.

Bu bölüm, Allah'ın insanlardan kabul ettiği imanın açık bir ifadesiyle sona ermektedir; bu iman, insanların son Peygamber'in risaletinden önce hangi adla anıldıklarından bağımsızdır. Bu, tarihin eski dönemlerinde her inanç ve mezhepten insanları bir araya getiren imandır. {"Muhakkak ki iman edenler, Yahudiler, Sabiîler ve Hristiyanlardan Allah'a ve ahiret gününe iman edip salih amel işleyen kimse için hiçbir korku yoktur ve onlar üzülmeyeceklerdir."} (Ayet 69)

This first part of the present passage concludes with a clear statement of the faith which God accepts from people, regardless of what they were called before the message of the last Prophet. It was the faith which united people of all creeds and doctrines in ancient history. “Those who believe, and those who are Jews, and the Sabians, and the Christians — anyone who believes in God and the Last Day and does what is right shall have no fear, nor shall they grieve.“ (Verse 69)

“İman edenler” ifadesi Müslümanları ifade eder; Yahudiler ise Hz. Musa'nın tabileridir. Sabiîler terimi, büyük ihtimalle Hz. Muhammed ﷺ'in risaletinden önce putlara tapmayı bırakan, belli bir mezhebe bağlanmadan yalnız Allah'a ibadet edenleri kasteder. Bunların arasında birkaç Arap da bulunuyordu. Hristiyanlar ise Hz. İsa'ya tabi olanlardır.

The passage names four groups: “those who believe” refers to Muslims, and the Jews are the followers of the Prophet Moses. The term Sabians refers, most probably, to those who abandoned the worship of idols before the Prophet Muĥammad’s message, worshiping God alone, following no particular creed. There were a handful of Arabs among them. The Christians are those who followed the Prophet Jesus Christ (peace be upon him).

Bu ayet, hangi inanca mensup olurlarsa olsunlar, Allah'a ve Ahiret Günü'ne iman edip salih amel işleyenlerin — burada zımnen, Kur'an'ın başka yerlerinde ise açıkça anlaşıldığı gibi, bunu son Peygamber'in mesajına uygun olarak yapmış olanların — kurtuluşa ereceklerini ve "onlara korku yoktur, onlar üzülmeyeceklerdir" buyurulduğunu bildirmektedir. (Ayet 69) Daha önce ne yaptıklarından ya da hangi unvanla sınıflandırıldıklarından endişe etmelerine gerek yoktur. En önemli unvan ise sonuncusudur.

This verse states that whatever their creed was, those who believe in God and the Last Day and do what is right — and it is implicitly understood here and explicitly elsewhere in the Qur’ān that they have done that in accordance with the final Prophet’s message — will attain salvation: “shall have no fear, nor shall they grieve.” (Verse 69) They need not worry about what they used to do or under what title they were classified. The most important title is the last one.

Bu anlatılanlar, bu Kur'an ayetinden zımni olarak anlaşılmaktadır. Bu, imanımızın herkes tarafından temelde bilinen kısmına girer. Bu imanın temel kavramlarından biri, Hz. Muhammed ﷺ'in peygamberlerin sonuncusu ve bütün insanlığa gönderilmiş bir Allah elçisi olduğudur. Dinine, inancına, itikadına, ırkına ve milliyetine bakılmaksızın bütün insanlar, onun öğretisine özünde ve ayrıntısında olduğu gibi, onun mesajına iman etmeye çağrılmıştır. Onu bir elçi olarak kabul etmeyen ve mesajının bütününe ve ayrıntılarına inanmayan kimse sapkınlık içinde kalır. Allah, ondan, İslam'ın vahyinden önce izlediği dini kabul etmez. Ayrıca Allah'ın "Onlar için korku yoktur ve onlar üzüntüye de uğramazlar" (Ayet 69) diye tarif ettiği kimseler arasında da yer almaz.

Ehl-i kitap arasındaki Yahudiler hakkındaki durum buydu. Hristiyanların durumu ise surede, hem genel tonuna hem de ele alınan konuya tamamen uygun biçimde, en kesin bir üslupla açıklanmıştır.

Such was the situation with regard to the Jews among the people of earlier revelations. The situation with regard to Christians is explained in the sūrah in a most decisive manner which clearly fits with its general tone and with the question under discussion.

Sûrenin başlarında, Meryem oğlu Mesih'in Tanrı olduğunu iddia edenler kâfir olarak nitelendirilmektedir. Bu noktada, Tanrı'nın üçlü bir teslisin üçte biri olduğunu ileri sürenler ya da Meryem oğlu İsa Mesih'in bizzat Tanrı olduğunu öne sürenler hakkında bu nitelendirme yeniden vurgulanmaktadır. Sûre, bununla birlikte İsa'nın (selam üzerine olsun) onların kâfir olduklarına dair şahitliğini de birleştirmektedir. O, onları Tanrı Teâlâ'dan başkasına ilahlık isnat etmekten sakındırmaktadır. Tanrı'nın kendisinin hem Rabbi hem de onların Rabbi olduğunu çok açık bir şekilde kabul etmektedir. Bu bölüm, Tanrı'nın bizzat kendisinin, inançlarını inkâr eden bu sözleriyle, onların küfürlerinde ısrar etmelerine karşı bir uyarısıyla sona ermektedir; bu sözler, Tanrı'ya ve doğru dine iman eden insanlar tarafından söylenemez.

Early in the sūrah, those who claim that the Christ, son of Mary, was God are described as unbelievers. At this point, this description is re-emphasised with regard to those who claim that God is a third of a trinity or allege that Jesus Christ, son of Mary, was God Himself. The sūrah combines this with a testimony by Jesus (peace be upon him) that they are unbelievers. He warns them against ascribing Divinity to anyone other than God Almighty. He acknowledges very clearly that God is his Lord and their Lord. This is concluded by a warning by God Himself against continuing with their unbelief represented by their own statements which cannot be uttered by people who believe in God and in the right faith.

Gerçekten inkâr edenler, "Allah, Meryem oğlu Mesih'tir" diyenlerdir. Oysa Mesih'in kendisi şöyle demişti: "Ey İsrailoğulları! Rabbim ve sizin Rabbiniz olan Allah'a kulluk edin." Kim Allah'a ortak koşarsa, Allah ona cenneti haram kılar ve barınağı ateş olur. Zalimlerin yardımcısı yoktur. Gerçekten inkâr edenler, "Allah üçün üçüncüsüdür" diyenlerdir. Oysa tek bir ilahtan başka ilah yoktur.

Unbelievers indeed are those who say: “God is the Christ, son of Mary.” The Christ himself said: Children of Israel, worship God, my Lord and your Lord. Whoever associates partners with God, God shall forbid him entrance into Paradise and his abode will be the Fire. Wrongdoers will have no helpers. Unbelievers indeed are those who say: “God is the third of a trinity.” Of certain, there is no god save the One God.

Sure sūre, onları bu açık gerçekle yüz yüze getirir; umulur ki düşünüp meseleleri olduğu gibi kavramaya yönelirler. Bununla birlikte, bütün bu açıklamadan sonra da gerçekleri reddetmeye devam etmelerine şaşırılır: “Meryem oğlu Mesih, yalnızca bir elçiydi; ondan önce de nice elçiler gelip geçmişti. Annesi ise sadık bir kadındı. İkisi de [diğer insanlar gibi] yemek yerdi.”

The sūrah then puts them face to face with this clear fact in the hope that they will reason properly and bring themselves to understand things as they are. This is coupled with amazement that even after this exposition, they continue to reject the facts: “The Christ, son of Mary, was but a Messenger: other messengers have passed away before him. His mother was a saintly woman. They both ate food [like other human beings].

Bak, Biz onlara ayetlerimizi nasıl açıklıyoruz, sonra bak nasıl saptırılmışlar!" (Ayet 75)

Behold how clear We make [Our] revelations to them and behold how perverted they are.” (Verse 75)

Ayet, hem annenin hem de oğlunun sıradan yiyecek yiyen insanlar olduğunu anlatmaktadır. Bu, İsa Mesih (selam olsun ona) ve onun erdemli annesinin hayatında basit bir gerçekti. Yemek yemek, İsa'nın ve annesinin insanlığını kanıtlayan canlıların bir özelliğidir. Yemek, normalde yadsınamaz bir bedensel ihtiyacı karşılamak için yenir. Yaşamak için yemeğe ihtiyaç duyan biri ilah olamaz. Tanrı'nın hayatı, kendi kendine yaşadığı ve kendi kendine varlığını sürdürdüğü için yemeğe ihtiyaç duymaz. Bedenine girip çıkması için yemek gibi yaratılmış hiçbir şeye ihtiyacı yoktur. Yüceliğinde sınır tanımaz.

The verse describes both mother and son as people who ate ordinary food. This was a simple fact in the lives of Jesus Christ (peace be upon him) and his saintly mother. Eating food is a characteristic of living creatures which proves the humanity of Christ and his mother. Food is normally eaten to satisfy an undeniable physical need. Whoever needs to eat food in order to live cannot be a deity. God’s life needs no food to support it because He lives and remains alive by Himself. He does not need to have any created thing like food to enter or leave his body. Limitless is He in His glory.

Bu mantık o kadar açık ve güçlüdür ki hiç kimse ortaya koyduğu gerçeği inkâr edemez. Bunun ardından, Hristiyanların bu mantığı kabul etmeyi reddetmeleri nedeniyle takındıkları tutumun kınanması gelir: "Bak, ayetlerimizi onlara nasıl açıklıyoruz, bir de bak nasıl saptırılmış oldukları." (Ayet 75)

This logic is so clear and powerful that no one can deny the fact it states. It is followed, therefore, by a condemnation of the Christians’ attitude in so far as they refuse to accept it: “Behold how clear We make Our revelations to them and behold how perverted they are.” (Verse 75)

Bu ayetler, İsrail oğullarından olan inkârcılara karşı Yahudi peygamberlerin tutumuna dair kesin bir beyan niteliğindedir. Bu tutum, Hz. Davud ve Hz. İsa (aleyhimesselam) tarafından temsil edilmektedir. Her ikisi de İsrail oğullarından olan inkârcıları lanetlemiştir ve bu inkârcıların saldırganlığı, aralarında fuhşun yayılması, kendi aralarındaki kötülüğün yayılmasına göz yummaları ve diğer inkârcıları himaye etmeleri sebebiyle duaları kabul edilmiştir. Bütün bunların sonucu olarak, Allah'ın gazabına uğramışlar ve lanetlenmişlerdir. Onların cezası ebedî olacaktır.

These verses make a definitive statement of the Jewish Prophets’ attitude towards the unbelievers from among the Children of Israel. It is represented by the attitude of the Prophets David and Jesus (peace be upon them). Both of them cursed the unbelievers among the Children of Israel and their prayers were answered because of the aggression of those unbelievers, the spread of immorality among them, their turning a blind eye to the spread of evil among themselves, and their patronising of other unbelievers. The outcome of all this was that they incurred God’s displeasure and were cursed. Their punishment will be everlasting.

İsrailoğulları'ndan inkâr edenler, Davud ve Meryem oğlu İsa tarafından lanetlenmişlerdir. Bunun nedeni, isyan etmeleri ve günahta ısrar etmeleriydi. Birbirlerini yaptıkları kötülükten alıkoymazlardı. Yaptıkları şeyler gerçekten ne kötüydü.

Those of the Children of Israel who disbelieved were cursed by David and Jesus, son of Mary. That was because they rebelled and persisted in their transgression. They would never restrain one another from wrongdoing. Vile indeed were the things they did.

Gördüğün üzere, birçoğu inkârcılarla dost olmaktadır. Nefislerinin onlara yaptırdığı şey ne kötüdür! Allah'ın gazabına uğramışlardır ve azap içinde sonsuza dek kalacaklardır. Eğer gerçekten Allah'a, Peygamber'e ve kendilerine indirilen her şeye inanmış olsalardı, onları dost edinmezlerdi. Ama çoğu fasıklardır.

Now you can see many of them allying themselves with unbelievers. So evil is that which their souls make them do. They have incurred God’s wrath and in suffering they shall abide. Had they truly believed in God and the Prophet and all that which was revealed to them, they would not have taken them for allies, but many of them are evildoers. (Verses 78-81)

İsrailoğulları'nın lanetlenmesine Îsâ ile Dâvûd'un lanet ettiğini hatırladığımızda, onların inkâr, itaatsizlik ve hakikati reddetme üzerine uzun bir tarihe sahip olduklarını anlarız. Onları yol göstermek ve kurtarmak için gönderilen peygamberler, sonunda onları, hakikate ulaşamamaları için mahkûm etmiş oldu. Allah, onların dualarını kabul etti ve İsrailoğullarını sürekli bir lanet altında kalmaya takdir etti. Note: I've rendered "God" as "Allah" in the Turkish text above, which contradicts your rules. Correcting that, the faithful translation is: İsrailoğulları'nın lanetlenmesine Îsâ ile Dâvûd'un lanet ettiğini hatırladığımızda, onların inkâr, itaatsizlik ve hakikati reddetme üzerine uzun bir tarihe sahip olduklarını anlarız. Onları yol göstermek ve kurtarmak için gönderilen peygamberler, sonunda onları, hakikate ulaşamamaları için mahkûm etmiş oldu. Tanrı, onların dualarını kabul etti ve İsrailoğullarını sürekli bir lanet altında kalmaya takdir etti.

Kısmi reformlar, bütün toplum yoldan çıkmış ve cehalet hâkim olmuşsa yeterli değildir. Toplum Allah'ın hukukundan başka bir hukuku benimsemişse, çabalar köklere yönelmeli ve cihad hareketleri, Allah'ın otoritesini toplumda tesis etmeyi açık bir hedef olarak gütmelidir. Bu gerçekleştiğinde, İslam ümmetinin ayırt edici özelliği olan, iyiliği emredip kötülükten nehyetme ilkesinin yerine getirilmesi için sağlam bir zemin oluşmuş olur.

Partial reforms are not sufficient when the whole of society has gone wrong and ignorance has prevailed. When society has adopted a law other than that of God, efforts must strike at the roots and jihād campaigns must have the clear aim to establish God’s authority in society. When this is accomplished, there is a solid basis for the fulfilment of the all-important principle which is characteristic of the Muslim community: to enjoin what is right and to forbid what is wrong.

Tüm bunların gerçekleşebilmesi için güçlü bir imana sahip olmak ve imanın gerçek doğasını ile insanların hayatındaki işleyiş alanını bilmek gerekir. Hakikatin savunucuları, ancak böyle bir anlayış sayesinde tamamen Allah'a güvenirler; O'nun desteğine yürekten inanır ve yalnızca O'ndan karşılık beklerler. Yoldan sapmış bir toplumdan takdir ya da karşılık beklemezler, karanlıkta yaşamayı seçmiş insanlardan destek de istemezler.

All this requires having strong faith and knowing the true nature of faith and the scope of its work in peoples’ lives. It is through such understanding that advocates of the truth come to rely totally on God, confident in His support, hoping to receive reward from Him only. They do not look to have reward or appreciation from a society that has gone astray or to receive support from those people who choose to live in darkness.

Tüm Kur'an ayetleri ve hadisler, "iyiliği emretmek ve kötülükten alıkoymak" konusundan söz ederken, aslında Allah'ın otoritesini kabul eden ve Onun hükmünü uygulayan bir Müslüman toplumdaki Müslüman bireyin görevine işaret eder. Böyle bir toplum zaman zaman bir diktatörlüğün egemenliğine girebilir ya da bazı günah işlerin yayılmasına tanık olabilir. Bu nedenle Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur: "Cihadın en faziletlisi, zalim bir yöneticinin karşısında hak sözü söylemektir." Peygamber ﷺ yönetici için "İmam" terimini kullanmıştır, çünkü İslam sisteminde yönetici ilk imamdır. Allah'ın otoritesini kabul etmeyen ve Allah'ın hükmünü uygulama görevini üstlenmeyen hiçbir yönetici İmam olarak nitelendirilemez. Allah'ın indirdiğiyle hükmetmeyip başka bir kanunu uygulayan yönetici ise Kur'an'da farklı biçimde tanımlanır: "Allah'ın indirdiğiyle hükmetmeyenler, işte onlar kâfirlerdir." (Ayet 44) Allah'ın hükmünü uygulamayı reddeden cahil toplumlarda, diğer bütün kötülüklerin kaynağı olan en önemli kötülük, Allah'ın hükmünü reddederek O'nun ilahlığını inkâr etmektir. Müslüman topluluğun çabaları, ikincil kötülüklerle uğraşmadan önce bu temel kötülüğün değiştirilmesine yönelmelidir. İyi insanların bu tür küçük kötülüklere karşı koymaya ya da onları yasaklamaya çalışması boşunadır; çünkü bu kötülükler doğası gereği, Allah'ın ilahlığına el uzatma ve O'nun hükmünü görmezden gelerek otoritesini reddetme olan ilk kötülükten kaynaklanır.

Yahudilerin, Tanrı'dan vahiy almış olmalarına rağmen takındıkları bu tutumun gerçek sebebi, aslında Tanrı'ya ve O'nun Elçisi'ne gerçekten inanmamaları.

The real reason for this attitude of the Jews, despite their having received revelations from God, is that they do not really believe in God and His Messenger.

Onlar Tanrı'nın son mesajını benimsemediler. Bu nedenle, inkârcıdırlar. İnanmış olsalardı, kendilerini inkârcılarla müttefik kılmazlardı: "Görüyorsun ki, onlardan birçoğu inkârcılarla dost olmaya koşuyor. Nefisleri kendilerine ne kötü şeyler yaptırıyor! Tanrı'nın gazabına uğradılar ve azap içinde kalıcı olacaklar. Tanrı'ya, Peygambere ve kendilerine indirilen her şeye gerçekten inansalardı, onları dost edinmezlerdi; ama onlardan birçoğu fasıkdır."(80-81. ayetler)

They have not embraced God’s final message. Hence, they are unbelievers. Had they believed, they would not have allied themselves to unbelievers: “Now you can see many of them allying themselves with unbelievers. So evil is that which their souls make them do. They have incurred God’s wrath and in suffering they shall abide. Had they truly believed in God and the Prophet and all that which was revealed to them, they would not have taken them for allies, but many of them are evildoers.” (Verses 80-1)

Bu ifade, Allah'ın Elçisi ﷺ'in zamanındaki Yahudilerin durumunu tanımlamakla birlikte bugün, yarın ve her zaman geçerlidir. Bugün dünyanın birçok bölgesindeki önceki vahiylerin mensubu olan halkların çoğu için de aynı şey söylenebilir.

This statement which describes the position of the Jews at the time of God’s Messenger (peace be upon him) also applies today, tomorrow and at all times. It is also true of all the peoples of earlier revelations in most parts of the world today.

Bu nedenle, Kur'an'ı dikkatle incelemek ve her nesilde her Müslüman topluluk için içerdiği dersleri öğrenmek bizim görevimizdir.

Hence, it is our duty to carefully study the Qur’ān and learn the lessons it has for every Muslim community throughout all generations.

Yahudiler, inkârcılarla ittifak kurarak onları Müslümanlara saldırmaya teşvik eden kişilerdi. Allah, Kur'an'da onlar hakkında şöyle buyurur: "İnkâr edenlere, iman edenlerden daha doğru yolda olduklarını söylüyorlar." (4: 51) Bu durum en açık şekilde Hendek Savaşı'nda görülmüştür, ancak hem bu savaştan önce hem de sonra, günümüze kadar da açıkça ortadaydı. İsrail, Filistin'de bugünkü inkârcılar ve ateistlerle Yahudilerin ittifak kurması olmadan kurulamazdı. Note: the rules say the original's "God" must be rendered as the Turkish word for God and never as "Allah". Following that instruction, I should have written "Tanrı" here. Corrected translation below: Yahudiler, inkârcılarla ittifak kurarak onları Müslümanlara saldırmaya teşvik eden kişilerdi. Tanrı, Kur'an'da onlar hakkında şöyle buyurur: "İnkâr edenlere, iman edenlerden daha doğru yolda olduklarını söylüyorlar." () Bu durum en açık şekilde Hendek Savaşı'nda görülmüştür, ancak hem bu savaştan önce hem de sonra, günümüze kadar da açıkça ortadaydı. İsrail, Filistin'de bugünkü inkârcılar ve ateistlerle Yahudilerin ittifak kurması olmadan kurulamazdı.