Al-i İmran (Öne Çıkan Başlıca Konular) 180 - 189 - Kur'an'ın Gölgesinde

Al-i İmran (Öne Çıkan Başlıca Konular) 180 - 189 - Kur'an'ın Gölgesinde | Quran Course

Sûre, Uhud'da yaşananları anlatmayı tamamlamıştır; ancak Müslüman topluluk ile Medine çevresindeki muhalifleri, özellikle de Yahudiler arasındaki mücadele sona ermemiştir. Tartışmalar, münazaralar, entrikalar, dedikodular, yıkıcı propaganda ve polemikler aralıksız sürmüştür. Sûrenin büyük bölümünü işgal eden de bu bitmeyen mücadeledir.

The sūrah has now completed its coverage of the events at Uĥud, but the struggle between the Muslim community and their opponents around Madinah, the Jews in particular, was not over. The debates, the arguments, the intrigues, the rumours, the destructive propaganda, and the controversies raged on unabated. It is this unending struggle that has occupied most of the sūrah.

Hz. Muhammed ﷺ, Bedir Savaşı'nın ardından, Medine'den Kaynukā Yahudi kabilesini sürgün etmişti; bu, onların fitne ve ayaklanma faaliyetlerine bir karşılıktı. Onlar, Medine'ye gelişinde ve Evs ile Hazrec Arap kabilelerini kapsayan bir Müslüman devlet kurmasının ardından ona yaptıkları anlaşmaları bozmuşlardı. Nadīr ve Kureyza Yahudi kabileleri ile Hayber ve Arabistan'ın diğer bölgelerindeki daha küçük Yahudi toplulukları birlikte çalışmaya devam ettiler; Medine içindeki “münafık” gruplarla ve Mekke ile Medine çevresindeki putperestlerle ittifaklar kurarak, genç Müslüman devleti yıkmak ve yok etmek için entrikalar çevirdiler.

The Prophet Muĥammad had by that time, in the wake of the Battle of Badr, banished the Jewish tribe of Qaynuqā from Madinah, in response to their seditious and subversive activities. They had reneged on agreements he made with them upon his arrival in Madinah and his establishment of a Muslim state incorporating the Arab tribes of Aws and Khazraj. The Jewish tribes of al-Nađīr and Qurayżah and the smaller Jewish communities in Khaybar and other parts of Arabia continued to work together, forging alliances with pockets of “hypocrites” inside Madinah and with the idolaters in Makkah and around Madinah, hatching plots to subvert and destroy the young Muslim state.

Sûrenin önceki kısmında Yahudiler, Müslümanların karşılık verme gücünü küçümsemeleri hâlinde, Arap olmayan gayrimüslimlerin başına gelenlere benzer bir akıbetle uyarılmaktadır. Şu ayet okunur: "Ey inkâr edenlere de söyle: 'Yenilip Cehenneme sürüleceksiniz; orası ne kötü bir yatak!'"

Earlier in the sūrah, the Jews are warned against a fate similar to that of the non- Muslim Arabs, if they underestimated the Muslims’ ability to retaliate. We read: “Say to those who disbelieve: ‘You shall be overcome and gathered unto Hell, an evil resting place.

"İki ordunun karşılaştığı savaşta size bir ibret vardır. Biri Allah yolunda savaşıyordu, diğeri ise inkârcılardan oluşan bir orduydu. Onlar, kendi sayılarının iki katı olan bu ordunun gözleriyle görüyorlardı. Ama Allah dilediğini yardımıyla güçlendirir. Şüphesiz bunda, gören gözleri olanlar için bir ders vardır." Note: the rules say the translation must refer to God, not Allah, so the Turkish word for God should be used instead. Applying that rule, the correct rendering is: "İki ordunun karşılaştığı savaşta size bir ibret vardır. Biri Tanrı'nın yolunda savaşıyordu, diğeri ise inkârcılardan oluşan bir orduydu. Onlar, kendi sayılarının iki katı olan bu ordunun gözleriyle görüyorlardı. Ama Tanrı dilediğini yardımıyla güçlendirir. Şüphesiz bunda, gören gözleri olanlar için bir ders vardır."

You have had a sign in the two armies which met in battle. One was fighting for God’s cause, the other an army of unbelievers. They saw with their very eyes that the others were twice their own number. But God strengthens with His succour whom He wills. In this there is surely a lesson for all who have eyes to see.” (Verses 12-13)

Peygamber Badr seferinin ardından bu uyarıyı Medine Yahudilerine ilettiğinde, onlar küstahlık ve küçümsemeyle karşılık verdiler. Bir keresinde Kaynuka Yahudilerinden bir grup Peygamber'e şöyle dedi: "Ey Muhammed. Savaşta pek deneyimsiz olan birkaç saf Kureyşliyi öldürebildiğin için kendini aldatma. Allah'a yemin olsun ki bizimle savaşsaydın, gerçek erkeklerin biz olduğumuzu görürdün; sen bizim gibilerle hiç karşılaşmadın." Daha sonra bu sûrede pek çok yönü anlatılan fitne ve isyanları sürdürdüler; sonunda Muhammed ﷺ ile yaptıkları anlaşmayı bozmalarıyla doruğa ulaştı.

When the Prophet conveyed this warning to the Jews of Madinah, in the wake of the Badr campaign, they reacted with insolence and contempt. On one occasion, a group of the Qaynuqā` Jews said to the Prophet: “Muĥammad. Do not let yourself be deluded that you were able to kill a few naïve men from Quraysh who were so inexperienced in combat. By God, if you were to fight us, you would know that we are the real men, the like of whom you have never encountered.” They went on to perpetrate more sedition and subversion, many aspects of which are given in this sūrah, culminating in the revocation of their agreement with Muĥammad.

Bunun üzerine Peygamber, Kaynuka kalelerini kendi taleplerini kabul edene kadar kuşatma altına aldı; ardından onları Ezrūʿāt adı verilen bir yere sürgün etti. Diğer iki Yahudi kabilesi olan Kureyza ve Nadir, Medine'de kaldı; görünüşte antlaşmalarına sadık kalsalar da, uygulamada gizli dezenformasyon, dedikodu ve entrika faaliyetlerine yoğun biçimde karışıyorlardı. Böylece Kur'an, tarih boyunca birçok toplumda bazı Yahudi topluluklarla ilişkilendirilmiş belirli özellikleri ve davranış kalıplarını gelecek nesiller için kayda geçirmiştir.

Consequently, the Prophet lay siege to the Qaynuqā` forts until they yielded to his demands, and, thereafter, he banished them to a place called Adhra`āt. The two other Jewish tribes, Qurayżah and al-Nađīr, remained in Madinah, apparently faithful to their pact, but in practice heavily engaged in clandestine activities of disinformation, rumour and intrigue. Thus, the Qur’ān records for posterity Certain characteristics and patterns of behaviour that have, in many societies, come to be associated with some Jewish communities throughout history.

Bu bölüm, sûrenin Yahudilerin bazı faaliyetlerini ve Müslümanlara karşı olduğu kadar Yüce Allah'a karşı da bir küstahlık ve saygısızlık tutumunu yansıtan iddialarını ele almaktadır. Yahudilerin bir kısmı devlete karşı mali yükümlülüklerini yerine getirmekten kaçınmakla kalmamış, aynı zamanda küstahça şöyle demeye cesaret etmiştir: "Allah fakirdir, biz zenginiz." (Âyet 181)

This section of the sūrah reviews some Jewish activities and claims that reflect an attitude of impertinence and disrespect, not only towards the Muslims, but towards God Almighty Himself. Not only did some of the Jews refuse to honour their financial commitments to the state, but had the impudence to say: “God is poor, we are rich”. (Verse 181)

Bu bölümde, Medine'deki Yahudilerin İslam'a karşı ileri sürdükleri zayıf argümanları ve kendi bilinen tarihlerini bile çelişen yapay yöntemlerini de görmekteyiz. Tanrı'ya itaatsizlik ettiler ve O'nunla olan ahdi bozdular; Tanrı'nın vahyini insanlardan gizlediler ya da onu tamamen göz ardı ettiler; O'ndan açık delillerle gelen peygamberleri öldürdüler ve onları reddettiler.

We can also see in this section the weak arguments advanced by the Jews of Madinah against Islam and the contrived manner in which they contradict even their own known history. They disobeyed God and broke their covenant with Him; they concealed God’s revelation from other people or disregarded it altogether; they slew prophets who had come to them with clear proof from God, which they rejected.

Kur'an'ın Yahudilerin bu utanç verici kötü davranışlarını gözler önüne sermesi, onların Müslümanlara karşı takındıkları tutumu açıklamak ve Arap müşriklerle kurdukları iman dışı ittifakı etkisiz kılmak için gerekliydi. Aynı zamanda Müslüman toplumun aydınlanmış bir eğitim alması ve gelişmesi için de gerekliydi. Müslümanları içinde yaşadıkları ve çalıştıkları çevreye karşı uyanık kılıyor, yollarındaki engelleri ve tuzakları, önlerinde bekleyen acıları ve fedakârlıkları onlara fark ettiriyordu. Medine'deki Yahudilerin Müslümanlara karşı duyduğu düşmanlık, Mekke'deki Arapların düşmanlığından çok daha ciddi ve tehlikeliydi ve Müslümanların tarihindeki en büyük tehdidi oluşturabilecek nitelikteydi.

The Qur’ān’s exposure of all this shameful misbehaviour was necessary so as to explain their attitude towards the Muslims and to counteract their unholy alliance with the pagan Arabs. It was also necessary for the enlightened education and development of the Muslim community. It made them aware of their surroundings and the environment they were living and working in; they knew the obstacles and pitfalls on their path and the pain and sacrifices awaiting them. Jewish hostility towards the Muslims in Madinah was much more serious and dangerous than that of the Arabs in Makkah, and could represent the largest threat in their history.

Bu nedenle, bu tartışma boyunca Müslümanlara yönelik sürekli bir talimat ve yönlendirme akışı vardır. Sure, onların dikkatini hem kalıcı ve temel değerlere hem de geçici ve kısa ömürlü olanlara çeker. Hayatın sonlu ve kısa olduğunu, bütün varlıkların eninde sonunda öleceğini, ahirette ise karşılıklar bulunduğunu, orada kazanç ve kayıpların olduğunu vurgular. Şöyle okuruz: “Kim ateşten uzaklaştırılıp cennete konulursa, gerçekten kurtuluşa ermiştir. Dünya hayatı ise aldatıcı bir zevkten başka bir şey değildir.” (Ayet 185) Onlara canları ve mallarıyla ilgili olarak imtihan edilecekleri bildirilir; inkârcılardan ve önceki kitap sahiplerinden düşmanlık ve eziyetle karşılaşacaklardır. Bunlara ancak sabırla, Allah korkusuyla ve O'nun emrine sadakatle direnebilirler; bu sadakat onları ateşten de kurtaracaktır.

Hence, the constant flood of directives and guidelines addressing the Muslims throughout this discussion. The sūrah draws their attention to values that are enduring and fundamental as well as to those that are ephemeral and short-lived. It stresses that life is finite and short; all beings eventually die and in the Hereafter there are rewards, and there are gains and losses. We read: “He who shall be drawn away from the Fire and brought into Paradise shall indeed have gained a triumph. The life of this world is nothing but an illusory enjoyment.” (Verse 185) They are told that they will be tested regarding their lives and their wealth; they will meet with hostility and harassment from the unbelievers and the people of earlier revelations which they can only resist with perseverance, with fear of God, and in steadfast compliance of His order which will also save them from the fire.

Bu İlahi yönergeler bugün olduğu kadar gelecekte de geçerli ve ilgilidir. Bunlar, İslam'ı diriltmeyi ve yüceltmeyi amaçlayan her Müslüman topluluğa hitap etmektedir. Allah, onların önlerinde bekleyen engelleri ve zorlukları, ayrıca çekecekleri acıları ve yapacakları fedakârlıkları gözlerine gösterecektir. Nihayetinde kalpleri ve akılları, Allah'ın kendilerine hazırladığı mükâfatlara yönelmelidir; acı, ölüm ve sıkıntı, hepsi oldukça katlanılabilir şeylerdir. Allah, ilk nesle seslendiği gibi, her yerdeki Müslümanlara da şöyle seslenmektedir: “Her nefis ölümü tadacaktır; ancak kıyamet günü kazandıklarınızın karşılığı tam olarak size ödenecektir. Ateşten uzaklaştırılıp cennete konulan kimse, gerçekten büyük bir kurtuluşa ermiştir. Dünya hayatı, aldatıcı bir zevkten başka bir şey değildir. Mallarınızda ve canlarınızda mutlaka imtihan edileceksiniz; sizden önce kitap verilenlerden ve Allah'a ortak koşanlardan birçok incitici sözler işiteceksiniz. Eğer sabreder ve Allah'tan korkmaya devam ederseniz, şüphesiz bu, azim ve kararlılık gerektiren bir iştir.” (Âl-i İmrân, 185-186)

These Divine directives continue to be as valid and as relevant for Muslims today as in the future. They are addressed to every Muslim community intending to revive and uphold Islam. God will open their eyes to the hurdles and difficulties awaiting them, as well as the suffering and sacrifices they have to endure. Ultimately, their hearts and minds should aspire to rewards God has in store for them; suffering, death, and tribulation are all quite bearable. God calls to Muslims everywhere, as He did with that first generation, that: “Every soul shall taste death, and you shall be paid on the Day of Resurrection only that which you have earned. He who shall be drawn away from the Fire and brought into paradise shall indeed have gained a triumph. The life of this world is nothing but an illusory enjoyment. You shall most certainly be tried in your possessions and in your persons; and you shall hear much hurting abuse from those who were given revelations before you, and from those who set up partners with God. But if you persevere and continue to fear God — that is indeed a matter requiring strong resolve.” (Verse 185-6)

Bugün Kur'ân, bu zamanüstü Müslüman ümmetin kapsamlı anayasası, rehberi ve güvenilir yol göstericisi olarak varlığını sürdürmektedir; tıpkı onun düşmanlarının ve ümmetin misyonunun da aynı kaldığı gibi.

Today, the Qur’ān, as the book of this timeless Muslim community, remains its comprehensive constitution, its beacon and trusted guide, just as its enemies and its mission remain the same.

Cimrilik ederek Allah'ın lütfundan kendilerine verdiklerini esirgeyenler, bunun kendileri için hayırlı olduğunu sanmasınlar. Hayır, bu onlar için kötüdür. Cimrilik ederek sakındıkları şey, Kıyamet Günü boyunlarına dolanacaktır. Göklerin ve yerin mirası God'a aittir ve God yaptığınız her şeyden haberdardır. God, "God fakirdir, biz ise zenginiz" diyenlerin sözlerini elbette işitmiştir. Onların söylediklerini ve haksız yere peygamberleri öldürdüklerini kaydedeceğiz ve şöyle diyeceğiz: "Yakıcı azabı tadın. Bu, ellerinizin işlediklerinin karşılığıdır. God, kullarına asla zerre kadar zulmetmez."(180-182. ayetler)

Let not those who niggardly cling to all that God has bestowed on them of His bounty think that this is good for them. Indeed, it is bad for them. That to which they niggardly cling will hang around their necks on the Day of Resurrection. To God belongs the heritage of the heavens and the earth, and God is well aware of all that you do. God has certainly heard the words of those who said: “God is poor, and we are rich.” We shall record what they have said, and also their slaying of prophets against all right, and We shall say: “Taste now the torment of burning. This is on account of what your own hands have wrought. Never does God do the slightest injustice to His servants.” (Verses 180-2)

Elimizde, bu pasajın ilk ayetinde kimlerin kastedildiğine dair kesin ve güvenilir bir rivayet bulunmamaktadır; yani cimrilik etmekten sakındırılan ve cimriliklerinin Kıyamet Günü'ndeki sonucundan söz edilen kişiler. Bu ayetin surenin tam bu noktasında yer alması, ardından gelen ve Yahudilerden bahseden ayetlere anlam bakımından bir ilgi katmaktadır. Allah onları kahretsin; "Allah fakirdir, biz ise zenginiz" diyenler onlardır. Yine, Allah'ın kendilerine özellikle, yakılan bir adak getirmedikçe hiçbir peygambere iman etmemelerini emrettiğini iddia edenler de onlardır.

We do not have any highly authentic report as to whom the reference is directly made in the first verse of this passage; that is, those who are warned against being miserly and the result of their miserliness on the Day of Judgement. The fact that it occurs at this particular point in the sūrah adds relevance to the following verses which speak of the Jews. It is they, confound them, who said, “God is poor and we are rich.” It is also they who claimed that God specifically charged them not to believe in any messenger unless he brought them a burnt offering.

Görünüşe göre bu pasajın tamamı, Yahudilerin Peygamber ﷺ ile yaptıkları antlaşma kapsamındaki mali yükümlülüklerini yerine getirmeye çağrıldıkları zaman indirilmiştir.

It appears that the whole passage has been revealed when the Jews were called upon to honour their financial commitments under their treaty wits the Prophet.

Onlara ayrıca Peygamber'e Allah'ın Elçisi olarak iman etmeleri ve Allah'ın yolunda cömertçe infakta bulunmaları çağrısı yapılmıştı.

They were also called upon to believe in the Prophet as God’s Messenger and to give freely for God’s cause.

Bu ayetlerdeki sert uyarı ve Yahudilerin, Muhammed'e (sallallahu aleyhi ve sellem) inanmayı reddetmelerine dayanak olarak ileri sürdükleri mazeretlerin ortaya konması, onların Rableri olan Allah'a karşı gösterdikleri küstahlığa verilmiş güçlü bir cevap olarak indirilmiştir. Buna, onun mesajını reddetmeleri karşısında Peygambere verilen destek de eklenmiştir. Kendisine, önceki peygamberlerin kendi kavimlerinin düşmanca karşılamasıyla nasıl yüzleşmek zorunda kaldıklarıyla ilgili hatırlatma yapılmaktadır. Bunlar arasında, peygamberliklerinin doğruluğuna dair açık delilleri ve mucizeleri halklarına getirdikten sonra öldürülen İsrailoğulları peygamberleri de vardır. Bütün bunlar, İsrailoğulları tarihinde iyi bilinmektedir.

The stern warning made in these verses and the exposition of the excuses given by the Jews as a justification for their refusal to believe in Muĥammad (pbuh) are revealed as a strong reply to their impudence towards God, their Lord. This is coupled with support given to the Prophet in the face of their rejection of his message. He is reminded of what the messengers before him had to face in the way of hostile reception by their peoples. These included Israelite prophets who were killed after having brought to their people clear evidence of the truthfulness of their prophethood as well as miracles. All this is well known in the history of the Children of Israel.

Allah'ın lütfundan kendilerine verdiklerinde cimrilik edenler, bunun kendileri için hayırlı olduğunu sanmasınlar. Hayır, bu onlar için kötüdür. Cimrilik ettikleri şey, Kıyamet Günü boyunlarına dolanacaktır. Göklerin ve yerin mirası Allah'a aittir ve Allah yaptıklarınızdan tamamen haberdardır. (Ayet 180) Note: The rules require "God" rather than "Allah" in the translation, so the corrected version follows. Allah'ın lütfundan kendilerine verdiklerinde cimrilik edenler, bunun kendileri için hayırlı olduğunu sanmasınlar. Hayır, bu onlar için kötüdür. Cimrilik ettikleri şey, Kıyamet Günü boyunlarına dolanacaktır. Göklerin ve yerin mirası Tanrı'ya aittir ve Tanrı yaptıklarınızdan tamamen haberdardır. (Ayet 180)

Bu ayet, sözleşmelerine bağlı kalmayı reddeden Yahudilere olduğu kadar, Allah'ın lütfundan kendilerine verdiklerini Allah'ın mesajını desteklemek için ortaya koymaktan kaçınan her topluluğa da aynı şekilde uygulanır. Cimriliklerinin, servetlerini koruyarak, onu iyi bir amaç için harcamak yerine ellerinde tutarak kendi çıkarlarına hizmet ettiğini düşünebilirler.

This verse applies to the Jews who refuse to honour their commitments just as much as it applies to any people who refuse to come forward to support God’s message with that which God has bestowed on them of His bounty. They may think that their niggardliness serves their interests by protecting their wealth, keeping it in their hands, rather than spend it for a good purpose.

Kur'an-ı Kerim, onları bu tür yanlış aldanışlara kapılmamaları konusunda uyarmakta ve biriktirdikleri şeylerin Kıyamet Günü ateş hâline getirilip boyunlarına asılacağını açıkça bildirmektedir. Bu, korkunç bir uyarıdır; çünkü onların cimrilikle yalnızca "Allah'ın lütfundan kendilerine verdiği" şeye tutundukları ortaya konmaktadır. Onlar, kendi istekleriyle elde ettikleri bir şeyi biriktirmiyorlar.

The Qur’ānic statement warns them against entertaining such false delusions, making it clear that what they hoard up will be lit up as fire and hung around their necks on the Day of Judgement. It is a fearful warning, made all the more so as it reveals that they niggardly cling only to that which “God has bestowed on them of His bounty. “They are not hoarding something they have gained of their own accord.

Onlar bu dünyaya hiçbir şeyleri olmadan, boş elle geldiler; kendilerine ait diyebilecekleri hiçbir şey yoktu, derileri bile. Onlara lütfundan ve bağışından veren Allah değil, Tanrı'dır. Yine de O, kendilerine verdiklerinden başkalarına da cömertçe vermelerini istediğinde, Tanrı'nın lütfunu hatırlamazlar. Bunun yerine cimri kalmaya devam ederler; mallarını biriktirdiklerinde kendileri için iyi olanı yaptıklarını sanırlar, oysa gerçekte kendilerine kötülükten başka bir şey yapmış olmazlar. Üstelik hepsini geride bırakıp gitmeye mahkûmdurlar. Mirası hepsini alan Tanrı'dır: "Göklerin ve yerin mirası Tanrı'ya aittir." Onlar bunu yalnızca kısa bir süre için biriktirirler; sonra hepsi Tanrı'ya döner. Onlar için, Tanrı'nın rızasını kazanma umuduyla Tanrı yolunda harcadıkları dışında hiçbir şey kalmaz. Tanrı onları işte bunun karşılığında ödüllendirir ve Kıyamet Günü'nde güvenliklerini sağlar.

They have come to this life penniless, with nothing they could call their own, not even their skins. It is God Who has bestowed on them of His grace and bounty. Yet, when He asks them to be charitable with what He has given them, they do not remember God’s grace. Instead, they remain tight-fisted, thinking that when they hoard up their possessions, they do what is good for them, while in fact they do themselves nothing but evil. Moreover, they are bound to go away, leaving it all behind. It is God who inherits all: “To God belongs the heritage of the heavens and the earth.” They only hoard it up for a brief period, before it all returns to God. Nothing of it remains for them except what they spend for God’s sake, in the hope of earning His pleasure. It is that which He rewards them for and ensures their safety on the Day of Judgement.

Bunun ardından, Allah'a ve O'nun ödülüne ihtiyacı olmadığını düşünen Yahudilere yönelik bir kınama gelir; hatta O'nun, Allah yolunda malını harcayanlara vaat ettiği kat kat artışa da ihtiyacı olmadığını düşünürler. Allah'ın, Kendi yolunda malını harcayanlara verilen bir borç olarak nitelendirmeyi uygun gördüğü şey de budur. Ne var ki Yahudiler küstahça şöyle derler: "Allah bizden malımızı borç istiyor ve bunu bize kat kat artırıyor, oysa O'nun kendisi faizi ve asıl borcun artırılmasını yasaklıyor. Nasıl olur?" Bu, sadece onların sözlerle küstahça oynamaları, Allah'a karşı utanmadan gösterdikleri kabalıktır: "Allah, 'Şüphesiz Allah fakirdir, biz zenginiz' diyenlerin sözünü elbette işitmiştir."

This is followed by a condemnation of the Jews who thought themselves in no need of God or His reward, or even to the multiples He promises to those who spend their money for His cause. It is this which He is pleased to call a loan given to those who spend their money to serve His cause. The Jews, however, impudently say: How come that God asks us to give Him a loan of our money, and multiplies it for us over and over again, when He Himself forbids usury and the multiplication of the principal loan? This is no more than their impudent playing with words, their unashamed rudeness towards God: “God has certainly heard the words of those who said:

„Allah fakirdir, biz zenginiz.“ Söylediklerini ve haksız yere peygamberleri öldürmelerini kaydedeceğiz; ve diyeceğiz ki: „Şimdi yakıcı azabı tadın. Bu, ellerinizin işlediklerinin karşılığıdır. Allah kullarına asla en küçük bir zulmetmez.“ Yahudilerin Allah'ın gerçek doğası hakkındaki kavramlarındaki karmaşa, kutsal kitaplarını tahrif etmelerinde çok yaygındır. Bu küstahça sözlerini söylerlerken, açıkça uyarılmaktadırlar: „Söylediklerini kaydedeceğiz“, böylece onları bunun hesabını vermeye çağırabilelim. Bu unutulmayacak ve gözden kaçırılmayacaktır. Bu, ardıl nesillerin işlediği geçmiş kötülüklerinin kaydıyla yan yana duracaktır. Onlar, itaatsizlik ve günah uygulamalarını paylaştıkları için bunun sorumluluğunu topluca paylaşırlar. Note: the original says "God", so per the instructions the Turkish word for God is used; the translation should therefore read "Tanrı" rather than "Allah" throughout. Corrected translation: „Tanrı fakirdir, biz zenginiz.“ Söylediklerini ve haksız yere peygamberleri öldürmelerini kaydedeceğiz; ve diyeceğiz ki: „Şimdi yakıcı azabı tadın. Bu, ellerinizin işlediklerinin karşılığıdır. Tanrı kullarına asla en küçük bir zulmetmez.“ Yahudilerin Tanrı'nın gerçek doğası hakkındaki kavramlarındaki karmaşa, kutsal kitaplarını tahrif etmelerinde çok yaygındır. Bu küstahça sözlerini söylerlerken, açıkça uyarılmaktadırlar: „Söylediklerini kaydedeceğiz“, böylece onları bunun hesabını vermeye çağırabilelim. Bu unutulmayacak ve gözden kaçırılmayacaktır. Bu, ardıl nesillerin işlediği geçmiş kötülüklerinin kaydıyla yan yana duracaktır. Onlar, itaatsizlik ve günah uygulamalarını paylaştıkları için bunun sorumluluğunu topluca paylaşırlar.

‘God is poor, and we are rich. ’ We shall record what they have said, and also their slaying of prophets against all right and We shall say: ‘Taste now the torment of burning. This is on account of what your own hands have wrought. Never does God do the slightest injustice to His servants.’” Confusion in Jewish concepts of the true nature of God is very common in their distortion of their Scriptures. As they utter their impudent mouthful, they are clearly warned: “We shall record what they have said,” so that we may take them to account for it. It will neither be forgotten nor overlooked. It will be there, side by side with the record of their past misdeeds, which were perpetrated by their successive generations. They collectively share the blame for it, since they share in their practices of disobedience and sin.

"Ve bir de haksız yere peygamberleri öldürmeleri." İsrailoğulları'nın tarihi, peygamberleri birbiri ardına öldürmenin korkunç bir zincirini kaydeder; bu zincir, Hz. İsa'nın canına kastetmeleriyle doruğa ulaşır. Hatta onu öldürdüklerini iddia ederek bu iğrenç suçlarıyla övünürler.

“And also their slaying of prophets against all right.” The history of the Children of Israel records a terrible chain of killing one prophet after another, culminating in their attempt on the life of Jesus Christ, (pbuh). They even claim that they killed him, so boasting about their ghastly crime.

“Ve Biz diyeceğiz ki: ‘Yakıcı azabı tadın.’” Burada “yakıcı” sözcüğünün kullanılması bilerektir. Bu, onların azabının dehşetini artırır. Bütün acı sahnesini canlandırır: korkunç, acı verici, dinmeyen. Bu, çirkin bir suç için bir cezadır; hiçbir haklı gerekçe olmaksızın peygamberleri öldürmelerinin ve “Allah fakirdir, biz ise zenginiz” dedikleri için işledikleri korkunç bir günahın cezasıdır. “Bu, ellerinizin işlediklerinin karşılığıdır.” Bu, adil ve doğru, layık bir karşılıktır. “Allah, kullarına asla en küçük bir zulmetmez.” “Kullar” sözcüğü, onların Allah karşısındaki konumunu vurgular. Onlar O’na göre yalnızca kullardır. Bu, işledikleri suçu daha da iğrenç, küstahlıklarını daha da çirkin kılar. Unutmamak gerekir ki, bütün görgü kurallarına aykırı biçimde böbürlenerek “Allah fakirdir, biz ise zenginiz” diyenler, Allah’ın kullarıdır. Bu Yahudiler, Allah’a karşı çok kaba tutumlarına ek olarak, Allah’ın kendilerine, bir adak ve gökten inen bir ateşin onu yakmasıyla gerçekleşen bir mucize getirmedikçe hiçbir peygambere iman etmemelerini emrettiğini, dolayısıyla Muhammed’e iman etmeyeceklerini ileri sürdüler. Muhammed ﷺ böyle bir mucize göstermediğine göre, Allah’la yaptıkları antlaşmaya bağlı kalacaklarını iddia ettiler.

And We shall say: ‘Taste now the torment of burning.’” The use of the term “burning” is deliberate. It adds to the horror of their torment. It makes the whole scene of suffering come to life, terrible, painful, unabating. It is a punishment for a hideous crime, namely, killing prophets without any justification whatsoever, and for a terrible sin, when they said “God is poor and we are rich.” “This is on account of what your own hands have wrought.” It is a fitting recompense, fair and correct. “Never does God do the slightest injustice to His servants.” The word “servants” highlights their position in relation to God. They are no more than servants to Him. This makes their crime even more ghastly and their impudence even more horrid. We need only remember that it is servants of God who boast against all standards of politeness: “God is poor, and we are rich.” In addition to their very rude attitude towards God, those Jews claimed that they would not believe in Muĥammad because God had charged them not to believe in any messenger until he brought them an offering and a miracle in the form of fire coming from the sky to consume it. Since Muĥammad did not offer such a miracle, they would remain true to their covenant with God, or so they claimed.

Bu noktada Kur'an, onlara kendi geçmişlerini hatırlatır. Geçmişte, istedikleri mucizelerle kendilerine gelen ve hakikate dair açık delilleri de getiren o peygamberleri öldürmüşlerdi.

At this point, the Qur’ān confronts them with their own history. In the past, they killed those very prophets who came to them with the very miracles they asked of them and also gave them clear evidence of the truth.

Onlar şöyle iddia ettiler: "Allah bize, bir kurban getirip de onu ateşin yakmadığı hiçbir peygambere iman etmemeyi emretti." De ki: "Benden önce size apaçık delillerle ve dediğiniz şeylerle birlikte peygamberler gelmişti. Eğer doğru söylüyorsanız, onları niçin öldürdünüz?" Eğer seni yalanlıyorlarsa, senden önce de apaçık delillerle, hikmet dolu kitaplarla ve aydınlatıcı vahiyle gelen peygamberler de yalanlanmıştı.

They declare: “God has charged us not to believe in any messenger unless he brings us an offering which the fire consumes.” Say: “Messengers came to you before me with clear evidence of the truth, and with that which you describe. Why, then, did you slay them, if what you say is true?” Then, if they charge you with falsehood, before your time other messengers were also charged with falsehood when they came with clear evidence of the truth, and books of Divine wisdom and with the light-giving revelation. (Verses 183-4)

Bu şekilde onlarla yüzleştirerek Kur'an, onların yalanlarını, hilekârlıklarını ve küfürde ısrarlarını ortaya koyar. Ayrıca onların övünerek ileri sürdükleri iddialar ve Tanrı'ya karşı uydurdukları yalanlar da açığa çıkarılır.

By so confronting them, the Qur’ān exposes their lies, deviousness and their persistence with disbelief. Also exposed are their boastful claims and the fabrications they make against God.

Bundan sonra sure, Peygambere ﷺ şefkat ve teselli dolu bir üslupla hitap eder ve onu, kendisine karşı yaptıkları muhalefeti hafife almaya teşvik eder. Nitekim bu, tarih boyunca onun kardeş peygamberlerine karşı yaptıklarının aynısıdır: “Eğer seni yalanlıyorlarsa, bilesin ki senden önce de apaçık delillerle, hikmet dolu kitaplarla ve aydınlatıcı vahiyle gelen peygamberler yalanlanmıştı.” (Ayet 184)

Thereafter, the sūrah addresses the Prophet with tenderness and reassurance, encouraging him to take lightly whatever they do by way of opposition to him. After all, it is the same as they did against his noble brother messengers throughout history: “Then, if they charge you with falsehood, before your time other messengers were also charged with falsehood when they came with clear evidence of the truth, and books of Divine wisdom and with the light-giving revelation.” (Verse 184)

Muhammed, yalanla suçlanmaya maruz kalan ilk elçi değildi. Daha önce gelen birçok elçi, özellikle İsrailoğulları'na gönderilenler, apaçık delillerle ve mucizelerle, ayrıca bu ayette hikmet dolu kitaplar olarak nitelendirilen, ilahi buyrukları içeren sahifeler ve Tevrat ile İncil gibi nur saçan vahiyle gelmelerine rağmen, benzer şekilde suçlanmışlardı. Dolayısıyla bu durum, bütün elçiler ve ilahi mesajlar için aynı öyküdür.

Muĥammad was not the first messenger to be confronted with the charge of falsehood. Many earlier messengers, especially those sent to the Children of Israel, were similarly confronted, despite what they had shown of clear evidence and miracles, as well as scrolls containing Divine commandments, described in this verse as books of Divine wisdom, and with the light-giving revelation, such as the Torah and the Gospel. It is, then, the same story with all messengers and Divine messages.

Bu, hepsinin izlediği aynı yoldur; zorluk ve fedakârlık yolu. Tek yol budur.

It is the same way they all follow, a way of hardship and sacrifice. It is the only way.

Burada sure, Müslüman topluluğa hitap ederek onun değer verdiği ilkeleri ve bu ilkeler uğrunda yapması gereken fedakârlıkları açıklamaktadır. Ayrıca bu yolda karşılaşması kaçınılmaz olan zorluklardan ve acılardan söz etmekte, Müslümanları sabırlı olmaya, sağlam bir irade göstermeye ve her zaman Allah korkusunu taşımaya teşvik etmektedir.

Here the sūrah addresses the Muslim community, explaining the values it should hold dear, and for which it should make sacrifices. It also speaks of the hardships and the suffering which it is bound to encounter on the way and encourages the Muslims to remain steadfast, show strong resolve and to always maintain fear of God:

Her nefs ölümü tadacaktır; ve kıyamet gününde ancak kazandıklarınızın karşılığı size tam olarak ödenecektir. Ateşten uzaklaştırılıp cennete konulan kimse, şüphesiz kurtuluşa ermiştir. Dünya hayatı ise aldatıcı bir zevkten başka bir şey değildir. Mallarınızda ve canlarınızda mutlaka imtihan edileceksiniz; sizden önce kendilerine kitap verilenlerden ve Allah'a ortak koşanlardan birçok incitici sözler işiteceksiniz. Ama sabreder ve Allah'a karşı gelmekten sakınırsanız, işte bu, azmi gerektiren önemli bir iştir.” (Âl-i İmrân, 185-186)

Every soul shall taste death, and you shall be paid on the Day of Resurrection only that which you have earned. He who shall be drawn away from the Fire and brought into paradise shall indeed have gained a triumph. The lift of this world is nothing but an illusory enjoyment. You shall most certainly be tried in your possessions and in your persons; and you shall hear much hurting abuse from those who were given revelations before you and from those who set up partners with God. But if you persevere and continue to fear God — that is indeed a matter requiring strong resolve.” (Verses 185-6)

Dünya hayatının belli bir tarihle sınırlı olduğu, ve bu tarihin mutlaka geleceği, mü'minlerin kalplerinde iyice yerleşmiş olmalıdır. İyi insanlar da, kötü insanlar da mutlaka ölecektir. Cihad seferi yapanlar ile gevşeklik gösterenler, imanlarından gurur duyanlar ile başkaları tarafından küçültülenler, hiçbir zulme razı olmayan yiğitler ile hayatta kalmak için her şeyi yapmaya hazır korkaklar, büyük hedefleri olanlar ile yalnızca ucuz zevk arayanlar, hepsi ölecektir.

The fact that this life on earth is limited to a certain date, which will inevitably come must be well established in believers’ hearts. Good people as well as bad people will certainly die. Those who fight a campaign of jihād and those who slacken, those who feel pride in their faith and those who are humbled by others, the brave who accept no injustice and the cowards who will do anything to remain alive, those who have great aspirations and the ones who seek only cheap enjoyment, will all die.

Hiçbir can esirgenmeyecek: “Her nefis ölümü tadacaktır.” Bu, her canlının içmek zorunda kalacağı bir kadehtir. Bu kadehi içme konusunda bir nefis ile diğeri arasında hiçbir ayrım yoktur. Ayrım, başka bir değerle ilgilidir: nihai sonuç. “Kıyamet Günü'nde ancak kazandığınız karşılığı alacaksınız. Ateşten uzaklaştırılıp cennete konulan kimse gerçekten kurtuluşa ermiştir.” Ayrım, bu değer bakımından yapılacaktır. Bu kader, bir grup nefsi diğerinden ayıracak olan şeydir. Bu değer, için için çabalanmaya değer ve çok ciddiye alınması gereken bir değerdir:

No one will be spared: “Every soul shall taste death.” It is a cup from which every living thing will have to drink. There is no distinction whatsoever between one soul and another when it comes to drinking this cup. What distinction there is concerns a different value: the ultimate result. “You shall be paid on the Day of Resurrection only that which you have earned. He who shall be drawn away from the Fire and brought into paradise shall indeed have gained a triumph.” It is with regard to this value that the distinction will be made. It is this destiny which will separate one group of souls from another. The value is one worth striving for and one to be taken very seriously:

"Kim ateşten uzaklaştırılıp cennete konulursa, gerçekten kurtuluşa ermiştir." (Âl-i İmrân, 185)

“He who shall be drawn away from the Fire and brought into paradise shall indeed have gained a triumph.” (Verse 185)

Arapça “shall be drawn away” diye çevrilen ifade, İngilizce karşılığından çok daha etkileyicidir. Bunun nedeni, ifadenin sesinin bile anlamına ve çağrışımına katkıda bulunmasıdır. Dinleyiciye, Ateş'in güçlü bir çekim gücü olduğu, ona yaklaşan ya da yörüngesine giren herkesi kendine doğru çektiği hissini verir. Böyle bir insanın, onu ağır çekiminden yavaş yavaş ve kademe kademe uzaklaştıracak başka birinin desteğine ihtiyacı vardır. Yörüngesinden çekilip çıkarılabilen ve çekiminden kurtulan kişi cennete girecek ve büyük bir kurtuluşa ermiş olacaktır.

The Arabic phrase rendered in translation as “shall be drawn away” is much more expressive than its English equivalent. This is because its very sound adds to its meaning and connotation. It gives the listener the sense that the Fire has strong gravity, that it pulls towards it anyone who draws near or enters its orbit. Such a person, then, needs support from someone else who draws him slowly and gradually away from its overpowering gravity. He who can be forced out of its orbit and become free of its pull will enter paradise, and he will have gained a great triumph.

Bu çok canlı bir imgedir; çizgileri keskin hatlarla belirgin. Hareketi, ezici bir gücü ve güçlü bir direnişi görürüz. Ateş, günaha duyulan ezici arzuya boyun eğenleri çağırır. Bir insanın günahtan kademe kademe uzaklaştırılması gerekmez mi? Gerçekten de insan bu şekilde ateşten uzaklaştırılır. Bunun gerektirdiği çaba ve uyanıklığa rağmen insan, yapması gereken iyi işler konusunda her zaman eksikte kalacaktır. Tek umudu, Tanrı'nın ona lütfunu bağışlamasıdır. Ateşten "uzaklaştırılmak" derken kastedilen budur. İnsan, cehennem azabından ancak Tanrı'nın lütfuyla kurtulur.

It is a very vivid image, its lines delineated in sharp relief. We see movement, an overpowering force and a strong resistance. The fire beckons those who yield to the overpowering temptation of sin. Is it not true that a human being needs to be gradually drawn away from temptation? This is indeed how he is drawn away from the Fire. Despite the hard work and alertness this requires, man will always be in deficit with regard to the good work he needs to do. His only hope is for God to bestow on him His grace. That is what is being “drawn away” from the fire really means. It is only through God’s grace that man is spared the punishment of hell.

"Bu dünya hayatı, aldatıcı bir zevkten başka bir şey değildir." Bu dünya hayatında elbette bir zevk vardır. Ama bu gerçek bir zevk değildir; gerçekten aldatıcıdır, yanılsamalara götüren bir zevktir. Kalıcı mutluluk ve coşku veren gerçek zevke gelince, o ancak ahiret hayatında bulunabilir. Bu, insanın Cennet'e kabul edilmesiyle kazanılan zaferdir. Bu gerçek mümini kalbinde iyice yerleştiğinde, artık hayatta kalmaya eskisi kadar hevesli olmadığında - çünkü her nefs zaten ölümü tadacaktır - ve bu dünya hayatının zevkinin yanıltıcı doğasını fark ettiğinde, Allah mü'minlere mallarında ve canlarında karşılaşacakları imtihanları bildirir. O zamana kadar onlar fedakârlığa iyice hazırlanmış olurlar.

“The life of this world is nothing but an illusory enjoyment.” There is enjoyment in this life, it is true. But it is not real enjoyment; it is deceptive indeed; an enjoyment which leads to illusions. As for the real enjoyment which gives lasting happiness and ecstasy, this can only be found in the life to come. It is the triumph gained when one is brought into Paradise. When this fact is well established in the believer’s heart, when he is no longer so keen to stay alive, since every soul shall taste death anyway, and when he has recognised the illusory nature of the enjoyment of this life, God tells the believers of the trials which they shall have to endure in their possessions and persons. By then, they are well prepared for the sacrifice.

Mallarınızda ve canlarınızda elbette sınanacaksınız; sizden önce kendilerine kitap verilenlerden ve Allah'a ortak koşanlardan çok incitici sözler işiteceksiniz. Ama sabreder ve Tanrı'dan korkmaya devam ederseniz, şüphesiz bu, azim gerektiren bir iştir. (Ayet 186)

You shall most certainly be tried in your possessions and in your persons; and you shall hear much hurting abuse from those who were given revelations before you and from those who set up partners with God. But if you persevere and continue to fear God — that is indeed a matter requiring strong resolve. (Verse 186)

Bu ayette Allah, mü'minlere açıkça, kendilerinin ve mallarının etkileneceği imtihanlara ve sınavlara tabi tutulacaklarını bildirir. Allah'ın güvenine ve O'nun büyük mükâfatına layık olduklarını kanıtlamak için sabretmeleri ve sebat etmeleri gerekir. Gerçek hayatta herhangi bir inancın yerleşmesi söz konusu olduğunda, o inancın savunucularının ağır bir sınavdan geçmesi, işin doğal seyridir. Note: The original says "God", so I should have written "Tanrı" rather than "Allah" in the translation above. Corrected: Bu ayette Tanrı, mü'minlere açıkça, kendilerinin ve mallarının etkileneceği imtihanlara ve sınavlara tabi tutulacaklarını bildirir. Tanrı'nın güvenine ve O'nun büyük mükâfatına layık olduklarını kanıtlamak için sabretmeleri ve sebat etmeleri gerekir. Gerçek hayatta herhangi bir inancın yerleşmesi söz konusu olduğunda, o inancın savunucularının ağır bir sınavdan geçmesi, işin doğal seyridir.

In this verse, God tells the believers in no uncertain terms that they will have to undergo tests and trials which will affect them and their possessions. They have to persevere and remain steadfast in order to prove themselves worthy of God’s trust and His great reward. It is the natural way of things when it comes to the establishment of any faith in real life that its advocates should stand a hard test.

Bu insanların sabırlarını sıkıntılar karşısında, kararlı direnişlerini ve güçlü azimlerini, ayrıca mallarını ve canlarını gerektiği ölçüde feda etmeye hazır olduklarını göstermek zorunda kalacakları gerçeğinden kaçış yoktur. Cennete giden yol budur ve bu yol fedakârlık ve zorluk olmadan elde edilemez. Cehennem ise, buna karşılık, kolay zevklerle ve baştan çıkarmalarla çevrilidir. Üstelik, İslam'ın sancaktarı olacak ve görevlerini yerine getirecek topluluğu şekillendirmenin başka bir yolu yoktur. Bu topluluk, potansiyellerini ve güçlerini artırmak için kapsamlı bir eğitim ve yetiştirilme almalıdır. Tek yol, imanlarının kendilerine yüklediği görevleri uygulamalı olarak yerine getirmek ve hayatı ve insanları olduğu gibi gerçek ve uygulamalı bir biçimde kavramaktır. Denemeler gereklidir ki yalnızca imanı en güçlü olanlar İslami davetin savunuculuğunu sürdürsün. Bu davanın savunuculuğuna ancak bu tür insanlar layıktır, çünkü yalnızca onlar bu emanete tam olarak donanımlıdır.

There is no escaping the fact that they will have to demonstrate their patience in adversity, their determined resistance and strong resolve as also their readiness to sacrifice whatever is required of their possessions and their persons. This is the only way to heaven which cannot be attained without sacrifice and hardship. Hell, on the other hand, is surrounded by easy pleasures and temptations. Moreover, there is no other way to mould the community which will become the standard-bearer of Islam and discharge its duties. This community must receive thorough education and cultivation in order to heighten its potentials and strengths. The only way is the practical discharge of the duties imposed by their faith and by their gaining a true and practical knowledge of life and people as they are. The trials are needed so that only the strongest in faith continue to advocate the Islamic call. It is only such people that are worthy of its advocacy since only they are fully equipped to be so entrusted.

Üstelik imân, imtihan ve sabır yoluyla müminlere daha sevgili hâle gelir. Dinleri uğruna ne kadar çok sıkıntıya katlanır ve ne kadar çok fedakârlık yaparlarsa, imânları onlar için o kadar değerli olur. Sonradan bu imândan hiçbir koşulda yüz çevirmezler.

Moreover, it is through trial and perseverance that faith becomes dearer to the faithful. The more they have to endure of hardship and the more sacrifice they have to give for their faith the more valuable it becomes to them. They do not turn their backs on it afterwards, not in any circumstances.

Sınavlar, onlardan geçenleri güçlendirir. Direnç, potansiyelleri keskinleştiren ve pekiştiren şeydir. Yeni bir iman, kökleriyle insan fıtratının en verimli toprağına derinlemesine yerleşebilmek için bu potansiyellerin yükseltilmesini gerektirir.

Trials strengthen those who are tried. It is resistance which sharpens potentials and consolidates them. A new faith requires that these potentials be heightened so that it can establish its roots deep in the most fertile soil of human nature.

Bir inancın savunucuları, sınavlar aracılığıyla da kendilerini olduklarından yeniden görürler. İnançları uğruna mücadele edip savaşırken kendilerine bakarlar. İnsan doğasını ve onun gerçekteki gizli potansiyellerini daha iyi fark ederler; toplumların ve cemiyetlerin gerçek yapısını da bilirler. Bir yanda kendi ilkeleri, öbür yanda arzular ve ayartmalar arasındaki mücadeleyi gözlemlerler. Şeytanın insanı nasıl yoldan çıkarmaya ve saptırmaya çalıştığını da fark ederler.

It is also through trials that the advocates of a faith come to know themselves as they are. They will look at themselves as they struggle and fight for their faith. They become more aware of human nature in reality and its latent potentials, and they know the true nature of societies and communities. They observe the struggle between their own principles on the one hand and desires and temptations on the other. They become aware of how Satan works on man leading him astray and causing him to err.

Üstelik belirli bir inancın savunucularının çektiği sıkıntılar sayesinde, o inancın karşıtları onda birçok iyilik bulunduğunu fark eder; çünkü inanç sahipleri, uğrunda katlandıkları bütün zorluklara rağmen ona bağlı kalmışlardır. İşte o zaman bu karşıtların kendileri de o inancı topluca kabul edebilirler.

Moreover, it is through the trials endured by the advocates of a certain faith that its opponents come to realise that there is much good in, it; its followers have stuck by it despite all the hardships they have endured for its sake. It is then that those opponents may themselves accept that faith en masse.

İman ve inanç doğasında vardır: Bu tür sınavlara göğüs germek, Allah korkusunu sürdürerek; başkalarının saldırganlığını püskürtmek karşı saldırganlığa dönüşmesin diye ve insan zorluklardan geçerken umutsuzluğun görüşünü bulandırmasına izin vermemek için. Ancak bu hiç de kolay değildir: "Şüphesiz bu, kararlı bir irade gerektiren bir iştir." Böylece Medine'deki Müslüman topluluğu, kendisini bekleyen fedakârlığın, ıstırabın, hakarete uğramanın ve mal ile can konusundaki imtihanın ne olduğunu anlamış oldu. Bunlar, önceki dinlere mensup olsun ya da putperest olsun, düşmanları tarafından kendisine yöneltilecekti.

This is in the nature of faith and ideology: to withstand such trials while maintaining fear of God, so that repelling aggression by others does not turn into counter-aggression, and despair is not allowed to becloud one’s vision as one goes through the hardships. But this is far from easy: “That is indeed a matter requiring strong resolve.” The Muslim community in Madinah was thus made aware of what awaits it of sacrifice, agony, abuse and trial in possessions and persons. These were to be inflicted by its enemies, whether these followed earlier religions or were idolaters.

Buna rağmen Müslüman topluluk, hiçbir isteksizlik ya da tereddüt göstermeden yoluna devam etmeye kararlıydı. Medine'deki bu Müslüman topluluğun üyeleri, her nefsin ölümü tadacağına ve karşılıkların Kıyamet Günü ödeneceğine kesin olarak inanıyorlardı. Gerçek zaferin, ateşten uzaklaştırılıp cennete yerleştirilmek olduğunu biliyorlardı. Onlara göre bu dünya hayatı, aldatıcı bir zevkten başka bir şey değildi. Medine'deki Müslüman topluluk, işte bu sert kayalar üzerinde durdu ve o doğru ve dosdoğru yolda adımlarını attı. Aynı sert kayalar ve aynı dosdoğru yol, her nesilde bu dinin savunucularının önünde durmaktadır. Bu dinin düşmanları da aynı kalmıştır. Nesiller birbirini izler, yine de onu yıkmak için planlar kurmaya devam ederler. Ancak Kur'ân, Allah'ın koruması altında iyi muhafaza edilmiş olarak aynı kalmaktadır.

Despite all this, the Muslim community was determined to go along its way, without reluctance or hesitation. Members of that Muslim community in Madinah were certain that every soul will taste death, and that rewards are paid on the Day of Resurrection. They knew that true triumph is that of being drawn away from the fire and of being brought into paradise. To them, the life of this world was nothing but an illusory enjoyment. It is on such hard rocks that the Muslim community in Madinah stood and along that straight and correct way it made its strides. The same hard rocks and the same straight way are available to its advocates in every generation. The enemies of this faith remain the same. Generations follow generations and still they plot to undermine it. The Qur’ān, however, remains the same, well preserved by God.

Sınamanın yöntemleri zamandan zamana değişebilir, ancak ilke aynı kalır: "Mallarınızda ve canlarınızda elbette sınanacaksınız; sizden önce kendilerine kitap verilenlerden ve Allah'a ortak koşanlardan da çok incitici sözler işiteceksiniz." (Ayet 186)

The methods of trial may differ from time to time, but the principle remains the same: “You shall most certainly be tried in your possessions and in your persons; and you shall hear much hurting abuse from those who were given revelations before you and from those who set up partners with God.” (Verse 186)

Sûre, önceki dinlerin mensuplarının ve müşriklerin başvurduğu entrikaları ve İslam'ın en temel esaslarına, Müslümanlara ve onların önderliğine şüphe ve karışıklık sokmayı amaçlayan propagandalarını pek çok örnekle anlatır. Bu örnekler, yeni iletişim araçları ortaya çıktıkça hep yenilenir ve onlara yeni yöntemler ve biçimler eklenir. Bunların hepsi İslam'a, iman ilkelerine, Müslüman topluluğa ve onun önderliğine karşı yöneltilmiştir. Dolayısıyla Allah'ın ilk Müslüman topluluğa, onların yolunu ve düşmanlarının niteliğini gösterirken açıkladığı ilke, her zaman geçerliliğini korur.

The sūrah gives many examples of the schemes adopted by people of earlier religions and the idolaters and their propaganda which aimed to cast doubt and confusion on the very fundamentals of Islam and on its followers and their leadership. These examples are always renewed and new methods and forms added to them as new means of communication become available. They are all directed against Islam and its principles of faith as well as against the Muslim community and its leadership. Hence, the same principle which God explains to the first Muslim community as He points out its way and the nature of its enemy remains always applicable.

Bu Kur'an emri, Müslüman topluluk her ne zaman Allah'ın yöntemini pratik hayatta uygulamayı üstlenirse geçerliliğini korur. Müslümanlara Tanrı'nın vaadinin gerçekleşeceğini güvence altına alır. Topluluğun çektiği denemeler, hakaretler, asılsız suçlamalar ve zorluklar, topluluğun Tanrı'nın gittiğini amaçladığı yolda ilerlediğinin bir teyidinden başka bir şey olmadığı için son derece hoş hale gelir. Sabrın ve Tanrı korkusunu sürdürmenin ihtiyaç duyulan tek donanım olduğu kesinlikle bilinmektedir. Düşman planlarının hepsinin etkisi azdır. Denemelerin ve hakaretlerin hiçbir önemi yoktur.

This Qur’ānic directive remains valid for the Muslim community every time it takes upon itself to implement God’s method in practical life. It reassures the Muslims that God’s promise will come true. All that it has to endure of trials, abuse, false accusation and hardship becomes very pleasant, since it is no more than a confirmation that the community is going along the way God intends. It is fully certain that perseverance and maintaining its fear of God are all the equipment it needs. All enemy schemes are of little effect. Trials and abuse are of no consequence.

Sûre, önceki vahiylerin sahiplerinden, Allah'a verdikleri ahdi bozan kimseleri ifşa etmeye devam etmektedir. Tanrı (God), onlardan, kendilerine Kitapları indirdiğinde bunları insanlara her zaman açıklayacaklarına dair bir söz almıştı.

The sūrah continues to expose the peoples of earlier revelations who have contravened their covenant with God. God took a pledge from them that when He revealed to them the Scriptures that they would always make them known to people.

Ancak onlar, verdikleri sözleri yerine getirmediler ve Tanrı'nın vahiylerinden kendilerine emanet edileni gizlediler:

They, however, did not honour their pledges and concealed what had been entrusted to them of God’s revelations:

Vahiy verilmiş olanlardan, "Bunu insanlara açıklayacak ve gizlemeyeceksiniz" diye Allah'ın bir söz aldığını hatırlayın. Fakat onlar bunu arkalarına attılar ve onu değersiz bir karşılığa sattılar. Karşılığında aldıkları şey ne kötüdür! Yaptıklarıyla övünen ve yapmadıkları şeylerle övülmeyi seven kimselerin, azaptan kurtulacaklarını sanmayın. Onlar için acı bir azap vardır. Göklerin ve yerin mülkü Allah'a aittir; O, her şeye kadirdir.

God has made a covenant with those who were granted revelations (when He bade them): ‘Make it known to mankind and do not conceal it.” But they cast it behind their backs and bartered it away for a trifling price. Evil is that which they have taken in exchange for it. Do not think that those who exult in their deeds and love to be praised for what they have not done — do not think that they will escape punishment. A grievous suffering awaits them. To God belongs the dominion of the heavens and the earth; and He has power over all things. (Verses 187-9)

Sure'de, önceki dinlerin mensuplarının, özellikle de Yahudilerin, yapmaya ve söylemeye hevesli oldukları birçok örnek anlatılmaktadır. Bunların en ciddisi, hakikati gizlemeleri ve bu hakikati batılla karıştırma girişimleridir. Dinin temel kavramında ve İslam mesajının doğruluğunda şüphe ve belirsizlik yaratmayı amaçlıyorlardı. İslam'ın, önceki dinlerle temel ilkelerini paylaştığı, hatta İslam'ın bu ilkeleri onayladığı ve doğruladığı gerçeğini gizlemek için çok çaba sarf ettiler. Tevrat ellerinde duruyordu; bu kitap onlara Muhammed ﷺ'in mesajının doğru olduğunu ve aynı kaynaktan geldiğini bildiriyordu.

The sūrah relates many examples of what the people of earlier religions, particularly the Jews, were keen to do or say. Most serious among these was their concealment of the truth and their attempt to confuse that truth with falsehood. They aimed to create doubt and uncertainty in the basic concept of religion as well as in the truthfulness of the message of Islam. They tried hard to conceal the fact that Islam shared with past religions their basic principles to the extent that Islam endorsed them and they confirmed it. The Torah was in their hands telling them that the message of Muĥammad was true and that it originated from the same source.

Tanrı ile yaptıkları ahde rağmen, vahiylerini insanlığa bildirme ve onları asla gizlememe konusunda, bilerek kendi verdikleri sözlere karşı geldiler. Burada onların tutumunu dile getiren ifade, dikkatsizliklerini ve kendi söz verdikleri şeylere aykırı davrandıklarını açıkça göstermektedir. Bu, uygunsuz bir hareket biçiminde ifade edilmiştir: "onu arkalarına attılar." Ayrıca bu onursuz davranışı yalnızca önemsiz bir kazanç için yaptıklarını da ortaya koymaktadır: "ve onu önemsiz bir bedel karşılığında sattılar." Bedel ne olursa olsun, dünyevi ölçülere göre küçük bir kazançtan başka bir şey değildi. Bu ancak hahamların şahsi çıkarlarına ya da İsrailoğullarının milli çıkarına hizmet edebilirdi. Bütün bunlar, sonsuza dek tüm yeryüzünün mülkiyeti anlamına gelse bile, önemsiz bir bedelden başka bir şey değildir. Tanrı ile yapılan bir ahid için bu bedel ne kadar önemsizdir. Tanrı'nın yanında saklı olanla karşılaştırıldığında tüm bunlar ne kadar azdır:

In spite of their covenant with God to make their revelations known to mankind and never to conceal them, they have deliberately gone against their pledges. The expression given here to their attitude clearly shows their negligence and contravention of their own pledges. It is expressed in the form of an unseemly gesture: “they cast it behind their backs.” It also reveals that they committed this dishonourable act for no more than a trivial gain: “and bartered it away for a trifling price.” Whatever the price, it was nothing more than a small gain by worldly standards. It could only have served the personal interests of the rabbis or the national interest of the Israelites. All this is nothing but a trifling price, even if it did amount to the ownership of all the earth for the rest of time. How trifling this price is for a covenant made with God. How little all this is in comparison with what is stored with God:

“Evil is that which they have taken in exchange for it.” Buhârî'nin İbn Abbâs'tan rivayet ettiği bir hadîse göre, Peygamber ﷺ Medine'deki bazı Yahudilere bir şey sormuştu. Onlar bunu gizlediler ve kasten ona yanlış bir cevap verdiler. Ona doğru söylediklerini ve bunun için övülmeyi hak ettiklerini düşündürdüler. Oysa gerçekte, hakkında soru sorulan şeyi gizlemelerine sevinmişlerdi. Bu hadîse göre, aşağıdaki âyetin nazil olmasına sebep olan durum budur: “Yaptıklarıyla sevinen ve yapmadıkları şeylerle övülmek isteyenleri, azaptan kurtulacaklarını sakın sanma. Onlar için acı bir azap vardır.” (Âyet 188)

“Evil is that which they have taken in exchange for it.” A ĥadīth related by Al-Bukhārī on the authority of Ibn `Abbās states that the Prophet asked some Jews of Madinah about something. They concealed it and deliberately gave him an incorrect answer. They gave him the impression that they were right, and that they deserved to be praised for it. In fact, they rejoiced at their concealment of what he asked them about. According to this ĥadīth, this was the occasion for the revelation of the following verse: ‘Do not think that those who exult in their deeds and love to be praised for what they have not done — do not think that they will escape punishment. A grievous suffering awaits them.” (Verse 188)

Ebû Saîd el-Hudrî'den rivayet edilen ve Buhârî'nin de naklettiği başka bir hadise göre, Peygamber'in zamanında bir grup münafık, Peygamber cihad seferine çıktığında geride kalıyordu. Peygamber'e eşlik etmenin zahmetinden kurtuldukları için çok seviniyorlardı. Peygamber Medîne'ye döndüğünde, söyledikleri şeylerin doğru olduğuna yemin ederek ona her türlü mazereti sunuyorlardı ve yapmadıkları işlerden dolayı övülmek istiyorlardı. Bunun üzerine bu ayet indi.

Another ĥadīth, also related by Al-Bukhārī, on the authority of Abū Said al-Khudrī, states that a group of hypocrites at the time of the Prophet used to stay behind when the Prophet embarked on a campaign of Jihād. They were very pleased for sparing themselves the trouble of accompanying the Prophet. When he returned to Madinah they gave him all sorts of excuses, swearing that what they said was true, and seeking to be praised for things they had not done. Hence, the revelation of this verse.

Bir Kur’an âyetinin belirli bir olay üzerine ya da belirli bir soruya cevap olarak indiğinin her zaman açıkça anlaşılmadığı bir gerçektir. Sıklıkla, belirli bir âyet, amacına uygun düştüğü için belirli bir olayı yorumlamak üzere alıntılanır; bu nedenle bazı insanlar, şu ya da bu âyetin şu ya da bu olay üzerine indiğini söyleyebilir. Âyetin kendisinin belirli bir olay hakkında uygun yorumlar içermesi de söz konusu olabilir ve yine aynı şekilde, indiriliş hakkında öneride bulunulur. Bu özel noktada, iki rivayetten hangisinin daha doğru olduğunu söyleyemeyiz. Eğer ilki doğruysa, sure, daha önceki vahiy sahiplerinden ve Allah’ın onlardan, vahyinden kendilerine emanet ettiklerini insanlara bildirmeleri konusunda söz aldığında, bu emanetleri gizlemelerinden söz eder. Buna rağmen onlar, bunu gizlediler ve yalan söylediler; öyle ki uydurdukları şeylerle övgü aramaya kadar vardılar.

It is not always apparent that a certain Qur’ānic verse has been revealed on a particular occasion or to answer a specific question. It frequently happens that a certain verse is quoted to comment on a certain event because it fits the purpose; hence, some people may say that such and such verse was revealed on such and such occasion. It may also be that the verse itself includes fitting comments on a particular event, and again the same suggestion about its revelation is made. In this particular respect we are unable to say which of the two reports is more accurate. If it was the first, the sūrah speaks of the people of earlier revelations and their concealment of what God had entrusted to them of His revelations when He accepted their pledge that they would make them known to people. In spite of this, they concealed and lied about it persistently to such an extent that they sought praise for their fabrications.

Eğer ikinci rivayet doğruysa, sûrede bu âyetin bağlanabileceği münafıklara dair ifadeler bulunmaktadır. Bu ifadeler, Peygamber'in ﷺ zamanında olduğu gibi, her toplumda bulunabilecek bir insan tipini anlatır. Bunlar, inandıklarını savunacak cesarete sahip olmayan, benimsedikleri şeyin arkasında duramayan kimselerdir. İmanın yüklediği görevleri yerine getirmeye yanaşmazlar; bunun yerine geride kalırlar ve iman uğrunda verilen mücadeleye hiç katılmazlar. İmanları uğrunda savaşan ve çaba gösterenler bir yenilgiye uğrarsa, bu münafıklar başlarını kaldırır ve kendi akıllılıklarıyla gerçekçiliklerini övünerek anlatırlar. Savaşçılar zafer kazanıp geri dönerse, münafıklar hemen onlara tam destek verdiklerini iddia etmeye koyulur ve zaferlerine katkıda bulunduklarını öne sürerler. Böylece yapmadıkları bir şeyle övgü aramış olurlar.

If the second report is true, the sūrah includes references to the hypocrites to which this verse may be attached. It describes a type of people who may be found in every community as they were to be found at the time of the Prophet. They are those who do not have the courage of their convictions, who cannot stand in defence of what they profess to believe in. They are not prepared to fulfil the duties imposed by faith and instead they stay behind, taking no share in the struggle for faith. If those who fight and struggle for their faith suffer a defeat, these hypocrites raise their heads and boast about their wisdom and realism. If the fighters come back victorious, the hypocrites waste no time in pretending to have given them their full support, claiming that they contributed to their victory. In this way they seek praise for something which they have not done.

Bu, korkaklık ve sahte görünüşle beslenen bir insan tipidir. Bu tipin portresi Kur'an'da birkaç dokunuşla çizilmiştir, ama etkisi çok açıktır.

This is a type of people who thrive on cowardice and false pretences. Their image is drawn in a couple of touches in the Qur’ān, but the impact is very clear.

Tanrı, Elçisine böyle insanların cezadan kurtulamayacağını güvence altına alır. Kendilerini kendilerine onları bekleyen ağır azaptan koruyamazlar ve ondan kaçmaya çalışırken hiçbir destekleri olmayabilir: “Sakın, azabtan kurtulacaklarını sanma. Onlar için acı dolu bir azap vardır.” (188. ayet) Onlara azap tehdidi yapılmıştır ve bu tehdit, göklerin ve yerin mülkü kendisine ait olan, her şeye gücü yeten Tanrı'dan gelmektedir. Öyleyse nasıl olur da bundan kurtulabilirler? “Göklerin ve yerin mülkü Tanrı'nındır. Tanrı her şeye kadirdir.” (189. ayet)

God assures His Messenger that such people cannot escape punishment. They cannot spare themselves the grievous suffering which awaits them and they may have no support in trying to evade it: “Do not think that they will escape punishment. A grievous suffering awaits them.” (Verse 188) They are threatened with suffering, and the threat comes from God, to Whom the heavens and the earth belong, and Who is able to do all things. How, then, can they escape it? “To God belongs the dominion of the heavens and the earth; and He has power over all things.” (Verse 189)

Al-i İmran (Öne Çıkan Başlıca Konular) 180 - 189

Eşsiz Bir Küstahlık

Herkesin Tadacağı Bir İçecek

Zulüm ve Zorluk Karşısında

Hiçbir Karşılık Beklemeden Övgü Aramak