Sûre bu açık ve vurgulu bir beyanla başlar: "Bu kitap, Üstün Güç Sahibi, Hikmet Sahibi olan Allah tarafından indirilmiştir." (Ayet 1) Ancak Allah, yüce ve sonsuz güç sahibi olduğu için onu yukarıdan indirmeye muktedirdir; hikmet sahibi olduğu için de indirilişinin amacını bilir ve her şeyin bilge ve ayrıntılı bir planlamaya uygun olarak gerçekleşmesini sağlar.

The sūrah begins with a clear, emphatic statement: “This book is bestowed from on high by God, the Almighty, the Wise.” (Verse 1) As He is Almighty, He is able to bestow it from on high, and as He is wise, He knows the purpose of bestowing it, ensuring that it is all done in accordance with wise and elaborate planning.

Ancak sure bu gerçeğe fazla değinmez. Bu, kitabın indirilmesinin amacı olan asıl temanın bir girişidir: Allah'ın birliğini (tevhidi) ortaya koymak, bütün ibadeti yalnızca O'na yöneltmek, imanda samimiyeti sağlamak, Allah'a ortak koşulduğu iddia edilen her türlü izi ortadan kaldırmak ve O'na herhangi bir aracı veya şefaat ihtiyacı olmadan doğrudan bağlanmayı kurmak.

The sūrah, however, does not dwell on this fact. It is only a prelude to its main theme, which this book has been revealed to establish, namely, God’s oneness, addressing all worship to Him alone, ensuring sincerity in faith, eliminating all traces of any alleged partnership with God and establishing direct contact with Him without any intermediary or need for intercession.

"Biz, sana bu vahyi yukarıdan indiren Biziz; o, hakikati bildirir." (Ayet 2) Kitabın indirildiği hakikatin özü, tüm varlığın temelini oluşturan Tanrı'nın mutlak birliğidir. Sûre, 5. ayetinde şöyle der: "Gökleri ve yeri hakka uygun olarak yaratmıştır." Evrenin temelini oluşturan ve Kur'an'ın indirilmesinin amacını sağlayan da yine aynı hakikattir. Gökleri ve yeri yöneten sistemin birliği tarafından doğrulanan, bu kitap aracılığıyla insan diline aktarılan tek ve tutarlı bir hakikattir. Tek Yaratıcı'nın yarattığı her şeyin üzerine mühür vuran hakikattir.

“It is We who have bestowed on you this revelation from on high, stating the truth.” (Verse 2) The essence of the truth with which the book has been revealed is the absolute oneness of God, which forms the foundation of all existence. In verse 5 the sūrah states: “He has created the heavens and the earth in accordance with the truth.” It is all the same truth that makes up the foundation of the universe and provides the purpose for revealing the Qur’ān. It is a single, consistent truth confirmed by the unity of the system that controls the heavens and the earth, and expressed in human language through this hook. It is the truth that puts the seal on everything made by the only Creator.

"Bu nedenle, yalnızca Allah'a ibadet et, dinini yalnızca O'na has kılarak." (Ayet 2) Hmm, wait: the rules say never write "Allah" for "God" in the original. The original says "God", so I must use the Turkish word for God, which is "Tanrı". Corrected translation: "Bu nedenle, yalnızca Tanrı'ya ibadet et, dinini yalnızca O'na has kılarak." (Ayet 2) Here the address is to the Prophet ﷺ, the one to whom the book is bestowed from on high. It embodies the constitution which he advocates, calling on all mankind to adopt it: to worship God alone, sincere in our devotion, and to conduct human life, in all spheres, on this basis. These are not mere statements. It is a complete system, starting with a firm belief that is translated into an all-embracing way of life for both the individual and the community.

Ardından, Allah'ın birliğine inanmaya karşı müşriklerin ortaya koyduğu karmaşık batıl inancın çürütülmesi gelir: "Onu bırakıp başka velileri edinenler, 'Biz onlara ancak bizi Allah'a yaklaştırsınlar diye tapıyoruz' derler. Allah, ihtilaf ettikleri şeyler hakkında aralarında hükmedecektir. Allah, yalancı ve nankör olan kimseyi doğru yola iletmez." (Zümer/Zümer: 3)

Then a refutation of the complex superstition the idolaters presented in opposition to belief in God’s oneness follows: “Those who take others besides Him as their protectors say: We worship them for no reason other than that they would bring us nearer to God.’ God will judge between them concerning all matters on which they differ. God will not grace with guidance anyone who is an ungrateful liar.” (Verse 3)

Her ne kadar Allah'ın kendilerini ve gökleri ile yeri yarattığını ikrar etseler de, bu inancı, yalnızca Ona ibadet ve boyun eğme gerektiren doğal ve mantıksal sonucuna kadar götürmediler. Bunun yerine, meleklerin Allah'ın kızları olduğu şeklinde bir batıl inanç uydurdular ve hatta bu melekleri ibadet etsinler diye temsil eden heykeller oydular. Sonra da, el-Lât, el-Uzzâ ve Menât gibi bu heykellere tapmalarının özünde onlara bağlılık olmadığını iddia ettiler. Bu, yalnızca onları Allah'a yaklaştırmak için yapılmış bir jest sayılıyordu; bu heykellerin ya da temsil ettikleri varlıkların, sonunda kendileri adına Allah nezdinde şefaatçi olacakları umuduyla.

Although they declared that God created them and the heavens and earth, they would not carry this belief to its natural and logical consequence which required that they devote all their worship and submission to Him alone. Instead they invented the superstition that the angels were God’s daughters and even carved statues representing angels so that they could worship these. They then claimed that their worship of these statues, such as al-Lāt, al-`Uzzā and Manāt, was not in essence devotion to them. It was merely a gesture to bring them closer to God, in the hope that these statues or what they represented would eventually intercede with God on their behalf.

Böylece sade ve doğal mantıktan sapmaları, onları böylesine bir yalan karmaşasına sürüklemiştir: Melekler Tanrı'nın kızları değildir ve putlar da meleklerin temsilcisi değildir.

Thus, deviation from simple, natural logic landed them in such a medley of falsehood: for the angels are not God’s daughters, nor do the idols represent angels.

Tanrı böyle bir sapmayı kabul etmez. Ne insanlar adına şefaati kabul eder ne de insanların bu yolla Kendisine yaklaşmasına izin verir. İnsanlık, İslam'ın özü olan, aynı zamanda her peygamberin tebliğ ettiği ilahi dinin de özü olan Tanrı'nın birliğine dair sade imandan uzaklaştığında, kendi fıtratının mantığından sapar. Günümüzde dünyanın farklı yerlerinde, eski Araplar'ın Tanrı'ya yaklaşmak için meleklere ya da meleleri temsil eden putlara tapmalarına özünde benzeyen, evliyaya tapınma uygulamalarını görüyoruz. Sınırsız yüceliği olan Tanrı, insanları Kendisine yaklaştıran yolu belirlemiştir: bu yol, herhangi bir aracı ya da şefaatçi olmaksızın Tanrı'nın birliğine inanmaktır.

Sûre daha sonra insanların kalplerine dokunmayı amaçlar. Onları kendilerine yakın olan hayatın delillerine, hatta doğrudan kendi yaratılışlarından ve kendilerine boyun eğdirilmiş hayvanlardan türeyen delillere yönlendirir:

The sūrah then seeks to touch people’s hearts. It refers them to the evidence of life close by them, and in fact derived from their own creation and from the animals made subservient to them:

O sizi tek bir nefisten yaratmıştır, sonra ondan eşini meydana getirmiştir. Size sekiz çift hayvan da bağışlamıştır. Sizi annelerinizin karınlarında, üç karanlık katmanın içinde, bir yaratılıştan sonra bir başka yaratılışla yaratmaktadır. İşte bu, Rabbiniz olan Allah'tır; mülk O'nundur. O'ndan başka ilah yoktur. Öyleyse nasıl olur da yoldan çıkarılabilirsiniz? Note: I was asked to avoid "Allah" and use the Turkish word for God. Corrected version below. O sizi tek bir nefisten yaratmıştır, sonra ondan eşini meydana getirmiştir. Size sekiz çift hayvan da bağışlamıştır. Sizi annelerinizin karınlarında, üç karanlık katmanın içinde, bir yaratılıştan sonra bir başka yaratılışla yaratmaktadır. İşte bu, Rabbiniz olan Tanrı'dır; mülk O'nundur. O'ndan başka ilah yoktur. Öyleyse nasıl olur da yoldan çıkarılabilirsiniz?

He has created you all from a single soul, and from it He fashioned its mate; and He has bestowed on you four kinds of cattle in pairs; and He creates you in your mothers’ wombs, one act of creation after another, in threefold depths of darkness. Such is God, your Lord: to Him belongs all dominion. There is no deity other than Him. How, then, can you lose sight of the truth? (Verse 6)

Insan kendi nefsine baksın. Kendini o yaratmadı; insan varlığını kimin yarattığını da, Allah'ın ona bildirdiklerinden başka bir şekilde bilmez. Yine de hepimiz tek bir nefisten, tek bir tabiattan ve bizi yaratılmışların geri kalanından ayıran aynı özelliklerden geliyoruz. Üstelik her insan bireyi bu özelliklere sahiptir, çünkü insan nefsi, tüm nesillerden ve tüm topluluklardan sayısız milyon insanda birdir. Dahası, onun eşi de aynı özden yaratılmıştır. Böylece erkekler ve kadınlar arasındaki tüm ayrıntı farklılıklarına rağmen, bütün bu özellikleri paylaşırlar. Bu da yine insanlık için asıl tasarımın, erkek ve kadın olarak, birliğini ve bu tek nefsi iki tezahürüyle yaratan iradenin birliğini doğrular.

Let man look at his own self. He has not created himself, nor does he know who created the human entity except for what God has told him. Yet we all originate from one soul, with one nature and the same characteristics that distinguish us from the rest of creation. Moreover, every human individual shares in these characteristics, because the human soul is one in the countless millions of humans across all generations and all communities. Moreover, its mate or spouse is also made from the same essence. Thus, despite all differences of detail between men and women, they share all these characteristics. This again confirms the unity of the original design for mankind, male and female, and the unity of the Will that created this single soul with its two manifestations.