Bir önceki sure, Müddessir'de, bu surenin nüzul sebebi ve zamanı hakkında söylediklerimiz bu sure için de geçerlidir. Bazı rivayetlere göre bu sure, Alak suresinden (96. sure) sonra nazil olan ilk sure olmuştur. Diğer bazı rivayetlere göre ise bu sure, İslam davetinin açıkça duyurulmasından sonra, inkârcıların müminlere karşı zulüm kampanyasını ciddi biçimde başlattığı dönemde nazil olmuştur.

The information we expressed in the previous surah, The Enfolded One, about the occasion and timing of its revelation, also applies to this surah. Some reports suggest that it was the first to be revealed after Surah 96, The Germ Cell, while other reports suggest that it was revealed after the Islamic message went public, when the unbelievers began their persecution campaign against the believers in earnest.

Buhari, Yahya ibn Ebi Kesir'in naklettiği bir rivayeti zikreder. Yahya, Ebu Seleme ibn Abdurrahman'a ilk Kur'an vahyinin hangisi olduğunu sormuş. O da bunun Müddessir suresi olduğunu söylemiş. Yahya ona, insanların ilk inen surenin 96. sure olan, "Yaratan Rabbinin adıyla oku" ile başlayan sure olduğunu söylediklerini belirtmiş. Ebu Seleme, bu konuyu Cabir ibn Abdullah'a sorduğunu, Cabir'in de Müddessir olduğunu söylediğini, bunun üzerine kendisine senin söylediğin şeyi söylediğini anlatmış. Cabir ise ona, kendisine Peygamber ﷺ'in Ashabına söylediği şeyi aktardığını söylemiş: "Hira'da inziva yaşıyordum. Orada kaldığım süre dolunca aşağı indim. Bir ses duydum, sağıma soluma baktım ama hiçbir şey göremedim. Hatice'ye gelerek, 'Beni bir örtüyle sarın ve üzerime soğuk su dökün' dedim. Onlar da öyle yaptılar. Sonra bana şu vahiy geldi: {Ey örtünüp bürünen! Kalk ve uyar. Rabbini büyük bil.}" Cabir, Peygamber ﷺ'in ilk vahiylerden söz ettiğini de rivayet eder. Peygamber ﷺ şöyle demiş: "Yürürken gökten bir ses duydum. Gözlerimi göğe kaldırdım ve Hira'da bana gelen meleği gördüm; gökle yer arasında bir kürsü üzerinde oturuyordu. Yere kapandım. Sonra halkıma telaşla dönüp şöyle dedim:"

Al-Bukhari mentions a report by Yahya ibn Abl Kathir who says that he asked Abu Salamah ibn ‘Abd al-Rahman about the first Qur’anic revelation. He answered that it was Surah Al-Muddaththir. “I told him that people said that it was Surah 96, beginning with ‘Readin the name of your Lord.' Abu Salamah said that he asked Jabir ibn ‘Abdullah about this and when Jabir replied that it was al-Muddaththir, he said to him what you had just said. Jabir replied that he only gave me what the Prophet himself said to his Companions: ‘I went in seclusion at Hira’, and when I finished my time there, I came down. I heard a call, and I looked to my right and left but could see nothing. I came to Khadijah, saying: “Wrap me in a cloak and pour some cold water on me.” They did so. I then received the revelation: “You, wrapped in your cloak, arise and give warning Glorify your Lord's greatness." Jabir reports that he heard the Prophet speaking about early revelations. He said: “While I was walking, I heard a voice coming from the sky. I lifted my eyes to the sky and I saw the angel who came to me when I was at Hira’ sitting on a chair in between the sky and the earth. I fell to the ground. Then I came hurriedly to my people, saying:

"Beni sarın, üstümü ört." Ardından şu vahiy geldi: "Ey örtüsüne bürünen! Kalk ve uyar. Rabbini yücelt; elbiseni temiz tut; pislikten uzak dur." Ardından başka vahiyler art arda geldi.

‘Wrap me. Cover me.’ I then received the revelation: 'You, wrapped in your cloak, arise and give warning. Glorify your Lord's greatness; clean your garments; stay away from all filth' Then more revelations came in succession.

İbn Kesir, Kur'an tefsirinde bu hadis üzerine şunları söyler: "Bu, kabul edilen rivayettir. Bu, vahyin bundan önce başladığı anlamına gelir; çünkü Peygamber ﷺ şöyle demiştir: 'Hira'da bana gelen meleği gördüm.' Bu melek açıkça Cebrail idi ve Peygamber ﷺ'e gelerek şöyle dedi: {Yaratan Rabbinin adıyla oku. O, insanı bir kan pıhtısından yarattı. Oku! Rabbin en cömert olandır. O, kalemle öğretendir. İnsana bilmediğini öğretendir.} (96: 1-5) Bundan sonra vahiy bir süre kesildi, ardından melek ona yeniden geldi. Farklı rivayetleri uzlaştırmak için şunu söyleriz: Peygamber ﷺ'in bu duraklamadan sonra aldığı ilk vahiy bu suredir." Tabarani'nin İbn Abbas'tan naklettiği farklı bir rivayet ise şöyledir: "Velid İbnu'l-Muğire, Kureyş'ten bir grup insan için yemek hazırladı. Yemek bittiğinde onlara Muhammed hakkında ne düşündüklerini sordu. Kimi onun bir sihirbaz olduğunu söyledi, kimi ise olmadığını söyledi. Kimi onun bir kahin olduğunu söyledi, kimi ise bunu reddetti. Yine kimi onun bir şair olduğunu söyledi, kimi ise itiraz etti. Sonra bazıları onun söylediklerinin 'eski zamanlardan aktarılan bir büyü' olduğunu söyledi. Hepsi bunda birleşti. Peygamber ﷺ'e bu haber ulaştığında çok üzüldü. Başını örtüp kendini sardı. Allah ona şunu vahyetti: {Ey bürünüp sarınan! Kalk ve uyar. Rabbini yücelt. Elbiseni temizle. Pislikten uzak dur. Vereceğini çok görerek verme. Rabbin için sabret.} (Ayet 1-7)"

Commenting on this hadith, I bn Kathir says in his commentary on the Qur’an: “This is the accepted report. It means that revelations started before this, because of the Prophet saying, ‘I saw the angel who came to me when I was at Hira’.’ That angel was obviously Gabriel who visited the Prophet saying: 'Read in the name of your Lord who has created - created man out of a clinging cell mass} Read - for your Lord is the most Bountiful One, who has taught the use of the pen, taught man what he did not know} (96: 1-5) A lull in revelation then took place, and thereafter the angel again came to him. To reconcile the different reports we say that the first revelation the Prophet received after the lull was this surah." A different report is given by al-Tabarani on the authority of Ibn ‘Abbas: “Al-Walid ibn al-Mughlrah prepared food for a number of people from the Quraysh, and when they had finished their meal, he asked them what they thought of Muhammad. Some said that he was a sorcerer, but others said he was not. Some said he was a soothsayer, but others denied this. Others still said he was a poet, but yet others objected. Then some said that what he said was mere ‘sorcery handed down from olden times’. They all agreed to this. When the Prophet was informed of this, he felt very sad. He covered his head and wrapped himself up. God revealed to him: "You, wrapped in your cloak, arise and give warning. Glorify your Lord's greatness; clean your garments; stay away from all filth; do not hold up what you give away, showing it to be much; but to your Lord turn in patience." (Verses 1-7)

Bu rapor, bir önceki sure olan Mütedessir (Örtünen) suresine atıfta bulunan rapora neredeyse tamamen benzemektedir. Bu nedenle, bu iki surenin hangisinin diğerinden önce geldiğini ya da hangisinin hangi sebeple indirildiğini kesin olarak bilemeyiz.

This report is almost identical to the one that refers to the preceding surah, The Enfolded One. Thus, we cannot be at all certain which of these two surahs preceded the other, or which was revealed on what occasion.

Ancak surenin metni yakından incelendiğinde, ilk yedi ayetinin muhtemelen İslam davetinin en erken dönemlerinde indirilmiş olduğu anlaşılmaktadır.

Yet a close look at the text of the surah suggests that its first seven verses were probably revealed in the very early days of the Islamic message.

Aynı şey, Müzzemmil suresinin (73. sure, "Bürünen") ilk dokuz ayeti için de söylenebilir. Her iki giriş de Peygamber'i büyük görevine hazırlamak, özellikle de kamuoyuna çıkıp mesajını tüm topluma iletmesi gerektiği zaman onu hazırlamak amacını taşıyordu. Bu süreçte kendisi güçlü bir muhalefetle ve birikmiş sıkıntılarla karşılaşacaktı; bu da böylesi hazırlıkları gerektiriyordu. Bu da, surelerin geri kalanının, Peygamber'in kararlı bir reddiyle ve mesajını uydurduğu yönünde asılsız suçlamalarla karşılaştığı dönemde ve daha sonra indirildiği anlamına gelir.

The same may be said of the first nine verses of Surah 73, The Enfolded One. Both openings aimed to prepare the Prophet for his great task, particularly when he needed to go public and address all the community with his message. He would then have to face strong opposition and compounded trouble that required such preparations. This would mean that the rest of the two surahs was revealed later, when the Prophet faced determined rejection and false accusations of fabricating his message.

Bununla birlikte, iki surenin başlangıç kısımlarının, ardından gelenlerle birlikte indirilmiş olma ihtimali de dışlanmış değildir. Bu, Kureyş'in inkârına karşılık vermek ve onların entrikalarını kalbine alan Peygamber'i ﷺ teselli etmek içindi. Böylece bu iki sure, bu ciltte de ele alınan 68. sure, Kalem Suresi gibi olurdu.

Nevertheless, this does not exclude the other possibility that the openings of the two surahs were revealed together with what followed them. This so as to reply to the denial by the Quraysh and to comfort the Prophet who took their scheming to heart. Thus, the two surahs would be like Surah 68, The Pen, which is also discussed in this volume.

Bununla birlikte, bu sure, Peygambere büyük bir görev veren yüce bir hitapla başlar; bu görev onun yataktan kalkıp çaba göstermesini gerektirmektedir: “Ey bürünüp sarınan! Kalk ve uyar.” (Ayet 1-2) Surede kendisine bildirilen tedbirleri alarak büyük görevine hazırlanması emredilir. “Rabbinin büyüklüğünü tesbih et; elbiseni temiz tut; pislikten uzak dur; verdiğin şeyi çok görünsün diye (karşılık beklemek için) verme; ama Rabbine sabırla yönel.” (Ayet 3-7) Bir önceki suredeki gibi, bu emir de sabır gerektiğiyle sona erer.

Be that as it may, the surah begins with an address from on high assigning a great mission to the Prophet, one that required he get out of bed and start striving: “ You, wrapped in your cloak, arise and give warning” (Verses 1-2) He is directed to prepare himself for his great task, taking the measures outlined to him in the surah'. “Glorify your Lord*s greatness; clean your garments; stay away from all filth; do not hold up what you give away, showing it to be much; but to your Lord turn in patience” (Verses 3-7) Like the one in the preceding surah, this directive ends with the need to be patient.

Sure ağır-bir aşırılık gibi... Let me translate faithfully. Sûre, Kıyamet Gününü inkâr edenlere, bir önceki sûredeki uyarıya paralel biçimde, Allah'ın doğrudan açtığı bir savaş tehdidiyle sert bir uyarı içermektedir: "Sûr'a üfürüldüğü zaman, o gün kâfirler için zor bir gün olacaktır, hiç de kolay değildir. Beni, yalnız yarattığım kişiyle baş başa bırak; ona bol mal verdim, yanında hazır oğullar verdim, hayatı önünde kolaylaştırdım; yine de onun daha fazlasını vermemi hırsla istiyor. Hayır! O, ayetlerimize karşı inatla direndi. Ona, zorlu bir yokuşu tırmanmaya mecbur bırakacağım."(8-17. ayetler) Note: The original's "God" is rendered as "Allah" above because the Qur'anic passage speaks of the Lawgiver, but per your rules, Turkish for "God" should be used; I should correct that: the Turkish word for God here is "Tanrı". Corrected translation: Sûre, Kıyamet Gününü inkâr edenlere, bir önceki sûredeki uyarıya paralel biçimde, Tanrı'nın doğrudan açtığı bir savaş tehdidiyle sert bir uyarı içermektedir: "Sûr'a üfürüldüğü zaman, o gün kâfirler için zor bir gün olacaktır, hiç de kolay değildir. Beni, yalnız yarattığım kişiyle baş başa bırak; ona bol mal verdim, yanında hazır oğullar verdim, hayatı önünde kolaylaştırdım; yine de onun daha fazlasını vermemi hırsla istiyor. Hayır! O, ayetlerimize karşı inatla direndi. Ona, zorlu bir yokuşu tırmanmaya mecbur bırakacağım." (8-17. ayetler)

The surah then includes a strong warning to those who deny the Day of Judgement, threatening them with a war directly waged by God, on the same lines as the warning given in the preceding surah: “When the trumpet is sounded that will be a day of anguish, far from easy for the unbelievers. Leave to me the one I created alone, to whom I have granted vast wealth, and sons by his side, making life smooth and easy for him; yet he greedily desires that I give him more. No! He has set himself stubbornly against Our revelations. I will constrain him to endure a painful uphill climb.” (Verses 8-17)

Sure altyapısındaki surede, İslam davetine özellikle düşmanlık eden bu kişiden, adını anmadan özel olarak söz edilir. Tıpkı 68. surede gördüğümüz gibi, onun İslam'a karşı kurduğu entrikaları resmeden bir tablo çizilir. Her iki surenin de aynı kişiden söz ettiği ve bu kişinin el-Velid İbnu'l-Muğire olduğu rivayet edilmektedir; bu konuya daha sonra değineceğiz. Sure, Allah'ın bu kişiyi uyarmasının sebebini şöyle anlatır: "Düşündü ve takdir etti. Kahrolası, nasıl da takdir etti! Yine kahrolası, nasıl da takdir etti! Etrafına baktı, sonra kaşlarını çatıp suratını astı, sonra arkasını dönüp büyüklük tasladı ve dedi ki: 'Bu, eskilerden nakledilen bir büyüden başka bir şey değil! Bu, ancak bir insanın sözüdür!'" (Ayet 18-25) Ardından sure onun kaderini belirtir: "Onu alevli ateşe atacağım. Alevli ateşin ne olduğunu bilsen keşke! Ne bir şey bırakır ne de bir şeyi esirgер; insanları kavurur. Başında on dokuz melek vardır." (Ayet 26-30)

The surah makes special mention of this person who was particularly hostile to the Islamic message, but without naming him. It paints an image of his scheming against Islam, in the same way as we have seen in Surah 68. It may be that both surahs talk of the same person, said to be al-Walid ibn al-Mughirah, but more of this later. The surah mentions the reason for Gods warning to this person: "He thought and he schemed. Damn him, how he schemed! Again, damn him, how he schemed! He looked around, then he frowned and glared, then he turned his back and gloried in his arrogance, and said, ‘This is just sorcery handed down from olden times! This is nothing but the word of a mere mortal!”* (Verses 18-25) The surah then specifies his destiny: ‘7 will cast him into the scorching fire. Would that you knew what the scorching fire is like! It leaves nothing, and spares nothing; it appears before mankind, guarded by nineteen.” (Verses 26-30)

Cehennemin yakıcı ateşi ve onun başında bulunan on dokuz bekçi, inkârcılardan çok sorgulamaya yol açtı; inkârcılar bunu alay ve iğneleyici sözlerle daha da artırdı ve imanında sağlam olmayanların içinde şüphe uyandırdı. Sure, bu sayının zikredilmesindeki Allah'ın hikmetini ortaya koymakta; bize algımızın ötesindeki âleme dair bir bakış sunmakta ve bu âlemin bilgisinin yalnızca Allah'a ait olduğunu göstermektedir. Bu bakış, öteki dünyaya ilişkin İslami anlayışın bazı yönlerine ışık tutmaktadır: "Biz ateşin bekçilerini melekler dışında kimseler kılmadık. Sayılarını da yalnızca inkâr edenler için bir imtihan kıldık. Böylece kendilerine kitap verilenler kesin bilgiye ulaşsın, iman edenlerin imanı artsın, kendilerine kitap verilenler ve müminler şüpheye düşmesin; kalplerinde hastalık bulunanlar ve inkârcılar ise, 'Allah bu örnekle ne demek istemiş olabilir?' diye soracaklar. İşte Allah dilediğini böyle saptırır, dilediğini doğru yola iletir. Rabbinin ordularını O'ndan başka kimse bilmez. Bu, insanlar için yalnızca bir hatırlatmadır." (Müddessir, 31)

The mention of the 'scorching fire and the nineteen guards in charge of it invited much questioning from the unbelievers who also added to it ridicule and sarcastic remarks, and raised doubts among those who were not firm in faith. The surah outlines Gods wisdom in mentioning this number, giving us a glimpse of the world beyond our perception and the fact that knowledge of this world is Gods own preserve. This glimpse sheds light on some aspects of the Islamic concept of this world beyond: “ We have appointed none other than angels to guard the fire, and We have made their number a test for the unbelievers. Thus those who have been granted revelations in the past may be convinced and the believers may grow yet more firm in their faith; and so those who have been granted revelations and the believers will entertain no doubt; but the sick at heart and the unbelievers will ask, 'What could God mean by this image?* Thus God lets go astray whomever He wills, and guides whomever He wills. No one knows your Lord’s forces except Him. This is all but a reminder for mankind.” (Verse 31)

Cehennem ve ahiret konusunun tamamı, bundan sonra herkesin gördüğü evrenin bazı sahneleriyle ilişkilendirilir. Böylece sure, bu sahnelerin uyandırdığı ilhamı, daha önceki uyarıların yarattığı duygularla birleştirir: "Hayır! Aya andolsun! Gece geri çekildiğinde ve aydınlanan sabaha andolsun! Şüphesiz o, büyük şeylerden biridir; insanlığa, içinizden ileri gitmek isteyene ya da geride kalmayı tercih edene bir uyarıdır." (Âyet 32-37)

The whole question of hell and the life to come is then related to some scenes of the universe which all people see. Thus the surah combines the inspiration of these scenes with the feelings aroused by the earlier warnings: "No! By the moon! By the night when it departs, and the shining dawn! It is indeed one of the mighty things, a warning to all mankind, to those of you who choose to go ahead or to lag behind.” (Verses 32-37)

Sure resim, İnanmayanların ve doğru olanların birbirinden ayrı konumları sûre tarafından gösterilmektedir. İnanmayanlar, hesap ve karşılık günü, neden böyle bir kadere layık görüldüklerini açıklayan uzun bir itirafta bulunacaklardır. Bunun ardından onlar hakkında son bir söz söylenecektir; o gün kendileri lehine yapılacak hiçbir şefaat sözünün fayda vermeyeceği bir anda: “Her nefs, kazandığına karşılık rehin tutulmuştur; sağ tarafta olanlar hariç. Onlar cennetlerdedirler ve suçlulara sorarlar: ‘Sizi alevli ateşe süren nedir?’ Onlar şöyle cevap verirler: ‘Namaz kılanlardan değildik, yoksulu da doyurmazdık; boş şeylere dalanlarla birlikte dalar, kesin olan şey bize gelinceye kadar Ceza Günü’nü yalanlardık.’ Bu yüzden, hiçbir şefaatçinin şefaati onlara fayda veremez.” (Âyetler 38-48)

The surah shows the respective positions of the unbelievers and the righteous. The unbelievers will make a long confession explaining the reasons why they deserved their fate on that day of reckoning and requital. This is followed by a final word about them, when no word of intercession on their behalf will be of any use: “Every soul is held in pledge for what it has wrought, except for those on the right hand. They will be in gardens, and will ask about the guilty ones: 'What brought you into the scorching fire?’ They will answer: 'We were not among those who prayed, neither did we feed the needy; but we indulged with others in vain talk, and we denied the Day of Judgement until there came upon us that which is certain' So, of no benefit to them could be the pleas of any intercessors.” (Verses 38-48)

Bu tasvirle onların aşağılanmış durumunu ve utanç verici itirafını gözler önüne serdikten sonra sure, inkârcıların kendilerini kurtaracak yolu hatırlatmayı amaçlayan çağrıya karşı tutumuna hayret eder. Onların vahşi direnişini alaya alacak biçimde alaycı bir tablo çizer: "Onlara ne oluyor ki aslandan kaçan ürkek eşekler gibi her öğütten yüz çeviriyorlar?" (Ayet 49-51) Onların her şefkatli öğüde inatla karşı çıkmalarının asıl sebebi olan kibirlerini ortaya koyar: "Onlardan her biri, kendisine açılmış vahiyler verilmesini istiyor." (Ayet 52) Peygamberin kendilerine verilmiş olmasını daha layık gördükleri ilahi mesajı alması karşısında kıskançlık duyuyorlar. Bunun yanında başka bir derin sebep de vardır: "Hayır! Onlar ahiret hayatından korkmuyorlar." (Ayet 53)

Having painted this image of their position of humiliation and shameful confession, the surah wonders at the unbelievers attitude to the call that seeks to remind them of the way to save themselves. It paints a sarcastic picture that invites ridicule at their wild resistance: "What is the matter with them that they turn away from all admonition like terrified asses fleeing from a lion?” (Verses 49-51) It exposes their arrogance, which is the true reason for their obstinate rejection of every caring advice: "Every one of them demands to be given revelations unfolded before him.” (Verse 52) They are so envious of the Prophet, thinking that they were more deserving of being given the divine message. There is, however, another deep reason: "No! They do not fear the life to come? (Verse 53)

Son olarak, sure kesin bir ifadeyle, hiç kimseye ayrıcalık tanımayan bir açıklama yapar: "Hayır! Bu, gerçekten bir öğüttür. Dileyen ondan ibret alsın." (Ayet 54-55) Her şey Tanrı'nın iradesine bağlıdır: "Ancak Tanrı dilemedikçe onlar ibret almazlar. O, korkulması gereken Rab'dir, bağışlama sahibi Rab'dir." (Ayet 56)

Finally, the surah makes a categorical statement that leaves no room for favours for anyone: "No! This is indeed an admonition. Let him who will, take heed.” (Verses 54—55) All is left up to Gods will: " They, however, will not take heed unless God so wills. He is the Lord to be feared, the Lord of forgiveness.” (Verse 56)

Bu sure, Kur'an'ın cahiliyye ve onun köklü düşünce ve kavramlarıyla mücadele ettiği, zorlu bir mücadelenin bir aşamasını temsil eder. Aynı zamanda inatçı ve kasıtlı inkârı çeşitli yöntemlerle karşılamaktaydı. Bu sure ile 73. ve 68. sureler arasında yaklaşım bakımından birçok benzerlik vardır; bu da üçünün de benzer durumları ele alarak aynı dönemde indirildiğini düşündürmektedir. Elbette tek istisna, 73. surenin ikinci bölümüdür; bu bölüm, gördüğümüz üzere, farklı bir konuyu ele almaktadır.

The surah represents a stage of the hard fought struggle in which the Qur’an is in combat with jahiliyyah and its ingrained notions and concepts. It was also combating headstrong and deliberate rejection using diverse methods. There are many similarities of approach between this surah and Surahs 73 and 68, which suggests that all three were revealed within the same period, dealing with similar situations. The only exception, of course, is the second part of Surah 73, which as we have seen deals with something different.

Bu sûrenin özelliği kısa âyetleri ve hızlı akışıdır.

The present surah is characterized by short verses and a fast flow.

Surenin ayetleri çeşitli sonlara ve kafiyelere sahiptir. Ritmi bazen yavaş ilerler, ancak bazen, özellikle eleştirilen kişiyi anlattığında veya cehennemin kavuran ateşinin tablosunu çizdiğinde çok hızlıdır. Ton, ritim, kafiye, imge ve sahnede görülen bu çeşitlilik, sureye kendine özgü bir hava kazandırır; özellikle daha önce kullanılmış ve değiştirilmiş bir kafiyeyi yakaladığında ya da aynı bölüm içinde kafiye, amaçlanan bir sürprizi ortaya koymak için değiştiğinde bu hava daha da belirginleşir. Şimdi sureyi ayrıntılı olarak inceleyeceğiz.

Its verses have a variety of endings and rhymes. Its beat moves slowly at times, but is very fast at others, particularly when it describes the individual who comes in for criticism, or when it paints the image of hells scorching fire. This variation of tone, beat, rhyme, images and scenery gives the surah a distinctive ambience, particularly as it picks up a rhyme that has already been used and changed, or when the rhyme changes in the same section to deliver an intended surprise. We will now look at the surah in detail.