Bu, 1964'te serbest bırakıldıktan sonra ameliyat olmak için hastaneye yattım. Çıkıp Allah'ın lütfuyla iyileştikten sonra, babasının çiftliğinde biraz zaman geçirmemizi istedi. Ben de orada uzun süre kalmanın bana zor geleceğini, özellikle ev işleri, çamaşır ve diğer şeyler için yardım edecek birinin olmadığını söyledim. O da bana şöyle dedi: "İşin sırasında zikir yapmalı ve bağışlanma dilemelisin; böylece sevap kazanırsın. Akrabalarına iyilik etmekte sabırlı ol ve ihtisab et (ahirette karşılığını Allah'tan bekle)." Ben de kabul ettim ve yola çıktık.
Yolculuğumuzdan hemen sonraki günlerden birinde, yemek hazırlanana kadar iki rekât namaz kılacağını bildirdi ve sabah dokuzdan öğleden sonra ikiye kadar kesintisiz namaz kıldı. Kapıyı her açtığımda onu namaz kılarken ve ağlarken buluyordum. Derken evin kapısına bir gürültü duyduk ve bunun güvenlik görevlileri olduğunu anladık. Ben odasının kapısını açtım ve güvenlik görevlilerinin geldiğini, namazını bitirip onlarla görüşmesi gerektiğini söyledim. O da tam olarak öyle yaptı. Onu yanlarında götürmek istediler, fakat gusül abdesti alabilmesi için kendisini bırakmalarını istedi. Sonra benden uzunca bir süre bir Mushaf [Kur'an-ı Kerim nüshası] istedi. Oysa bende yalnızca, oğlu Ahmad'a küçük bir not yazdığım ve hediye olarak vermek istediğim bir nüsha vardı. Bunun üzerine, Mars'a gidip dönmesi gerekse bile bana geri döneceğine dair söz verdi; ben de onu ona verdim.
After his release in 1964, I went into hospital for an operation, and after coming out, and being cured by Allah's bounty, he wanted us to spend some time on his father's farm. So I informed him that staying there for a long time was hard on me, especially without a helper to help me with household duties, washing and other things. So he said to me: ‘You should make dhikr and seek forgiveness during your work, and you will be rewarded, and have patience and Ihtisaab (looking to your reward in the Hereafter), in being good to your relatives.’ So I agreed, and we travelled. And on one of the days straight after our travel, he informed me that he would pray two rak`ahs, (units of prayer) until the food was prepared, and he continuously prayed from nine in the morning to two in the afternoon. Whenever I opened the door, I would find him praying and crying. Until we heard a bang at the door of the house, and found it was the security services. So I opened the door to his room, and informed him that the security services were there and that he should finish his prayer and see them. And he did just that. They tried to take him with them, but he asked them to leave him until he could make ghusl. He then asked me extensively for a Mushaf [copy of the Qur'aan], but I did not have except the one which I had written a small message to Ahmad [the son] and was going to give him as a present. So he promised me that it would return to me even if it had to go to Mars and back, so I gave it to him.
Sonra zulmün rejim tarafından giderek sertleşmeye başladı. Çünkü bir müdire iken öğretmen olarak görevlendirildikten, sonra bir ilden diğerine nakledildikten, sonra normal öğretmenlikten özel eğitime geçtikten sonra, onun ilk hapis döneminde, güvenlik servisleri beni hapsetmek için kampanyalarına başladı. Sonunda istediklerini elde ettiler ve altı ay Kanatır hapishanesinde tutuldum. Bu süre boyunca sürekli nazif [kanama] içinde geçirdim ve ardından rahmimi almak için bir ameliyat oldum. Böylece yalnızca karar duruşmasına katılabildim. Beni zayıf halde görünce, benim hapiste olduğumu bilmediğini bildirdi; köpekler onun elbiselerini yırtana kadar. Evden kıyafet istemişti ve Ahmed, yeni kıyafetleri çalmasınlar diye nöbetçiye eski kıyafetler verdi. Onları görünce, benim evde olmadığımı anladı.
Then the oppression of the regime began to increase in harshness. For after I had been transferred from a headmistress to a teacher, then from one province to another, then from normal teaching to special needs, in his first period of imprisonment, the security services started their campaign to imprison me. Until eventually, they achieved what they wanted and I was imprisoned for six months in Al-Qanaatir prison, which I spent in constant nazeef [bleeding], until I had an operation to remove my womb after that. And so, I did not attend except the sentencing. When he saw me in my weak state, he informed me that he did not know of my imprisonment, until the dogs had ripped his clothes, and he had sent for clothes from the house, and so Ahmad gave the guard old clothes so that they would not steal the new clothes. And when he saw them, he knew that I was not in the house.
Bu acı verici durumda kız kardeşim bir kız çocuğu dünyaya getirdi ve Ahmed benden kendisi için bir kız kardeş istedi; sürekli huysuzluk edip ağlıyordu. Ben de dedim ki: "Baban burada olmalı." Babasını ziyaret etmeye gittiğimizde ise sürekli ağlıyor, onu çekiştiriyordu: "Gel babacığım, eve gidelim, annem bana bir kız kardeş verebilir. Seni durduran kim? Şu mu?" dedi ve muhafızı işaret etti. "Ondan korkma, ona vuracağım, sen de benimle gel." Sonunda beni ağlattı ve ardından muhafızları da ağlattı.
In this painful situation was when my sister bore a daughter, and Ahmad asked me to have for him a sister, and he would nag and cry, so I said: ‘Your father has to be here.’, and when we went to visit his father, he kept crying and pulling him saying: ‘Come with me father to the house, and mum can have a sister for me. Who is stopping you? Him?’ and he pointed to the guard, ‘Don't be scared of him, I will hit him, and you come with me.’, until he made me cry and subsequently made the guards cry.