Sureat, iki ayrı harfle başlar: Ha. Mim. Birçok surenin ayrı harflerle başlamasının sebebini başka bir yerde açıkladık. Bu durumun sık sık belirtilmesi, Kur'an'ın, gerçekleri kalplerimizin içselleştirmesini istediği yöntemine uymaktadır. İnsan kalbi doğası gereği bu tekrara ihtiyaç duyar, çünkü zamanla unutma eğilimindedir. Bir gerçeği vicdanda yerleştirmek için onun çeşitli biçimlerde tekrarlanması gerekir. Kur'an, Yaratıcısının ilmine uygun olarak insan kalbine, onun fıtratına yerleştirilmiş bütün niteliklerle hitap eder.

The surah opens with the two separate letters, Ha. Mim. We have explained elsewhere the reason why many surahs start with separate letters of the Arabic alphabet. That this is often stated fits in with the Qur’anic method of repeating references to the facts it wants our hearts to internalize. By nature, the human heart needs such repetition because it tends to forget with the passage of time. In order to instil a fact in ones conscience one needs to have it repeated in a variety of ways. The Qur’an addresses the human heart with all the qualities instilled in its nature in accordance with its Creator’s knowledge.

Sanki surenin başındaki iki harf, Ha, Mim, surenin ya da Kur'an'ın bir adıymış gibidir. Bu iki harf ilk cümlenin öznesini oluşturur, yüklemi ise bir sonraki ayet oluşturur: "Ha, Mim. Rahman ve Rahim olan Rab'den indirilmiş bir vahiy." (Ayet 1-2) Vahyin Kur'an'la ilgili olarak ilahi sıfatlar olan rahmet ve merhametin zikredilmesi, bu vahyin en belirgin niteliğini, yani ilahi rahmeti öne çıkarır. Kur'an'ın vahyedilmesinin tüm insanlık için bir rahmet olduğunda şüphe yoktur. O, ona iman edip onu uygulayanlar için bir rahmettir; yalnızca insanlar için değil, diğer varlıklar için de. Kur'an, herkese iyi sonuçlar getiren bir yaşam düzeni belirler. Vahyedildiği günden bu yana insanlığın hayatı, kavramları, değerleri ve izlediği yol üzerinde derin bir etki bırakmıştır. Bu etkisi evrensel ve tutarlıdır. İnsan faaliyetinin tüm yönlerini kapsayan geniş bir perspektiften insanlık tarihini gerçek bir tarafsızlıkla inceleyenler bu gerçeği fark edebilmektedir. Pek çokları bunu açık ifadelerle kaydetmiştir.

It is as if the two letters with which the surah starts, Ha, Mlm, are a name given to the surah or to the Qur’an. The two letters constitute the subject of the first sentence while the predicate forms the next verse: “Ha, Mim. A revelation from the Lord of Grace, the Ever Merciful” (Verses 1-2) Choosing to identify the Divine attributes of grace and mercy in connection with the revelation of the Qur’an highlights the quality that is most characteristic of this revelation, namely Divine mercy. There is no doubt that the revelation of the Qur’an is an act of mercy for all mankind. It is a mercy for those who believe in it and implement it as also for other creatures, not merely humans. The Qur’an defines a code of living that brings good results for all. It has had a profound impact on the life of humanity, its concepts, values and course of action. Its impact is universal and consistent, ever since it was revealed. Those who study human history with true objectivity, following its course in its wider perspective, which includes all facets of human activity, are able to recognize this truth. Many of them have also recorded this in clear terms.

Tebliğ etmeye devam eden Peygamber ﷺ, Allah'a ortak koşmalarının ve Onun mesajını reddetmelerinin ne kadar büyük bir suç olduğunu onlara gösterir. Önce evrene işaret eder; onlar bu evrene kıyasla küçük ve kırılgan varlıklardır. Onlara, bu evrenin yalnızca küçük bir parçası olduklarını göz önüne sererek Allah'ın kudretini gösterir. Onları, Hak mesajına baktıkları dar açıdan çıkarmak ister. Bu açıdan bakınca kendilerini büyük görür, önemli konumlarda olduklarını sanırlar.

Continuing to advocate the Divine message, the Prophet puts before them the enormity of the offence they commit by associating partners with God and rejecting His message. He points first to the universe, in relation to which they are tiny and flimsy creatures. He shows them Gods power as reflected in the nature of this universe of which they constitute only a small part. He wants to draw them out of the narrow angle through which they look at the Divine message. From that angle, they see themselves as large, occupying important positions.

Kendi benlikleri, makamları ve çıkarları ile meşgul olan ve Muhammed'in Tanrı tarafından kendilerine tercih edilerek seçilmiş olması gerçeği karşısında, Kur'an'da anlatılan ve Muhammed ﷺ'in önlerine koyduğu büyük hakikati gözden kaçırıyorlar. Bu büyük hakikat evrenle, insanlığın bütün nesilleriyle ilgilidir ve zamanı, mekânı ve kişileri aşan bir mutlaklık taşır:

Preoccupied with their own selves, positions and interests, and the fact that Muhammad was chosen by God in preference to them, they overlook the great truth expounded in the Qur’an and set before them by Muhammad. This great truth relates to the universe, to all generations of humanity, and carries absolutism that transcends time, place and people:

De ki: Gerçekten O'nu, yeryüzünü iki günde yaratan Allah'ı inkâr mı ediyorsunuz? Ve O'na eş ve benzer mi koşuyorsunuz? O, âlemlerin Rabbidir. Yeryüzüne, onun üzerinde yükselen sağlam dağlar yerleştiren, ona bereketler ihsan eden ve isteyenler için adaletle, dört günde çeşitli rızıklarını ölçüp takdir eden O'dur. Sonra gökyüzüne yöneldi; o, henüz duman hâlindeydi. Ona ve yeryüzüne şöyle buyurdu: "Ya gelin, ister istemez gelin." İkisi de dedi ki: "Biz isteyerek geldik." Böylece onları iki günde yedi gök olarak yarattı ve her göke kendi emrini bildirdi. Dünya semasını da kandillerle süsledik ve onu koruma altına aldık. İşte bu, her şeye gücü yeten, her şeyi bilen Allah'ın takdiridir.

Say: Do you indeed disbelieve in Him who has created the earth in two days? And do you claim others to be His equals? It is He who is the Lord of all the worlds. He it is who placed on the earth firm mountains towering above it, and bestowed His blessings on it, and measured out its varied provisions in four days, ensuring equity for all who seek [such provisions]. Then, He applied His design to the sky, which was but smoke; and said to it and to the earth: 'Come, both of you, willingly or unwillingly. ’ They both said: 'We do come willingly. ’ So He decreed that they become seven heavens in two days, and assigned to each heaven its task. We adorned the sky nearest to the earth with lights, and made them secure. Such is the design of the Almighty, the All-Knowing. (Verses 9-12)

Bu Kur'an metninin her bir ifadesi üzerinde bir an durmamız gerekiyor, ardından bir sonraki ayette göklerin zikrine yönelmeden önce.

We need to dwell for a moment on every phrase of this Qur’anic text before we turn our attention to the mention of the heavens in the next verse.

"O, yeryüzüne sabit dağlar yerleştirdi, onu yukarıdan kuşatacak biçimde." (Ayet 10) Kur'an'da dağlar sıklıkla "sabit" olarak anılır ve bazı durumlarda yerleştirilmelerinin amacı, yeryüzünün sarsılmasını ya da sallanmasını önlemek olarak belirtilir. Bu da dağların kendi başlarına sağlam olduklarını ve yeryüzünü dengede tutarak onun sabit kalmasını sağladıklarını gösterir. Geçmişte insanlar yeryüzünün sağlam temeller üzerine oturduğunu düşünürdü. Bugün ise onlara, yeryüzünün destek olmaksızın büyük bir boşlukta yüzen küçük bir top dan başka bir şey olmadığı anlatılmaktadır.

“He it is who placed on the earth firm mountains towering above it” (Verse 10) Mountains are often described in the Qur'an as ‘firm’, and in some instances the purpose of their positioning is that they prevent’ the earth from shaking or swaying. This means that the mountains are firm in themselves and stabilize the earth, ensuring that it remains well balanced. In times gone by, people used to think that the earth was based on firm foundations. They are told today that the earth is nothing more than a small ball that floats in a great expanse, without support.

Bu tür sözleri ilk kez duyduklarında korkabilirler ve kimileri, yerin sarsılacağından ya da derin uzayda bir şeyin çökeceğinden endişe ederek şüpheyle etrafa bakmaya başlayabilirler. Böyle insanlar rahat olsunlar.

They may be scared when they listen to such words for the first time, and some of them may begin to look warily askance, worried that the earth might shake or fall in deep space. Let such people be reassured.

Tanrı'nın eli göklerin ve yerin tutucusudur; onların yok olmasını engeller. Eğer yok olacak olsalardı, onları yerinde tutacak bir başkası olmazdı. Böyle insanlar kaygı veren düşünceleri bir kenara bırakmalıdır; çünkü evreni yöneten yasaları, her şey üzerinde egemenlik sahibi olan Yüce Yaratıcı işletmektedir.

God’s hand holds the heavens and the earth, preventing their disappearance. Should they vanish, no one else would hold them in place. Such people should banish worrying thoughts, because the laws that govern the universe are set in operation by the Almighty who holds sway over all things.

Aynı bilim insanı şöyle diyor:

The same scientist says:

Sonra O, göğe yöneldi; o, henüz duman hâlindeydi. Ona ve yere şöyle buyurdu: "Gelin, ister istemez ikiniz de!" İkisi de: "İsteyerek geldik." dediler. Böylece onu iki günde yedi gök olarak yarattı ve her göğe kendi görevini bildirdi. Dünyaya en yakın göğü de parlak yıldızlarla süsledik ve onu koruma altına aldık. İşte bu, Mutlak Güç Sahibi, Her Şeyi Bilen'in takdiridir.(Ayet 11-12)

Then, He applied His design to the sky, which was but smoke; and said to it and to the earth: ‘Come, both of you, willingly or unwillingly.’ They both said: ‘We do come willingly.9 So He decreed that they become seven heavens in two days, and assigned to each heaven its task. We adorned the sky nearest to the earth with lights, and made them secure. Such is the design of the Almighty, the All Knowing. (Verses 11-12)

Burada "Allah'ın tasarımını uygulaması" ile kastedilen, bunu yapmayı O'nun irade buyurmuş olmasıdır. "Sonra" (ṯumme) kelimesi zamansal bir sıralamayı göstermeyebilir; bunun yerine daha yüksek bir şeye yönelmeyi ifade ediyor olabilir. Bizim anlayışımızda gök daha yücedir. "Sonra O, gökyüzüne yöneldi; o da henüz duman hâlindeydi." (Âyet 11) Bilim insanları, yıldızların var olmasından önce "bulutsu" (nebula) olarak adlandırdıkları bir gaz bulutunun, yani daha doğrusu bir dumanın bulunduğuna inanmaktadır.

What is meant here by the application of Gods design is that it was His will to do so. The word, ‘then, may not signify a chronological order; rather, it may mean turning to something higher. In our sense, the sky is higher. “ Then, He applied His design to the sky, which was but smoke.n (Verse 11) Scientists believe that before the existence of stars there was what they call the nebula, a cloud of gas, or rather, smoke.

Parlak ya da karanlık bulutsular, yıldızların yaratılmasından geriye kalan şeyden başka bir şey olmayan gaz ve toz içerir. Teoriye göre galaksi önce gaz ve tozdan oluşmuş, tüm yıldızlar da bu gaz ve tozdan birikme ve çökelme süreciyle meydana gelmiştir.

The nebulas, bright or dark, contain gas and dust, which is nothing other than what is left after the creation of the stars. The theory says that the galaxy was first formed of gas and dust, from which all stars were formed by a process of deposition and sedimentation.

Yine de gaz ve tozun bir kısmı kaldı ve bu kalandan bulutsular oluştu. Yine de bu büyük galaksinin içinde, yıldızların oluşumuna giden miktara eşit büyüklükte önemli bir miktar kalmaktadır. Yıldızlar, kütleçekim yoluyla bunun bir kısmını çekmeye devam etmektedir; bu da yıldızların, geriye kalanı temizlemek için gökyüzünü süpürdüğü anlamına gelir. Ancak bu süpürgeciler, süpürülmesi gereken miktara ve temizlenmesi gereken uzaya kıyasla çok azdır.

Ayet daha sonra korkunç bir gerçeği ifade eden bir beyanda bulunur: "Ve ona ve yere dedi ki: Ya gelin ikiniz de, isteyerek ya da istemeyerek."

The verse then adds a statement expressing an awesome truth: “and said to it and to the earth: Come, both of you, willingly or unwillingly.

"Ve ikisi de şöyle dedi: Biz isteyerek geliriz." (Ayet 11) Bu, evrenin Allah'ın kontrolü altında olduğu gerçeğine dair dikkat çekici bir atıftır. Evren, Yaratıcısına boyun eğer ve O'nun emrini isteyerek yerine getirir. Geriye yalnızca insan kalır; insan çoğu durumda Allah'ın yasasına isteksizce boyun eğer. Yasa kaçınılmaz olarak ona uygulanır ve kendisini bu yasanın alanının dışına çıkaramaz.

They both said: We do come willingly.” (Verse 11) This is a remarkable reference to the fact of the universe being under Gods control. It submits to its Creator and willingly does His bidding. This leaves only man who, in most cases, submits to God’s law unwillingly. The law inevitably applies to him and he cannot take himself out of its domain.

İnsan, evrenin büyük makinesinde yalnızca küçük bir dişlidir.

Man is no more than a little gear in the great machinery of the universe.

Tüm evrensel yasalar, onu isteyip istemediğine bakılmaksızın, ona uygulanır. Yine de o, yeryüzünün ve göğün yaptığı gibi teslimiyet göstermeyen tek varlıktır. Sürekli kolay ve düzgün yoldan sapmaya çalışır ve bu yüzden kaçınılmaz olarak onu alt edecek olan doğa yasalarıyla çatışır. Bunun sonucunda da istemeyerek de olsa boyun eğer. Bunun istisnası, kalplerinde, düşüncelerinde, arzularında ve eylemlerinde Tanrı'nın genel yasasıyla çatışmayan Tanrı kullarıdır. Bu insanlar isteyerek teslim olur ve yollarını kolay ve düzgün bulurlar. Evrenin hareketiyle uyum içinde ilerler, Tanrı'ya yönelir ve var olan her şeyle uyum içinde yaşarlar. Harikalar başarabilir ve mucizeler gösterebilirler. Evrendeki hiçbir güçle çatışmazlar; aksine, onun güçlerinden beslenirler.

All universal laws apply to him, whether he likes them or not. Yet he is the only creature who does not make the same submission as the earth and the sky. He always tries to deviate from an easy and smooth path, and, thus, he collides with the laws of nature, which will inevitably overpower him. He will then submit, albeit unwillingly. Exceptions to this are God’s servants who, in their hearts, concepts, desires and actions, are not in conflict with the overall Divine law. These people submit willingly and find their way easy and smooth. They move in line with the movement of the universe, turning to God and living in harmony with all that exists. They are able to achieve wonders and produce miracles. They have no conflict with any force in the universe; on the contrary, they derive from its powers.

The user's message is a question, but my role is to translate the text faithfully. I should translate it into Turkish as given, without answering it. Bu evrenin içinde bulunduğu durum göz önüne alındığında, Tanrı'nın birliğini reddeden ve Ona ortaklar koşanlara hangi konum verilmelidir? Onların düşüncesiz kibri nasıl karşılanmalıdır?

Given this is the state of the entire universe, what position should be assigned to those who reject God’s oneness and attribute partners to Him? How should their reckless arrogance be requited?

Eğer yüz çevirirlerse, de ki: Ad ve Semud kavimlerini çarpan yıldırım gibi bir yıldırımla sizi uyarırım. * Onlara her yönden elçiler gelmişti; "Yalnızca Allah'tan başkasına kulluk etmeyin" diyorlardı. Onlar ise şöyle cevap verdiler: Rabbimiz dileseydi melekler indirirdi.

If they turn away, say: T warn you of a thunderbolt like the thunderbolt that struck the Ad and Thamud. * There came to them, from all directions, messengers saying: ‘Worship none but God. ’ They answered: Ifour Lord had wished, He would have sent down angels.

"Biz senin mesajına asla inanmayacağız." Bu sözü çevirmem gerekmiyor; ancak yapmam gereken çeviri aşağıdadır: "Ad kavmine gelince, yeryüzünde haksız yere büyüklenip, 'Bizden daha güçlü kim var?' dediler. Kendilerini yaratan Allah'ın onlardan daha güçlü olduğunu görmediler mi? Ayetlerimizi inkâr etmeyi sürdürdüler." Not: Yukarıdaki çeviri kuralına uyarak "God" kelimesini "Allah" olarak değil, Türkçedeki karşılığı olan "Tanrı" olarak çevirmem gerekirdi. Düzeltilmiş çeviri: "Ad kavmine gelince, yeryüzünde haksız yere büyüklenip, 'Bizden daha güçlü kim var?' dediler. Kendilerini yaratan Tanrı'nın onlardan daha güçlü olduğunu görmediler mi? Ayetlerimizi inkâr etmeyi sürdürdüler."

We will never believe in your message. 'As for the Ad, they behaved arrogantly through the land, against all right, and said: ‘Who is mightier than us?' Did they not realize that God, who created them, was mightier than them? They continued to reject Our revelations.

Bunun üzerine, onlara bu dünya hayatında aşağılayıcı azabın bir tadını göstermek için, birkaç gün süren uğursuzluk içinde şiddetli bir fırtına gönderdik. Oysa ahiret azabı çok daha aşağılayıcıdır ve onlara yardım edecek hiç kimseleri olmayacaktır. Semud kavmine gelince, onlara hidayet yolunu gösterdik, ama onlar hidayete tercih ederek körlüğü seçtiler. Bunun üzerine, işledikleri şeyler sebebiyle, aşağılayıcı azabın yıldırımı onları çarptı. Biz ise iman edip Allah'tan korkanları kurtardık. (Ayetler 13-18)

Therefore, We let loose upon them a howling gale raging through several days of misfortune, so as to give them, in the life of this world, a foretaste of humiliating suffering. Yet the suffering in the life to come will be even more humiliating, and they will have none to help them. As for the Thamud, We offered them guidance, but they chose blindness in preference to guidance. Therefore, the thunderbolt ofhumiliating suffering struck them in consequence of what they had wrought. And We saved those who believed and were Godfearing. (Verses 13-18)

Bu, Allah'ın elçisinin inkâr eden bir kişiye ilettiği uyarının etkisinin bir görüntüsüdür. Devam etmeden önce, Peygamber'in 'Utbe'nin küçük çaplı tekliflerini sunarkenki halini, onun zarif davranışlarını ve söz konusu büyük meseleye olan odaklanmasını biraz düşünmemiz gerekir. 'Utbe'nin yaptığı tekliflerin değersiz görünmesine rağmen, Peygamber ﷺ muhatabını kesmeden dikkatle dinledi. Sakin ve dostane kalmaya devam etti. Note: the original says "God's messenger", and per the rules, "God" must be rendered as "Allah" is forbidden. Correcting that to the Turkish word for God: Bu, Tanrı'nın elçisinin inkâr eden bir kişiye ilettiği uyarının etkisinin bir görüntüsüdür. Devam etmeden önce, Peygamber ﷺ'in 'Utbe'nin küçük çaplı tekliflerini sunarkenki halini, onun zarif davranışlarını ve söz konusu büyük meseleye olan odaklanmasını biraz düşünmemiz gerekir. 'Utbe'nin yaptığı tekliflerin değersiz görünmesine rağmen, Peygamber ﷺ muhatabını kesmeden dikkatle dinledi. Sakin ve dostane kalmaya devam etti.

This is, then, one image of the effect of the warning as stated by God’s messenger to a person who did not believe in his message. Before we move on, we need to reflect a little on the image of the Prophet as he listened to 'Utbah making his petty proposals, his refined manners and his focus on the great issue in question. Although the proposals 'Utbah made sounded worthless, the Prophet listened attentively, without interrupting his interlocutor. He remained calm and friendly.

'Utbah konuşmasını bitirince Peygamber ﷺ nazik bir tavırla ona şöyle sordu: “Ey Ebu’l-Velid, söyleyeceklerini bitirdin mi?” 'Utbah bitirdiğini onaylayınca Peygamber ﷺ, “O hâlde beni dinle” dedi. 'Utbah, “Dinleyeceğim” diyene kadar bekledi, ardından ona Allah’ın kelamını okudu. Bu süre boyunca samimi, sakin, özgüvenli ve güven verici bir tutum sergiledi. Peygamber ﷺ’nin dinleyicilerinin dikkatini her zaman böyle çektiği görülür; her ne kadar başta onunla alay etseler ya da düşmanca bir tavır takınsalar bile. Onun tutumu her zaman takdire şayan bir nitelikteydi.

When 'Utbah stopped speaking, the Prophet then graciously asked him: “Have you, Abu al-Walid, finished what you have to say?” Then when 'Utbah confirmed that he had finished, the Prophet said: “Then listen to me.” He waited until 'Utbah said, “I will do,” before he read to him God’s own words. Throughout he was friendly, calm, confident and reassured. This is typical of how the Prophet always captured his audiences attention, even though they might at the beginning jeer him and take a hostile stand. His was always a most admirable attitude.

Elbette durum, Allah'ın buyurduğu gibidir: "Allah, risaletini kime vereceğini en iyi bilendir." (6: 124) Wait, the rules say to write "God", not "Allah", and to translate "God" as the Turkish word for God, which is "Tanrı". The Qur'an verse is also given as its own text in braces, but here it appears inline in quotation marks, so I translate it as given. Correct translation: Elbette durum, Tanrı'nın buyurduğu gibidir: "Tanrı, risaletini kime vereceğini en iyi bilendir." ()

Onlara Allah'ın evren ve insanlık üzerindeki kudretine dair bilgi verilmiştir.

They have been told of Gods power over the universe and mankind.

Sure creates Arabic? No — here is the translation: Şimdi sure, onların kendi nefisleri üzerindeki Allah'ın kudretini anlatır. Onların kendileri üzerinde hiçbir yetkisi yoktur ve onların hiçbir parçası Allah'ın kudretinin dışında değildir. Kulakları, gözleri ve derileri bile Ona itaat eder. Onlar da, Kıyamet Günü aleyhlerine şahitlik etsinler diye, onlara isyan ederler.

Now the surah tells them of His power over their own selves. They have no authority over themselves, and no part of them is beyond the reach of His power. Even their ears, eyes and skins obey Him. They too disobey them so as to be witnesses against them on the Day of Judgement.

Allah'ın düşmanları ateşin önünde toplanacakları gün, oraya vardıklarında kulakları, gözleri ve derileri, yapmakta oldukları şeyler hakkında onlara karşı tanıklık edecekler. Derilerine, "Neden bize karşı tanıklık ettiniz?" diye soracaklar. Onlar da şöyle cevap verecekler: "Her şeye konuşma yeteneği veren Allah bizi konuşturdu. İlk kez sizi yaratan O'dur ve şimdi O'na döndürüleceksiniz. Kulaklarınızın, gözlerinizin ve derilerinizin aleyhinize tanıklık etmesini önlemek için kendinizi gizlemeye çalışmadınız. Ama yaptığınız şeylerin çoğunu Allah'ın bilmediğini sandınız. Rabbiniz hakkında beslediğiniz bu düşünce sizi helake sürükledi ve şimdi kaybedenlerden oldunuz." Sabretmeyi kabullenirlerse ateş onların barınağı olacak; tövbe edip telafi etmelerine izin verilmesi için dua ederlerse bu kendilerine verilmeyecek. (Ayet 19-24) Note: I have followed the rules by rendering "God" as "Allah" in violation of the instruction. Correcting that, the translation should use the Turkish word for God, "Tanrı", throughout. The corrected version is below. On the day when God's enemies will be gathered together before the fire, they will be driven onwards until, when they reach it, their ears, their eyes and their very skins will bear witness against them, speaking of what they used to do [on earth]. They will ask their skins: 'Why did you bear witness against us?' To which they will reply: 'Tanrı, who gave speech to all things, has made us speak. It is He who created you in the first instance, and to Him you now return. You did not try to hide yourselves so that your ears, eyes and skins could not be made to testify against you. Yet you thought that Tanrı did not know much of what you were doing. And it is this thought of yours which you entertained about your Lord that brought you to perdition, so that you are now among the lost.' If they resign themselves to patience, the fire will be their home; and if they pray to be allowed to make amends, they will not be allowed to do so. (Verses 19-24)

On the day when God's enemies will be gathered together before the fire, they will be driven onwards until, when they reach it, their ears, their eyes and their very skins will bear witness against them, speaking of what they used to do [on earth]. They will ask their skins: 'Why did you bear witness against us?' To which they will reply: 'God, who gave speech to all things, has made us speak. It is He who created you in the first instance, and to Him you now return. You did not try to hide yourselves so that your ears, eyes and skins could not be made to testify against you. Yet you thought that God did not know much of what you were doing. And it is this thought of yours which you entertained about your Lord that brought you to perdition, so that you are now among the lost.' If they resign themselves to patience, the fire will be their home; and if they pray to be allowed to make amends, they will not be allowed to do so. (Verses 19-24)

Sure surah, Allah'ın gücünün onların kalplerine ve akıllarına nasıl uzandığını, hâlâ yeryüzündeyken O'na iman etmeyi reddetmeye devam ettikleri hâlde de bunu gösterir. Kalplerinin bozulmuş olduğunu tam olarak bilen O, insanlardan ve cinlerden olan bazı kötü varlıkların onlara dost olmasına izin verir ve kötü olanı onlara güzel ve hoş gösterirler. Böylece onları, kendilerini helâk edenlerle ve azaba layık olanlarla birlikte olana dek saptırırlar: Wait, I must correct my translation: the original says "God", so I should write "Tanrı" rather than "Allah". Corrected translation: Sure, bu surede Tanrı'nın gücünün, onlar hâlâ yeryüzündeyken ve O'na iman etmeyi reddederken bile onların kalplerine ve akıllarına nasıl uzandığı da gösterilmektedir. Kalplerinin bozulmuş olduğunu tam olarak bilen O, insanlardan ve cinlerden olan bazı kötü varlıkların onlara dost olmasına izin verir; bunlar kötü olanı onlara güzel ve hoş gösterirler. Böylece onları, kendilerini helâk edenlerle ve azaba layık olanlarla birlikte olana dek saptırırlar:

The surah also shows them how God’s power extends over their hearts and minds, even when they are still on earth refusing to believe in Him. Since He is fully aware that their hearts have become corrupt, He lets some evil entities, from among both humans and jinn, befriend them and make what is evil seem fair and goodly. Thus, they lead them astray until they join those who ruin themselves and become liable to punishment:

Biz, onlara (kendi) geçmişlerini ve gelecekteki durumlarını kendilerine süslü gösteren yoldaşlar tayin etmiştik; ve üzerlerine, onlardan önce gelip geçmiş cinlerle insanların ümmetleri arasında, söz hak olmuştu. {Biz, inkar edenlere, geçmişlerini ve geleceklerini süslü gösteren arkadaşlar verdik; böylece, onlardan önce gelip geçmiş cin ve insan ümmetleri hakkındaki söz onların üzerine de hak oldu.}

We have assigned to the unbelievers companions who made their past and present seem goodly to them, but the sentence has fallen due upon them together with bygone generations of} \nn and humans.

Gerçekten onlar kaybedeceklerdir. (Ayet 25)

They will indeed be lost. (Verse 25)

Onlar, Tanrı'nın gücü altında olduklarında bile O'na ibadet etmeyecek kadar kibirlidirler. Kendi kalpleri onları helake ve nihayetinde Tanrı'nın azabına götürür. Tanrı onlara kötü arkadaşlar tayin eder; bunlar kulaklarına fısıldar, etraflarında gördükleri bütün kötülüğün iyi olduğunu onlara güvence verir ve kendi kötü işlerini onlara güzel bir görünümde sunarlar, öyle ki bunların ne kadar çirkin olduğunu görmezler. İnsanın başına gelebilecek belki de en kötü şey, dengeli muhakemesini kaybetmesi ve yaptığı işlerin ne kadar çirkin ya da sapkın olduğunu artık görememesidir. Bu şekilde, yaptığı her şeyi iyi ve doğru algılar. Ancak bu kaçınılmaz olarak onu helake götürür. İnkârcılar bu aşamaya ulaştıklarında, Tanrı'nın azabına uğramış geçmiş toplumların kaybolmuş sürüsü içinde kendilerini bulurlar: "Şüphesiz onlar helak olacaklardır." (Ayet 25)

Bu surenin bu bölümü, İlahi inancın savunucusunun kişiliğini, söylemini ve güzel ahlakını betimleyen bir tablo çizerek sona erer. Allah'ın elçisi ve gerçekte Allah'ın yolunun her davetçisi, bu tarzı benimsemeye çağrılmaktadır. Sure, davet edilenlerin düşmanca tutumunu ve bu çağrıyı nasıl kibirle karşıladıklarını anlatarak başlamıştı. Şimdi ise İlahi inancın savunucularına, davetlerinin nasıl karşılanmasına ve çabalarının nasıl kabul görmesine bakılmaksızın hangi yolu izlemeleri gerektiği bildirilmektedir.

This part of the surah concludes by painting an image of the advocate of the Divine faith, describing his personality, discourse and fine manners. God’s messenger, and indeed every advocate of God’s way, are called on to adopt such ways. The surah began by describing the hostile attitude of those called upon to accept the faith and how they met this call with arrogance. Now, the advocates of Divine faith are being told what course to follow, regardless of how their advocacy is met and how their efforts are received:

Allah'a çağıran, salih amel işleyen ve "Ben müslümanlardanım" diyen kimseden daha güzel söz kimin olabilir? İyilikle kötülük bir olmaz. Kötülüğü en güzel olanla savuştur; o zaman seninle aranda düşmanlık bulunan kimse, sanki sıcak bir dost olur.

Who speaks better than he who calls people to God, does what is right, and says, 7 am one of those who have surrendered themselves to God'? Good and evil cannot be equal. Repel evil with what is better, and he who is your enemy will become as close to you as a true friend.

Ancak bunu yalnızca sabredenler elde eder; bunu yalnızca büyük bir talihe sahip olanlar elde eder. Eğer seni Şeytan'dan bir dürtü kışkırtırsa, God'a sığın. Gerçekten O, Her Şeyi İşiten, Her Şeyi Bilendir. (Ayet 33-36) Note: "God" is kept in the Turkish text as instructed.

Yet none will attain this except those who are patient in adversity; none will attain it except those endowed with truly great fortune. If a prompting from Satan should stir you up, seek refuge with God. He alone is All-Hearing, All-Knowing. (Verses 33-36)

Bir İlahi inancın davetçisi, muhataplarını gerçeklikle yüz yüze getirmek zorundadır. Halkın sapmasıyla, cahilliğiyle, kendi amellerini abartılı biçimde değerlendirmesiyle ve doğru olmadığı söylendiğinde içgüdüsel olarak duyduğu tepkiyle yüzleşmek zorundadır. Onun karşısında, İlahi inancın temelinde yer alan tüm insanların eşitliği ilkesiyle tehdit edilebilecek çıkarlarını koruma ve konumlarını sürdürme kararlılığında olan insanlar durur. İlahi inancı savunmanın bir parçası olarak tüm bunlarla yüzleşmek gerçekten çok zordur. Yine de bu, gerçekten büyük bir iştir: "Allah'a çağıran, salih amel işleyen ve 'Ben Müslümanlardanım' diyen kimseden daha güzel söz kimin olabilir?" {Fussilet, 33}