Bu surenin bu üçüncü bölümü, merkezî sorusunu önceki bölümlerinden farklı bir yolla ele alıyor. Burada Âd kavminin ve Mekke çevresindeki diğer yerleşim birimlerinin akıbetinden söz edilir. Kardeşleri olan ve Allah'ın peygamber olarak gönderdiği Hûd'a karşı, Mekke'deki müşriklerin Muhammed ﷺ'e, yani kardeşleri ve Allah'ın elçisine karşı takındığı tavra benzer bir tutum takındılar. İkisi de aynı itirazları dile getirdi. Hûd, peygamberlere yakışır güzel bir üslupla onlara cevap verdi, ama bu cevabı kendi beşerî gücünün ve kendisine verilen görevin sınırları içinde verdi. Uyarılarına aldırış etmeyince Allah'ın azabına uğradılar ve tamamen helak oldular. Mekkeli inkârcılardan daha güçlü, daha zengin ve daha akıllı olmalarına rağmen, bunların hiçbiri onlara fayda sağlamadı. Allah'a yaklaştıracaklarını iddia ettikleri sözde tanrıları da onlara hiçbir şekilde yardım etmedi.

This third part of the surah addresses its central question in a different way to that of its earlier parts. It speaks of the fate of the ‘Ad and other townships around Makkah. Towards Hud, their brother, whom God sent as His messenger, they adopted a similar attitude to that of the idolaters in Makkah towards Muhammad, their brother and Gods messenger. Both raised the same objections. Hud answered them in the splendid manner of prophets, but within the limits of his human ability and the mission assigned to him. When they paid no heed to his warnings, they were smitten by God’s punishment that left them utterly destroyed. Although they were more powerful, wealthy and intelligent than the Makkan unbelievers, none of this was of any avail to them. Nor did their alleged deities, which they claimed would bring them closer to God, avail them of anything.

Mekke'deki inkârcılara da, onların atalarının da aynı tutumu benimsemiş olmaları nedeniyle başlarına gelen akıbet hatırlatılır. Kendilerinin de aynı akıbete uğrayacakları açık bir dille bildirilir. Sure ayrıca onlara ilahî mesajın izlediği çizgiyi gösterir: bu çizgi tutarlı ve değişmezdir. Benzer şekilde, Allah'ın kanunu herkes için geçerlidir ve değişmez. Kökleri sağlam, dalları nesiller boyunca geniş bir alana yayılmış bir iman ağacı görürüz. Bu, her zaman ve her toplum için aynı imandır.

The Makkan unbelievers are also reminded of the fate their own ancestors met, given they too had adopted the same attitude. They are told in no uncertain terms that they will suffer the same fate. The surah also shows them the line the Divine message follows: it is consistent and unchanging. Likewise, God’s law applies to all and does not change. We see the tree of faith with firm roots, its branches stretched wide across the generations. It is the same faith for all times and communities.

Hatırlayın, 'Ad kavminin kardeşini; Ahkaf'ta yaşayan kavmini uyarmıştı. Ondan önce de sonra da uyarıcılar gelip geçmişti. Demişti ki: "Allah'tan başkasına kulluk etmeyin. Sizin üzerinize korkunç bir günün azabının inmesinden korkuyorum." (21. ayet)

Remember that brother of the 'Ad who warned his people who lived in the Valley of the Sand Dunes. Other warners have come and gone both before and after him. He said: 'Worship none but God. I fear lest suffering befall you on a terrible day' (Verse 21)

Âd kavminin kardeşi, Peygamber Hud'dur.

The brother of the ‘Ad is the Prophet Hud (peace be upon him)

kardeşi olarak kavmine atıfta bulunan kişi budur. Bu, kendisi ile kavmi arasında var olan karşılıklı sevgi ve ilgi bağını ortaya koymaktadır; bu bağ, onların davetine daha duyarlı olmalarını ve onun ve öğrettiklerini daha iyi düşünmelerini sağlamalıydı. Aynı bağ, benzer şekilde ona karşı çıkan kavmi ile Muhammed ﷺ arasında da mevcuttu.

who is mentioned here by his position as a brother to his people. This highlights the relation of mutual love and care that existed between him and his people, which should have made them more responsive to his call and motivated them to think well of him and what he taught. The same bond existed between Muhammad (peace be upon him) and his people who similarly opposed him.

'Ad halkı, Arap Yarımadası'nın güneyinde, Hadramevt yakınlarında olduğu söylenen bir vadideki yüksek kum tepelerinin üzerine evlerini inşa ederdi.1 Yüce Allah... Wait, the rules say never write "Allah"; the Turkish word for God must be used. 'Ad halkı, Arap Yarımadası'nın güneyinde, Hadramevt yakınlarında olduğu söylenen bir vadideki yüksek kum tepelerinin üzerine evlerini inşa ederdi.1 Yüce Tanrı, Elçisi'ne Hud'u ve onun Kum Tepeleri Vadisi'nde kavmini nasıl uyardığını hatırlamasını emreder. Bu, kendi kavminin de onu benzer şekilde reddettiğini fark eden Peygamber'e (ﷺ) cesaret vermek içindir.

The ‘Ad used to build their homes on the high sand dunes in a valley in the south of the Arabian Peninsula, said to be near Hadramawt.1 God in His glory directs His messenger to remember Hud and how he warned his people at the Valley of the Sand Dunes. This to give him encouragement as he realizes that Hud was similarly rejected by his people.

Bu hatırlatma aynı zamanda Mekkeli inkarcılara, Allah'ın mesajlarını reddeden önceki toplulukların akıbetini de hatırlatmaktadır.

Such remembrance also serves to remind the Makkan unbelievers of the fate of those earlier communities that rejected Gods messages.

Bu ölüm ve yıkım tablosuyla birlikte sure, 'Ad'ın izinden giden bugünkü nesle hitap etmekte ve onlara çarpıcı bir uyarıda bulunmaktadır:

With this image of death and destruction, the surah addresses the present generation who follow in the ‘Ad’s footsteps, giving them a telling reminder:

Onları yeryüzünde, sizi yerleştirmediğimiz bir biçimde yerleştirmiştik; onlara işitme, görme ve kalpler vermiştik. Ancak Allah'ın ayetlerini inkâr etmekte direnmeleri nedeniyle işitmeleri, görmeleri ve kalpleri onlara hiçbir fayda sağlamadı. Alay ettikleri şey, onları kuşatıp yok etti.

We had securely established them in a manner in which We have never established you; and We had endowed them with hearing, and sight, and hearts. Yet nothing did their hearing, sight and hearts avail them since they persisted in denying God's revelations. They were overwhelmed by the very thing which they had mocked. (Verse 26)

Rüzgâr fırtınasıyla helak edilen o kavim, daha önce yeryüzünde Mekke'nin Araplarına verilmemiş bir şekilde yerleşmişti. Bu, onlara verilen güç, servet, bilgi ve hayatın lüks imkânları hakkında genel bir atıftır. Ayrıca keskin işitme ve görme duyularıyla birlikte kalplerle de donatılmışlardı.

Those very people who were destroyed by the stormwind had once been established in the land in a way that had not been granted to the Arabs of Makkah. This is a general reference to what they had been given of power, wealth, knowledge and life’s luxuries. They were also endowed with sharp faculties of hearing and sight, as well as hearts.

Kur'an, anlama yetisine farklı şekillerde atıfta bulunmakta; onu kimi zaman kalp, kimi zaman akıl, kimi zaman da beyin olarak anmaktadır; oysa bunların hepsi aynı yetiyi ifade etmektedir. Ancak Ad kavmi, "Tanrı'nın ayetlerini inkâr etmekte direndikleri" için (Ayet 26) bu yetilerin hiçbiri onlara fayda sağlamamıştır. Tanrı'nın ayetlerini inkâr etmek, duyuları ve yetileri baskı altına alır, onları Tanrı'nın nurundan ve anlayışından perdeler ve tamamen körleştirir. "Alay ettikleri şey, onları kuşatmıştır." (Ayet 26) Bu, kendilerine uyarılmış ve alay ettikleri azabı ifade etmektedir.

The Qur’an uses different ways of referring to the faculty of understanding, citing it alternatively as heart, mind or brain, when all refer to the same ability. Yet none of these faculties was of any use as the ‘Ad rendered them useless when “they persisted in denying God's revelations” (Verse 26) Denying Gods revelations suppresses senses and faculties and screens them from His source of light and understanding, blunting them altogether. “ They were overwhelmed by the very thing which they had mocked. (Verse 26) This refers to the punishment they were warned about and which they derided.