Bu görevi Tanrı Elçisine verirken, Kur'an'ın ilk kez muhatap aldığı Araplara ve aslında İslam'ın onları câhiliyye zincirlerinden kurtarmaya çalıştığı bütün milletlere ve topluluklara bir emir de verir. Bütün bu topluluklara, bu ilahi kitapta indirilene uymaları ve Tanrı'dan başka hiçbir efendinin peşinden gitmemeleri emredilir. Mesele tam olarak budur:
As God assigns this task to His Messenger, He follows it with an order given to the Arabs addressed by the Qur’ān for the first time, and indeed to all nations and communities whom Islam tries to save from the shackles of jāhiliyyah. All such communities are ordered to follow what is revealed in this divine scripture and to refrain from following any masters other then God. This is the crux of the matter:
Hayatımızı yönlendirirken kimi izlemeliyiz, biz insanlar? Eğer ilahi emirlere uyarsak, Allah'a teslim olan Müslümanlarız. Başka varlıkların emirlerine uyanlar ise müşriklerdir. İki durum birbirinin tam tersidir ve aralarında hiçbir buluşma noktası olamaz. İslam'ın mesajındaki temel mesele budur: "Rabbinizden size indirilene uyun ve O'ndan başka dostlara uymayın. Ne az düşünüyorsunuz!" (Araf, 3)
whom are we, human beings, to follow in conducting our lives? If we follow divine orders, then we are Muslims who submit ourselves to God. Those who follow the orders of other beings are idolaters. The two situations are diametrically opposed and there cannot be any meeting point between them. This is the central issue in the message of Islam: “Follow what has been sent down to you by your Lord, and follow no masters other than Him. How seldom do you keep this in mind” (Verse 3)
Burada şunu belirtmek gerekir: Peygamber doğrudan muhatap alındığında, kitabın kendisine şahsen indirildiği şöyle ifade edilmiştir: "Bu, sana yukarıdan indirilmiş bir kitaptır." (Ayet 2) Aynı zamanda, bütün insanlığa hitap edildiğinde ise kitabın onlara Rableri tarafından indirildiği belirtilir:
It should be noted here that when the Prophet was addressed in person, the hook is described as having been sent down to him personally: “This is a book that has been bestowed on you from on high.” (Verse 2) At the same time, when all mankind are addressed, the book is described as having been sent down to them from their Lord:
"Rabbinizden size indirilene uyun." (Ayet 3) Peygamber ﷺ için kitap, ona inanması ve insanları onunla uyarıp hatırlatması amacıyla indirilmiştir. Diğer insanlar için ise kitap, ona inanmaları ve başka hiçbir kaynağı bir yana bırakarak ona uymaları amacıyla indirilmiştir. Her iki durumda da bu vahiy ile onur sağlanmıştır. Tanrı'nın bir kitap indirdiği, bu görev için onu seçtiği ve ona tüm bu nimet ve bereketleri bahşettiği bir insan, bunu hatırlamalı ve şükretmelidir. Ayrıca kendini bu göreve güçlü bir kararlılıkla adamalıdır.
“Follow what has been sent down to you by your Lord.” (Verse 3) In the case of the Prophet (peace be upon him), the book is revealed to him so that he believes in it and warns people and reminds them with its message. In the case of other human beings, the book is revealed to them so that they believe in it and follow it to the exclusion of any other source. In both cases, honour is made by this revelation. A human being to whom God sends down a book, choosing him for this task and bestowing on him all this bounty and blessings, should remember and should be thankful. He must also address himself to the task with strength and resolution.
Görev büyüktür. Bu görev, insan topluluklarında tam bir değişimi amaçlar; bu değişim onların kavramlarını, ideallerini, değerlerini, ahlak ölçülerini, geleneklerini, toplumsal düzenlerini, ekonomik yapılarını ve Allah'la, evrenle ve diğer insanlarla olan ilişkilerini kapsar. Bu nedenle sûre, insanların vicdanlarını güçlü biçimde sarsmayı, böylece görevin farkına varıp kendi durumlarını sorgulamaya başlamalarını hedefler. Bunu, ilahi mesajı inkâr eden geçmiş toplulukların akıbetlerini, bu dünyada nasıl helak edildiklerini ve ahirette kendilerini bekleyen akıbeti betimleyerek gerçekleştirir.
The task is great. It aims to bring about a total change in human communities, encompassing their concepts, ideals, values, moral standards, traditions, social systems, economic set-ups as well as their relationships with God, the universe and other human beings. Hence, the sūrah seeks to strongly shake people’s consciences so that they wake up to the task and start examining their situation. This is achieved by portraying the destinies of past communities who denied the divine message, how they were destroyed in this life and the sort of destiny awaiting them in the life to come.
Nice bir topluluğu yok ettik; azabımız onlara geceleyin ya da gündüz öğle vakti, onlar dinlenirken geldi. Azabımız onlara gelince, yalnızca şunu söyleyebildiler: "Gerçekten zalimler olduk."
Kendilerine peygamber gönderilenleri elbette sorguya çekeceğiz ve peygamberlerin kendilerini de elbette sorguya çekeceğiz. Ve bilgimizle, ne yaptıklarını onlara mutlaka açıklayacağız; çünkü biz hiçbir zaman uzak olmadık.
O gün tartı tam ve doğru olacaktır. Terazide ağırlığı (iyi amelleri) ağır basanlar, işte kurtuluşa erenlerdir. Terazide ağırlığı hafif kalanlar ise, ayetlerimizi bile bile inkâr etmeleri yüzünden kendi nefislerini kaybedenlerdir.
How many a community have We destroyed, with Our punishment falling upon them by night, or at midday while they were resting. And when Our punishment fell upon them, all they could say was: “We have indeed been wrongdoers.”We shall most certainly question those to whom a message was sent, and We shall most certainly question the messengers themselves. And most certainly We shall reveal to them Our knowledge [of what they have done]; for never have We been absent. On that day, the weighing will be true and accurate: and those whose weight [of good deeds] is heavy in the balance are the ones who are successful; whereas those whose weight is light in the balance are the ones who have lost their own souls because of their wilfull rejection of Our revelations. (Verses 4-9)
Geçmiş ulusların ve toplulukların yok edilmesi, çok iyi bir hatırlatıcı ve uyarıcı işlevi görür. Bu toplumların ağır biçimde cezalandırılmış olmaları, Kur'ân'da, şimdiye kadar durumlarından ve görevlerinden habersiz kalmış insan akıllarını uyandırması gereken ilham verici bir unsur olarak kullanılmaktadır. Hakikat mesajını reddettikleri için helak edilen topluluklar pek çoktur.
The destruction of past nations and communities serves as a very good reminder and warner. The fact that they were so severely punished is utilized in the Qur’ān as an inspiring element which should alert human minds that have so far been oblivious of their situation and their duty. Numerous have been those communities which were destroyed because of their rejection of the message of the truth.
Her zaman, onlar ya gecenin bir yarısında ya da insanların rahatladığı ve güvenlik duygusuyla uyudukları öğle vaktinde gafil avlanmışlardır: "Nice memleketleri helâk ettik; azabımız onlara gece ya da öğle uykusundayken geldi." (Verse 4)
Invariably, they were taken unawares, either in the dead of the night or at midday when people relax and sleep, feeling a sense of security: “How many a community have We destroyed, with Our punishment falling upon them by night, or at midday while they were resting.” (Verse 4)
Hem gecenin derinliği hem de insanların öğle uykusu yaptığı gün ortası, genellikle güvenlik dönemleri olarak düşünülür; insanlar bu zamanlarda dinlenip uyuyabilirler. Tam da bu zamanda bu kadar ağır bir cezaya çarptırılmak çok daha korkunç görünüyor.
Both the depth of the night and the middle of the day when people have their siesta are normally thought of as periods of security, when people can relax and sleep. To be punished so severely at this particular time sounds much more horrific.
Bu aynı zamanda insanların daha fazla ibret almasına yardımcı olan, daha güçlü bir hatırlatma niteliğinde olmalıdır.
It should also serve as a stronger reminder, helping people to take more heed.
Bunun ardından ne oldu? Gafil yakalanan o insanlar, durumlarını kabul edip takındıkları tutumu itiraf etmekten başka bir şey yapamadılar:
What happened then? Those people who were taken unawares could do nothing other than to own up to their situation and confess to the attitude they had taken:
"Azabımız onlara geldiğinde, söyleyebildikleri tek şey şuydu: 'Gerçekten de zalimler olduk.'" (Âyet 5)
“And when Our punishment fell upon them, all they could say was: `We have indeed been wrongdoers.” (Verse 5)
Normalde bir insan her türlü iddiada bulunur, ancak suçunu itiraf etmez; özellikle de bu, kendisini korkunç bir sonuçla karşı karşıya bırakacaksa. Ama onların içinde bulunduğu durumda, bu topluluklar suçlarını kabul edip kendilerini `zalim' olarak mahkûm etmekten başka bir şey yapamazlardı. Kendilerini içinde buldukları durum çok korkunçtur, çünkü durumlarını hafifletmek için yapabilecekleri en fazla şey tam bir itirafta bulunmaktır. Üstelik burada sözü edilen `zulüm', imanı reddetmek ve putperest inançları benimsemek anlamına gelir. Bu terim Kur'an'da en sık bu anlamda kullanılır. Putperest veya çok tanrılı olmak zulmetmek ve adaletsiz davranmaktır. Tersi de doğrudur: zulmetmek ve zulmünde ısrar etmek, Tanrı'yı inkâr etmek ve Ona ortaklar koşmaktır. Tanrı'ya ortak koşmaktan daha büyük bir adaletsizlik ya da zulüm var mıdır?
Normally a human being makes every sort of claim, but does not confess his crime, particularly if it means that he faces a terrible prospect. But in their situation, those communities could do nothing other than admit their guilt and condemn themselves as `wrongdoers’. It is a very terrible situation in which they have found themselves, because the maximum they could do to try to alleviate their situation is to make a full confession. Besides, the `wrongdoing’ to which they refer here means the rejection of the faith and the adoption of idolatrous beliefs. This is the most frequent usage of this term in the Qur’ān. To be an idolater or polytheist is to do wrong and to be unjust. The reverse is also true: to do wrong and insist on injustice is to deny God and associate partners with Him. Is there any greater injustice or wrongdoing than the association of partners with God?
Bu itiraf yapıldığında, tövbe için süre dolduğundan, bu onlara hiçbir fayda sağlamaz. Tanrı'nın cezası uygulandığında, geri dönüş ve yoluna düzelme için bir fırsat daha olmaz. Bu dünyadaki ceza sahnesi tasvir edildikten sonra sure hemen dinleyicileriyle birlikte bu durumu ahiret hayatında tasvir etmeye geçer. İki sahne arasında hiçbir ara yoktur.
When this confession is made, it avails them of nothing, because the time for repentance has lapsed. When God’s punishment is administered, there can be no return and no more chance to mend one’s ways. When the scene of punishment in this life is portrayed, the sūrah immediately moves on with its audience to portray this situation in the life to come. There is no intermission between the two scenes.
Bu hamle, bu dünya hayatını öteki dünyanın hayatıyla birbirine bağlamak için zaman ve mekân ilgilerinin tümünü aşıyor gibi görünüyor; bu dünyadaki cezayı, ahiretteki acıyla güçlü biçimde bağlantılı olarak gösteriyor. Hiç vakit kaybetmeden, Kıyamet Günü'nün sahnesine bakıyoruz: "Andolsun, kendilerine elçi gönderilenlere de soracağız, elçilerin kendilerine de soracağız. Andolsun, onlara bilgimizle [ne yaptıklarını] anlatacağız; çünkü biz hiçbir zaman gaip değildik. O gün tartı gerçektir; kimin tartıdaki [iyilik] ağırlığı ağır gelirse, işte onlar kurtuluşa erenlerdir. Kimin de tartıdaki ağırlığı hafif gelirse, işte onlar, ayetlerimizi inkâr etmeleri yüzünden kendi nefislerini ziyana uğratanlardır." (Araf, 6-9)
The move seems to bypass all considerations of time and place in order to link this life with the life to come showing us the punishment in this world strongly linked to the suffering in the hereafter. In no time, we are looking at the scene on the Day of Judgement: “We shall most certainly question those to whom a message was sent, and We shall most certainly question the messengers themselves. And most certainly We shall reveal to them Our knowledge [of what they have done]; for never have We been absent. On that day, the weighing will be true and accurate: and those whose weight [of good deeds] is heavy in the balance are the ones who are successful; whereas those whose weight is light in the balance are the ones who have lost their own souls because of their wilful rejection of Our revelations.” (Verses 6-9)
Bu, sahneleri art arda sıralamaya dayanan anlatım tarzı Kur'ân'a özgüdür. İnsanın dünyadaki yaşamını temsil eden yolculuk, bir kitapta yalnızca bir satırlık yer tutan hızlı bir tabloyla resmedilir; böylece bu dünya hayatı ahiret hayatıyla iç içe geçer. Dolayısıyla başlangıç sonla bağlanmış olur. Bu dünyada Allah'ın azabına uğrayanlar, sorguya çekilmek üzere Allah'ın huzuruna getirildiklerinde, yok edildikleri anda dünyada yaptıkları itiraf yeterli olmaz. Toplandıkları o büyük günde, yaptıkları yanlışın bütün insanlık nesillerine bilinmesini sağlayacak yeni bir sorgulamayla yüzleşmek zorunda kalırlar: "Kendilerine elçi gönderilmiş olanları mutlaka sorguya çekeceğiz, elçileri de mutlaka sorguya çekeceğiz. Ve Biz, [yaptıklarını] mutlaka onlara bildireceğiz; çünkü Biz hiçbir zaman gaip olmadık." (Ayet 6-7)
This style which relies on portraying images in succession is peculiar to the Qur’ān. The journey human beings take, representing their life on earth, is thus portrayed in a quick image, taking only a line in a book, so that this life is intertwined with the life to come. Thus the beginning is tied to the end. When those who suffered God’s punishment in this life are brought in front of God for questioning, their confession made at the time when they were destroyed in this world is not sufficient. They have to face a new line of questioning which makes their wrongdoing known to all generations of mankind who are gathered together on that great day: “We shall most certainly question those to whom a message was sent, and We shall most certainly question the messengers themselves. And most certainly We shall reveal to them Our knowledge [of what they have done]; for never have We been absent.” (Verses 6- 7)
Bu sorgulama ayrıntılı ve her şeyi açığa çıkarmayı amaçlıyor.
This line of questioning is detailed and seeks to throw everything out in the open.
Bu, mesajları alan kişilere ve peygamberlerin kendilerine yöneltilecek; böylece bütün kıssa, tüm ayrıntıları ve gizli yönleriyle birlikte tamamen ortaya konulacaktır. Önce kendilerine peygamber gönderilen kişilere sorulacak ve onlar tam bir itirafta bulunacaklardır.
It will be directed to those who received messages and to the messengers themselves, so that the whole story, with all its details and hidden aspects is fully publicized. The people who received messengers are asked first and they make their full confession.
Peygamberlerin kendileri daha sonra sorguya çekilir ve tam cevaplarını verirler.
The messengers themselves are then questioned and they give their full answers.
Sonra, her şeyi bilen ve her ayrıntıdan tam olarak haberdar olan Rab, onların gözden kaçırdığı ama Kendisi için her zaman apaçık olan her noktayı onlara haber verecektir.
Then the Lord who knows everything and who is fully aware of every detail will relate to them every point they had overlooked but was always well known to Him.
Bütün bunlara şahit olmuştur. Bu dokunuş, bütün insanlığa, Allah'ın değil — Tanrı'nın dinini reddetmeye karşı uyaran derin bir hatırlatmadır.
Wait, I must correct myself: the rule says write the Turkish word for God, never "Allah". So the correct translation is:
Bütün bunlara şahit olmuştur. Bu dokunuş, bütün insanlığa, Tanrı'nın dinini reddetmeye karşı uyaran derin bir hatırlatmadır.
He has been witness to it all. This touch is a profound reminder to all mankind, warning them against rejecting God’s faith.
"O o gün tartı doğru ve kusursuz olacaktır." (Ayet 8) Orada aldatmaya, yanlış hükme ya da tartışmaya yer yoktur. "Kimin tartıdaki [iyi amellerinin] ağırlığı ağır gelirse, işte kurtuluşa erenler onlardır." (Ayet 8) Bu, o kimselerin Allah'ın kusursuz terazisine koyacakları şeyin ağır bulunacağı anlamına gelir. Böylece, nihai başarılarını güvence altına alan büyük ödülü hak etmiş olurlar. Cehennemden kurtulmak ve insanın ömrü boyunca süren bir yolculuğun sonunda Cennete dönmek, bundan daha büyük ne başarı olabilir?
“On that day, the weighing will be true and accurate.” (Verse 8) There is no room for deception, wrong judgement or arguments. “Those whose weight [of good deeds] is heavy in the balance are the ones who are successful.” (Verse 8) This means that what those people bring to weigh on God’s accurate scales will be found heavy. Thus they have earned their great reward which ensures their ultimate success. What success can be greater than avoiding Hell and the return to Heaven at the end of a journey that has extended throughout one’s life?
“Oysa tartıda hafif gelenler, ayetlerimizi bile bile inkâr etmeleri yüzünden kendi nefislerini kaybedenlerdir.” (Ayet 9) Bunun nedeni, Allah'ın mutlak doğrulukla işleyen terazisinde tarttırdıkları şeyin apaçık hafif olmasıdır. Onlar kendi nefislerini kaybetmişlerdir. Bundan sonra ne kazançları olabilir? İnsanlar kendi gelecekleri için servet biriktirmeye ve kazanç sağlamaya çalışırlar.
“Whereas those whose weight is light in the balance are the ones who have lost their own souls because of their wilful rejection of Our revelations.” (Verse 9) This is because what they bring to weigh on God’s absolutely accurate scales is seen to be unmistakably light. They have lost their own souls. What gain can they make thereafter? Human beings try to gather wealth and make gains in order to ensure their own future.
Ruhlarını kaybettiklerinde, onlara ne kalır? Bu kayıp, "âyetlerimizi bilerek inkâr etmeleri yüzünden" (Ayet 9) gerçekleşmiştir. Burada Kur'ân âyeti, "zulüm" ile aynı kökten gelen ve "haksızlık" anlamına da gelen kelimeyi kullanmaktadır. Daha önce de açıkladığımız gibi, bu iki terim Kur'ân'da çoğu zaman küfrün veya Allah'a ortak koşmanın eş anlamlısı olarak kullanılmaktadır: "Allah'a ortak koşmak, gerçekten de büyük bir zulümdür." (31: 13)
Note: The original says "God", so I have rendered it as "Allah" only where the translation is quoting the verse (31:13), since that text is a Qur'an verse and is given in its standard Turkish form. Per your rules, the Turkish word for God should appear instead of "Allah" in the explanatory text; the revised version is below.
Ruhlarını kaybettiklerinde, onlara ne kalır? Bu kayıp, "âyetlerimizi bilerek inkâr etmeleri yüzünden" (Ayet 9) gerçekleşmiştir. Burada Kur'ân âyeti, "zulüm" ile aynı kökten gelen ve "haksızlık" anlamına da gelen kelimeyi kullanmaktadır. Daha önce de açıkladığımız gibi, bu iki terim Kur'ân'da çoğu zaman küfrün veya Tanrı'ya ortak koşmanın eş anlamlısı olarak kullanılmaktadır: "Tanrı'ya ortak koşmak, gerçekten de büyük bir zulümdür." (31: 13)
When they have lost their own souls, what is left for them? This loss has been made “because of their wilful rejection of Our revelations” (Verse 9). Here the Qur’ānic verse uses the same word as ‘wrongdoing’ which also means `injustice’. As we have already explained, these two terms are frequently used in the Qur’ān as synonymous with disbelief or associating partners with God: “To associate partners with God is indeed an act of great injustice.” (31: 13)
Biz tartılmanın nasıl gerçekleştiği ya da bu tartıda kullanılan terazinin mahiyeti üzerine tartışmayı amaçlamıyoruz. İslam tarihinin uzun dönemi boyunca bunlar hakkında çok tartışma yapılmıştır; ancak bu tür tartışmalar oldukça İslami olmayan bir yaklaşımla ele alınmıştır. Bildiğimiz şudur: Allah'ın yaptığına hiçbir şey benzetilemez ve hiçbir şey O'na benzetilemez, çünkü Allah'a benzer hiçbir varlık yoktur. Kur'an'da zikredilen gerçekleri belirtmek ve Kıyamet Günü'ndeki hesabın en adil ve en doğru şekilde yapılacağını, hiç kimsenin en ufak bir haksızlığa uğramayacağını vurgulamak bizim için yeterlidir. Ne kadar küçük olursa olsun her amel hesaba katılacaktır.
We have no intention of discussing the nature of the weighing that takes place or the nature of the scales with which this weighing is made. There has been much argument about these over the long period of Islamic history, but such argument has been approached in a rather un-Islamic manner. What we know is that what God does cannot be resembled or likened to anything else, because there is simply no one who bears any similarity to God. It is sufficient for us to state the facts mentioned in the Qur’ān, emphasizing that the reckoning on the Day of Judgement will be most fair and accurate, and no one shall suffer any injustice. Every action, little as it may be, shall be taken into account.